Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!
Τη Β΄ (2α) Ιουλίου, η ανάμνησις της εν τη αγία σορώ καταθέσεως της τιμίας ΕΣΘΗΤΟΣ της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ εν ταις Βλαχέρναις.
Η Βασιλίς των πόλεων, η περικαλλεστάτη Κωνσταντινούπολις, ευθύς απ’ αρχής της κτίσεώς της υπό του ευσεβεστάτου και αγιωτάτου βασιλέως Κωνσταντίνου αφιερώθη πρεπόντως με πολλήν ευλάβειαν εις το όνομα της Δεσποίνης και Βασιλίσσης πάντων των βασιλέων, ως πασών των πόλεων βασιλεύουσα. Ένεκα τούτου υπερβαίνει και εις την ευλάβειαν πάσας τας άλλας πόλεις της οικουμένης· ευρίσκονται δε εις αυτήν Ναοί περισσότεροι ή εις οίον δήποτε άλλον τόπον, καλλωπισμένοι, κεκοσμημένοι από τους ευσεβείς οικήτορας, και σχεδόν ουδείς ευρίσκεται τόπος βασιλικός και δημόσιος ή οίκος άρχοντος, όστις να μη έχη Ναόν ή ευκτήριον της Υπεραγίας Θεοτόκου.
ΤΟ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
Ὁ «δεύτερος στὴν τάξη» πατριάρχης, ξεπέρασε τὸν «πρῶτον στὴν τάξη» πατριάρχη, στὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο! Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος πῆγε στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴν ἐκεῖ διαχριστιανικὴ καὶ διαθρησκειακὴ συνάντηση, ποὺ ὀργάνωσε ὁ θλιβερὸς ἡγετίσκος τοῦ Βατικανοῦ, νομίζοντας πὼς μπορεῖ νὰ ἡγηθεῖ κάποια στιγμὴ ὅλων τῶν δογμάτων καὶ τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου! Τὴν ἀρχὴ τῆς πρωτοφανοῦς οἰκουμενιστικῆς του παρεκτροπῆς τὴν ἔκαμε ὁ κ. Θεόδωρος μὲ τὴν προσφώνησή του πρὸς τὸν «ἅγιο πατέρα», χαρακτηρίζοντας τὸν αἱρεσιάρχη: «ποιμένα καὶ διάκονο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας» καὶ τὸ παναιρετικὸ καὶ ἁμαρτωλὸ Βατικανό: …ἀρχαία «Ἐκκλησία»! Στὴν ὁμιλία του στὴ συνάντηση ξεπέρασε κάθε ὅριο. Συμπεριέλαβε τὴν Ἐκκλησία στὸ «ἴδιο σακὶ» μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου!
ΕΝΗΜΡΩΤΙΚΩΣ
Πατέρες καί ἀδελφοί, εὐλογεῖτε καί χαίρετε πάντοτε!
Σᾶς γνωστοποιῶ τή νέα ἀνάρτηση
στόν Δίαυλό μας "Διά Λόγου" (στό youtube).
Ἀφορᾶ στήν ἱερή μνήμη τοῦ ὁσίου
Γέροντος καί πνευματικοῦ μας παπποῦ Ὁσίου Μωϋσέως,
τοῦ Γέροντος, τοῦ ἐκ
Καστελλορίζου (+1946).
Δόξα τῶ Θεῶ πού ὑπάρχουν αὐτές
οἱ πνευματικές παρηγορίες καί ἀναψυχές, διότι πάρα
ἔγινε ἔρημος καί ἄβατος καί ἄνυδρος
ἡ πορεία μας!
Καλό ὑπόλοιπο τῆς Νηστείας τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος (τήν λεγομένη τῶν " Ἁγίων Ἀποστόλων " ).
Εὔχεσθε!
Μέ ἀγάπη τήν ἐν Χριστῶ
ἐλάχιστος ἀδελφός
Δημήτριος Κάτσουρας
ἐκ Κορίνθου
Υ.Γ. Ἐάν θέλετε νά συμβάλετε ὥστε οἱ ἐγγεγραμμένοι στόν Δίαυλό μας νά αὐξηθοῦν.
Eμμανουήλ Ανδρεάδης : Η επίσκεψη του Χριστού. Ταινία για όλη την οικογένεια
Κείμενο:
Η επίσκεψη του Χριστού!
Μια μικρή ταινία Ρωσικής παραγωγής, διάρκειας 27 λεπτών με ενσωματωμένους
ελληνικούς υπότιτλους για μικρούς και μεγάλους!
Αγάπη, φιλότιμο, καλοσύνη, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια και πολλές
ακόμα αρετές συνθέτουν το σενάριο της μικρής αυτής ταινίας!
Μια ταινία που μόλις την δεις θα αρχίσεις να σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά!
Μια ταινία αφορμή για να την δούμε και να συζητήσουμε με τα παιδιά μας
στο σπίτι για το περιεχόμενο της και να τους μεταφέρουμε πολλά μηνύματα!
Τη Α΄ (1η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων ΚΟΣΜΑ και ΔΑΜΙΑΝΟΥ των Ρωμαίων.
Κοσμάς και Δαμιανός οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους Καρίνου και Νουμεριανού των αυταδέλφων Βασιλέων εν έτει σπδ΄ (284), κατήγοντο δε εκ της μεγαλουπόλεως Ρώμης. Αυτάδελφοι όντες μετήρχοντο και οι δύο την ιατρική και εθεράπευον όχι μόνον τους ανθρώπους, αλλά και τα κτήνη και άλογα ζώα· δι’ αντιμισθίαν δε της ιατρείας εζήτουν το να πιστεύωσιν εις τον Χριστόν οι ιατρευόμενοι, χωρίς να λαμβάνωσι παρ’ αυτών ουδεμίαν υλικήν αμοιβήν. Διαβληθέντες δε εις τον βασιλέα Καρίνον, ότι ενεργούσι τας ιατρείας και τα θαύματα με μαγικήν τέχνην, και μη θέλοντες να παραδοθώσιν άλλοι αντί αυτών, προσήλθον αυτόκλητοι και παρεδόθησαν εις χείρας του βασιλέως.
Του εν Αγίοις Πατρός ημών Μαξίμου, προς Αναστάσιον Μονάζοντα.
Χθες εις τας δεκαοκτώ του μηνός, όπου ήτο η αγία Πεντηκοστή, ο Πατριάρχης εδήλωσε μοι λέγων:
--Ποίας Εκκλησίας είσαι; Βυζαντίου; Ρώμης;
Αντιοχείας; Αλεξανδρείας; Ιεροσολύμων;
Ιδού
πάσαι ηνώθησαν μετά των υπ΄ αυτής επαρχιών. Εάν λοιπόν είσαι της καθολικής
Εκκλησίας, ενώθητι, μήπως εισάγων αλλότρια φρονήματα εις την ζωήν της, πάθης
αυτό ακριβώς το οποίον δεν προσδοκάς.
Προς
τους οποίους απήντησα:
--Καθολικήν
Εκκλησίαν εφανέρωσεν ο των όλων Θεός, ότι είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία,
της εις Αυτόν πίστεως.
P.G. Migne 131-133.
----------------------
Τό κείμενον αὐτό, τό ὁποῖον εἶναι παρόμοιον μ' ἐκεῖνο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, ἤτοι
«οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ», ἀποτελεῖ ἀκαταμάχητον ὅπλον κατά τῆς φοβερᾶς αἱρέσεως τοῦ «δυνητισμοῦ» ἤ «ἀχρικαιρισμοῦ» τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου (+1989), ἤτοι ὅτι δυνάμεθα δῆθεν νά εἴμεθα ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον «ἄχρι καιροῦ»! Ὡς γνωστόν, ἡ αἵρεσις αὐτή σαρώνει σήμερον, μέ τό νά κρατᾶ τόν λαόν εἰς κοινωνίαν μέ τούς Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους, γεγονός πού, συμφώνως μέ τά ὡς ἄνω χωρία, σημαίνει ὅτι ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν «ὀρθοδόξων», ὅσοι δέν ