Υπάρχει και ένας άλλος κρατούμενος. Κανείς εδώ δεν ομιλεί...

Εφημερίδα: Αδέσμευτος Τύπος / Φώτης Νάκος  15.16

Πριν από λίγους μήνες μου τηλεφώνησαν από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, για να δημοσιεύσουμε το αφιέρωμα για τα 5 χρόνια πατριαρχίας του Προκαθημένου της Σιωνίτιδος Εκκλησίας Θεόφιλου.
Για προσωπικούς μου λόγους αρνήθηκα ευγενικά.
Χθες αποφάσισα να γράψω για το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, όχι όμως για τα εκκλησιαστικά δρώμενα, αλλά για μια ανθρώπινη ιστορία.
Αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε όλοι τις εκκλησιαστικές αντιδράσεις για την προφυλάκιση του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ...
Παραμονή Πρωτοχρονιάς πήρα στο τηλέφωνο τον πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίο, να του ευχηθώ αλλά και να προσευχηθώ να δοθεί τέλος στο μαρτύριο που του επιβλήθηκε (κατ' εμέ αδίκως), από τους Αγιοταφίτες αδελφούς του, αλλά και προσωπικά από τον Πατριάρχη Θεόφιλο, τον οποίο χειροτόνησε σε επίσκοπο.
Εδώ και πέντε χρόνια παραμένει έγκλειστος σε ένα δυαράκι στα Ιεροσόλυμα και στερείται ακόμα και τα βασικά, όπως την παρακολούθηση ιατρού.
Του απαγορεύεται να βγει από την κατοικία του, δεν μπορεί να ιερουργήσει αλλά και να δεχτεί επισκέψεις.
Ο όρος που του έχει τεθεί για να ελευθερωθεί είναι να αποδεχθεί τον τίτλο του πρώην Πατριάρχη.
Δεν θα υπεισέλθω στα εκκλησιαστικά, καθώς μπροστά στην αξία της ανθρώπινης ζωής ακόμα και αυτά δεν έχουν σημασία.
Εγώ για τον απολογισμό της πενταετίας του Πατριάρχη Θεόφιλου θα αναφερθώ σε αυτό και θα ξαναρωτήσω.
Είναι δυνατόν Προκαθήμενος Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και οι Αγιοταφίτες να ρισκάρουν με τον εγκλεισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου και ιεράρχη; Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να αναλάβουν μια τέτοια ευθύνη;
Στη χριστιανική διδασκαλία νομίζω κυριαρχεί το μήνυμα της συγχώρησης και όχι της εκδίκησης και της τιμωρίας.
Ευθύνη φέρουν και οι Προκαθήμενοι και οι ιεράρχες της Ορθοδοξίας που έδειξαν τόσο όψιμο και ζωηρό ενδιαφέρον για τον ηγούμενο Εφραίμ, αλλά εδώ και 5 χρόνια αποδέχονται το ανθρώπινο μαρτύριο του πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου και σιωπούν.

Αγιος Γρηγοριος Θεολογος :

Όσα κι αν προσφέρεις, εκείνα που μένουν είναι περισσότερα.
Και δεν θα δώσεις τίποτα δικό σου, γιατί όλα τα έχεις πάρει από το Θεό.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης :

Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων

Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.

Byzantium and Us

Εxtract from an interview with Sir Steven Runciman

 

The most slandered and misrepresented historical period of Romanity[1]

The following interview with the great historian and Byzantologist Sir Steven Runciman can be characterized as the quintessence of his great work, which is globally renown and recognized. His statements are momentous and his words mature and wise in meaning, extractions of thorough and objective life-long study of all expressions of the 'Byzantine' civilization. They truly are blows to the profane mouths which regurgitate generalizations, smear-talk and insults about anything relating to this millennium. And the most detestable thing is that the majority of these unlearned people who follow this trend is that they are 'ours', being 'Romans (Romioi)'*. And so, deservingly they receive the brash title of 'Greekling*', while this Celtic scientist of noble descent sits on the bright firmament of Hellenophiles.

* a Greek not worthy of their cultural heritage; servile to foreigners and things foreign

The following viewpoints of Sir Steven Runciman are more relevant in modern days than at any other time. He warns us so that we can finally wake up and understand the real reasons that drove us to today's degradation, to the new state of occupancy of our nation―surely to the worst one so far, since everything takes place fraudulently and behind the scenes. We must understand that it is impossible to build our future as a healthy nation when we have rejected our bright past, at the advice of opportunists. Let us listen to the people who have demonstrated their honest love towards our tormented race through their life and morals.

At the end of the interview the respectable researcher makes reference to Orthodoxy in relation to other dogmas. We believe it is important to consider the views as perspectives of a man who is not part of this sphere. We note that certainly it is not possible to perceive them as regular Orthodox teachings. Besides, the speaker was not Orthodox.   

******

BYZANTIUM AND US
  

“Sir Steven Runciman: We Need Spiritual Humility”, Nov. 6, 2000,
Εxtract from an interview with Sir Steven Runciman

Translation by: Holy Monastery of Pantokrator

Ο μακαριστός Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Διόδωρος :

 Να διατί ελάβομεν την απόφασιν να διακόψωμεν τον διάλογον με τους παποαιρετικούς.  Διότι οι παποαιρετικοί είναι αμετακίνητοι εις την κακοδοξίαν των και την πλάνην των.  Σκοπός των είναι η εξαφάνισις της Ορθοδοξίας και η επικράτησις του Παπισμού και του Οικουμενισμού.  Τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας το επιβεβαιώνουν κατά τρόπον αναμφισβήτητον.  Δι’αυτό και ημείς θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι, εις τον αγώνα δια την άμυναν της αγίας μας Ορθοδοξίας.  Διότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη μας Ελπίς

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

Κι εμείς συμπράττουμε σ' αυτό, άλλοι για το καλό και άλλοι για το κακό.
Η ελευθερία μας είναι το κριτήριο της ευθύνης μας. Μακάριοι οι έχοντες προοπτική αιωνιότητας στη ζωή τους.
Αλλοιώς είναι σάρκες, έκδοτοι σε πάθη ατιμίας, πρόθυμοι για κάθε τι που ευτελίζει την ύπαρξή μας.
Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν κάθε άνθρωπος θυμόταν την θεία καταγωγή του και ευθυγράμμιζε τη ζωή του με τις αρχές που απορρέουν από αυτή.
Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει..

Η Τρίτη Ρωμη...

Ένας τόμος αναιρετικός του «Νεοπανρωσισμού»

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Οι σύγχρονοι πονηροί λογισμοί όσων δεν εγκαταλείπουν παρωχημένα κοσμικά ιδεολογήματα παρώξυναν την σκέψη μου να αναμνησθεί ιστορικά γεγονότα που μελέτησα και έζησα μόλις έλαβα ένα σπουδαιότατο τόμο με τίτλο: «Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως κατά τον 19ο αιώνα» του διαπρεπούς Ρώσου ιστορικού της χριστιανικής Ανατολής καθηγητή Ιβάν Σοκολώφ. Ο πρώτος τόμος του συγγράμματος αυτού εκδόθηκε το 1904 και στάθηκε πολύτιμος στους μελετητές για την αμερόληπτη κατάθεση της ιστορίας του Οικουμενικού Θρόνου, χωρίς να μολυνθεί από το φυλετικό ιδεολόγημα του Πανσλαβισμού, τα σκιρτήματα του οποίου ακούονται και πάλι στην εκκλησιαστική ζωή μας. Μερίδα σύγχρονων εκκλησιαστικών της Ρωσίας φαίνεται δεν εδιδάχθηκε τίποτα από τα ογδόντα χρόνια της Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας της.

Ο Σοκολώφ, διδάσκαλος στην Πετρούπολη του σεπτού μου δασκάλου στη Θεολογία Γρηγορίου Παπαμιχαήλ, παρά το διεθνές κύρος του υπήρξε και αυτός στο έσχατο γήρας του θύμα του Σταλινισμού και τον εξώρισαν μια νύκτα του Δεκεμβρίου του 1933 στην μακρυνή πόλη της Ούφα, όπου και απεβίωσε το 1939! Ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄, γνώστης της σοβαρής συμβολής του Σοκολώφ στην Ιστορία του Οικουμενικού Θρόνου, τον τίμησε με το οφφίκιο του Ιερομνήμονα γιατί παρέμεινε έντιμος μαθητής του Βατοπεδινού μοναχού Μάξιμου Γραικού και στήριξε τις κανονικές σχέσεις των εν Ρωσία χριστιανών με την Μητέρα τους Εκκλησία έναντι των αδιάβαστων «αυτοκεφαλιστών», που έγιναν έρμαια του «Πανρωσικού εθνοφυλετισμού» στην εποχή του. Ο Σοκολώφ ως τίμιος επιστήμων παρέμεινε πιστός στον τελεσίδικο όρο που δέχθηκε ο Μόσχας Ιώβ για να του χορηγηθεί η πατριαρχική αξία: «ότι πάντοτε θα αναγνωρίζει ως κεφαλή της Ορθοδοξίας το Οικουμενικόν Πατριαρχείον». Σε εγγύηση αυτού μάλιστα συμφώνησε με τον εκεί ευρισκόμενο πατριάρχη Ιερεμία Β΄ ότι «οι διάδοχοί του θα εξελέγοντο όπως οι προκάτοχοί του μητροπολίτες του Συνταγματίου του Οικουμενικού Θρόνου από την Πατριαρχική Ιερά Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως», κάτι που ατόνησε λόγω των μετά ταύτα συνθηκών. (1)

Τον όρκο αυτό δεν μπόρεσαν ποτέ να τον αγνοήσουν οι Ρώσοι και αποφάσισαν να κατεργαστούν σχέδιο μειώσεως των κανονικών δικαιωμάτων και προνομίων του, αυτών που περιφρουρήθηκαν με πολλές θυσίες μαρτύρων Πατριαρχών. Όταν η τσαρική διπλωματία διεπίστωσε πως το Νεοελληνικό κράτος από ευγνωμοσύνη προς την Αγγλία που πρωτοστάτησε στην εθνική του Ανεξαρτησία στράφηκε προς την Δύση, τότε αγκάλιασε τους Βουλγάρους και ενίσχυσε τις φυλετικές τάσεις του εθνικισμού τους για να απαιτήσουν τον μερισμό μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων του ιερού Θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Για να το πετύχουν εξώθησαν τις αποσχιστικές τάσεις τους που οδήγησαν στο Βουλγαρικό σχίσμα για να αποδυναμώσουν με την ενίσχυση του εθνοφυλετισμού των σλαβοφώνων τις μητροπόλεις του Πατριαρχείου στην Θράκη και στην Μακεδονία. Έθεσαν σε εφαρμογή σχέδιο εκπορθήσεως του Αγίου Όρους με την αθρόα εισχώρηση «μοναχικού» πληθυσμού για την κατάληψη μονής, σκητών και κελλίων. Τότε, τα τέσσερα παλαίφατα Πατριαρχεία, για να σβήσουν την πυρκαϊά της πλάνης του «Εθνοφυλετισμού» που συντηρούσε η τσαρική διπλωματία, πραγματοποίησαν την Σύνοδο το 1872, χωρίς βέβαια να προσκληθούν άλλες προϋπάρχουσες τοπικές Εκκλησίες. Αυτήν την κεφαλαιώδους σημασίας Σύνοδο βάναυσα τορπίλλισε ο Ρώσος πρεσβευτής Ιγνάτιεφ με τις πιέσεις του να μην υπογράψει τον όρο ο Ιεροσολύμων Κύριλλος Β΄, γιατί δεν συνέφερε στους ρωσικούς «μεγαλοϊδεολογισμούς» και οι Αγιοταφίτες τον έξωσαν από τον θρόνο και εκλέχτηκε άλλος Ιεροσολύμων. Οι Ρώσοι εκδικήθηκαν την ανυπακοή και κατέσχεσαν τα μετόχια του Παναγίου Τάφου στη χώρα τους, αυτά που συντηρούσαν την Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού, με συνέπεια να κλείσει! (2)

Συνεχίζεται.

Η τρίτη Ρώμη και ο Άγιος Ιωάννης (Μαξίμοβιτς).

(Ένα κομμάτι από το γραπτό κείμενό του :
The Meaning of the Russian Diaspora):

Και τι δε θα έπρεπε να λεχθεί για τη πατρίδα [μας] Ρωσία;
Ευλογημένη είσαι εσύ, Ω, ρωσική γη που εξαγνίστηκες με το πυρ των παθών.
Εν πρώτoις, βαπτίστηκες με ύδωρ, τώρα υποφέρεις τα πυρά των παθών - ανάπαυση και γαλήνη σε περιμένουν.
Κάποτε οι χριστιανοί μάζευαν με ευλάβεια από το Κολοσσαίο άμμο που είχε ποτιστεί με το αίμα των μαρτύρων. 
Ο τόπος του μαρτυρίου και του θανάτου των μαρτύρων θεωρείτο ιερός και ευλαβής.  Τώρα ολόκληρη η Ρωσία είναι μία παλαίστρα κομιστών των παθών. Η γη της έχει αγιαστεί από το αίμα τους και ο αέρας της από την άνοδο των ψυχών τους στους Ουρανούς. 
Ιερή είσαι ‘συ, Ω, Ρωσία.
Ο αρχαίος συγγραφέας ήταν σωστός όταν είπε πως εσύ είσαι η Τρίτη Ρώμη και ότι τέταρτη δεν θα υπάρξει.
Ξεπέρασες την αρχαία Ρώμη με το πλήθος των άθλων  των μαρτύρων σου. Ξεπέρασες και τη Ρώμη που σε βάπτισε [Κωνσταντινούπολη] με την στάση σου έναντι της Ορθοδοξίας και θα παραμείνεις αξεπέραστη μέχρι την συντέλεια του κόσμου. 
Μόνο η γη που αγιάστηκε από τα Πάθη και το γήινο βίο του Θεανθρώπου είναι αγιότερη από εσένα στα μάτια των Ορθοδόξων Χριστιανών.

And what of the Russian fatherland? Blessed are you, O Russian land, being purified by the fire of suffering. You have gone through the water of baptism, and now you are going through the fire of suffering, and you will yet enter into your repose. At one time Christians gathered with reverence sand from the Colosseum which was drenched with the blood of martyrs. The place of the sufferings and death of the martyrs became sacred and especially revered. And now the whole of Russia is an arena of passion-bearers. Her earth has been sanctified by their blood, her air by the ascent of their souls to heaven. Yea, sacred are you, O Russia. The ancient writer was correct who said that you are the Third Rome, and there will be no fourth. You have surpassed the ancient Rome by the multitude of exploits of your martyrs, you have surpassed also the Rome which baptized you [Constantinople] by your standing in Orthodoxy, and you will remain unsurpassed to the end of the world. Only the land which was sanctified by the sufferings and the earthly life of the God-man is holier than you in the eyes of Orthodox Christians.

Οι διαθρησκειακές συναντήσεις δεν προσφέρονται για τη διασφάλιση της ειρήνης.

Άρθρο του μακαριστού Μητροπολίτη Κυρηνείας κ. Παύλου:

Πολλοί επιβουλεύονται σήμερα την ειρήνη στον κόσμο. Άλλοι από οικονομικά συμφέροντα και γεωπολιτική στρατηγική και άλλοι από αντίδραση σε αυτά, με όπλο την Ιδεολογία τους ή τη θρησκευτική τους πίστη.

Άλλοι από θέσεως ισχύος και άλλοι από φανατισμό για επίτευξη του ανίερου σκοπού τους. Πολλοί επίσης συνάνθρωποί μας αγωνίζονται με φιλότιμο και ανιδιοτέλεια για την εδραίωση της ειρήνης και της ασφάλειας στον κόσμο.

Όμως, οι διαθρησκειακές συναντήσεις δεν προσφέρονται για τη διασφάλιση της ειρήνης. Εάν οι θρησκείες θεωρητικά τάσσονται υπέρ της ειρήνης, οφείλουν να καλλιεργήσουν αυτή την αξία μεταξύ των πιστών τους, οπότε δεν χρειάζονται οι διαθρησκειακές συναντήσεις για να συζητηθούν τα αυτονόητα.

Εάν υπάρχουν θρησκείες οι οποίες θεωρούν θεμελιώδη θρησκευτική αρχή τους την ανατροπή της ειρήνης, εν ονόματι δήθεν του Θεού, είναι αυτονοήτως άσκοπες οι διαθρησκειακές συναντήσεις.

Οι φιλειρηνικές διακηρύξεις των διαθρησκειακών συναντήσεων, οι οποίες έντονα προβάλλονται για λόγους εντυπωσιασμού των άσχετων και των χλιαρών στην πίστη, δεν επηρεάζουν τελικά ούτε τη στρατηγική των ισχυρών ούτε τις αντιδράσεις των αδυνάτων.

Το χάσμα διευρύνεται παρά τις διακηρύξεις. Η πρόσφατη ιστορία το αποδεικνύει. Προβάλλεται, επίσης, η ιδέα της ουσιαστικής συνεργασίας των θρησκειών. Σε ποιους όμως τομείς μπορούν να συνεργασθούν ουσιαστικά οι θρησκείες, όταν ή καθεμία από αυτές αποτελεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα θεωρήσεως του ανθρώπου και του κόσμου;

Ένα μόνο πεδίο συνεργασίας μεταξύ τους υπάρχει αυτό που τους επιβάλλεται από τα κέντρα εξουσίας του παγκοσμιοποιούμενου πλανήτη μας: να υπηρετήσουν το σχέδιο χειραγώγησης των λαών αυτού του πλανήτη.

Επανειλημμένως διαπιστώνεται ότι οι διαθρησκειακές συναντήσεις λειτουργούν ως προπέτασμα, προκειμένου κάποια κέντρα εξουσίας να χαράσσουν τα στρατηγικά τους σχέδια μέσα σε κλίμα φαινομενικά και υποκριτικά φιλειρηνικό.

Είναι εκδηλώσεις που, χωρίς να ανταποκρίνονται στον σκοπό για τον οποίο συγκαλούνται, εξυπηρετούν τους στόχους της Νέας 'Εποχής, που συνοψίζονται στην ανάπτυξη συγκρητιστικής θρησκευτικής συνειδήσεως στους λαούς του πλανήτη.

Καλλιεργούν δηλαδή τον θρησκευτικό συγκρητισμό και εξυπηρετούν τα κοσμοκρατορικά σχέδια των ισχυρών της γης με την επιβολή μιας παγκόσμιας εξουσίας, μιας παγκόσμιας οικονομίας και την ανάδειξη μιας πανθρησκείας, που είναι φανερό δείγμα της αποστασίας (Β' Θεσσ. 2, 3).

Επιπλέον, η συμμετοχή Ορθοδόξων κληρικών στις διαθρησκειακές συναντήσεις με το πρόσχημα της παρουσίασης εις τους ετερόδοξους και αλλόθρησκους του θησαυρού της μοναδικής ημών Πίστεως, συνέχει τις καρδιές και σκανδαλίζει τις συνειδήσεις ευσεβών μελών της Εκκλησίας και τροφοδοτεί την εντύπωση, ότι και οι ποιμένες της Εκκλησίας εκκοσμικεύονται με αβαρίες στα θέματα της Πίστεως.

Άλλο είναι η αλληλοκατανόηση μεταξύ λαών διαφορετικής θρησκείας και άλλο η προβολή και η εμπέδωση της ιδέας της αλληλοκατανοήσεως των θρησκειών.

Εν ονόματι της αλληλοκατανοήσεως των θρησκειών παρακάμπτονται βασικά σημεία των Χριστιανικών δογμάτων, σχετικοποιείται η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και αμβλύνεται το Ορθόδοξο αισθητήριο των πιστών.

Με τις διαθρησκειακές συναντήσεις προβάλλεται ως αυτονόητο ότι oι μονοθεϊστικές θρησκείες (Χριστιανισμός, Ιουδαϊσμός, Μουσουλμανισμός) πιστεύουν στον ίδιο θεό.

Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Τα μέλη της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθοδόξου, πιστεύουν στον Τριαδικό Θεό, τον μόνο αληθινό, ενώ οι άλλες θρησκείες σε ψευδείς και ανύπαρκτους θεούς.

Εμείς oι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουμε και λατρεύουμε τον ενανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον και ακολουθούμε τις υπ' Αυτού αποκαλυφθείσες αλήθειες, χωρίς να προσθέτουμε τους δικούς μας πεπερασμένους συλλογισμούς και τις ανθρώπινες ατελείς σκέψεις.

Η ειρήνη είναι καρπός και δωρεά του Αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5, 22) και αποκτάται με τη μετάνοια για όσα πονηρά έργα ψύχουν την αγάπη και φυγαδεύουν την ειρήνη από τον κόσμο και όχι με τις διαθρησκειακές συναντήσεις oι οποίες δεν περιορίζονται μόνο σε φιλοφρονητικές εκδηλώσεις, αλλά επεκτείνονται σε συμπροσευχές και σε βαρύτατες υποχωρήσεις στα θέματα πίστεως, που προκαλούν την απαρέσκεια του Θεού και καταδικάζονται από τους Ιερούς Κανόνες.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο Αρχηγός της ειρήνης. Χωρίς Αυτόν δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει ή να προσφέρει την ειρήνη. Ότι oι άνθρωποι σήμερα επιζητούν ως ειρήνη, δεν μπορούν να το αποκτήσουν, αν πρωτύτερα δεν ειρηνεύσουν με τον Θεό διά του Ιησού Χριστού (Κολ. 1, 20).

Η προσευχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου» είναι καθημερινή και πρέπει να αποτελεί αίτημα του κάθε πιστού.

Τότε μόνο θα έλθει η πολυπόθητη ειρήνη μέσα μας, μεταξύ των ανθρώπων και προπάντων στη χειμαζόμενη Κύπρο μας, όταν βασιλεύσει στις καρδιές μας ό Άρχων της ειρήνης, του Οποίου το Όνομα οφείλει να υμνεί και να επικαλείται κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός.

Η Τρίτη Ρώμη.

Η Εκκλησία της Ρωσία ξεκινάει την ιστορική της πορεία το 988, χρονολογία της μαζικής βάπτισης του ρωσικού λαού επί της ηγεμονίας του αγίου Βλαδίμηρου.

Διοικητικά η νέα αυτή εκκλησία στο ξεκίνημά της ήταν μητρόπολις της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, με έδρα το Κίεβο.

Ο μητροπολίτης Κιέβου εκλεγόταν και χειροτονείτο στην Κωνσταντινούπολη και ήταν Έλληνας, όπως και πολλοί επίσκοποι ήταν ελληνικής καταγωγής.

Από τις αρχές του 13ου αιώνα, οι μητροπολίτες εκλέγονταν στην Ρωσία και ήταν Ρώσοι, χειροτονούνταν ωστόσο από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Το 1448, η σύνοδος των Ρώσων επισκόπων εξέλεξε ως προκαθήμενο της ορθοδόξου εκκλησίας της «Μόσχας και πασών των Ρωσιών» τον Μητροπολίτη Ιωνά.

Η πράξη αυτή αναγνωρίστηκε αργότερα από όλα τα ορθόδοξα πατριαρχεία, και με τον τρόπο αυτό απέκτησε την αυτοκεφαλία της η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία.

Το 1589, με τη συναίνεση όλων των πατριαρχών της ανατολής, απενεμήθη «πατριαρχική αξία» στην εκκλησία της Ρωσίας και της δόθηκε η πέμπτη θέση στην σειρά των προκαθημένων των ορθοδόξων εκκλησιών, μετά το πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Από το 1589 μέχρι το 1700 διετέλεσαν δέκα πατριάρχες.

Μετά τον θάνατο του δέκατου πατριάρχη, ο τσάρος Πέτρος Α΄ τροποποίησε το σύστημα διοίκησης της εκκλησίας σε συνοδικό.

Τον Νοέμβριο του 1917, η πανρωσική εκκλησιαστική σύνοδος αποκατέστησε την πατριαρχική περιωπή στην αρχαία πατριαρχική έδρα της Μόσχας και εξέλεξε στις 5 Νοεμβρίου 1917 τον άγιο πατριάρχη Τύχωνα, ο οποίος ποίμανε την εκκλησία του μέχρι το έτος 1925.

Σήμερα στον πατριαρχικό θρόνο βρίσκεται, από το 1989 ο πατριάρχης ΑλέξιοςΒ΄.

Μετά την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος,  η εκκλησία της Ρωσίας απολαμβάνει την ελευθερία της, χωρισμένη πάντοτε νομικά από το κράτος.

Οι σχέσεις κράτους και εκκλησίας βρίσκονται σε άριστες σχέσεις και η κυβέρνηση και όλος ο κρατικός μηχανισμός αναγνωρίζει την σπουδαιότητα του ρόλου της ορθόδοξης εκκλησίας στην πνευματική καθοδήγηση του ρωσικού έθνους.

Στην δικαιοδοσία της εκκλησίας της Ρωσίας λειτουργούν 15,000 ενορίες, 4 θεολογικές ακαδημίες, 15 εκκλησιαστικά σεμινάρια και 27 σχολές εκκλησιαστικής εκπαίδευσης.

Ο μόνιμος χειρισμός των εκκλησιαστικών υποθέσεων και η επίλυση όλων των σπουδαιότερων ζητημάτων ασκείται από τον πατριάρχη και την ιερά σύνοδο.

Μια εκκλησία όπως αυτή της Ρωσίας, η οποία επιβίωσε περνώντας δια πυρός και σιδήρου από δύσκολες ατραπούς στα «πέτρινα χρόνια» της κομμουνιστικής διακυβέρνησης, καταλαβαίνει κανείς ότι μπόρεσε να αναπτύξει στιβαρή διπλωματία, η οποία καθώς φαίνεται συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Η ρωσική ψυχή, ευαίσθητη και τραχεία ταυτόχρονα, μένει σταθερά προσκολλημένη στην παράδοση, ιδιαίτερα την ορθόδοξη παράδοση, η οποία στήριξε κάθε πιστό σε δύσκολες περιόδους, αλλά ταυτόχρονα έθρεψε και την εθνική συνείδηση με τρόπο ιδιαίτερα έντονο και χαρακτηριστικό.

Μία από τις πολύ γνωστές συμβολές στη συνείδηση αυτή είναι η περίφημη ιδέα για την Μόσχα ως την «Τρίτη Ρώμη», η οποία μεταβλήθηκε με τον καιρό σε ιδιότυπη ιδεολογία.

Στις αρχές του 16ου αιώνα, ο «στάρετς» Φιλόθεος του Πσκοφ συνέγραψε σειρά επιστολών στις οποίες διατύπωνε υπό την μορφή προφητείας την άποψη ότι «άπαντα τα χριστιανικά βασίλεια παρήλθον και μετεβλήθησαν εις εν βασίλειον, του άρχοντος ημών συμφώνως προς τας προφητικάς βίβλους: τούτο είναι το Ρωσικόν βασίλειον. Διότι αι δύο Ρώμαι έπεσον, ενώ η Τρίτη υφίσταται και Τετάρτη δεν πρόκειται να υπάρξει….  Εγώ ο ανάξιος πρέπει να ομιλήσω όπως η όνος του Βαρλαάμ».

Η πρώτη Ρώμη ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αυτήν τη διαδέχτηκε η «δεύτερη Ρώμη», η Κωνσταντινούπολη.

Τρίτη λοιπόν Ρώμη οι Ρώσοι ήθελαν τη Μόσχα και επομένως το πατριαρχείο τους οραματιζόταν ανέκαθεν να αναλάβει ρόλο ηγετικό στον χώρο της ορθοδοξίας.

Αυτή την ιδέα εξέθρεψε με τρόπο έντονο το κίνημα του πανσλαβισμού και σήμερα από καιρού εις καιρόν ακούγεται ευχάριστα.

Η ζωντανή και δραστήρια παρουσία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σε παγκόσμια κλίμακα δεν ήταν και δεν είναι τόσο αρεστή στους Ρώσους.

Οι σχέσεις των δύο πατριαρχείων εντάθηκαν με την αναγνώριση από το Φανάρι της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Γεωργίας.

Πρόσφατα επίσης υπήρξε μια ακόμη σύγκρουση, με την προσχώρηση ενός Ρώσου επισκόπου στη δικαιοδοσία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Συγκεκριμένα, στις 12 Ιουνίου 2006, συνήλθε η ιερά σύνοδος του πατριαρχείου Μόσχας και με απόφασή της διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση της 8ης Ιουνίου 2006 της ιεράς συνόδου του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να δεχτεί στην δικαιοδοσία του τον επίσκοπο του Σεργιέβσκι Βασίλειο, με τον νέο τίτλο ως επίσκοπο Αμφιπόλου, ως πατριαρχικό έξαρχο των ορθοδόξων ενοριών ρωσικής παράδοσης της δυτικής Ευρώπης.

Η όξυνση των σχέσεων φάνηκε όταν σε συνάντηση εκπροσώπων των ορθοδόξων εκκλησιών με τους ρωμαιοκαθολικούς στην Αυστρία, ο Ρώσος επίσκοπος αρνήθηκε να υπογράψει κείμενο στο οποίο συμφωνούσε ο εκπρόσωπος το πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Αντίθετα, οι σχέσεις του πατριαρχείου της Μόσχας με την ελληνική Εκκλησία, έχουν εξομαλυνθεί και είναι φιλικές.

(από το αρχείο μας)

Η Αντιόχεια στο πλευρό της Τρίτης Ρώμης (από το αρχείο μας)

Το περιοδικό “Λόγος” (The Word - December 1997) της Αντιοχειανής Ορθοδόξου Αρχιεπισκοπής Β. Αμερικής, γράφει: 

Ο αρχιεπίσκοπος Φίλιππος αντιφωνών τον Ρώσον Πατριάρχην είπε:  «Η ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την Αμερικήν είναι αναπόφευκτος και θα γίνη αργά ή γρήγορα.  Σχεδιάζομεν ένα δεύτερο Λιγκονίερ δια το μέλλον». 

Και συνέχισε: 

«Ελπίζομεν, και ομιλώ ως Αντιοχειανός επίσκοπος, ότι η Αγιότης σας θα αναλάβη και πάλιν τον ρόλον του ηγέτου του Ορθοδόξου κόσμου και η Αντιόχεια θα είναι μαζί σας, ούτως ώστε να δείξωμεν εις τον κόσμον ότι η Ορθοδοξία είναι ζωντανή».

Αντιφωνών ο κ. Αλέξιος είπε: 

«Από τας πέντε πρώτας Εκκλησίας εις τα δίπτυχα, μόνο δύο έχουν ποίμνια: η Αντιόχεια και η Ρωσία.  Έχομεν πραγματικά ποίμνια και είμεθα πλήρως απησχολημένοι με την εξυπηρέτησίν των καθ’ ον χρόνον οι άλλοι απασχολούνται με την ερμηνείαν παλαιών κανόνων»
(Εδώ υπαινίσσεται βεβαίως το Οικ. Πατριαρχείο μας). 

Η Τρίτη Ρώμη Νο 3 (από τα αρχεία μας).

