Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου

Επιστολή  10^η

Εν Αθήναις τη 18 Μαϊου 1905

Τέκνον εν Κυρίω αγαπητόν Αικατερίνη, εύχομαί σοι πατρικώς.

Εις απάντησιν της επιστολής σου πέμπω σοι το προς την Κυρίαν Θεοτόκον ποίημά μου, όπερ αναγινώσκουσα, ανύψου τον νουν σου και την καρδίαν σου προς την φιλεύσπλαγχνον Μητέρα του Κυρίου και τεύξη της ταχείας Αυτής βοηθείας και αντιλήψεως.

Α΄

Χαίρε πρωτοπλάστων κλέος, σέμνωμα και ευκληρία,                                                                                            

 Χαίρε προπατόρων πόθος και χαρά η αιωνία.                                                                                                               

Χαίρε Αβραάμ η δόξα η Θεού επαγγελία                                                                                                                           

Χαίρε των εθνών απάντων θεία κόρη ευλογία                                                                                                                                

Χαίρε Ιακώβ η κλίμαξ και σκηνή ηγλαϊσμένη                                                                                                                        

 Χαίρε Ααρών η ράβδος, χαίρε πύλη κεκλεισμένη.                                                                                                                     

Χαίρε στάμνος η του μάνα κόρη κεχαριτωμένη                                                                                                                           

Χαίρε θρόνε του Κυρίου άσπιλε ηγιασμένη.                                                                                                                               

Χαίρε άχραντε Παρθένε τω Θεώ συντηρουμένη,                                                                                                                    

Χαίρε φέγγους του αδύτου Μήτηρ η δεδοξασμένη.                                                                                                                 

Χαίρε όρος, χαίρε βάτε, χαίρε τράπεζα αγία                                                                                                                                         

Χαίρε κεχαριτωμένη Δέσποινά μου Παναγία.                                      

Β΄

Χαίρε κλέος μοναζόντων και οσίων η λαμπρότης,                                                                                                                        

Χαίρε τείχος των Παρθένων έρεισμα και ωραιότης.                                                                                                                    

Χαίρε των ποντοπορούντων ασφαλής καθοδηγία.                                                                                                                    

Χαίρε των πολεμουμένων η ειρήνη Παναγία.                                                                                                                             

Χαίρε των πενθούντων μόνη ισχυρά παραμυθία                                                                                                                                              

Χαίρε των κλονιζομένων έρεισμα και σωτηρία                                                                                                                     

 Χαίρε μόνη των εστώτων ασφαλής ορθοστασία                                                                                                                                   

Χαίρε των οδοιπορούντων η οδός εν ασφαλεία                                                                                                                           

 Χαίρε των χειμαζομένων Θεοτόκε η γαλήνη                                                                                                                             

Χαίρε κόρη τεθλιμμένων η χαρά και ευφροσύνη.

Γ΄

Δια Σου ημών το γένος της κατάρας ελυτρώθη                                                                                                                                    

Δια Σου του παραδείσου της τρυφής κατηξιώθη.                                                                                                                    

Δια Σου ανεκαινίσθη πάσα των ανθρώπων φύσις,                                                                                                                          

Δια Σου εκαινουργήθη η φθαρείσα πάλαι κτίσις.                                                                                                                    

Δια Σου εμεγαλύνθη το Αδαμιαίον γένος,                                                                                                                                     

Δια Σου κατηξιώθη λαβείν χάριν, δόξαν, σθένος.                                                                                                                                 

Δια Σου Παρθενομήτορ προς το θείον κατηλλάγη.                                                                                                                 

Δια Σου θεοκυήτορ τυραννίδος απηλλάγη.                                                                                                                                       

Δια Σου της ευλογίας του Θεού κατηξιώθη,                                                                                                                                     

Δια Σου το μέγα τραύμα το ανίατον ιάθη.                                                                                                                               

Δια Σου της υιοθεσίας έτυχε και σωτηρίας                                                                                                                                     

 Δια Σου της Ουρανίου έτυχε κληρονομίας.

Δ΄

Δια τούτο Σοι Παρθένε πεποιθώς νυν καταφεύγω                                                                                                                   

Και την Σην φιλευσπλαγχνίαν εκ ψυχής καθικετεύω.                                                                                                            

Πρόσχες τοίνυν Δέσποινά μου επί την ταπείνωσίν μου.                                                                                                           

 Πέμψον την βοήθειάν Σου σπεύσον προς ενίσχυσίν μου                                

παραμύθησόν με κόρη Δέσποινά μου Παναγία,                                                                                                                        

Η των θλιβομένων μόνη έτοιμος παραμυθία.                                                                                                                          

Η γλυκεία ευφροσύνη, η χαρά και θυμηδία                                                                                                                                    

Η των επικαλουμένων έτοιμος παρηγορία.                                                                                                                                       

Η ελπίς απηλπισμένων και παράκλησις πασχόντων.                                                                                                              

Η ετοίμη προστασία των εις Σε καταφευγόντων.                                                                                                                          

Συ προστάτις ει Παρθένε των δεινώς χειμαζομένων,                                                                                                                 

των υπό του αλλοτρίου Δέσποινα πολεμουμένων.                                                                                                                                         

Συ την λύπην της ψυχής μου και την άκαρπον πικρίαν                                                                                                               

άρον απ΄ αυτής Παρθένε και παράσχου ιατρείαν.

Ε΄

Ίδε των κακών το πλήθος, άκουσον του στεναγμού μου,                                                                                                               

 Ίδε την κατήφειάν μου έπιδε του οδυρμού μου.                                                                                                                        

 Ίδε την ταπείνωσίν μου, ίδε μου την αθυμίαν                                                                                                                              

 Ίδε την αιχμαλωσίαν ίδε μου την ατονίαν,                                                                                                                                     Πρόφθασον βοήθησόν μοι προτού με απολεσθήναι                                                                                                                    

 προτού με υπό της λύπης της πικράς καταβρωθήναι.                                                                                                                      

Ου γαρ έχω ο παντλήμων πλην Σου άλλην προστασίαν,                                                                                                              

Ουδέ και καταφυγήν μου, ουδέ και παραμυθίαν.

ΣΤ΄

Συ μου σκέπη ει και ρύστις, Συ μου ει παραμυθία                                                                                                                         

Συ αντίληψις μοι πέλεις, Συ ελπίς και προστασία.                                                                                                                       

Συ με φρούρησον Παρθένε, φύλαξόν με, οχύρωσόν με,                                                                                                           

 Συ Παρθένε Θεοτόκε πρόφθασον διάσωσόν με.                                                                                                                              

Συ ενίσχυσόν με κόρη εν τη πάλη, εν σταδίω,                                                                                                                                           

Συ μου ει Παρθενομήτορ καύχημά μου εν τω βίω.                                                                                                                                  

Συ βοήθει μοι Παρθένε εν τω κράτει του αγώνος,                                                                                                                                  

 ον κατά του αλλοτρίου διεξάγω του αιώνος.                                                                                                                                    

Συ με δείξον νικηφόρον, Συ με δείξον στεφανίτην                                                                                                                           

 Συ με του Χριστού γενναίον και στερρόν δείξον οπλίτην.

+ Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος

Υ.Γ. (α)

Προχθές ήλθεν η Μαρία και εζήτησεν εργασίαν και μοι εζήτησε την άδειαν να έλθη δι΄ ολίγας ημέρας εις Αίγιναν να σας ιδή, διότι επεπόθησε του ιδείν το πρόσωπόν Σας. Τη επέτρεψα να έλθη δι΄ ολίγας ημέρας και τη είπον να μένη εις τον ξενώνα, διότι δεν επιτρέπεται κοσμικαίς μετά μοναχών να κοιμώνται ομού. Περί της καταστάσεως σου σοι λέγω, ότι είναι αποτέλεσμα εν μέρει και της ασθενείας σου. Φαίνεται, ότι και συ είσαι υστερική και η νόσος εξησθένησε το νευρικόν σου σύστημα και σε κατέστησε νευροπαθή και λίαν ευαίσθητον και εντεύθεν όλη αύτη η κατάστασις. Ο Θεός δεν επιτρέπει, εις τους αδυνάτους τόσον πειρασμόν, η αιτία του πάθους ευρίσκεται εν σοι, ο δε πειρασμός επωφελείται την πάθησίν σου και σε θλίβει, αποδίδων όλην την εκ της υστερικής σου καταστάσεως νευροπάθειαν εις την αδιόρθωτόν σου γνώμην, και σε ωθεί εις απελπισίαν. Μάθε λοιπόν, ότι τα υπό του πονηρού υποβαλλόμενά σοι εισι ψευδή και βάλε ταύτα μακράν από σου. Φρόντισον να ενισχύσης ολίγον το νευρικόν σου σύστημα και παύσε ταρασσομένη υπό των λογισμών. Η προς την Χρυσάνθην συμπεριφορά σου είναι αποτέλεσμα της νευροπαθείας σου. Μη χολόσκανε δια τούτο, η ασθένεια αύτη της ψυχής δεν είναι εαυτής, πάσχει κατ΄ αντανάκλασιν ή ως λέγεται κατά συμπάθειαν. Ταύτην ο πονηρός σοι την παριστά νόσον ιδίαν της ψυχής, εν ω δεν είναι. Όταν θεραπευθή το σώμα σου, θέλει θεραπευθή και η ψυχή σου. Άκουε λοιπόν εμού και φρόντισον περί της θεραπείας σου και ιαθήση κατ΄ αμφότερα, και μη θλίβου ως ανίατα πάσχουσα. Χαίρε εν Κυρίω και εύχου προς τον Κύριον υπέρ υγείας ψυχής και σώματος. Από ταύτης της στιγμής η εκ του πονηρού θλίψις έπαυσε. Γράψον εις την κ. Αργυρώ την παθολογικήν σου κατάστασιν και ειπέ και την γνώμην μου, όπως σοι στείλη ο ιατρός φάρμακά τινα δια τας υστερικάς γυναίκας.

Σε εύχομαι

Ο Πνευματικός Σου Πατήρ

+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος

Υ.Γ. (β)

Τας φωτογραφίας επεθύμουν να τας έχητε αφανείς εκτός μιας ήτις να ευρίσκηται εις την τραπεζαρίαν.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε.

3. Ἡ διαχρονική ἐφαρμογή τοῦ ΙΕ΄ κανόνος ἀπό τούς μετά τόν γ΄ αἰώνα μεγάλους Πατέρες.

Η περίοδος ὅμως, πού φαίνεται καθαρά και ἀδιαφιλονίκητα ἡ ἐφαρμογή τοῦ ΙΕ΄ ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, εἶναι ἡ μετά τούς τρεῖς πρώτους αἰῶνες τῶν διωγμῶν περίοδος, διότι κατά τήν περίοδο αὐτή ἀνεφύησαν οἱ αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες μάλιστα ἐδραστηριοποιοῦντο ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, μέ σκοπό τήν ἀλλοίωσι τῆς πίστεως καί τῆς Παραδόσεως. Κατ’ αὐτήν λοιπόν τήν περίοδο οἱ μεγάλοι Πατέρες καί πρόμαχοι τῆς εὐσεβείας διαρκῶς μέ λόγια καί με ἔργα ἐδίδασκον τούς Ὀρθοδόξους την ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί κληρικούς, χωρίς αὐτοί νά καταδικασθοῦν ἀπό Σύνοδο, ἀλλά μέ κριτήριο μόνο τά αἱρετικά των φρονήματα. Ὅ,τι δηλαδή θεσπίζει ὁ ὑπό ἐξέτασιν ἱερός Κανών. Ἐδῶ ἔχουμε καί τό θαυμαστό τοῦ διωγμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, τήν ἀντικατάστασι τῶν Ὀρθοδόξων ποιμένων ἀπό αἱρετικούς, τήν συμμαχία τῶν αἱρετικῶν μέ τήν πολιτική ἐξουσία καί τήν διάβρωσι τῆς πίστεως καί τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω. Παρ’ ὅλα αὐτά οἱ Πατέρες ἐδίδασκον τήν ἀντί πάσης θυσίας ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς, καί ὁριοθετοῦσαν τήν Ἐκκλησία εἰς τούς ἔχοντας ὀρθόδοξο φρόνημα καί μάλιστα, ἐφ’ ὅσον ἀπεμακρύνοντο ἀπό τούς αἱρετικούς.

Προσευχή με εσωτερικό πόνο της καρδιάς.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ του χριστιανού, λέγει κάποιος Γέροντας, πρέπει να γίνεται, πρώτον, με διάθεσι ειρηνική, ύστερα με ησυχία και κοσμιότητα. Όταν προσεύχεται μαζί με άλλους στην εκκλησία, πρέπει ν’ αποφεύγη τις εξωτερικεύσεις της ευλαβείας του και τις δυνατές φωνές που φέρνουν σύγχυσι και στον ίδιο και στους άλλους.
Η προσευχή οφείλει να γίνεται με εσωτερικό πόνο της καρδιάς και με ήρεμο νου αφωσιωμένο στο Θεό.
Υπάρχουν άνθρωποι, που πάσχουν από σωματικές αρρώστειες κι ενώ χειρουργούνται ή καυτηριάζονται από το γιατρό, υποφέρουν καρτερικά τον πόνο, χωρίς φωνές και φασαρία, σιωπηλά και υπομονετικά. Άλλοι πάλι ανυπόμονοι χαλούν τον κόσμο από τις φωνές, όταν τους κάνουν θεραπεία. Μήπως όμως έτσι αποφεύγουν τον πόνο; Μάλλον τον αυξάνουν.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την προσευχή. Οι πνευματικώτεροι άνθρωποι προσεύχονται αθόρυβα με «στεναγμούς αλαλήτους». ΄Ετσι διατηρούν την ψυχική τους γαλήνη. Οι άλλοι δεν συγκρατούν τον εαυτό τους. Προσεύχονται μεγαλοφώνως, με εκδηλώσεις εξωτερικές, που συχνά σκανδαλίζουν τους άλλους. Ο πραγματικός χριστιανός πρέπει ν’ αποφεύγη την ακαταστασία και τα εξωτερικά σχήματα. Να προτιμά την τάξι, την ησυχία και την ταπείνωσι. Αυτό ζητά και ο Θεός με το στόμα του Προφήτου, που λέγει: «επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ ή επί τον ταπεινόν και ησύχιον, τον τρέμοντα μου τους λόγους;»
Όσοι χριστιανοί διάλεξαν αυτό το δρόμο, έγιναν παράδειγμα και φως για πολλούς άλλους.

Πίστις εστί το κινδυνευόμενον…

Πας ο δυνάμενος λέγειν την αλήθειαν και μη λέγειν αυτήν, κατακριθήσεται υπό του Θεού και ταύτα ένθα Πίστις εστί το κινδυνευόμενον… το γαρ εφησυχάζειν εν τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε ελέγχειν ομολογίας ειλικρινούς.

(Μ. Βασίλειος).

Oἱ ἄνθρωποι τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας....

Οι παπόδουλοι οικουμενιστές, όσον καὶ ἂν προσπαθοῦν, μὲ ὀρθολογιστικοὺς βερμπαλισμοὺς καὶ οἰκουμενιστικὲς λογικές, οἱ ἄνθρωποι τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ παρακωλύσουν τὴν διαχρονικὴ ἀκτινοβολία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπὶ τῶν πιστῶν, ποὺ ἔχουν τὰ λογικά τους καὶ ξέρουν ποιοί εἶναι καὶ ποῦ πάνε!

Εκκλησία το πλήρωμα. (Αγ. Ιουστίνου)

Ούτως η Εκκλησία είναι «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1,23), δηλαδή Χριστού του Θεανθρώπου. Αυτή είναι όντως το πλήρωμα παντός του θείου και του αιωνίου, παντός του θεοειδούς και του θεοκτίστου. Διότι η Εκκλησία είναι το πλήρωμα της θείας Αληθείας και της θείας Δικαιοσύνης, της θείας Αγάπης και της θείας Ζωής, το πλήρωμα όλων των θείων και όλων των ανθρωπίνων πραγματικοτήτων. Και ευλόγως, διότι ο Χριστός είναι Θε-άνθρωπος, δηλαδή δυενικόν πλήρωμα του Θείου και του ανθρωπίνου. Επομένως, πρόκειται περί θεανθρωπίνης πανενότητος και πληρώματος, το οποίον είναι και παραμένει αιώνιον, διότι η κεφαλή του είναι ο Αιώνιος Θεάνθρωπος, η Δευτέρα Υπόστασις της Παναγίας Τριάδος. Το πλήρωμα αυτό του Θεανθρωπίνου σώματος της Εκκλησίας τρέφεται και ζωογονείται με τους ακτίστους και ζωηφόρους λόγους και δυνάμεις του σαρκωθέντος Θεού Λόγου. Αυτό το αισθάνονται όλα τα αληθινά μέλη της Εκκλησίας, περισσότερον δε απ΄ όλους οι άγιοι και οι άγγελοι. Το πλήρωμα αυτό των Θεανθρωπίνων τελειοτήτων του Χριστού είναι η «κληρονομία» εκείνη των αγίων και η «ελπίς» της χριστιανικής μας «κλήσεως» (πρβλ Εφ. 1, 18).

Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου

Επιστολή  9^η

Εν Αθήναις τη 17 Μαϊου 1905

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά χαίρετε εν Κυρίω!

Πέμπω υμίν εγκλείστως τέσσαρας ωδάς, ας συνέταξα προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον, ίνα πληρωθή χαράς η καρδία υμών και ανυμνήσητε την Κυρίαν Θεοτόκον με νέους ύμνους. Εύχομαι δ΄ η χαρά η της χάριτος του Παναγίου Πνεύματος ζωογονή αϊδίως την ψυχήν σας και ευφραίνη μυστικώς και καθιστά υμάς μακαρίας. Φροντίζετε, να περιφρουρήτε εν τη καρδία σας την χαράν ταύτην και μη επιτρέπητε τω αλλοτρίω να ενχέη εν αυτή πικρίαν. Προσέχετε! Προσέχετε, ίνα μη ο παράδεισος ο εν υμίν μεταποιήται εις κόλασιν. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν. Μη απελπίζεσθε, αδιαλείπτως περιπίπτουσαι εις παλαιά παραπτώματα, πολλά εξ αυτών εισι και εκ φύσεως ισχυρά και εξ έξεως, αλλά συν τω χρόνω και τη επιμελεία ηττώνται. Ουδέν να σας απελπίζη. Ζητήσατε και λήψεσθε.                                  Προσφέρατε τας ευχάς μου εις την αγαθήν κυρίαν Ελένην Ζερβουλάκου, ης η φιλαδελφία δεικνύει το πλήθος των αρετών της. Τας ευχάς μου προσφέρατε και εις την κ. Ευτυχίαν και την κ. Αφροδίτην, την κ. Σοφίαν και την Χρυσήν. Επευχόμενος αύθις υμίν την εξ ύψους θείαν σκέπην και αντίληψιν, διατελώ προς Θεόν ευχέτης.

+Ο  Πενταπόλεως  Νεκτάριος.