Περί «παραλλήλων ἐπισκόπων» (βελτιωμένη ἔκδοσις, 2025) -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

1. Εἰσαγωγή

Ὡς γνωστόν, αἱ διάφοροι συκοφαντίαι κατά τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.), αἱ ὁποῖαι  ἐκτοξεύονται πανταχόθεν, κυρίως ἐκ μέρους τῶν Οἰκουμενιστῶν, οὐδέποτε ἔχουν ἐκλείψει ἀπό τό 1924 καί ἐντεῦθεν. «Οἱ Παλαιοημερολογῖται ἀνήγαγον τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον εἰς δόγμα πίστεως, ἑπομένως εἶναι χρονολάτραι, σχισματικοί καί αἱρετικοί!», κραυγάζουν ψευδῶς οἱ Οἰκουμενισταί καί οἱ συνήγοροί των, ὅπως ὁ ἀλήστου μνήμης π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Οἱ νεο-αποτειχισμένοι, ὅπως οἱ πατέρες Ε. Τρικαμηνᾶς (βλ. Ἡ Διαχρονική Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά τό Ὑποχρεωτικό τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισακόπου Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν, DeGiorgio Ἐκδ., Τρίκαλα, 2012, σελ. 227-258 καί 302-303), Θ. Ζήσης, Εὐγένιος, Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ., υἱοθετοῦν καί διαδίδουν μίαν κακόδοξον ἑρμηνείαν τῆς Ἱ. Παραδόσεως καί τοῦ Πνεύματος τῶν Ἱ. Κανόνων, ἤτοι ὅτι μέ τήν χειροτονίαν νέων ἐπισκόπων τό 1935, οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. ἐδημιούργησαν δῆθεν σχίσμα εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος (βλ. π.χ. https://www.youtube.com/watch?v=Vn-0OZU7DW4). Μέ τήν ἑρμηνείαν αὐτήν φαίνεται νά συμφωνῇ καί ὁ Καθ. τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τοῦ Α.Π.Θ. κ. Κ. Κυριαζόπουλος (https://apotixisi.blogspot.com/2025/06/blog-post_85.html). Πρός «ἐπίρρωσίν» της, ἐπικαλοῦνται τούς Ἱ. Κανόνας πού ἀπαγορεύουν τήν χειροτονίαν ἐπισκόπου εἰς ἐπισκοπήν ὅπου ὑπάρχει ἤδη ἄλλος ἐπίσκοπος, ὅπως τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου καί τόν ΙΣΤ' τῆς Πρωτοδευτέρας (ΑΒ'). Βεβαίως, οἱ Ἱεροί αὐτοί Κανόνες πρέπει νά τηρῶνται ἀπαρασαλεύτως ὅταν ὑπάρχῃ εἰρήνη εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί οἱ ἤδη ὑπάρχοντες ἐπίσκοποι εἶναι Ὀρθόδοξοι. Ὅταν, ὅμως, ἐν καιρῷ αἱρέσεως καί διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἐπίσκοπος μίας ἐπαρχίας εἶναι αἱρετικός, δηλαδή λύκος βαρύς πού κατασπαράσσει τό ποίμνιόν του (Πρ. 20:29-30), τότε εἶναι αὐτονόητον ὅτι ὄχι μόνον ἐπιτρέπεται, ἀλλά καί ἐπιβάλλεται νά τοποθετηθῇ Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος εἰς τήν θέσιν του! Πολλῷ δέ μᾶλλον ὅταν ὁλόκληρος ἡ διοικοῦσα ἱεραρχία εἶναι αἱρετική ἤ σχισματική, ὁπότε ἡ ἀνάγκη ἐπεμβάσεως καί χειροτονίας Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων εἶναι προφανής. Ὡς θά ἴδωμεν κατωτέρω, αὐτό εἶναι τό Πνεῦμα τῶν Ἱ. Κανόνων καί αὐτό ἐφήρμοζον ἀνέκαθεν οἱ Ὀρθόδοξοι. Ἡ ὡς ἄνω κακόδοξος ἑρμηνεία ἔχει ἤδη ἀναιρεθῆ ἀπό τόν κ. Ν. Μάννην (http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/12/blog-post_52.html) καί ἄρα τά ὅσα ἀκολουθοῦν ἀποτελοῦν συμπλήρωμα προηγουμένων ἄρθρων καί ἐπιστολῶν. Ἄς σημειωθῆ εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ὅτι τό παρόν ἄρθρον ἐπικεντρώνεται εἰς τό θέμα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935. Διά τήν δογματικήν διάστασιν τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος, ὁ ἀναγνώστης παραπέμπεται εἰς εἰδικήν μελέτην μας μέ τίτλον «Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς».

2. Ἱστορικόν ὑπόβαθρον

Ἀπό τό 1924 καί ἐντεῦθεν ἡ διοικοῦσα «ἱεραρχία» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἐν δυνάμει σχισματική καί αἱρετική, ἄρα ὑπόδικος ἐνώπιον Πανορθοδόξου Συνόδου διά καθαίρεσιν καί ἀναθεματισμόν. Διότι, πρῶτον, μέ τήν εἰσαγωγήν τοῦ καταδικασθέντος ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων (1583, 1587 καί 1593) νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) διέσπασε τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί, δεύτερον, τό ἔκαμε χάριν τῆς προωθήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτή εἶναι ἐν συντομίᾳ ἡ δογματική διάστασις τοῦ ν.ἑ. Προϊόντος δέ τοῦ χρόνου, ἡ «ἱεραρχία» ὑπέπεσε εἰς πολλάς ἀκόμη αἱρέσεις, ὅπως: (1) Σεργιανισμός (πρβλ. τήν τελείαν σύμπλευσιν τῆς «ἱεραρχίας» μέ τάς ἀντιχρίστους «κυβερνήσεις»)· (2) Οὐνιτισμός (ἀπό 7-12-1965, ὅταν ἔγινεν ἐπισήμως «ἄρσις τῆς ἀκοινωνησίας» μέ τόν «πάπαν»)· (3) Νεο-εικονομαχία (πρβλ. τάς ἀπαγορευτικάς διά τήν προσκύνησιν τῶν ἱερῶν εἰκόνων κορδέλλας ἐπί «πανδημίας τοῦ κοροναϊοῦ», τήν ἀπαγόρευσιν τῆς θείας κοινωνίας κ.λπ.)· (4) Νεο-αρειανισμός (πρβλ. τήν νέαν αἵρεσιν ὅτι ὁ Πατήρ εἶναι «πρῶτος ἄνευ ἴσων» εἰς τήν Ἁγίαν Τριάδα)· (5) ἡ αἵρεσις «ὁ θάνατός σου ἡ ζωή μου» (πρβλ. τά «ἐμβόλια κατά τοῦ κοροναϊοῦ», τά ὁποῖα παρεσκευάσθησαν μέ κυτταρικάς σειράς φονευθέντων ἐπί τῷ σκοπῷ αὐτῷ ἐμβρύων, διά τά ὁποῖα ἐκραύγαζον ψευδεπίσκοποί τινες «ἀπ’ ἐδῶ τό ἐμβόλιο ἀπ’ ἐκεῖ ὁ τάφος» καί ὅτι ὅσοι δέν τά δέχονται εἶναι «ναζί», «ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ», «ἐκτός Ἐκκλησίας» κ.λπ.)· (6) ἡ νομιμοποίησις τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἐκ μέρους τῶν «πολιτικῶν», τούς ὁποίους ἡ «ἱεραρχία» δέχεται εἰς κοινωνίαν καί ἄρα ὑπόκειται εἰς τό ἀνάθεμα τῶν Οἰκ. Συνόδων, κατά τό γνωστόν «ὁ μή λέγων ἀνάθεμα τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα ἔστω» (Ε' Οἰκ. Σύνοδος)· κ.λπ. Ἐπιπλέον, ἡ διοικοῦσα «ἱεραρχία» εὑρίσκεται καί εἰς πολλά σχίσματα, ἤτοι Ἑορτολογικόν, Οὐκρανικόν, «ἐμβολιαστικόν» κ.ἄ., σύρουσα εἰς τόν ὄλεθρον καί τόν ἀκατήχητον λαόν. Ἐν ἀγαστῇ δέ συνεργασίᾳ μέ τόν ἀντίχριστον Καίσαρα, ἐδίωξε καί διώκει τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ. μέ ἐξορίας, καταδίκας «ἐπί ἀντιποιήσει ἀρχῆς», ἀποσχηματισμούς, σφράγισμα τῶν ναῶν των, δημεύσεις τῆς περιουσίας των κ.λπ., φθάσασα εἰς τό ἔσχατον σημεῖον νά τούς δολοφονῇ, ὅπως τήν νεο-μάρτυρα Ἁγίαν Αἰκατερίνην Ρούτη (+1927). Ἡ δέ ὑπόλοιπος (μασονοκρατουμένη) «Ὀρθοδοξία» συμπλέει σιωπηρῶς μέ τούς αἱρετικούς διώκτας τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τάς ὡς ἄνω αἱρέσεις καί σχίσματα, διότι αὐτό ἐπιτάσσει τό μέγα «ἀφεντικόν» των, ἡ Μασονία (βλ. μ. Ἀβερκίου Ἡ Μασονία ἀπό Αὐθεντικές Πηγές: Παγκόσμια Κυβέρνηση -Παγκόσμια Θρησκεία, Ἐκδ. «Παλίμψηστον», Θεσ/νίνη, 2024).

Εἰς πρῶτον στάδιον, στόχος των εἶναι ἡ πλήρης ὑποταγή τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τόν Παπισμόν. Ὁ στόχος αὐτός κατέστη φανερός μέ τάς πατρ/κάς Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καί 1920, αἱ ὁποῖαι ὁμιλοῦν διά προσέγγισιν καί ἕνωσιν μέ τάς δύο μεγάλας «ἀναδενδράδας τοῦ Χριστιανισμοῦ», τόν Παπισμόν καί τόν Προτεσταντισμόν, διό καί ἡ «ἀνάγκη» συνεορτασμοῦ τῶν ἑορτῶν μέ αὐτάς. Κατέστη ἐπίσης φανερός ἀπό δηλώσεις, συνέδρια, ἄρθρα, βιβλία καί πράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν. Χάριν παραδείγματος, ἰδού τί ἔγραψεν τό 1922, δύο ἔτη πρό τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἑ., ὁ Βιζύης Ἄνθιμος: «ὅτι διά τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου, ἐπιτυγχανομένης τῆς ἑνοποιήσεως αὐτοῦ, θέλει ἀναμφισβητήτως ἐπιτελεσθῆ τό πρῶτον σπουδαῖον βῆμα πρός ἐπίτευξιν τῆς μελετωμένης καί ὑπό τῶν πραγμάτων ἐπιτακτικῶς ἐπιβαλλομένης Κοινωνίας τῶν Ἐκκλησιῶν» (Τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα, 1922, σελ. 141, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Τά μασονικά αὐτά σχέδια τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦσαν γνωστά τό 1935 εἰς τούς τρεῖς ἀποτειχισθέντας Ἐπισκόπους, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον, Δημητριάδος Γερμανόν καί Ζακύνθου Χρυσόστομον, ὅπως πληροφορούμεθα ἀπό τά κείμενα τοῦ πρώτου ἐξ αὐτῶν, λ.χ.: «Ἀλλ’ Αὕτη [σ.σ. ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία] πάντοτε ἀπέκρουε τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς μίαν καινοτομίαν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, ἀσυμβίβαστον πρός τάς παραδόσεις τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὡς μίαν προσπάθειαν ταύτης, ὅπως ὑπαγάγῃ ὑπό τήν ἀπολυταρχικήν κυριαρχίαν τοῦ Πάπα καί τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» (βλ. πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου, Ἅπαντα, Τόμ. 1, σελ. 98, ἡ ἔμφασις ὑπάρχει εἰς τό πρωτότυπον). Τά ὡς ἄνω ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἦτο αἵρεσις καί ὡς τοιαύτη ἔπρεπε ν’ ἀντιμετωπισθῆ.

Προφανῶς, ἡ ἐπέλασις μίας αἱρέσεως καί ὁ διωγμός τῆς Ἐκκλησίας δέν ἀντιμετωπίζονται μέ ὁμιλίας, συλλαλητήρια καί ἀρθρογραφίαν, ἀλλ’ ἀπαιτεῖται ὠργανωμένη δυναμική ἀντίδρασις τῶν Ὀρθοδόξων ὑπό τό φῶς τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως. Δέν ἦτο δυνατόν νά εἰρηνεύσῃ ἡ Ἐκκλησία μετά τήν πραξικοπηματικήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. (1924), ἐφόσον ἡ παγκόσμιος «ὀρθοδοξία» συνέπραττε σιωπηρῶς μετά τῶν διωκτῶν, κυρίως διά τῆς ἐκκωφαντικῆς παραλείψεώς της νά συγκαλέσῃ Πανορθόδοξον Σύνοδον πρός διευθέτησιν τοῦ ζητήματος. Ἑπομένως, ἐπεβάλλετο οἱ τρεῖς ἀποτειχισθέντες Ἐπίσκοποι νά χειροτονήσουν νέους Ἐπισκόπους, τόσον διά τάς ἀνάγκας τοῦ ποιμνίου των, τό ὁποῖον ἀπετελεῖτο τότε ἀπό 800 περίπου παραρτήματα ἀνά τήν Ἑλλάδα μέ πλέον τοῦ ἑνός ἑκατομμυρίου πιστούς (Ἅπαντα, ἔ.ἀ., Τόμ. 1, σελ. 135.), ὅσον καί διά τήν συνέχειαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐνστάσεως (τήν διαδοχήν των). Ἡ πρᾶξις των αὐτή οὐδόλως ἐσήμαινεν ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. ἵδρυσαν τήν «ἰδικήν των Ἐκκλησίαν εἰς τήν Ἑλλάδα», ὅπως ἰσχυρίζονται ἐσφαλμένως οἱ ὡς ἄνω ἐπικριταί, λέγοντες μάλιστα καί τό ἄτοπον σόφισμα, ὅτι ἡ χειροτονία νέων Ἐπισκόπων τό 1935 ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. ὁμοιάζει δῆθεν μέ τήν ἐγκατάλειψιν τῆς Ἑλλάδος μετά τήν ἐπέλασιν τῶν κατακτητῶν![1] Ὁ Ὁμολογητής καί Ἅγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος (1955+) τονίζει εἰς τά κείμενά του ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. δέν ἀποτελοῦν ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν εἰς τήν Ἑλλάδα, ἀλλ’ εἶναι ἡ φρουρά, ἥτις θ’ ἀγωνισθῇ διά νά ἐπαναφέρῃ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος εἰς τόν θριγκόν τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἀπ’ ὅπου ἐξέκλινε (Ἅπαντα, ἔ.ἀ. Τόμ. 1, σελ. 383, καί Τόμ. 2, σελ. 24).

Βεβαίως, ἡ θέσις αὐτή τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου εἶναι ἀπολύτως σύμφωνος μέ τήν ἁγιοπατερικήν διδασκαλίαν περί «ὑγιαίνοντος» μέρους τῆς Ἐκκλησίας ἐν καιρῷ κηρυσσομένης αἱρέσεως, ἤτοι τούς ἀποτειχιζομένους ἀπό τήν αἵρεσιν, καί «νοσοῦντος» μέρους, ἤτοι τούς κοινωνοῦντας μέ τήν αἵρεσιν. Ὁ Μ. Βασίλειος κάμνει αὐτήν τήν διάκρισιν εἰς πολλά ἔργα του (βλ. τό βιβλίον τοῦ π. Εὐγενίου μέ τίτλον Ἡ Ἔννοια τοῦ Μολυσμοῦ, 2023, σελ. 553-554, 582-585). Τό αὐτό κάμνει καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης (Patrologia Graeca, ἐφεξῆς P.G., 99, 1285D καί 1288A). Διό καί ὁ Δοσίθεος (ἔ.ἀ., Τόμ. 5ος, σελ. 630, Βιβλ. Ι΄, Μέρος Ε΄, Κεφ. ΙΑ΄, Παρ. Δ΄), γράφει ὅτι ὅταν οἱ Πατριάρχαι διδάσκουν καί πράττουν παρά τά διατεταγμένα, τότε «κρίνονται, καθαιροῦνται, καί ἀποβάλλονται ὑπό τοῦ ὑγιαίνοντος μέρους τῆς Ἐκκλησίας» (ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ὁμοίως, ὁ ὅσιος Ἱερώνυμος Αἰγίνης ἔλεγεν ὅτι «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διά τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἑορτολογίου, ‘ἠσθένησεν’ καί ὅτι αὐτή ἡ ἀλλαγή ἔγινε ἀρχή καί πρόξενος πολλῶν κακῶν» (https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2025/02/blog-post_25.html). Τέλος, Ὁ μακ. Θεολόγος Ἀριστοτέλης Δελήμπασης γράφει τά ἑξῆς, τεκμηριώνων τά γραφόμενά του μέ παραπομπάς εἰς τό Εὐαγγέλιον, τήν Ζ' Οἰκ. Σύνοδον, τόν Ἅγιον Ἰω. Χρυσόστομον κ.λπ.: «Αἱ κατά τόπους Ἐκκλησίαι εἶναι δυνατόν νά ἡττηθοῦν ἐν πίστει. Δηλαδή, εἶναι δυνατόν νά νοσήσουν πνευματικῶς καί νά ἴδῃ τις 'νόσημα ἐν τῷ σώματι τῆς Ἐκκλησίας πεφυτευμένον' ... Ὡς γνωστόν, ἡ Ἐκκλησία 'ὡμοιώθη' ἐν τῇ Γραφῇ πρός ἀγρόν ἔχοντα 'σῖτον' καί 'ζιζάνια' ... Νοσοῦντα μέλη τῆς Ἐκκλησίας νοοῦνται οἱ πλανώμενοι μέν περί τήν ὀρθόδοξον πίστιν καί ἁμαρτάνοντες, μή κριθέντες δέ εἰσέτι ἐκκλησιαστικῶς» (Πάσχα Κυρίου, 1985, σελ. 809). Τό ἐρώτημα δι’ ὅσους λέγουν ὅτι οἱ τοῦ «ὑγιαίνοντος» μέρους κάμνουν σχίσμα ἄν χειροτονήσουν ἰδικούς των Ἐπισκόπους εἶναι: Πῶς θά ἐξυπηρετῆται πνευματικῶς τό «ὑγιαῖνον» μέρος καί πῶς θά ἐπιβιώσῃ χωρίς Ἐπισκόπους; Σημειωθήτω ὅτι μέχρι καί τήν κοίμησίν του, ὁ Ἅγιος δέν ὑπέγραφεν ὡς «Ἀρχιεπίσκοπος ΓΟΧ», ἀλλ’ ὡς «πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος». Ἑπομένως, ἡ κατηγορία ὅτι ὁ Ὁμολογητής αὐτός Ἅγιος τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἦτο δῆθεν δημιουργός σχίσματος ἀποτελεῖ δεινήν συκοφαντίαν!

3. Οἱ Ἱ. Κανόνες ἑρμηνευόμενοι ὑπό τό φῶς τῆς Ἱ. Παραδόσεως

Ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τήν ὡς ἄνω περιγραφεῖσαν (λίαν συντόμως) κατάστασιν αἱρέσεως καί διωγμοῦ πού ἐπεκράτει εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος κατά τό χρονικόν διάστημα 1924-1935, ἄς ἐξετάσωμεν ἐάν αἱ ἐν λόγῳ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἦσαν ἤ ὄχι σύμφωνοι μέ τήν Ἱ. Παράδοσιν. Κατ’ ἀρχάς, τονίζομεν δύο τινά: (1) ὅπως ἔλεγεν ὁ ἀείμνηστος π. Γεώργιος Μεταλληνός (+2019), προκειμένου νά ἑρμηνευθῇ ὀρθῶς ἕν ἱστορικόν γεγονός, θά πρέπῃ νά μεταφερθῶμεν νοερῶς εἰς τόν χρόνον καί τάς συνθήκας πού ἐπεκράτουν ὅταν ἔλαβε χώραν τό γεγονός αὐτό· καί (2) ὅπως γράφει ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων (1641 – 1707) εἰς τήν Δωδεκάβιβλον (Ἐκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη, 1982), τά «παρά Κανόνας» καί τά «παρ’ ἐνορίαν» γινόμενα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ εἶναι μέν κατακριτέα ὅταν πράττωνται ἀπό ἀρχομανίαν, φιλοχρηματίαν, ὑπερηφάνειαν, κενοδοξίαν κ.λπ., ἀλλ’ εἶναι ἐπαινετά ὅταν πράττωνται οἰκονομικῶς ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. ἐν καιρῷ ἀνάγκης καί διωγμοῦ Της. Ὑπό τοιαύτας συνθήκας, ἀσφαλῶς δέν ἐμποδίζουν οἱ σχετικοί κανόνες τάς ἐν λόγῳ πράξεις, τάς ὁποίας ὑπό κανονικάς συνθήκας ρητῶς ἀπαγορεύουν. Πρός ἐπίρρωσιν αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ, ὁ Δοσίθεος ἀναφέρει πολλά παραδείγματα μεγάλων ἁγίων πού ἐνήργησαν «παρά Κανόνας» καί «παρ’ ἐνορίαν» πρός ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας.

Χάριν παραδείγματος, γράφει: «Σημείωσαι ὅτι ὁ Ἀντιοχείας Μελέτιος, καί οἱ τότε Ἐπίσκοποι οἱ μεταθέντες τόν ἅγιον Γρηγόριον εἰς Κωνσταντινούπολιν, τόν Κανόνα τόν κωλύοντα τήν μετάθεσιν [σ.σ. ΙΕ' τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου] ἐγίνωσκον ὅτι ἐποίησαν αὐτόν οἱ πατέρες διά τούς ὑπερηφάνους, τούς διά κενοδοξίαν πηδῶντας ἀπό θρόνου εἰς θρόνον … οὐ μήν ὁ Κανών ἐμποδίζει καί τά οἰκονομικῶς καί ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας γινόμενα, διά τοῦτο εἶπον τινές γλαφυρώτερον, ὅτι ὁ Κανών τήν μετάβασιν τήν οὖσαν ἐπιβατικήν δηλονότι, καί οὐ τήν μετάθεσιν τήν οὖσαν διά χρείαν ἀναγκαίαν ἐκώλυσεν … καί ὁ θεῖος Ἀθανάσιος, Εὐσέβιος καί Βασίλειος ἐχειροτόνησαν παρ’ ἐνορίαν, καί δή καί ὁ Ἐπιφάνιος εἰς Κωνσταντινούπολιν, καί εἰς Ἱεροσόλυμα τόν ἀδελφόν τοῦ Ἱερωνύμου» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σελ. 16-19, Βιβλ. Γ', Κεφ. Β', Παρ. Γ', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἐπίσης, γράφει: «Σημείωσαι πρῶτον, ὅτι τό παρ’ ἐνορίαν ἐνεργεῖν παράνομόν ἐστίν, ὅθεν ὁ μέγας Βασίλειος, καίτοι σοφώτατος καί ἁγιώτατος ὤν, γνώμην ὅμως ἀπαιτεῖ παρά τοῦ ἱεροῦ Εὐσεβίου, εἰ ἀπροσκριμάτιστόν ἐστι χειροτονεῖν εἰς ἀλλοτρίαν Ἐπαρχίαν ἐν ὥρα ἀνάγκης· δεύτερον, ὅτι δίκαιον ὑπάρχει ἐν ὥρα ἀνάγκης βοηθεῖν ταῖς πολεμουμέναις ἤ θλιβομέναις Ἐκκλησίαις, καί χειροτονεῖν ἐν αὐταῖς Ἐπισκόπους καί Πρεσβυτέρους, καί σχεδόν ἐνεργεῖν ἐν αὐταῖς ὡς ἴδιοι Ἐπίσκοποι, ὡς ἐποίησαν οἱ ἅγιοι Εὐσέβιος καί Ἀθανάσιος» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 1ος, σελ. 500-502, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΘ', Παρ. Α' – ΣΤ', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Ἰ. Χρυσόστομος προέβη εἰς πολλάς ὑπερορίους καθαιρέσεις καί χειροτονίας Ἐπισκόπων καί, ἐνῷ κατηγορήθη διά τοῦτο, ἐν τούτοις, ἀργότερον, ἡ Δ' Οἰκ. Σύνοδος δέν τόν κατέκρινε (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σελ. 53-54, Βιβλ. Γ', Κεφ. Δ', Παρ. Ζ', καί Πηδάλιον, 11^η Ἔκδ., Ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι, 1993, ὑποσ. 1 εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ ΚΗ' Κανόνος τῆς Δ' Οἰκ. Συνόδου, σελ. 207).

Ὁ Δοσίθεος, λοιπόν, τονίζει εἰς πολλά σημεῖα ὅτι ἐν καιρῷ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί γενικῶς ὅταν ἐπρόκειτο διά ὠφέλειάν Της, ἐγίνοντο πολλαί ὑπερόριοι χειροτονίαι καί ἄλλαι εἰσπηδήσεις εἰς ἀλλοτρίας ἐπαρχίας. Ὅπως σημειώνει ὁ Σωκράτης, «τοῦτο γάρ πρότερον διά τούς διωγμούς ἐγίνετο ἀδιαφόρως» (Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Βιβλ. V, Κεφ. Η', P.G. 67, σελ. 576-580, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ὅταν, ὅμως, ἐπῆλθεν εἰρήνη, ἡ Β' Οἰκ. Σύνοδος, διά τοῦ Β' αὐτῆς Κανόνος, ἀπηγόρευσεν τοιαύτας πράξεις (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σελ. 44-46, Βιβλ. Γ', Κεφ. Δ'). Ἀλλ’ ὅταν ὑπάρχῃ «εὔλογος αἰτία», αἱ «παρά Κανόνας» πράξεις εἶναι σύμφωνοι μέ τό Πνεῦμα τοῦ ΙΔ' Ἀπ. Κανόνος, τοῦ ὁποίου τό θέμα εἶναι αἱ μεταθέσεις Ἐπισκόπων. Ἐνίοτε, μάλιστα, ὡς θά ἴδωμεν κατωτέρω, αἱ πράξεις αὐταί εἶναι ἐπαινεταί!

4. Τά περί «παραλλήλων ἐπισκόπων»

Εἰς τό θέμα τῶν «παραλλήλων ἐπισκόπων», οἱ ὡς ἄνω ἐπικριταί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 ἔχουν ὡς ἀφετηρίαν τόν ἐσφαλμένον ἰσχυρισμόν ὅτι δέν ἔχει ὑπάρξει ποτέ εἰς τήν πρό τοῦ 1935 ἐποχήν τοιοῦτον φαινόμενον (βλ. καί π. Ε. Τρικαμηνᾶ, ἔ.ἀ., σελ. 248). Εἰς τό πολυσυζητηθέν θέμα τοῦ Εὐαγρίου καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ὡς «παραλλήλων ἐπισκόπων» τοῦ Ἀρειανοῦ Δημοφίλου εἰς τόν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ π. Εὐγένιος λέγει ὅτι ἐφόσον ὁ Δημόφιλος εἶχε καθαιρεθῆ ἀπό τήν ἐν Ἀριμίνῳ Σύνοδον (359 μ.Χ.), ὁ θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τό ἔτος 370, ὅταν ὁ Ἀντιοχείας Μέγας Εὐστάθιος ἐχειροτόνησε τόν Εὐάγριον, θά πρέπῃ, ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως, νά θεωρηθῇ ὅτι διετέλει ἐν χηρείᾳ, παρά τό γεγονός ὅτι ὁ Δημόφιλος εἶχεν ἀποκατασταθῆ ἀπό τήν ἐν Νίκῃ τῆς Θράκης «κακότροπον» Σύνοδον, καί παρά τό γεγονός ὅτι τό 370 μ.Χ., πρίν ἀπό τήν χειροτονίαν τοῦ Εὐαγρίου, οἱ Ἀρειανοί τόν ἐχειροτόνησαν πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως. Τά μέν γεγονότα εἶναι αὐτά πού περιγράφει ὁ π. Εὐγένιος (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 1ος, σελ. 419-420, Βιβλ. Β', Κεφ. Ι', Παρ. Α'· 454-455, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΔ', Παρ. Ε'· καί 477-478, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΖ', Παρ. Ζ'), τό δέ συμπέρασμά του εἶναι ἐσφαλμένον διά τούς ἑξῆς δύο λόγους.

Πρῶτον, δέν δύναται νά θεωρηθῇ ἄκυρος ἡ χειροτονία τοῦ Δημοφίλου τό 370, καί ἑπομένως οὔτε ἐν χηρείᾳ ὁ θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά τήν περίοδον 370-380, διότι «ἀρχαῖον ἦν τό δέχεσθαι τούς ἀπό Αἱρετικῶν χειροτονηθέντας» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 1ος, σελ. 317, Βιβλ. Β', Κεφ. Δ', Παρ. ΣΤ'). Ἐξ ἄλλου, παρά τήν καταδίκην τοῦ Ἀρειανισμοῦ ὑπό τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου (325 μ.Χ.), τό Τριαδικόν Δόγμα δέν εἶχε πλήρως ἀποσαφηνισθῆ πρίν ἀπό τήν Β' Οἰκ. Σύνοδον (381), λόγῳ τῶν πολλῶν παραλλαγῶν τοῦ Ἀρειανισμοῦ πού εἶχον ἐμφανισθῆ («Ὅμοιοι», «Ἀνόμοιοι», «Ὁμοιούσιοι», «μιᾶς Ὑποστάσεως», «Μακεδονιανοί» κ.ἄ.).

Δεύτερον, ἐάν τό 380 ὁ Δημόφιλος ἐθεωρεῖτο ὄντως καθῃρημένος, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ π. Εὐγένιος, ὁ Αὐτοκράτωρ Ἅγιος Θεοδόσιος, ὁ ὁποῖος ἐξεδίωξε τόν Δημόφιλον ἐπειδή ἦτο αἱρετικός, δέν θά ἐπεκαλεῖτο τήν αἵρεσιν τοῦ Δημοφίλου διά νά τόν ἐκβάλῃ τοῦ θρόνου, ἀλλ’ ὡς πολιτική ἀρχή καί ἐγγυητής τῆς ἐννόμου τάξεως εἰς τήν Αὐτοκρατορίαν, θά ἐπεκαλεῖτο τήν καθαίρεσιν τοῦ 359 καί θά ἔλεγεν εἰς αὐτόν: «ἐφόσον εἶσαι καθῃρημένος, φύγε ἀπό τόν θρόνον». Ἀντί αὐτοῦ, ὅμως, τοῦ εἶπεν: «ἤ προσθέσθαι τῷ ὁμοουσίῳ ἤ τῆς πόλεως ἐξιέναι· ὅπερ μᾶλλον ἐποίησεν» (Σωκράτους Ἐκκλ. Ἱστ., Βιβλ. V, Κεφ. Ζ', P.G. 67, σ. 573, καί Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σ. 15, Βιβλ. Γ', Κεφ. Β', Παρ. Β').

Θά πρέπῃ ἐδῶ νά τονισθοῦν τά ἑξῆς δύο γεγονότα. Πρῶτον, ἐνῷ ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος δέν θεωρεῖ τόν Δημόφιλον καθῃρημένον, ἐν τούτοις ὄχι μόνον ἐπιτρέπει εἰς τόν Θεολόγον Γρηγόριον νά λάβῃ  τόν θρόνον ὡς «παράλληλος ἐπίσκοπος» τοῦ Δημοφίλου, ἀλλά καί ἐκδιώκει τόν Δημόφιλον ἀπό τήν πόλιν, μέ τήν αἰτιολογίαν ὅτι δέν ἀκολουθεῖ τά ὁρισθέντα ὑπό τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου! Προβαίνει δέ εἰς τήν ἐνέργειαν αὐτήν τό ἔτος 380, χωρίς νά περιμένῃ τήν ἀπόφασιν τῆς ἐπικειμένης τότε νά συγκληθῇ Β' Οἰκ. Συνόδου, πρώτιστον ἔργον τῆς ὁποίας θά ἦτο ἡ καθαίρεσις τοῦ Δημοφίλου. Τοὐτέστιν, ἡ πολιτική ἀρχή ὑποκατέστησε τήν Ἐκκλησιαστικήν καί ἐνήργησεν Ὀρθοδόξως μέ δογματικά κριτήρια, ἐκτιμήσασα ὀρθῶς τήν πνευματικήν ζημίαν πού προκαλοῦν οἱ αἱρετικοί ὅταν κατέχουν τούς θρόνους. Προφανῶς δέ, αὐτή δέν ἦτο ἡ πρώτη φορά πού συνέβη τοιοῦτόν τι. Ἐπ’ αὐτοῦ, γράφει ὁ Δοσίθεος: «Ἀείποτε ἐν τοῖς μεγάλοις δυστυχήμασιν, ἅπερ ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ συγχωρεῖ γίνεσθαι εἰς τόν λαόν αὐτοῦ, δίδωσι κατόπιν ἡ ἄπειρος αὐτοῦ εὐσπλαχνία ἱκανήν τήν παρηγορίαν, καί ἔχομεν εἰς τοῦτο μυρία παραδείγματα … ἦλθε φῶς τοῖς ἐν σκότει ἡ ἡγεμονία τοῦ ἰσαποστόλου Κωνσταντίνου … ἐπεδήμησε τό Ἔαρ τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου … ἔφθασεν ἡ εὐδαιμονία τοῦ Ἰουστίνου [σ.σ. τοῦ Θρακός], ἐφ’ οὗ ἐβεβαιοῦντο αἱ τέσσαρες Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ὡς τά τέσσαρα Εὐαγγέλια τιμώμεναι … ἠλευθεροῦντο οἱ ἐξωρισμένοι Ἐπίσκοποι, ἐφυγαδεύοντο οἱ Αἱρετικοί, ἡνοῦτο ἡ Ἐκκλησία» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 3ος, σελ. 9, Βιβλ. Ε', Κεφ. Α', Παρ. Α', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἀκούετε, π. Εὐθύμιε, π. Θεόδωρε, π. Εὐγένιε, π. Σάββα καί κ. Κυριαζόπουλε, πού, ἐνῷ κατά τά ἄλλα ἀγωνίζεσθε καλῶς, ἐντούτοις κηρύττετε κακοδόξως ν’ ἀφήνωνται οἱ αἱρετικοί νά ἐπικρατοῦν καί νά διαλύουν τήν Ἐκκλησίαν ἀντί νά φυγαδεύωνται; Ἀκούεις, π. Εὐθύμιε, πού ἔγραψες διά τόν Θεολόγον Γρηγόριον, ὅτι δῆθεν «ὁ ἅγιος δέν ἦλθε διά νά κάνῃ τόν Ἐπίσκοπο εἰς τήν πρωτεύουσα» (ἔ.ἀ., σελ. 250);

Δεύτερον, ἐνῷ οἱ Αἰγύπτιοι καί οἱ Μακεδόνες Ἐπίσκοποι «ἐψιθύριζον κατά τοῦ Γρηγορίου, προβαλλόμενοι Κανόνα ἐμποδίζοντα τήν μετάθεσιν» (ὅπως κάμνουν σήμερα οἱ ὡς ἄνω διά τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ.), ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος ὄχι μόνον δέν ἐξεδίωξε τόν Θεολόγον Γρηγόριον, ἀλλά καί τόν ἐπεβράβευσε, δούς «τάς Ἐκκλησίας πάσας τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῷ Θεολόγῳ Γρηγορίῳ, ὅν τινα ὁ Θεός ἔπεμψεν ἀπό τῆς Καππαδοκίας εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν τῷ καιρῷ τῆς ἐπικρατείας τῶν Αἱρετικῶν, καί ἐπειδή οὐκ εἶχον οἱ ὀρθόδοξοι κἄν μίαν Ἐκκλησίαν, αὐτός μετέφερεν οἰκίαν τινά εἰς εὐκτήριον … καί ἐκεῖ εἶχε τήν παλαίστραν τῶν ἀγώνων αὐτοῦ κατά τῶν Αἱρετικῶν» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σελ. 15-16, Βιβλ. Γ', Κεφ. Β', Παρ. Β', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ὁ Δοσίθεος γράφει ἐπίσης: «ἀπέστειλεν ὁ Θεός τόν Θεολόγον Γρηγόριον εἰσηγήσει Βασιλείου τοῦ μεγάλου καί τοῦ Ἀντιοχείας Μελετίου … ὁ Ἀντιοχείας Μελέτιος τῷ Γρηγορίῳ τήν Κωνσταντινουπόλεως προεδρίαν ἐβεβαίωσε, καί ἰδέ πώς ἐν καιρῷ ἀνάγκης ὁ Ἀντιοχείας ἐβεβαίωσε τόν Γρηγόριον εἰς τόν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 1ος, σελ. 455, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΔ', Παρ. Ε', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Βλέπομεν καί πάλιν, λοιπόν, ὅτι ἐν καιρῷ διωγμοῦ καί αἱρέσεως, αἱ «παραβιάσεις» τῶν Ἱ. Κανόνων πού γίνονται ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας, καί μάλιστα γίνονται ὑπό μεγάλων Ἁγίων, εἶναι πράξεις ἐπαινεταί, ὄχι κατακριτέαι.

Ὁ Δοσίθεος ἀναφέρει πολλά ἄλλα παραδείγματα «παραλλήλων ἐπισκόπων», πέραν αὐτῶν πού ἀνέφεραν προηγούμενοι ἀρθρογράφοι καί ἐπιστολογράφοι, ὄχι βεβαίως ὅλα ἐπαινετά. Ἄς ἀναφέρωμεν μερικά μόνον ἀπό ἐκεῖνα πού φαίνεται ὅτι ἔγιναν ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας, ἁπλῶς διά νά καταδείξωμεν ὅτι δέν συνέβη τό φαινόμενον διά πρώτην φοράν τό 1935. Τό πράττομεν χάριν πληρότητος τοῦ ἄρθρου, χωρίς νά ὑπάρχῃ ἀνάγκη πρός τοῦτο, καθότι τό προαναφερθέν παράδειγμα τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου δέν ἀφήνει περιθώρια ἀμφιβολιῶν εἰς οὐδένα ἀντικειμενικόν παρατηρητήν.

Πρῶτον, χάριν εἰρηνεύσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, «ὁ Μελέτιος ἅγιος ὤν, εἶπε πρός τόν Παυλῖνον, δεῦτε οὖν ἔχωμεν τό Εὐαγγέλιον εἰς τό μέσον, καί ποιμαίνωμεν ἅμα τά πρόβατα, καί ὅταν ἀποθάνῃ ὁ εἶς ἐξ ἡμῶν, ὁ ἕτερος ἔστω μόνος Ἀντιοχείας Ἐπίσκοπος. Ἀλλ’ ὁ Παυλῖνος τῆς Αἱρέσεως ὄζων, ἥτις τίκτει πεισμονήν οὐκ ἠθέλησεν» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σελ. 77, Βιβλ. Γ', Κεφ. Ζ', Παρ. Α'). Τό παράδειγμα αὐτό ἀνέφερε καί ὁ κ. Μάννης εἰς τό ἄρθρον του, ἀλλ’ εἶναι τόσον χαρακτηριστικόν διά τό ἐξεταζόμενον θέμα πού νομίζω ὅτι θά ἦτο παράλειψις νά μή συμπεριληφθῇ καί ἐδῶ. Διότι δείχνει ἕνα Ἅγιον νά «παραβιάζῃ» τούς Ἱ. Κανόνας χάριν τῆς εἰρηνεύσεως τῆς Ἐκκλησίας.[2] Δεύτερον, ἐπί Μ. Κωνσταντίνου, ὁ Μακάριος Ἱεροσολύμων ἐχειροτόνησεν Ἐπίσκοπον Λύδδης τόν Ὀρθόδοξον ὁμολογητήν Μάξιμον, ἀλλ’ ὁ λαός ἐχειροτόνησεν ἄλλον ὡς Λύδδης (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 1ος, σελ. 427, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΑ', Παρ. Α'). Τρίτον, ὁ Ἀλεξανδρείας Ἡρακλᾶς καθῄρεσε τόν Θμουΐδος Ἀμμώνιον, ἐπειδή αὐτός ἐκοινώνησε μέ τόν βλάσφημον Ὡριγένην καί ἐτοποθέτησε τόν Φίλιππον εἰς τήν θέσιν του. «Παρακληθείς ὅμως ὁ Πάπας Ἡρακλᾶς ὑπό τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως, συνεχώρησε τῷ Ἀμμωνίῳ τό ἁμάρτημα, καί ὥρισεν εἶναι καί τούς δύο ἐκεῖ Ἐπισκόπους … καί ἄλλα τοιαῦτα συνέβη, ἅπερ ἰδέ διεσπαρμένα εἰς τήν παροῦσαν βίβλον» (Δωδεκάβιβλος, ἔ.ἀ., Τόμ. 2ος, σελ. 92, Βιβλ. Γ', Κεφ. Η', Παρ. Β', ἡ ἔμφασις προσετέθη).

Τέλος, ἄς προστεθῆ καί ὅτι ὁ Καθηγητής π. Β. Στεφανίδης, ἀναφερόμενος εἰς τό Βουλγαρικόν σχίσμα (1872), ἀφοῦ πρῶτον ἀναφέρει ὅτι ἡ συγκρότησις τοπικῆς συνόδου ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κων-λεως ἦτο ἀπαραίτητος διά τήν κήρυξιν τοῦ σχίσματος, ἐπάγει: «Τό πατριαρχεῖον καί ἡ ἐξαρχία ἐδικαιοῦντο, μετά τήν κήρυξιν τοῦ σχίσματος, νά στέλλωσιν ἀρχιερεῖς, ὅπου ἤθελον» (Ἐκκλησιαστική Ἱστορία: Ἀπ’ Ἀρχῆς Μέχρι Σήμερον, Ἐκδ. Παπαδημητρίου, Β' Ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1959, σελ. 738-739, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Τό ἐκπληκτικόν, ὅμως, εἶναι ὅτι τό αὐτό λέγει καί ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Ἄν ὁ Φιλάρετος [σ.σ. τῆς ΡΟΕΔ] ἐπίστευεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε πέσει εἰς αἵρεσιν, τότε ἠδύνατο νά παρέμβῃ ἐν αὐτῇ ... νά χειροτονήσῃ ἐξ ἀρχῆς Ἱερεῖς (ἤ καί Ἐπισκόπους) διά τό πλήρωμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας» (Τά Δύο Ἄκρα, σ. 86, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Βεβαίως, λόγῳ τοῦ γνωστοῦ μένους του ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ., ὁ π. Ἐπιφάνιος τονίζει ὅτι ὁ Φιλάρετος ὤφειλε νά μήν τούς ἀναγνωρίσῃ, διότι αὐτοί δῆθεν κηρύσσουν «ἄ λ λ ο υ  ε ἴ δ ο υ ς  α ἵ ρ ε σ ι ν», ἐφόσον δῆθεν ἀνήγαγον τό ἡμερολόγιον εἰς δόγμα σωτηρίας! (Ἡ ἔμφασις ὑπάρχει εἰς τό πρωτότυπον.) Ἐπειδή, ὅμως, ἡ κατηγορία αὐτή τοῦ π. Ἐπιφανίου εἶναι ψευδής, ἕπεται ὅτι ὀρθῶς ἡ ΡΟΕΔ ἀνεγνώρισε καί συνέδραμε εἰς τόν ἀγῶνα τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. μέ χειροτονίας Ἐπισκόπων. Καί, ἐάν εἶχε τοιοῦτον δικαίωμα ἡ ΡΟΕΔ, διατί νά μήν τό ἔχουν Ἱεράρχαι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; Συμπεραίνομεν, λοιπόν, ὅτι, ἐφόσον τό 1935 οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. ἐκήρυξαν συνοδικῶς τήν «ἐπίσημον ἐκκλησίαν» σχισματικήν, ἕπεται ὅτι εἶχον τό δικαίωμα νά χειροτονήσουν ἰδικούς των Ἐπισκόπους. Συνεπῶς, ἡ ὡς ἄνω θεωρία περί «παραλλήλου Ἐκκλησίας» δέν ἰσχύει εἰς τήν περίπτωσιν πού μία τοπική ἱεραρχία πίπτει εἰς αἵρεσιν ἤ σχίσμα.

5. Συμπεράσματα

Βλέπομεν, λοιπόν, ὅτι, κατά τήν Ἱ. Παράδοσιν, ἐν καιρῷ εἰρήνης τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἱ. Κανόνες δέον ὅπως τηρῶνται ἀπαρεγκλίτως, ἐνῷ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καί διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, αἱ «παραβιάσεις» των, ὅταν αὐταί στοχεύουν πρός ὠφέλειάν Της, δέν πρέπει νά κατακρίνωνται, κατά τό γνωστόν «ἐξ ἀνάγκης καὶ νὸμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7:12, ἡ ἔμφασις προσετέθη), ἀλλά μᾶλλον νά ἐπαινῶνται! Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἄν καί αὐστηροί εἰς τήν τήρησιν τῆς Ἱ. Παραδόσεως, ἐν τούτοις, ὅταν τό ἀπῄτουν αἱ περιστάσεις, δέν ἔμεναν εἰς τήν στεῖραν ἐφαρμογήν τοῦ γράμματος τῶν Ἱ. Κανόνων, ἀλλ’ ἐφήρμοζον τό Πνεῦμά των, μέ στόχον νά βοηθήσουν τήν Ἐκκλησίαν. Αὐτή εἶναι ἡ Ἱ. Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῷ ἡ ὡς ἄνω κακόδοξος ἑρμηνεία της εἶναι ἀντιευαγγελική, ἀντιπαραδοσιακή, νομικιστική, τυπολατρική καί ἐν τέλει αἱρετική. Θυμίζει τήν κατηγορίαν τῶν Ἰουδαίων κατά τοῦ Κυρίου, ἐπειδή Ἐκεῖνος ἐθεράπευεν ἀσθενεῖς τό Σάββατον!

Τό παρόν ἄρθρον παρουσιάζει ἀρκετά περιστατικά ἀπό τήν ἐκκλησιαστικήν ἱστορίαν διά νά δείξῃ τοῦ λόγου τό ἀληθές καί νά φανῇ ὅτι αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἦσαν ἀναγκαῖαι διά τήν ἐπιβίωσιν τοῦ κινήματος τῆς ἀποτειχίσεως τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. (1924), τήν ὁποίαν ἔκαμον ὄχι διά τάς «13 ἡμέρας», ὅπως διατείνονται ψευδῶς οἱ διαστρεβλωταί τῆς Ἀληθείας, ἀλλ’ ἐπειδή ἐγνώριζον ὅτι ἡ καινοτομία τοῦ ν.ἑ. ἦτο μέρος ἑνός μεγαλυτέρου σχεδίου, ἤτοι τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν», διό καί ἐκραύγαζον: «μᾶς ἐφράγκεψαν»! Τοὐτέστιν, αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἔγιναν διά νά ὑπάρξη οὐσιαστική καί μακρόπνοος ἀντίδρασις καί ἀνατροπή τῶν σχεδίων τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἐάν ἐτύγχανε τῆς δεούσης ὑποστηρίξεως τῶν Ὀρθοδόξων, δέν θά ἐπηκολούθουν αἱ ὑπόλοιποι προδοσίαι τῆς Πίστεως (βλ. Τμῆμα 2), εἰς τάς ὁποίας προέβησαν οἱ ψευδεπίσκοποι τοῦ ν.ἑ., ὡς μαριονέτται τῆς Μασονίας.

Ἄς ἀναλογισθοῦν, λοιπόν, τάς εὐθύνας των ὅσοι «ψιθυρίζουν», ἤ μᾶλλον διατυμπανίζουν, ὅτι τό 1924 δέν ὑφίστατο δῆθεν λόγος ἀποτειχίσεως, διότι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἦτο δῆθεν ... ἀστρονομικόν ζήτημα, ἐνῷ κατ’ ἀλήθειαν ἦτο καρπός τοῦ «Μασονικοῦ δένδρου» (βλ. μ. Ἀβερκίου, ἔ.ἀ., σελ. 388-389, 441, 454, 514)! Προφανῶς, καί σήμερον ἀπαιτεῖται μία δυναμική καί ὠργανωμένη παρέμβασις, ὅπως ἐκείνην τοῦ 1935, ἀλλά, δυστυχῶς, δέν ὑπάρχουν ἀναστήματα ὡς τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Ἡ δέ ἔντονος προπαγάνδα τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τῶν ὡς ἄνω «ἀντι-οικουμενιστῶν», οἱ ὁποῖοι μέ τήν ὡς ἄνω κακοδοξίαν των, «βούτυρον εἰς τό ψωμί» τῶν Οἰκουμενιστῶν, διασποῦν τήν ἀποτείχισιν, καθιστᾶ τό ἐγχείρημα σχεδόν ἀδύνατον. Ἡ προπαγάνδα αὐτή, ἀλλά καί τά σοβαρά λάθη τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ., ὅπως εἶναι ἡ ἵδρυσις Θρησκευτικῶν Νομικῶν Προσώπων (Θ.Ν.Π., ν. 4301/2014), ἔχουν δημιουργήσει σύγχυσιν καί ἔχουν ἐγκλωβίσει τόν λαόν εἰς διάφορα πνευματικά ἀδιέξοδα.

Σημειώσεις

[1] Ἔχει γραφῆ ὅτι ὁ προσφάτως «ἁγιοποιηθείς» γ. Παΐσιος εἶπεν εἰς μίαν συζήτησιν μοναχῶν κάτι παρόμοιον, προκειμένου νά χλευάσῃ τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ., ἐπειδή, κατ’ αὐτόν καί κατά τούς Οἰκουμενιστάς γενικώτερον, ἔφυγον δῆθεν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ἐπειδή δέν τούς ἤρεσεν ὁ πατριάρχης (βλ. Ἱ. Χριστοδούλου Ἁγιορείτου, Ὁ Γέρων Παΐσιος, Ἅγιον Ὄρος, 1994, σελ. 219).:

— «Ἄχ, πατέρες, σκέπτομαι νά φύγω ἀπό τήν Ἑλλάδα!»

— «Γιατί, γέροντα;»

— «Διότι δέν μοῦ ἀρέσει ὁ Παπανδρέου»!

[2] Ἡ λέξις «παραβιάζῃ» ἐτέθη εἰς εἰσαγωγικά, διότι ναί μέν παραβιάζεται τό γράμμα τῶν Ἱ. Κανόνων, τηρεῖται ὅμως τό Πνεῦμά των, καθότι ἐθεσπίσθησαν δ’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν σκοπόν, ἤτοι νά διασφαλίζουν τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ.

Στον ΝΕ´ Λόγον του ο

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:

« Η μετάνοια είναι η υψηλότερη από όλες τις αρετές και το έργον της δεν μπορεί να τελειώση, παρά μόνον την ώρα του θανάτου. Γι᾽ αυτό η μετάνοια είναι απαραίτητη σε όλους πάντοτε και κανένα όριον τελειώσεως της μετανοίας δεν υπάρχει…».

Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων

Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.

Ἐπί τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως» τοῦ Ἐπισκόπου Τυχικοῦ -- τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Εἰς τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως» πού ὑπέβαλεν εἰς τήν «ἱεράν σύνοδον τῆς ἐκκλησίας τῆς Κύπρου» ὁ Ἐπίσκοπος Τυχικός, ἀφήνει εὐκόλως νά ἐννοηθῇ ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς ἀποτειχίσεως, διότι δέν ὑπάρχουν δῆθεν αἱ δύο προϋποθέσεις πού θέτει ὁ ΙΕ' Κανών τῆς ἐπί Μ. Φωτίου Πρωτοδευτέρας (ΑΒ') Συνόδου (861) διά τἠν ἀποτείχισιν πρό Πανορθοδόξου συνοδικῆς διαγνώσεως, ἤτοι (1) ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν κηρύσσεται δῆθεν παρρησίᾳ καί δημοσίως, (2) οὔτε εἶναι δῆθεν κατεγνωσμένη αἵρεσις ὑπό Συνόδων ἤ Πατέρων! Ὁ ἴδιος, μάλιστα, προσθέτει καί τρίτην προϋπόθεσιν, ὑπονοῶν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς ΑΒ' Συνόδου ... παρέλειψαν νά τήν ἐπισημάνουν, ἤτοι (3) ὅτι ἡ ἀπόφασις ν’ ἀποτειχισθῇ τις ἤ ὄχι ἀπό τήν αἵρεσιν προϋποθέτει «θεῖον φωτισμόν»! Τοὐτέστιν, ὅποιος σκέπτεται ν’ ἀποτειχισθῇ ἄς ἀναρωτηθῇ πρῶτον ἄν διαθέτῃ «θεῖον φωτισμόν» καί νά προχωρήσῃ εἰς ἀποτείχισιν μόνον ἐάν ἀπαντήσῃ καταφατικῶς εἰς τό ἐρώτημα τοῦτο!

 Ὡς πρός τήν πρώτην προϋπόθεσιν, ἐάν δηλαδή ὁ Οἰκουμενισμός κηρύσσεται ἤ ὄχι ἐπισήμως, στεντορείως καί εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις, ἐρωτῶ τόν κ. Τυχικόν καί ὅσους ἐχάρησαν μέ αὐτήν τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως»: (1) Ἔχουν ἀναθεματίσει οἱ Οἰκουμενισταί τήν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 καί τήν συμμετοχήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς ἰσότιμον μέλος εἰς τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.), δεχόμενοι ὅτι ἀπό μόνη Της δέν εἶναι πλήρης καί μόνον ἐν τῇ ἑνώσει Της μέ τάς ἑκατοντάδας τῶν αἱρετικῶν «ἐκκλησιῶν» θά καταστῇ πλήρης («Διακήρυξις τοῦ Τορόντο», 1950), ἀπορρίπτοντας ἔτσι, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον λέγει ὅτι Μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ὀρθόδοξος; (2) Ἔχουν ἀναθεματίσει τάς συμπροσευχάς καί τά συλλείτουργα μέ αἱρετικούς, τάς συμφωνίας ἑνώσεως μέ τούς Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1991) καί τούς παπικούς (Μπαλαμάντ, 1993); (3) Ἔχουν ἀναθεματίσει τήν «ἄρσιν» τοῦ σχίσματος τοῦ 1054, πού ἔκαναν ἐπισήμως τήν 7-12-1965; (Βλ. https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html καί New York Times τῆς 8-12-1965, ἡ ὁποία ἀναφέρει ὅτι «ἡ Ἀκοινωνησία ἐκμηδενίζεται», τοὐτέστιν ὅτι τό σχίσμα αἴρεται); (4) Ἔχουν ἀναθεματίσει τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου (2016) μέ τήν ὁποίαν ἀνεγνώρισαν τάς ὡς ἄνω ψευδο-εκκλησίας «μέ τήν ἱστορικήν των ὀνομασίαν», ὅπως π.χ. τόν Παπισμόν ὡς «Καθολική ’Εκκλησία», ἐνῷ τοιαύτη λέγεται καί εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία;  (5) Ἔχουν ἀναθεματίσει τάς ἀντιχρίστους δηλώσεις, καθώς καί αὐτούς οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς αὐτάς, ὅπως π.χ. ὅτι πρέπει νά καταργηθοῦν τά «πεπαλαιωμένα Ἑλληνικά ἐνδύματα» (‘old Greek garments’), ἤτοι τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.ἄ., καί ν’ ἀντικατασταθοῦν μέ νέα, πού νά εἶναι περισσότερον πιστευτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον! (Ἰάκωβος «Ἀμερικῆς», New York Times, 25-9-1967, σελ. 40)· ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶχε τήν ἀναμαρτησίαν εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, ἀλλά τήν κατέκτησε (Στυλιανός «Αὐστραλίας», περ. τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας, τ. 9, ἀρ. 12, Δεκ. 1988)· ὅτι «στά ἱερά τζαμιά λατρεύεται ἀπό τό Κοράνι ὁ Θεός» (Θεόδωρος «Ἀλεξανδρείας», 2020)· ὅτι τό Κοράνιον εἶναι «ἅγιον» (Βαρθολομαῖος, 2005)· ὅτι ὅλαι αἱ θρησκεῖαι ἀποτελοῦν διαφορετικά «μονοπάτια» πού ὁδηγοῦν εἰς τόν Θεόν (Ἀθηναγόρας, Βαρθολομαῖος, Ἐλπιδοφόρος κ.ἄ.), καθυβρίζοντες ἔτσι ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, ὡς ψεύτην καί ἀπατεῶνα τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ μόνη Ὁδός διά νά φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν (Ἰω. 14:6); Καί χιλιάδες ἄλλα. Ἔχουν ἀναθεματίσει κάτι ἀπό αὐτά, κ. Τυχικέ; Ἀσφαλῶς, ὄχι! Λοιπόν, ὑπάρχει ἤ ὄχι ἡ πρώτη προϋπόθεσις ἀποτειχίσεως;

Ὡς πρός τήν δευτέραν «προϋπόθεσιν», ἐάν δηλαδή ὁ Οἰκουμενισμός ἔχῃ καταγνωσθῆ καί καταδικασθῆ ὡς αἵρεσις ὑπό Συνόδων ἤ Πατέρων, ἐρωτῶ τόν κ. Τυχικόν: (1) Δέν γνωρίζει τά ἀναθέματα Οἰκ. Συνόδων κατά ἐπί μέρους αἱρετικῶν δοξασιῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; (2) Δέν γνωρίζει τό ἀνάθεμα κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῆς ὑπό τόν Ἅγιον Φιλάρετον Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ, 1983), καθώς καί τό ἀνάθεμα τῆς Συνόδου τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (1998); (3) Δέν γνωρίζει τήν κατάγνωσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς αἱρέσεως, ἤ μᾶλλον «παναιρέσεως», ὑπό συγχρόνων ἁγίων καί Πατέρων, ὅπως τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου (+1955), τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς (+1966), τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς (+1979), καί πολλῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων θεολόγων; Λοιπόν, κ. Τυχικέ, ὑπάρχει ἤ ὄχι καί ἡ δευτέρα προϋπόθεσις ἀποτειχίσεως;

Ὡς πρός τήν τρίτην «προϋπόθεσιν», ἐάν δηλαδή ὁ εὑρισκόμενος εἰς δίλημμα ν’ ἀποτειχισθῇ ἤ ὄχι διαθέτῃ «θεῖον φωτισμόν», τήν ὁποίαν βεβαίως ὁ ἐν λόγῳ ἱερός Κανών δέν ἀναφέρει, νομίζω ὅτι πρόκειται περί πονηρᾶς προσθήκης, ἡ ὁποία θυμίζει τόν «Μόρφου», ὁ ὁποῖος ἔχει δηλώσει ὅτι ἡ ἀποτείχισις εἶναι δι’ ὀλίγους, ὅπως διά τόν π. Θ. Ζήσην, πού «γνωρίζει τά ὅρια»! Ὅμως, τό νά συμπεράνῃ κάποιος διά τόν ἑαυτόν του ὅτι ἔχει «θεῖον φωτισμόν» εἶναι ἔνδειξις ὅτι εἶναι ἤδη πεπλανημένος καί ἄρα θά «ἔχουν δίκαιον» οἱ Οἰκουμενισταί πού χαρακτηρίζουν τούς «ἀποτειχιστάς» [sic] πεπλανημένους καί μέ ἑωσφορικόν ἐγωϊσμόν! Ἀλλ’ ὁ Κύριος φωτίζει ὅλους τούς καλοπροαιρέτους πού ἔχουν καθαράν καρδίαν νά διακρίνουν τόν ἀληθῆ ἀπό τόν ἀλλότριον ποιμένα: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀ λ λ ο τ ρ ί ῳ  δ ὲ  ο ὐ  μ ὴ  ἀ κ ο λ ο υ θ ή σ ω σ ι ν, ἀλλὰ  φ ε ύ ξ ο ν τ α ι   ἀπ'  αὐτοῦ,  ὅτι   ο ὐ κ   ο ἴ δ α σ ι   τ ῶ ν   ἀ λ λ ο τ ρ ί ω ν   τ ὴ ν   φ ω ν ή ν» (Ἰω. 10:2-5). Διό καί ὁ Μ. Ἀθανάσιος λέγει: «Πᾶς ἄνθρωπος, τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἐξακολουθήσας ἀπείρῳ ποιμένι, καί ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος· τίς γάρ κοινωνία φωτί πρός σκότος;» (Patrologia Graeca ἤ, ἐν συντομίᾳ, P.G., 26, σ. 1321). Συνεπῶς, κ. Τυχικέ, καί ἡ τρίτη «προϋπόθεσις», τήν ὁποίαν ἐσύ αὐθαιρέτως προσέθεσες εἰς τόν Κανόνα, ὑπάρχει.

Ὡς συμπέρασμα, ἡ ἐκ μέρους σου καταδίκη τῆς ἀποτειχίσεως εἰς τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως» πού ὑπέβαλες εἰς τούς Οἰκουμενιστάς, κ. Τυχικέ, εἶναι ἐσφαλμένη. Δυστυχῶς, ἔτσι ὁδηγεῖς εἰς τήν κόλασιν (κατά τόν Μ. Ἀθανάσιον, ὅπως μόλις ἀνεφέρθη) καί ὅσους μετά ταῦτα ἀποφασίζουν νά παραμείνουν εἰς κοινωνίαν μέ τούς παναιρετικούς Οἰκουμενιστάς. «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049). Καλή μετάνοια.

Φώτης Κόντογλου : Οι πειρασμοί.

«Ὅπως τὰ βλέφαρα ἀγγίζουνε τόνα τ᾿ ἄλλο, ἔτσι κι οἱ πειρασμοὶ εἶνε κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς μὲ σοφία, γιὰ τὴ δική σου ὠφέλεια, γιὰ νὰ χτυπᾶς μὲ ὑπομονὴ τὴν πόρτα Του, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν λυπηρῶν νὰ Τὸν θυμᾶται ὁ λογισμός σου, καὶ νὰ Τὸν σιμώσεις μὲ τὴν προσευχή, καὶ ν᾿ ἁγιαστεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὸ νὰ Τὸν συλλογίζεσαι. Καὶ σὰν Τὸν ἐπικαλεστεῖς θὰ σ᾿ ἀκούσει, καὶ θὰ μάθεις πῶς ὁ Θεὸς εἶνε Κεῖνος ποὺ θὰ σὲ γλυτώσει. Καὶ θὰ νοιώσεις Κεῖνον ποὺ σ᾿ ἔπλασε καὶ ποὺ νοιάζεται γιὰ σένα καὶ ποὺ σὲ φυλάγει καὶ πώπλασε διπλὸ τὸν κόσμο γιὰ σένα, τὸν ἕνα σὰν δάσκαλο καὶ πρόσκαιρο παιδευτή, τὸν ἄλλο σὰν πατρογονικὸ σπίτι σου καὶ αἰώνια κληρονομιά σου. Δὲν σ᾿ ἔκανε ὁ Θεὸς ἀπαλλαγμένο ἀπ᾿ τὰ λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στὴν Θεότητα, κληρονομήσεις ὅ,τι κληρονόμησε κεῖνος, ποὺ πρῶτα λεγότανε Ἑωσφόρος, κι ὕστερα γίνηκε Σατανᾶς καὶ πάλι δὲν σ᾿ ἔκανε ἀλύγιστον καὶ ἀσάλευτον, γιὰ νὰ μὴ γίνεις σὰν τ᾿ ἄψυχα τὰ κτίσματα καὶ σοῦ δοθοῦνε τὰ ἀγαθὰ δίχως κέρδος καὶ δίχως μισθό, ὅπως στὰ ἄλογα εἶνε τὰ φυσικὰ χαρίσματα τὰ χτηνώδικα. Γιατὶ εἶνε εὔκολο σ᾿ ὅλους νὰ καταλάβουνε πόση ὠφέλεια καὶ πόση φχαρίστηση καὶ ταπείνωση κερδίζει ὁ ἄνθρωπος περνώντας τοῦτα τὰ μπόδια».

Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)"

20 Ιουν 2025

Μάλλον στον κάλαθο των α(χ)ρήστων θα πάει η επιστολή του Σεβασ/του Κερκύρας κ.κ. Νεκταρίου. Να δείτε που σε λίγο καιρό ενόψει εθνικών εκλογών (είτε γίνουν το 2027 είτε ενωρίτερα) οι εκκλησιαστικοί "μεγαλόσχημοι" -βλ. π.χ. Ιερώνυμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Β', Μητροπολ. Σύρου Δωρόθεος κ.ά- θα σφιχταγκαλιάζονται σε φιλικώτατο κλίμα με τους κάθε λογής Αδώνιδες, Κυριακούληδες, Νικολάκηδες, Γιωργάκηδες και λοιπούς -άκηδες. Ελπίζω να διαψευστώ και να πέσω έξω και τα γεγονότα να με αποδείξουν ψεύτη, αλλά κρατάω (πάντα για καλού και για κακού) μια επιφύλαξη. Εύχομαι η Ορθοδοξότατη Εκκλησία μας της Ελλάδας μας να φανεί άξια και πανάξια και να ανταποκριθεί στις περιστάσεις, να μην φανεί δηλαδή κατώτερη των περιστάσεων. Με ελπίδα να μην έδωσα χροιά πολιτική (αν και μάλλον αυτό έκανα άθελά μου) και με προσευχή για επίλυση όλων των ενδοεκκλησιαστικών προβλημάτων εντός της Ορθοδοξίας με Σύνοδο, όχι τύπου Κολυμπαρίου, αλλά Πανορθόδοξη, εύχομαι καλό καλοκαίρι και στον διαχειριστή του Ιστολογίου (και σε όλο τον κόσμο εννοείται) του Αβραάμ και του Ισαάκ τα καλά, κάθε καλό και την εκ Θεού άνωθεν ευλογία και φωτισμό!

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

  Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 28.5//9.6.2025. Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος 

 Διορισμένε ὑπαλληλίσκε πρωθυπουργέ (τοῦ εὐτελοῦς 12% ...) εἶσαι ἀνεπιθύμητος στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐφ’ ὅσον εἶσαι ἀφορισμένος ἀκόμη (ἐν πλήρῃ ἰσχύ, ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ) ἀνέβαλε τὸ ταξίδι σου ἐπ’ ἀορίστου...!!! Μόνο ἐὰν μετανοήσεις μὲ δημόσια ἐξομολόγηση τῶν ἐγκλημάτων σου, ἴσως νὰ σοῦ ἐπιτραπεῖ ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκον κάποια ὀλιγόωρη ἐπίσκεψη....!!! (Ρώτησε τὸν ὑπουργό σου γιατί ἀναγκάστηκε νὰ φύγει ἄρων - ἄρων ἀπὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος... Αὐτὸς ξέρει....!!! ). Τὸ ὅ,τι εἶσαι ἀφορισμένος ἐν πλήρῃ σκότιση τῆς διανοίας σου ἀποδεικνύεται - ἐκδηλώνεται ἀπὸ τὶς κυβερνητικὲς ἐπιλογές - πράξεις σου: -στέλνεις ὅ,τι ἐκλεκτὸ ἀπὸ τὴν ἔνδοξη ἀεροπορία μας ἐναντίον τῆς ὁμόδοξης Ὀρθόδοξης Ρωσίας, -τὴν ἀποδυνάμωση τοῦ στρατοῦ ἀπὸ τὰ ἀκριτικὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου μας [κλείνοντας στρατόπεδα καὶ ἀδειάζοντας ἀποθῆκες], -τὴν ἀποστολὴ φρεγατῶν τοῦ ἔνδοξου ναυτικοῦ μας στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης νὰ φυλάξουν ξένα σύνορα, ἀφήνοντας τὰ σύνορα τοῦ Αἰγαίου μας ἀφύλακτα … χωρὶς τὴν ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ). Ἐνῷ ὅλοι θέλουν καὶ ἐπιζητοῦν τὴν εἰρήνη στὸν Ρῶσο - Οὐκρανικὸ πόλεμο, ἐσὺ ὡς πειθήνιο ὄργανο τῶν παγκοσμιοποιητῶν-νεοταξιτῶν, μὲ τὶς σκοτισμένες ἐπιλογές σου, ρίχνεις λάδι στὴ φωτιὰ τοῦ πολέμου, ὅπου σκοτώνεται τὸ ἄνθος τῆς νεολαίας (20 ἕως 30 ἐτῶν...) τῶν ἐμπολέμων χωρῶν. Ἐπίσης :  ἡ νομιμοποίηση τῆς ἀνωμαλίας (κιναιδισμοῦ – ἀρσενοκοιτίας ) μὲ τὸ βδελυρὸ νόμο 5089/2024 Φ.Ε.Κ. 27/Α΄/16-2-2024,  ἡ ἐπιβολὴ -μὲ στανικό-σατανικὸ τρόπο- τῆς ψηφιακῆς σκλαβιᾶς τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, μέσῳ τῆς ὑποχρεωτικῆς παραλαβῆς ἠλεκτρονικῆς-ψηφιακῆς ταυτότητας καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, ὅπως καὶ τότε … ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τῆς ψευδοεπιδημίας τοῦ κορώνα – ἰοῦ,  τὸ πρόσφατο γεγονὸς προδοσίας τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης 1.800 ἐτῶν τῆς παλαιφάτου Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Θεοβαδίστου Ὅρους Σινᾶ γιὰ εὐτελῆ οἰκονομικὰ συμφέροντα. Κλείνοντας πρὸς ὑπενθύμισή σου : Ἡ ἀνοιχτὴ ἐπιστολή μας στὶς 29/5/2023 (ν. ἡμ. ) δημοσιευμένη στὸν Τύπο καὶ διαδίκτυο*. Εὐχόμεθα καὶ πάλι καὶ πολλάκις : τὴν ΜΕΤΑΝΟΙΑ σου καὶ συνειδητή ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΟΥ ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐπιστροφή σου στὸ Φῶς τῆς Ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ στὸ Περιβόλι της τολμᾶς νὰ εἰσέλθεις, ἄνευ ἴχνους εὐλαβείας καὶ ταπεινοῦ φρονήματος... 

 Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Το πα­πι­κό Πρω­τεί­ο

Το πα­πι­κό Πρω­τεί­ο δεν έ­χει θε­ο­λο­γι­κή βά­ση ού­τε α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή και εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση. Στη­ρί­ζε­ται σα­φώς σε κο­σμι­κού χα­ρα­κτή­ρα νο­ο­τρο­πί­α ε­ξου­σί­ας-δι­α­κο­νί­ας. Α­να­τρέ­πει την α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή δο­μή του μυ­στη­ρια­κού σώ­μα­τος της Εκ­κλη­σί­ας, σχε­τι­κο­ποι­εί και πρα­κτι­κώς κα­ταρ­γεί τη Συ­νο­δι­κό­τη­τα ως α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή λει­τουρ­γί­α του σώ­μα­τος της Εκ­κλη­σί­ας και ει­σά­γει το κο­σμι­κό φρό­νη­μα σ’ αυ­τήν, α­κυ­ρώ­νει την ι­σο­τι­μί­α των ε­πι­σκό­πων και ι­δι­ο­ποι­εί­ται την α­πό­λυ­τη δι­οι­κη­τι­κή ε­ξου­σί­α ε­φ’ ό­λης της Εκ­κλη­σί­ας, πα­ρα­με­ρί­ζον­τας ου­σι­α­στι­κά τον Θε­άν­θρω­πο και το­πο­θε­τών­τας ως ο­ρα­τή κε­φα­λή έ­ναν άν­θρω­πο, και με τον τρό­πο αυ­τό ε­πα­να­λαμ­βά­νει θε­σμι­κά πλέ­ον το προ­πα­το­ρι­κό α­μάρ­τη­μα. Και, ό­πως με το F­i­l­i­o­q­ue κα­τα­λύ­θη­κε στη Δύ­ση θε­σμι­κά η ι­σο­τι­μί­α των προ­σώ­πων της Α­γί­ας Τριά­δος και ει­δι­κό­τε­ρα του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος, το ο­ποί­ο κα­τά τον Ά­γιο Γρη­γό­ριο Πα­λα­μά υ­πο­βι­βά­στη­κε στην ον­το­λο­γι­κή κα­τη­γο­ρί­α των κτι­σμά­των, έ­τσι και με το πα­πι­κό Πρω­τεί­ο, θε­σμι­κά, ε­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται η α­που­σί­α της χα­ρι­σμα­τι­κής πα­ρου­σί­ας του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος στο εκ­κλη­σι­α­στι­κό σώ­μα, το ο­ποί­ο ου­σι­α­στι­κά με­ταλ­λάσ­σε­ται α­πό θε­αν­θρω­πο­κεν­τρι­κό σε αν­θρω­πο­κεν­τρι­κό. Τέ­λος, η θε­ρα­πεί­α της πα­ρα­πά­νω εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κής ε­κτρο­πής των Πα­πι­κών μπο­ρεί να α­να­ζη­τη­θεί μό­νον στην εν τα­πει­νώ­σει ε­πι­στρο­φή τους στην πα­ρα­δο­σια­κή Εκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α της Ορ­θό­δο­ξης Α­να­το­λής.

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!"

 Ὦ ἀνόητε, πού ἀναμιγνύεις τήν Ἀλήθειαν μέ τό Ψεῦδος! Πού μπερδεύεις τά θέματα Πίστεως μέ τά θέματα βίου! Ὦ ὑποκριτά, πού δῆθεν δέχεσαι τούς Ἁγίους Πατέρας, «ἀλλά» ἐσύ δῆθεν ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν! Λές καί οἱ Πατέρες εἶπαν κάτι διαφορετικόν! Ὦ πεπλανημένε, πού νομίζεις ὅτι ἐσύ ἑρμηνεύεις τήν Ἁγίαν Γραφήν καλύτερα ἀπό τούς Πατέρες καί μᾶς σερβίρεις ἐδῶ τό κήρυγμα τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δέν ἔχει δῆθεν σχέσιν τό «παπαδάκι τοῦ χωριοῦ» μέ τόν Οἰκουμενιστήν «ἐπίσκοπον» πού μνημονεύει! Δέν διάβασες στήν Ἁγίαν Γραφήν, τό τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. 10:2-5). Ἀκούεις, ὦ ἀνόητε; Τά πρόβατα τοῦ Κυρίου ΦΕΥΓΟΥΝ ἀπό τούς ψευδοποιμένας! Διό καί ὁ Ὁμολογητής Ἅγιος Μελέτιος Γαλησιώτης, ὁμοῦ μετά τοῦ συν-ομολογητοῦ του Γαλακτίωνος Γαλησιώτου, ἐνώπιον τοῦ ἑνωτικοῦ (= Οἰκουμενιστοῦ) αὐτοκράτορος Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου τοῦ ἀζυμίτου, ὁ ὁποῖος τούς ἐβασάνιζε διά νά δεχθοῦν τόν «πάπαν», «τρανῶς ὡμολόγουν τοῦ τῶν πατέρων εἶναι δ ό γ μ α τ ο ς καί μή κοινωνεῖν αἱρέσει, πρός τῶν πατέρων ἀριδήλως καί πρό τοῦ γενέσθαι ἀπελεγχθείσῃ» (Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, «Τόμος Χαρᾶς», σελ. 573, ἡ ἔμφασις εἶναι τοῦ γράφοντος). Ἀκούεις, ὦ διαστρεβλωτά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἐπιλεκτικῶς, λοιπόν, ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν,

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!"

 Ὦ ἀνόητε, πού ἀναμιγνύεις τήν Ἀλήθειαν μέ τό Ψεῦδος! Πού μπερδεύεις τά θέματα Πίστεως μέ τά θέματα βίου! Ὦ ὑποκριτά, πού δῆθεν δέχεσαι τούς Ἁγίους Πατέρας, «ἀλλά» ἐσύ δῆθεν ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν! Λές καί οἱ Πατέρες εἶπαν κάτι διαφορετικόν! Ὦ πεπλανημένε, πού νομίζεις ὅτι ἐσύ ἑρμηνεύεις τήν Ἁγίαν Γραφήν καλύτερα ἀπό τούς Πατέρες καί μᾶς σερβίρεις ἐδῶ τό κήρυγμα τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δέν ἔχει δῆθεν σχέσιν τό «παπαδάκι τοῦ χωριοῦ» μέ τόν Οἰκουμενιστήν «ἐπίσκοπον» πού μνημονεύει! Δέν διάβασες στήν Ἁγίαν Γραφήν, τό τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. 10:2-5). Ἀκούεις, ὦ ἀνόητε; Τά πρόβατα τοῦ Κυρίου ΦΕΥΓ

Ο χρήστης Άγνωστο σχολίασε την ανάρτηση "Ο Κερκύρας ρίχνει το γάντι… Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)"

 Χθες

Μάλλον στον κάλαθο των α(χ)ρήστων θα πάει η επιστολή του Σεβασ/του Κερκύρας κ.κ. Νεκταρίου. Να δείτε που σε λίγο καιρό ενόψει εθνικών εκλογών (είτε γίνουν το 2027 είτε ενωρίτερα) οι εκκλησιαστικοί "μεγαλόσχημοι" -βλ. π.χ. Ιερώνυμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Β', Μητροπολ. Σύρου Δωρόθεος κ.ά- θα σφιχταγκαλιάζονται σε φιλικώτατο κλίμα με τους κάθε λογής Αδώνιδες, Κυριακούληδες, Νικολάκηδες, Γιωργάκηδες και λοιπούς -άκηδες. Ελπίζω να διαψευστώ και να πέσω έξω και τα γεγονότα να με αποδείξουν ψεύτη, αλλά κρατάω (πάντα για καλού και για κακού) μια επιφύλαξη. Εύχομαι η Ορθοδοξότατη Εκκλησία μας της Ελλάδας μας να φανεί άξια και πανάξια και να ανταποκριθεί στις περιστάσεις, να μην φανεί δηλαδή κατώτερη των περιστάσεων. Με ελπίδα να μην έδωσα χροιά πολιτική (αν και μάλλον αυτό έκανα άθελά μου) και με προσευχή για επίλυση όλων των ενδοεκκλησιαστικών προβλημάτων εντός της Ορθοδοξίας με Σύνοδο, όχι τύπου Κολυμπαρίου, αλλά Πανορθόδοξη, εύχομαι καλό καλοκαίρι και στον διαχειριστή του Ιστολογίου (και σε όλο τον κόσμο εννοείται) του Αβραάμ και του Ισαάκ τα καλά, κάθε καλό και την εκ Θεού άνωθεν ευλογία και φωτισμό!

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ..

Ἀκούεις, ὦ διαστρεβλωτά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἐπιλεκτικῶς, λοιπόν, ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν, τοὐτέστιν εἶσαι αἱρετικός!

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!"

Χθες

Ὦ ἀνόητε, πού ἀναμιγνύεις τήν Ἀλήθειαν μέ τό Ψεῦδος! Πού μπερδεύεις τά θέματα Πίστεως μέ τά θέματα βίου! Ὦ ὑποκριτά, πού δῆθεν δέχεσαι τούς Ἁγίους Πατέρας, «ἀλλά» ἐσύ δῆθεν ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν! Λές καί οἱ Πατέρες εἶπαν κάτι διαφορετικόν! Ὦ πεπλανημένε, πού νομίζεις ὅτι ἐσύ ἑρμηνεύεις τήν Ἁγίαν Γραφήν καλύτερα ἀπό τούς Πατέρες καί μᾶς σερβίρεις ἐδῶ τό κήρυγμα τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δέν ἔχει δῆθεν σχέσιν τό «παπαδάκι τοῦ χωριοῦ» μέ τόν Οἰκουμενιστήν «ἐπίσκοπον» πού μνημονεύει! Δέν διάβασες στήν Ἁγίαν Γραφήν, τό τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. 10:2-5). Ἀκούεις, ὦ ἀνόητε; Τά πρόβατα τοῦ Κυρίου ΦΕΥΓΟΥΝ ἀπό τούς ψευδοποιμένας! Διό καί ὁ Ὁμολογητής Ἅγιος Μελέτιος Γαλησιώτης, ὁμοῦ μετά τοῦ συν-ομολογητοῦ του Γαλακτίωνος Γαλησιώτου, ἐνώπιον τοῦ ἑνωτικοῦ (= Οἰκουμενιστοῦ) αὐτοκράτορος Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου τοῦ ἀζυμίτου, ὁ ὁποῖος τούς ἐβασάνιζε διά νά δεχθοῦν τόν «πάπαν», «τρανῶς ὡμολόγουν τοῦ τῶν πατέρων εἶναι δ ό γ μ α τ ο ς καί μή κοινωνεῖν αἱρέσει, πρός τῶν πατέρων ἀριδήλως καί πρό τοῦ γενέσθαι ἀπελεγχθείσῃ» (Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, «Τόμος Χαρᾶς», σελ. 573, ἡ ἔμφασις εἶναι τοῦ γράφοντος). Ἀκούεις, ὦ διαστρεβλωτά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἐπιλεκτικῶς, λοιπόν, ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν, τοὐτέστιν εἶσαι αἱρετικός!

Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας» του Οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

«Την σήμερον ημέρα δεν ακούεται λόγος περί τα τοιαύτα, διότι τόσον πολλή μέριμνα και φροντίς υλική κατέλαβε τους ανθρώπους και τελεία σχεδόν καταφρόνησης εις την Νηπτική, όπου πολλοί όχι μόνο δεν θέλουν να ερευνήσουν, να μάθουν, να πράξουν αυτά αλλά και αν ακούσουν να είπει τοιαύτα κανείς, ευθύς εξεγείρονται δυσμενώς εναντίον του. Και τον έχουν δια παράλογον και μωρόν διότι είναι ανόμοιος ο βίος του και ελογίσθη εις χλεύην αυτοίς.

Και γίνεται ένα παρόμοιον της ειδωλοατρικής εποχής. Ε τότε όταν ύβριζες τα είδωλα σε ελιθοβόλουν και κακήν κακώς σε εθανάτουν. Και τώρα το κάθε πάθος επέχει θέσιν ειδώλου. Και αν ελέγξεις και κατακρίνεις το πάθος που βλέπεις, ο καθείς να νικάται, όλοι φωνάζουν λιθοβολίστε τον διότι ύβρισαν τους θεούς μας».

Ο Κερκύρας ρίχνει το γάντι… Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)

«Προς

Την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
Εις Αθήνας
Κοινοποίησις: Άπαντας τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος

Με βαθύτατο σεβασμό εις την Αγίαν ημών Εκκλησία και το κανονικό της σύστημα, αλλά και με έντονο αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και ανείπωτης αγωνίας για το πολύπαθο ποίμνιό μας, οφείλουμε να εκφράσουμε την βαθιά μας θλίψη και την κατηγορηματική μας διαφωνία επί της πρόσφατης γνωμοδότησης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου αναφορικά με τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη (από τούδε και εις το εξής με την συντομογραφία Π.Α.).

Η εν λόγω γνωμοδότηση, πέραν της πρόδηλης θεσμικής υπέρβασης των ιερών ορίων της αρμοδιότητας του οργάνου, εγείρει σοβαρότατα δογματικά, θεολογικά, κανονικά και εκκλησιολογικά ζητήματα, τα οποία θίγουν τον πυρήνα της ορθόδοξης πίστης και της χριστιανικής ανθρωπολογίας. Αυτά τα ζητήματα απαιτούν άμεση, ενδελεχή και πνευματικά φωτισμένη εξέταση από το ανώτατο συλλογικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας.

Ο Προσωπικός Αριθμός Πολίτη (Π.Α.) θεσπίστηκε με τον Νόμο 4727/2020 (ΦΕΚ Α' 188/23.09.2020), με τίτλο «Ψηφιακή Διακυβέρνηση της χώρας και άλλες διατάξεις».

Σύμφωνα με το Άρθρο 11 του νόμου αυτού, ο Π.Α. ορίζεται ως ο μοναδικός αναγνωριστικός αριθμός κάθε φυσικού προσώπου που γεννιέται στην Ελλάδα ή αποκτά ελληνική ιθαγένεια. Ο αιτιολογικός του σκοπός, όπως αναφέρεται στην κυβερνητική επιχειρηματολογία, είναι η απλοποίηση των συναλλαγών των πολιτών με το Δημόσιο και την ιδιωτική ζωή, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και η ενίσχυση της διαλειτουργικότητας των κρατικών συστημάτων.

Πρακτικά, ο Π.Α. προβλέπεται να αντικαταστήσει σταδιακά τον Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας (Α.Δ.Τ.), τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.) και τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.), ενοποιώντας όλες τις πληροφορίες για κάθε πολίτη σε έναν και μοναδικό αριθμό.

Από θεολογικής σκοπιάς, η θέσπιση ενός τέτοιου καθολικού και μοναδικού αριθμού εγείρει σοβαρότατες ανησυχίες. Η Ορθόδοξη θεολογία, βασισμένη στην Πατερική παράδοση, διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, πλασμένο «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» του Θεού (Γεν. 1:26).

Η γνωμοδότηση περί «μη ανησυχίας» για τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα, βασίστηκε στην εκτίμηση ότι δεν υφίσταται θεολογικό πρόβλημα με τον Π.Α., δεδομένου ότι ο Π.Α. είναι απλώς ένα διοικητικό μέτρο που αποσκοπεί στην απλοποίηση των διαδικασιών και δεν θίγει την πίστη ή την πνευματική ζωή του ανθρώπου.

Ωστόσο, αυτή η γνωμοδότηση χαρακτηρίζεται από βαθιά θεολογική αστοχία και επιφανειακή προσέγγιση αφού η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. παρέλειψε να εξετάσει την ευρύτερη πνευματική διάσταση του Π.Α.: την δυνατότητα καθολικού ελέγχου, την αποπροσωποποίηση, την αλλοίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την υπονόμευση της ελευθερίας της συνειδήσεως.

Η απειλή βρίσκεται στην αόρατη δουλεία που μπορεί να επιφέρει η πλήρης διαφάνεια και καταγραφή της ζωής του ανθρώπου. Η Εκκλησία οφείλει να προστατεύει την πνευματική ακεραιότητα των πιστών της και όχι να περιορίζεται σε μια νομικίστικη ή επιφανειακή ανάγνωση των κινδύνων.

Η πρώτη και πλέον κραυγαλέα ένσταση εστιάζεται στην κανονική και εκκλησιολογική αναρμοδιότητα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να αποφανθεί επί ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος, το οποίο άπτεται των πνευματικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας εν Χριστώ των πιστών.

Η Δ.Ι.Σ., όπως ορίζεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ν. 590/1977) και ειδικότερα από τον Κανονισμό 339/2021 (ΦΕΚ 165/Α/2022), αποτελεί ένα επιτελικό όργανο διαχείρισης τρεχουσών εκκλησιαστικών υποθέσεων και όχι ένα όργανο με θεμελιώδη δικαιοδοσία λήψης αποφάσεων επί δογματικών, κανονικών, λειτουργικών ή κοινωνικών ζητημάτων που επηρεάζουν το σύνολο του σώματος της Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο και το άρθρο 4 του Ν. 590/1977, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας είναι το ανώτατο νομοθετικό και διοικητικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο ασκεί την ανώτατη εκκλησιαστική εξουσία και αποφασίζει περί παντός ζητήματος αφορώντος εις την Εκκλησία και εις τον κλήρο και τον λαό. Η δύναμή της πηγάζει από την αποστολική διαδοχή και την συνοδικότητα, την οποία ο Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους και η οποία εκφράζεται πληρέστερα στην σύναξη όλων των Αρχιερέων.

Αντίθετα, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος όπως περιγράφεται στο άρθρο 6 του ιδίου νόμου, έχει περιορισμένες αρμοδιότητες, κυρίως διοικητικής και εκτελεστικής φύσεως, και ουδέποτε δύναται να υποκαταστήσει το κύρος και τη βούληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας σε ζητήματα με ευρύτερη θεολογική, κανονική, λειτουργική ή κοινωνική βαρύτητα που άπτονται της σωτηρίας των ψυχών.

Ο Κανονισμός 339/2021 είναι σαφής ως προς τις αρμοδιότητες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας να εκφέρει κρίση περί «κανονικών, διοικητικών, νομικών ή και κοινωνικών θεμάτων ευρείας σημασίας».

Η θέσπιση ενός Προσωπικού Αριθμού, ο οποίος ουσιαστικά αποτελεί ένα μοναδικό και καθολικό δείκτη ταυτότητας, με εκτεταμένες επιπτώσεις στην καθημερινότητα, στις συναλλαγές, στην κίνηση, αλλά κυρίως στην πνευματική ζωή και την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών, εντάσσεται αναμφίβολα στην κατηγορία των ζητημάτων «ευρείας σημασίας» και, μάλιστα, με καθαρά θεολογική και υπαρξιακή διάσταση.

Επομένως, η απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να γνωμοδοτήσει επί του Π.Α. συνιστά κανονική υπέρβαση, θεσμική εκτροπή και εκκλησιολογική παρέκκλιση, καθώς επιχειρεί να επιλύσει ένα μείζον θέμα χωρίς την απαιτούμενη συνοδική πληρότητα και την έγκριση του σώματος της Ιεραρχίας, παρακάμπτοντας την συλλογική φωνή του Αγίου Πνεύματος που εκφράζεται διά του σώματος των Επισκόπων της Ιεραρχίας.

Η πρόσφατη ιστορία, ιδίως κατά την σκοτεινή περίοδο της πανδημίας του COVID-19, παρέχει ένα θλιβερό αλλά διδακτικό παράδειγμα των συνεπειών της θεσμικής υπέρβασης και της απομάκρυνσης από την συνοδική παράδοση.

Οφείλω δε να αναφέρω, στο σημείο αυτό και την προσωπική μου εμπλοκή σε δίκη, η οποία προέκυψε από την υπ' αριθμ. 3016/1626-711 Εγκύκλιο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για το κλείσιμο των Ιερών Ναών και την διακοπή μεταδόσεως της Θ. Κοινωνίας, παρά μόνον σε ετοιμοθανάτους.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μια αδιάψευστη προειδοποίηση ότι η παράκαμψη των κανονικών διαδικασιών και η συγκέντρωση εξουσίας σε ένα μόνο όργανο, ανεξαρτήτως προθέσεων, μπορεί να οδηγήσει σε νομικές συνέπειες και, το σπουδαιότερο, να υπονομεύσει το κύρος, την ενότητα και την πνευματική αξιοπιστία της Εκκλησίας έναντι του πιστού λαού.

Το ίδιο επικίνδυνο μονοπάτι ακολουθείται τώρα με την γνωμοδότηση περί του Π.Α., η οποία εμφανίζεται ως εξουσιαστική πράξη, εις βάρος της προσωπικής υπόστασης και της εν Χριστώ ελευθερίας των πιστών, χωρίς την απαραίτητη συνοδική έγκριση και τον πνευματικό φωτισμό της Ιεραρχίας.

Το ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού αγγίζει τον πυρήνα της Ορθόδοξης Θεολογίας περί της ανθρώπινης προσωπικότητας, της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο και της ελευθερίας.

Η Ορθόδοξη Παράδοση, βασιζόμενη στις αιώνιες διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, τονίζει εμφατικά την απόλυτη ιερότητα και την εσωτερική ελευθερία της ψυχής. Κάθε άνθρωπος είναι ένα ανεπανάληπτο πρόσωπο, φέροντας μέσα του την ανεξίτηλη σφραγίδα της θείας δημιουργίας και προικισμένος με αυτεξούσιο και ελευθερία, την ύψιστη δωρεά του Θεού.

Η ορθόδοξη θεολογία μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, δεν είναι απλώς ένα βιολογικό ον ή ένα ψηφιακό δεδομένο, αλλά ένα πνευματικό ον, πλασμένο για την κοινωνία με τον Θεό. Αυτή η ελευθερία δεν είναι απλώς μία κοινωνική ή πολιτική ελευθερία, αλλά πρωτίστως μια υπαρξιακή, οντολογική και πνευματική ελευθερία, η οποία επιτρέπει στον άνθρωπο να επιλέγει το αγαθό, να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και να αναπτύσσει την σχέση του με τον Θεό.

Η οποιαδήποτε απόπειρα του κράτους ή οποιασδήποτε εξουσιαστικής δομής να εισχωρήσει στον πνευματικό βίο του ανθρώπου, μέσω μέτρων που θέτουν σε άμεσο, καθολικό και αδιάλειπτο έλεγχο την ταυτότητα, την κίνηση, τις συναλλαγές, ακόμη και τις σκέψεις (μέσω της ανάλυσης δεδομένων) του πιστού, αποτελεί σοβαρή απειλή για την εσωτερική του ελευθερία και την προσωπική του σχέση με τον Θεό.

Ο Προσωπικός Αριθμός, ως ένας μοναδικός, καθολικός και υποχρεωτικός αναγνωριστικός κωδικός, ο οποίος θα συνδέει πλέον όλες τις πτυχές της ζωής του πολίτη (οικονομικές, κοινωνικές, ιατρικές, διοικητικές, ακόμη και τις ιδιωτικές του προτιμήσεις), εγείρει βάσιμες ανησυχίες περί ολικού «ηλεκτρονικού φακελώματος» και πλήρους παρακολούθησης.

Η θεολογική διάσταση εδώ είναι κρίσιμη: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένας αριθμός, ένα αντικείμενο στατιστικής ή ένα απρόσωπο γρανάζι σε ένα απρόσωπο σύστημα.

Είναι πρόσωπο, με μοναδική αξία, απαραβίαστη αξιοπρέπεια και ατομικότητα, το οποίο υπόκειται σε απόλυτη κανονική και πνευματική προστασία της προσωπικότητας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει, ως μητέρα και τροφός ψυχών, να προστατεύσει αυτή την αξιοπρέπεια και να υπερασπιστεί την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών της έναντι οποιασδήποτε μορφής κρατικής ή άλλης παρέμβασης που αλλοιώνει την εικόνα του ανθρώπου ως ελεύθερου και υπεύθυνου όντος, πλασμένου κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού.

Η σιωπή ή η αδιαφορία επί του θέματος αυτού ισοδυναμεί με πνευματική εγκατάλειψη του ποιμνίου και αποστασία από την αλήθεια της ανθρωπολογίας που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Πέρα από τις θεολογικές και κανονικές ενστάσεις, ο νόμος 4727/2020, ο οποίος καθιερώνει τον Προσωπικό Αριθμό ως μοναδικό επικυρωμένο δείκτη ταυτότητας, πλήττει ευθέως θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται όχι μόνο από το Σύνταγμα της Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αλλά κυρίως από το Θείο Δίκαιο που υπερέχει κάθε ανθρωπίνης νομοθεσίας.

Η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. περί «μη ανησυχίας» εκδόθηκε χωρίς την απαιτούμενη ενδελεχή θεολογική ή κανονική μελέτη, αλλά και χωρίς επαρκή νομική τεκμηρίωση των επιπτώσεων του Π.Α. στα δικαιώματα των πιστών, αγνοώντας την πνευματική τους διάσταση.

Αναλυτικότερα, θεωρούμε ότι ο Π.Α. επηρεάζει δυσμενώς την ελευθερία μετα/κίνησης, καθώς η διασύνδεση του Π.Α. με όλες τις συναλλαγές και μετακινήσεις του πολίτη καθιστά δυνατή την πλήρη, αδιάλειπτη και πανταχού παρούσα παρακολούθηση των κινήσεών του.

Ενώ το κράτος μπορεί να επικαλείται λόγους ασφαλείας, η πλήρης καταγραφή της κινητικότητας του κάθε ατόμου συνιστά περιορισμό της ελευθερίας κίνησης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 του Συντάγματος.

Πνευματικά, η συνεχής αίσθηση παρακολούθησης και ελέγχου μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική πίεση και σε αλλοίωση της προσωπικότητας και της ελευθερίας.

Επίσης, περιορίζει την ιδιωτικότητα των ανθρώπων καθώς η καθιέρωση του Π.Α. ως ενιαίου αριθμού για όλες τις κρατικές και ιδιωτικές συναλλαγές, καθώς και η διασύνδεση διαφόρων βάσεων δεδομένων μέσω αυτού, οδηγεί αναπόφευκτα σε ολοκληρωτική καταγραφή.

Ακόμη και αν νομικά διασφαλίζονται ορισμένες πτυχές της ιδιωτικότητας, η συγκέντρωση τόσο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε έναν ενιαίο αριθμό αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο καταστρατήγησης του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 του Συντάγματος και στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Η Εκκλησία μας οφείλει να εκφράσει την βαθιά της ανησυχία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πιστών της, δεδομένου ότι η ιδιωτικότητα αποτελεί θεμελιώδη πτυχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, και η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε φόβο και έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ενώ εκ πρώτης όψεως ο Π.Α. δεν φαίνεται να επηρεάζει άμεσα την θρησκευτική ελευθερία, η δυνατότητα πλήρους ελέγχου της ταυτότητας και των κινήσεων των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε έμμεσους, αλλά ουσιαστικούς περιορισμούς στην άσκηση της πίστης.

Δεδομένων των ανωτέρω θεολογικών, κανονικών, νομικών, κοινωνικών και, πρωτίστως, πνευματικών διαστάσεων του ζητήματος του Προσωπικού Αριθμού, είναι επιτακτική η άμεση σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιπλέον εγκυκλίους ή πρόχειρες γνωμοδοτήσεις από όργανα περιορισμένης αρμοδιότητας, τα οποία δεν φέρουν την πλήρη ευθύνη του ποιμνίου.

Απαιτείται μια συνοδική, κανονική, πνευματικά φωτισμένη κρίση, η οποία θα σεβαστεί πλήρως το κανονικό πλαίσιο της Εκκλησίας (Ν. 590/1977, άρθρα 4 & 6) και τις βασικές αρχές της ορθόδοξης θεολογίας.

Μόνο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας μπορεί να λάβει μια υπεύθυνη και αιτιολογημένη στάση, η οποία θα αντανακλά την συλλογική θεολογική σκέψη, την πνευματική διάκριση και την ποιμαντική μέριμνα του συνόλου της Ιεραρχίας, ως αληθινού σώματος του Χριστού. Η σιωπή της Ιεραρχίας σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα θα αποτελούσε εγκατάλειψη της ποιμαντικής ευθύνης και πνευματική αδιαφορία για τους φόβους και τις ανησυχίες των πιστών.

Θεωρώ ότι δεν έχουμε αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις του προβληματισμού των ανθρώπων του ποιμνίου μας.

Ο κόσμος ανησυχεί κι εμείς κατά το λεχθέν υπό του Αισώπου: των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε, αντί να προβαίνουμε σε σοβαρές ενέργειες. Η ελευθερία της ψυχής και η κανονική υπόσταση του ανθρώπου ως εικόνος Θεού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως τεχνικές λεπτομέρειες ή διαχειριστικές ενέργειες εκκλησιαστικών διαχειριστικών οργάνων. Απαιτούν τη σύναξη του συνόλου των επισκόπων, την πλήρη και ειλικρινή συζήτηση, και την ανάληψη πατρικής ευθύνης.

Η Εκκλησία μας σήμερα καλείται να επιδείξει απόλυτο σεβασμό στον Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο, αλλά και βαθύ σεβασμό στον άνθρωπο ως εικόνα Του, προστατεύοντας την πνευματική του ελευθερία, την προσωπική του σχέση με τον Χριστό και την ακεραιότητα της προσωπικότητάς του από κάθε μορφή και τύπο δουλείας.

Επί δε τούτοις διατελώ

Ο Κερκύρας Νεκτάριος