Ρώσοι, Αμερικανοί και Τούρκοι παρακολουθούν, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη συνεχιζόμενη διένεξη μεταξύ ζηλωτών της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Ορους και Φαναρίου, ενώ η ατμόσφαιρα στον Αθω παραμένει ηλεκτρισμένη μετά τα τελευταία θλιβερά επεισόδια και οι σχέσεις αγιορειτών - πολιτείας ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί.
Σε μια κίνηση, την οποία αγιορείτικες πηγές εντάσσουν στο ευρύτερο ρωσικό παιγνίδι επιρροής στο Αγιον Ορος, το Πατριαρχείο Μόσχας, έπειτα από σχετικό αίτημα των φανατικών ζηλωτών, παίρνει απροκάλυπτα θέση στη διένεξη νουθετώντας το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο «να αποφύγει απερίσκεπτες ενέργειες και τη χρήση βίας». Με επιστολή του προς τον αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο επί των εξωτερικών υποθέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και ισχυρός άντρας της ρωσικής εκκλησίας, μητροπολίτης Σμόλενσκ και Καλίνινγκραντ, Κύριλλος, εκφράζει «ανησυχίες λόγω της εντάσεως που επικρατεί στο θέμα της Μονής Εσφιγμένου και απειλεί να μετατραπεί σε σύγκρουση με τη χρήση βίας». Ως αφορμή για την παρέμβαση σ' ένα ζήτημα που άπτεται αποκλειστικά των πνευματικών αρμοδιοτήτων του Φαναρίου, ο μητροπολίτης Σμόλενσκ επικαλείται «γράμμα του αρχιμανδρίτου Μεθοδίου (σ.σ. ηγούμενου της Εσφιγμένου) προς τον Αγιώτατον Πατριάρχην Μόσχας και Πάσης Ρωσίας κ. Αλέξιον στο οποίο παραπονείται για τις καταπιέσεις των πολιτικών αρχών του Αγίου Ορους που απειλούν, κατά τη γνώμη του, την ύπαρξη της ίδιας της μονής». Το πλέον ενδιαφέρον σε αυτήν την πρωτοβουλία, υποστηρίζουν οι ίδιες πηγές, είναι ότι επιχειρείται εκ μέρους της Μόσχας, εμμέσως πλην σαφώς, η σύνδεση της απόφασης περί απομάκρυνσης των φανατικών ζηλωτών της Εσφιγμένου από το Αγιον Ορος με μεθοδευμένη προσπάθεια του Φαναρίου για τον εκτοπισμό της προαιώνιας ρωσικής παρουσίας στον Αθω.
«…Στην Ρωσία, επίσης, αφενός μάς είναι πολύτιμη η μονή αυτή ως τόπος κουράς του ιδρυτού του ρωσικού μοναχισμού, δηλαδή του Οσίου Αντωνίου, αφετέρου όλα αυτά που γίνονται τώρα στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου υπενθυμίζουν στους πιστούς μας την θλιβερά ιστορία της τελευταίας δεκαετίας, όταν με παρόμοια βιαιοπραγία, η σκήτη του προφήτη Ηλία του Αγίου Ορους, (σ.σ. είχαν απελαθεί το 1992 ρωσικής καταγωγής μοναχοί) την οποία έχτισαν οι μοναχοί και ευεργέται της Ρωσίας έγινε απρόσιτος για τους Ρώσους μοναχούς», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Αλλες πηγές, προσκείμενες στην Ιερά Κοινότητα, σχολιάζοντας την απροκάλυπτη παρέμβαση της Μόσχας στο ζήτημα της Εσφιγμένου τη συσχέτιζαν, επιπλέον, με την απώλεια της ρωσικής κυριαρχίας στην Ιερα Μονή Παντελεήμονος, το σπουδαιότερο κέντρο του ρωσικού μοναχισμού στο Αγιον Ορος, η διοίκηση της οποίας πέρασε στους πλειοψηφούντες Ουκρανούς μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης.
Εκαναν, επίσης, λόγο για προσπάθεια της ρωσικής εκκλησίας να καταφέρει επ' ευκαιρία ένα ακόμα «χτύπημα κάτω από τη μέση» στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στον διαρκή αγώνα των Ρώσων για την «Τρίτη Ρώμη», τη μετατόπιση, δηλαδή, του κέντρου της παγκόσμιας ορθοδοξίας από το Φανάρι στη Μόσχα. Ενδιαφέρον, αλλά από διαφορετική σκοπιά, για την εσφιγμενίτικη ιδιαιτερότητα στο Αγιον Ορος, επιδεικνύει και η αμερικανική πλευρά. Στελέχη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα και του προξενείου τους στη Θεσσαλονίκη επισκέπτονται συχνά τον τελευταίο καιρό τις Καρυές και ενημερώνονται απο πρώτο χέρι για την κατάσταση. Με τη διαφορά ότι για τους Αμερικανούς η όλη υπόθεση δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με το οποίο ασχολούνται λόγω των πιέσεων που ασκεί στην κυβέρνησή τους το πανίσχυρο λόμπι των παλαιοημερολογιτών στις ΗΠΑ.
Τις εξελίξεις εξάλλου παρακολουθεί, όσον και εάν εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να την αφορά, και η Αγκυρα. Διπλωματική πηγή έλεγε στην «Κ» ότι οι χειρισμοί του Φαναρίου στο ζήτημα καταγράφονται από τους Τούρκους και μια ενδεχόμενη αιματηρή εξέλιξη θα τροφοδοτούσε επιχειρηματολογία για το πώς αντιλαμβάνεται η Ελλάδα, αλλά και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ζητήματα ανοχής της διαφορετικότητας στη θρησκευτική πίστη, τα οποία για την ίδια έχουν τεθεί ως όροι προκειμένου να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις ένταξής της στην Ε.Ε.

Η άλλη όψις του νομίσματος : Ο Γέροντας Εφραίμ και ο νέος πανσλαβισμός

Του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου Γκουτζίνη.


Η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου διχάζει την κοινή γνώμη: σκάνδαλο για πολλούς, διωγμός εναντίον της εκκλησίας για κάποιους άλλους. Με το παρόν άρθρο θέλω να υπερβώ τον ορυμαγδό των φωνασκιών και των εντυπώσεων, για να φωτίσω, όσο μπορώ, τα γεγονότα μετά την προφυλάκιση του Καθηγουμένου π. Εφραίμ, και ιδιαίτερα την ρωσική παρέμβαση.

Είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ δύο φορές την Ρωσία σε αντίστοιχες πολυήμερες επισκέψεις. Επί Σοβιέτ διαπίστωσα τον εναγκαλισμό μεταξύ του Πατριαρχείου της Μόσχας και της Σοβιετικής Εξουσίας. Στη δεύτερή μου επίσκεψη είδα πως  πολλοί ρώσοι κληρικοί διέπονταν από έναν ιδιότυπο εθνικισμό και ανθελληνισμό, που εκφράστηκε μάλιστα με άκομψο τρόπο και στα πλαίσια της θεολογικής συνδιασκέψεως στην οποία συμμετείχα. Η  τάση αυτή εκδηλώθηκε με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο από τη στιγμή που ο Πατριάρχης Κύριλλος διαδέχθηκε τον Πατριάρχη Αλέξιο και έκανε «υπουργό εξωτερικών» της ρωσικής εκκλησίας τον Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα. Ο τελευταίος με μια σειρά περιοδειών, με επανειλημμένες επισκέψεις και…συναυλίες του επιχειρεί να καταστήσει ελκυστική την ρωσική ορθοδοξία και να παίξει ρόλο κηδεμόνα των απανταχού ορθοδόξων. Ο μεγάλος βέβαια καημός είναι το Άγιο Όρος και οι Άγιοι Τόποι, όπου τα προνόμια των δύο παλαίφατων Πατριαρχείων, του Οικουμενικού και του Ιεροσολύμων, εμποδίζουν την εξάπλωση του πανσλαβισμού και την  πραγμάτωση της «Τρίτης Ρώμης».

Όμως, η ρωσική πολιτική και εκκλησιαστική ελίτ βρήκε ξαφνικά έναν απρόσμενο σύμμαχο για τα σχέδιά της: τον Γέροντα Εφραίμ, ο οποίος σε ελάχιστο χρόνο μετά την κατάθεσή του στην εξεταστική επιτροπή της βουλής συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Μεντβέντεφ, ο οποίος εξέφρασε την υποστήριξή του στο προσωπό του. Μάλιστα πρίν λίγες μόνο εβδομάδες, υπό την επίβλεψη και οργάνωση του ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας», αυτής της ναυαρχίδας του πανσλαβισμού, ο π. Εφραίμ όργωσε τη ρωσική γη με αφορμή την λιτάνευση της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου, σε μία επίδειξη ισχύος και συνεργασίας με τη ρωσική εξουσία.

Καλά και άγια όλα αυτά, θα μπορούσε να πει κανείς, μέχρι τη στιγμή που ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία η απόφαση για την προφυλάκιση του Ηγουμένου. Τότε απεκαλύφθησαν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί: με την  ακαριαία και άκομψη παρέμβαση τόσο του Πούτιν όσο και του Μόσχας Κύριλλου υπέρ του π. Εφραίμ έπεσαν οι μάσκες: ο π. Εφραίμ δεν είναι απλώς ο Ηγούμενος του Βατοπεδίου, αλλά και ο εκλεκτός της Μόσχας, με όσα αυτό συνεπάγεται. Συγχωρείστε με, αλλά θα πρέπει κανείς να διέπεται ή από αφέλεια ή από συμφέροντα,  για να μην κατανοεί πως ο π. Εφραίμ είναι πλέον δημοφιλής για το νέο πανσλαβισμό. Το ερώτημα είναι: γιατί ο π. Εφραίμ; Αναζητήστε την απάντηση στην τοπογραφία του Αγίου Όρους. Στο Βατοπέδι ανήκει το «Σαράϊ» δηλ. η σκήτη του Αγ. Ανδρέα, την οποία διακαώς επιθυμούν οι Ρώσοι, προκειμένου  να την καταστήσουν ορμητήριο για να κυριαρχήσουν στο  Αγ. Όρος, ενώ για τον ίδιο λόγο ανεγείρουν μεγαλόπρεπο κτίριο στα όρια της Σιμωνόπετρας... 

Οι πρόσφατες παρεμβάσεις της Ρωσίας σε εκκλησιαστικό και πολιτικό επίπεδο θα πρέπει να απασχολήσουν ιδιαίτερα την ιεραρχία της εκκλησίας σε Κωνσταντινούπολη και Αθήνα. Η σιγή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που μέχρι στιγμής δεν έχει τοποθετηθεί στο ζήτημα της προφυλάκισης του Καθηγουμένου, δηλώνει την κρισιμότητα του ζητήματος. Ας μην παρασυρόμαστε από συναισθηματισμούς και παρορμήσεις. Όλοι συμπάσχουμε με το δράμα του Ηγουμένου π. Εφραίμ. Όμως ένα είναι σίγουρο: ότι το Βατοπέδιο έχει ήδη καταστεί ναρκοπέδιο και χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο πώς θα περπατήσουμε από εδώ και πέρα…

Μας έκαναν ουνίτες!

Οἱ συμπροσευχὲς αὐτές, γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ καὶ τοὺς συνοδοιπόρους του, σημαίνει ὅτι ἔχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα, καὶ ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὰ κατηγορηματικῶς λεγόμενα τοῦ ὑπεύθυνου τοῦ Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρώπη, Μητροπολίτου Ἀχαΐας κ. Ἀθανασίου, τώρα προσπαθοῦν, μὲ ὑπόγειες διαδρομές, νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς πιστοὺς αὐτὴ «τὴν ἄμικτον μῖξιν», ἀλλὰ στὴν σατανοκίνητη αὐτὴ προσπάθειά τους συναντοῦν, ὡς εἶναι τοῦτο

ἑπόμενον, σκληρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖθεν, ἀπὸ τὸν ὑπερασπιστὴ δηλαδὴ τῆς πίστεώς μας πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. «Παρʼ ἡμῖν οὔτε Πατριὰρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ», (Ἀπόκρισις τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ὀρθοδόξου

Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπαν Πίον τὸν Θ´, ἔτος 1848). Ὁ Ἀχαΐας λοιπὸν κ. Ἀθανάσιος, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἀπολογούμενος, ὡς φαίνεται, πρὸς τὸ Βατικανὸ γιὰ τὴν καθυστέρηση τῆς ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ὁμολογεῖ, ὅλως ἀνερυθρίαστα: «Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ λεπτὴ κατάσταση, γιατί ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ μητροπολίτες ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν μία σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτική τοῦ διαλόγου… Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν

κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ γεγονότα. Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴν συνείδηση τοῦ κόσμου»

New Year’s resolution : to grow closer to God.

At the beginning of a new year, many people make resolutions to improve their lives by adopting healthy and positive habits. By making a clean break from the past and getting a fresh start, they hope to make these good new habits permanent. While the New Year is not a feast day in the Orthodox liturgical calendar (the Church New Year is September 1), there is nothing wrong with making resolutions now or at any time. After all, to feel the need for making resolutions is to recognize that we have room to grow. In other words, the making of a resolution can be the beginning of repentance and renewal. The very meaning of the New Testament word for repentance, metanoia, means “change of mind.” We understand this change of mind to be a return—it is the act of turning our mind and hearts away from sin and returning to God. Along with any other New Year’s resolutions, this year, we should all add an effort to grow closer to God.

Σεβ. Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκταρίος : Πρέπει όμως να πούμε όλη την αλήθεια

Η αγάπη μου προς τον μοναχισμό και την Εκκλησία, μου υπαγορεύουν το καθήκον να λάβω μέρος σ’ αυτό το πάνελ της συζήτησης για το θέμα της προφυλάκισης του Ηγουμένου Εφραίμ. Θεώρησα υποχρέωσή μου να εξαγορεύσω τον λογισμό μου. Εξ αρχής λέγω ότι είμαι από εκείνους, που έχουν γράψει κατ’ επανάληψη στον Ηγούμενο και του έχουν συμπαρασταθεί, ευκαίρως δε ακαίρως στις ομιλίες μου τον υπερασπίζομαι. Μάρτυς μου ο Θεός, δεν ψεύδομαι.

Πρέπει όμως να πούμε όλη την αλήθεια για να την γνωρίζουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας, για να μην αδικούνται θεσμοί και πρόσωπα και για να μην αφήνονται σκιές εις βάρος του μοναχισμού μας, που αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της Ορθοδόξου ημών πίστεως.

Η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου ήταν μια καλά στημένη παγίδα για την Εκκλησία. Πάντοτε τα πολιτικά πρόσωπα επιζητούν προσβάσεις στο χώρο της Εκκλησίας για πολλούς λόγους. Στο πρόσωπο του Ηγουμένου Εφραίμ, τους δόθηκε η καλή ευκαιρία, την οποία αξιοποίησαν και τώρα την αναδεικνύουν, για να έχει και η Εκκλησία το δικό της μερίδιο ευθύνης στην εποχή αυτή της κρίσεως και της κατάπτωσης των θεσμών.

Ο Ιερομόναχος Εφραίμ, προερχόμενος από την μεγαλόνησο Κύπρο, εκεί όπου η Εκκλησία δραστηριοποιείται σε πολλούς επιχειρηματικούς χώρους, είχε αυτή την φιλογενή τάση της εξουσίας, της επιχειρηματικής, παράλληλα και φιλανθρωπικής δράσης. Όταν, τη προτάσει του Γέροντός του Ιωσήφ, κατέλαβε τα πρωτεία της Αδελφότητος και αναδείχθηκε Ηγούμενος της αφνιάς νύμφης του Βατοπεδίου, παρακάμπτοντας τον αγαπητότατο Ιερομόναχο Αθανάσιο, νυν Μητροπολίτη Λεμεσού, του ανοίχθηκε όλο το ευρύτατο πεδίο της πραγμάτωσης των ευγενών στόχων του. Και το Βατοπέδι είχε τα φόντα και τις προϋποθέσεις, γι’ αυτούς τους διάπυρους πόθους.

Το πρώτο που έκανε, ήταν να ανακαλύψει ότι είναι Μεγίστη Μονή και το επανέφερε στους τίτλους της Μονής. Ύστερα άρχισε να συγκεντρώνει ανθρώπους πέριξ αυτού, με την προοπτική της αύξησης της συνοδείας και με την συγκρότηση ομάδων-φίλων της Μονής. Ο Γέροντάς του, του πρόσφερε πολλά σ’ αυτό τον τομέα. Ενίσχυε πνευματικά το προφίλ του και μέσα σε λίγο χρόνο, ο απλούς και ταπεινός Εφραίμ έγινε μεγαλο-Ηγούμενος του Άθω και ο υπερδραστήριος κληρικός, με πολλές επιχειρηματικές προοπτικές. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, θα μαρτυρήσω μόνο μερικές αλήθειες.

Αυτός που ευεργέτησε, με πατρική αγάπη, τον Ιερομόναχο Εφραίμ, ήταν ο τότε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος και νυν Οικουμενικός Πατριάρχης. Του έδωσε το δαχτυλίδι της ηγουμενίας, του παρέδωσε, ως Πρόεδρος της Εξαρχίας, τα κλειδιά της Μονής Βατοπεδίου και ήμβλυνε τις αντιδράσεις πολλών Αγιορειτών. Γιατί η πράξη αυτή του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, να παραδώσει το Βατοπέδι στην Συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ, πίκρανε πολλούς φίλους του εν Αγίω Όρει. Όμως ο Πατριάρχης πίστευε στην πνευματικότητα των επιγόνων του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού και στον δυναμισμό τους, για την αναγέννηση και την κοινοβιοποίηση της Ιεράς Μονής. Έχει αγάπη ο Πατριάρχης μας στο Βατοπέδι, γι’ αυτό πρόσφατα στη σύναξη όλων των αγιορειτών τους συμβούλεψε να παραμένουν πιστοί στο πνεύμα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου.

Από τότε μέχρι σήμερα, το Φανάρι με πολλές Συνοδικές Αποφάσεις, Πράξεις, λόγους, ενέργειες στηρίζει τον Ηγούμενο, παρά τις πιέσεις που δέχεται. Θα μπορούσε, γιατί του έχουν δοθεί πολλές αφορμές, όχι μόνο τελευταία, να τον είχε ανακαλέσει στην τάξη, όμως δεν το έπραξε, από αγάπη στην πολυμελή Αδελφότητα της Μονής. Επισημαίνω ότι τώρα τελευταία μετά την δημοσιοποίηση της υπόθεσης Βατοπεδίου και τις συζητήσεις που γίνονται, θα μπορούσε να του είχε άρει, όχι την διοικητική εξουσία όπως έπραξε, αλλά κυρίως την πνευματική πατρότητα. Γιατί ποιο είναι πιο μεγάλο, η διοίκηση ή η πνευματική πατρότητα; Και όμως το Πατριαρχείο, παρά τους Ιερούς Κανόνες, τον άφησε να επιτελεί τα πνευματικά του καθήκοντα, που είναι το υπερέχον για κάθε κληρικό και μάλιστα Ηγούμενο.

Ενθυμείστε, πιστεύω, τις επισκέψεις του Ηγουμένου Εφραίμ στα σέκρετα της Εξουσίας εν Ελλάδι. Ποιος άλλος κληρικός είχε τέτοιες προσβάσεις; Εμείς ως Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης είχαμε ζητήσει να μας δεχθεί ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος και μας απαξίωσε. Ο Ηγούμενος όμως, έμπαινε και έβγαινε σε όλα τα Γραφεία των υπ’ εξουσιών. Εκείνοι δε, πλουσιοπαρόχως απολάμβαναν την φιλοξενία του Ηγουμένου εν Βατοπεδίω. Εδώ τελευταία, υπόδικος ων, πριν από ένα μήνα, πήγε στον Πρωθυπουργό της Ρωσίας και τα «παπαγαλάκια» είπαν, ότι τον δέχθηκε και συζήτησαν δύο ώρες. Αυτόν δέχθηκε; Την Αγία Ζώνη της Παναγίας μας δέχθηκε, την οποία θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι «εκμεταλλεύθηκε», για να κάνει δημόσιες σχέσεις εν Ρωσία, έχοντας υπόψιν του την επερχόμενη ρομφαία της δικαστικής απόφασης.

Ερωτώ τους εχέφρονες, ήταν ανάγκη να πάει στην Ρωσία υπόδικος ών; Την επαύριο που γύρισε από την Ρωσία παρουσιάστηκε στον Ανακριτή. Η αλληλουχία αυτών των γεγονότων θα μπορούσε να επιτρέψει σε κάποιους να υποθέσουν ότι υποκρύπτει «δόλο». Το Άγιον Όρος διχάστηκε γι’ αυτήν την επίσκεψη και με ψήφους 9 της Σύναξης των Αντιπροσώπων των 20 Ιερών Μονών, θεώρησε ότι πρέπει να αναβληθεί. Αυτές τις 9 Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, που είπαν όχι στην επίσκεψη της Ρωσίας σε σύνολο 20 Ιερών Μονών, δεν έπρεπε να τις σεβαστεί;

Δεν έπρεπε, αφού γνωρίζει καλά τις εντάσεις που επικρατούν σε διορθόδοξο επίπεδο μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου της Ρωσίας, να συμβουλευθεί το Φανάρι εκ των προτέρων; Όμως πήγε και προκάλεσε, ίσως, θα μπορούσαν να πουν κάποιοι, το έκαμε και σκόπιμα, για να απειλήσει το Φανάρι, ότι έχω δίπλα μου μια Εκκλησία που με στηρίζει και ένα λαό που μου συμπαρίσταται, σε αντίθεση με όλους εσάς που με πικραίνετε. Και είχε προετοιμαστεί πολύ καλά το ταξίδι του.

Το ίδρυμα «Φίλων της Μονής Βατοπεδίου», που έχει συσταθεί εκείσε και στο οποίο προΐσταται μεγαλοεπιχειρηματίας της Μόσχας και προσωπικός φίλος του Πούτιν, τα είχε οργανώσει όλα καλά. Ο απόηχος αυτής της επίσκεψης βλέπουμε ότι καλά κρατεί στο ελληνορωσικό διπλωματικό και εκκλησιαστικό επίπεδο. Η Ρωσική Κυβέρνηση αντιδρά για την προφυλάκισή του και το Πατριαρχείο της Ρωσίας εκμεταλλεύεται το θέμα, άλλο που δεν ήθελε, για να βγάλει τα απωθημένα του για την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως λέγει και όχι Οικουμενικό Πατριαρχείο. Είναι δε γνωστά παλαιόθεν τα σχέδιά του για τον εκρωσισμό του Αγίου Όρους.

Διερωτώμαι, τι χρειάζονται αυτά τα ιδρύματα των φίλων και της στήριξης Ιερών Μονών; Φαίνεται, δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην Παναγία μας και επιζητούμε χαμοθεούς και φίλους, για να ικανοποιούν τους μεγαλοϊδεατισμούς μας.

Ερευνήσετε σας παρακαλώ το διαδίκτυο, για να διαπιστώσετε πόσα κέντρα φίλων και υποστηρικτών της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου υπάρχουν, που προβάλλουν φωτογραφίες τού Γέροντος Ιωσήφ κεκοιμημένου χαμογελώντας. Είναι όλα αυτά σύμφωνα με την μοναχική μας παράδοση και τα αγιορείτικα θέσμια; Εάν δεν είχε ανακόψει η Ιερά Κοινότητα τα σχέδια μερικών επιχειρηματιών και του ίδιου του Ηγουμένου, θα είχαν συντελεστεί και άλλα πράγματα επιχειρηματικής δράσεως, έσωθεν και γύρωθεν του Αγίου Όρους.

Άραγε, τι ήταν εκείνο που εξωθούσε τον Ηγούμενο Εφραίμ σ’ αυτές τις πράξεις; Κάποιοι ίσως σχηματίσουν την εντύπωση ότι έχει μια μεγαλομανία, ότι διακατέχεται ίσως από αίσθημα κατωτερότητας ή ανασφάλειας, ή ότι έχει και το σύνδρομο του νεόπλουτου και ζει σ’ ένα κόσμο, που αναμιγνύει επικίνδυνα την πνευματικότητα με την επιχειρηματικότητα, σύμπτωμα σκανδαλώδους εκοσμίκευσης. Παντρεύονται όμως αυτά; Είναι δυνατόν να εισάγουμε άλλα ήθη στη ζωή της Εκκλησίας;

Διαβάζουμε στα βιβλία, που είχε εκδώσει η Μονή για την άσκηση του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, το πώς έτρωγαν οι Μοναχοί σκουλήκια με τα όσπρια. Θα μπορούσε κάποιος ενδεχομένως να διερωτηθεί αν είναι συνέχεια της παράδοσης εκείνης΄αυτά που κάνει τώρα ο Εφραίμ, με την υπερπολυτελή μετακίνηση και την εκοσμικευμένη ζωή του;

Η περίπτωση του Ηγουμένου Εφραίμ, μας μεταφέρει σ’ άλλες εποχές, Βυζαντίου, Ρωσικής Τσαρικής Πολιτείας. Απορώ πώς κατόρθωνε να έχει συνδαιτημόνες φίλους, προστάτες, πρέσβεις, τόσους πολλούς από όλες τις διαστρωματώσεις της Κοινωνίας. Θα μπορούσε ακόμα και να μας δώσει την εντύπωση ότι πλανήθηκε ο άνθρωπος αυτός, ότι θαμπώθηκε, ότι μετεωρίστηκε ο νους του.

Ίσως πίστεψε ότι μπορεί να σώσει το Άγιον Όρος, την Ελλάδα, ίσως και να δημιουργήσει ένα εθνοφυλετικό αμιγώς Κυπριακό Μοναστήρι, με προεκτάσεις πολιτικές, όπως συχνά συμβαίνει στα Μοναστήρια, που υπάρχουν στον Άγιον Όρος, που δεν είναι ελληνόφωνα.

Πίστεψε ακόμη ότι είναι μεγάλος, ότι είχε ικανότητες. Και να που έφτασε. Ήλθαν οι πνευματικοί νόμοι και εφαρμόζονται με ακρίβεια. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καταχραστεί χρήματα προσωπικά. Είχε άκριτο ζήλο, ου κατ’ επίγνωσιν. Και μπορεί όσα έπραξε να ήταν νόμιμα, αφού του τα παρείχε νομοτύπως η εξουσία και θα αποδειχθούν σχετικά, όμως όλα τα νόμιμα δεν είναι και ηθικά, ούτε αγιορείτικα, ούτε προπάντων εκκλησιαστικά.

Οδήγησε τη Μονή σε περιπέτεια, το Άγιον Όρος σε δοκιμασία, την Εκκλησία, την Ελλάδα ολόκληρη σε αναστάτωση.
Έκανε πολλά λάθη και η Παναγία μας βάζει τα πράγματα τώρα σε τάξη, προς διόρθωση και συνέτιση. Οφείλουμε να γνωρίζουμε όλοι οι κληρικοί, ότι πρέπει να είμαστε πιστοί στα προσταχθέντα σ’ εμάς, να μην κάνουμε παρεμβάσεις, δεν χωρούν εξυπνάδες. Πρέπει να είναι έξω από την Εκκλησία οι μεγαλοϊδεατισμοί. Δεν υπάρχουν σωτήρες της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Λυπούμαι που το λέω, ότι φτάσαμε να λέμε, ότι ήταν καλύτερη εκείνη η εποχή που το Βατοπέδι είχε αυτούς τους ολίγιστους μοναχούς, που ζούσαν όπως ζούσαν, παρά την πολυμελή σημερινή Αδελφότητα.

Το μήνυμα, που παίρνουμε όλοι μας από την υπόθεση αυτή του Βατοπεδίου και του Ηγουμένου της, είναι, να μην χρησιμοποιούμε την Εκκλησία, τις Μητροπόλεις, τις Μονές ως πολιτικά γραφεία. Να μην κάνουμε την πίστη μας ιδεολογία εθνοφυλετικής προοπτικής. Να εργαζόμαστε ταπεινά, αθόρυβα, να έχουμε εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. Τα πολλά χρήματα, που μπήκαν από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα στο Άγιο Όρος, δημιούργησαν μια άλλη κρίση, πού τη βιώνουμε τώρα. Το Άγιον Όρος δεν έχει ανάγκη από πετυχημένους Ηγουμένους αλλά από Αγίους. Αυτό θέλουμε από το Άγιον Όρος.

Τώρα για το βούλευμα δεν γνωρίζω λεπτομέρειες και δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη. Εύχομαι και προσεύχομαι να είναι αθώος και να μην υπάρχουν χειρότερα με καταθέσεις στο όνομά του, με οφ-σορ εταιρείες και πολλά άλλα. Ας περιμένουμε όμως και προπάντων ας μην βιαζόμαστε με δηλώσεις αμνήστευσης και με πράξεις δημαγωγικές συλλαλητηρίων, που θυμίζουν άλλα πράγματα και καταστάσεις και οδηγούν σε υπόνοιες ενοχής, να δικαιώνουμε τον Ηγούμενο.

Οι Μητροπολίτες καλά κάνουν και συμπαρίστανται, το πράττουμε όλοι μας, αλλά ας κρατούμε κάποιες επιφυλάξεις. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι στο πρόσωπο του Εφραίμ δεν διώκεται η πίστη, ούτε η Εκκλησία. Το λυπηρό είναι, ότι αυτοί που τον εξώθησαν σ’ αυτές τις πράξεις, τα πολιτικά πρόσωπα, βγήκαν λάδι, ως συνήθως και την πλήρωσε ο παπάς. Αυτό γίνεται πάντα. Όπως υπάρχει σκοπιμότητα συμψηφισμού των σκανδάλων, οι μεν τα «υποβρύχια» οι δε το «Βατοπέδι». Όπως όντως υπάρχει σκοπιμότητα και για την προφυλάκισή του. Αυτά είναι ολοφάνερα.

Να καταλήξω. Όταν εμείς οι κληρικοί ανακατευτούμε σε κάποιες υποθέσεις ή μερικοί μας εμπλέξουν σκόπιμα και προκαλέσουμε σκάνδαλο, έχουμε χρέος να ζητήσουμε συγνώμη, τη συγχώρεση των ανθρώπων που σκανδαλίσαμε. Το σκάνδαλο γνωρίζουμε πως κολάζεται εκκλησιαστικά.

Δεν έπρεπε ο ηγούμενος Εφραίμ τέσσερα χρόνια τώρα, που καλά κρατεί αυτή η υπόθεση και έχει κατασκανδαλιστεί ο κόσμος, να βγει και να πει ένα ήμαρτον ενώπιον Εκκλησίας, να ειρηνεύσει τις συνειδήσεις των αγιορειτών, των κληρικών μας, που δίχως να φταίνε, υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων του; Το ήμαρτον το ζητάει, ως πνευματικός, από τους μοναχούς του. Δεν το λέγει όμως ο ίδιος, ακόμη και αν είναι αθώος. Συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Έχει τον αέρα του αθώου. Δικαιούται να τον έχει. Δεν λυπείται όμως όλους τους απλούς ανθρώπους, όλους εμάς που δεχόμαστε τις επικρίσεις του κόσμου;

Πάντως αν ήμουν στη θέση του Εφραίμ, θα είχα πάρει από την αρχή τον τορβά μου και θα είχα αποσυρθεί σε κάποιο κελί της ερήμου, προς μετάνοιαν. Αυτό δεν το έπραξε ο ίδιος και το κάνει τώρα η Πολιτεία, εγκλείοντάς τον σε κελί των φυλακών, υπερβολικά αυστηρά φερόμενη στο πρόσωπό του και φοβούμενη, με βάση το κείμενο του βουλεύματος,  ότι θα εκτελέσει τυχόν άλλες αξιόποινες πράξεις.

Πιστεύω ότι η αδελφότητα της Μονής Βατοπεδίου δεν θα πάθει κακό, θα υπερευλογηθεί από τη δοκιμασία αυτή του Ηγουμένου της, που εύχομαι και πάλι να αποδειχθεί αθώος και να αποκατασταθεί στην προτέρα θέση του, αλλά με διαφορετικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές.

Ακόμη παρακαλώ τους φανατικούς υποστηρικτές του, να προσέχουν στις υπερβολές τους. Πάντοτε ο φανατισμός αφήνει υπονοούμενα. Το Βατοπέδι είχε τη δυνατότητα να κάνει μερικά πράγματα… και τα έκανε. Και ας ανοίξουν, τέλος πάντων, οι λογαριασμοί του Βατοπεδίου να μάθουμε όλη την αλήθεια.

Η Παναγία μας έκανε το θαύμα της, επειδή αγαπά πολύ το Βατοπέδι και τον ηγούμενό της. Είναι μια κλίση αγιότητος, μαρτυρίου και οσιότητος προς όλους.

Αγιορείτες προσέχετε. Αρχιερείς, κληρικοί, πρόσχωμεν. Μετάνοια και αγιότητα βίου μας χρειάζονται, για να μην εκκολάπτονται, φθόνω και συνεργεία του πονηρού, μικρά ή μεγάλα «Βατοπέδια».

Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων

Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.

Αυτή είναι η μοίρα των θνητών...

Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.

ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Wealth and Poverty

A Recorded Homily by Fr. Theodoros Zisis  –
5th Sunday of Luke

“There was a certain rich man…and a poor man named Lazarus” (Luke 16:19-20)

Wealth and poverty are situations in life, situations of living which encompass many spiritual dimensions as well as many spiritual misconceptions.  

Inside the thoughts and subconscious of all of us certainly there's a desire to be rich, and we abhor the thought of poverty. Especially during this period of economicas we call itcrisis, we feel we have all become poorer and because of this impoverishment of ours, to a certain extent, for many of us this situation leads to melancholy, to disappointments, to agonies: “What will happen in the future?”, “How will we get by?”, “Why do these injustices happen?”, “Why does God allow some to become rich and, indeed, unfairly, not lawfully?” and “Why does God allow some to be poor and to suffer from poverty and difficulties in their life?”[

Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά

ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ' ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις Ορθόδοξες παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας.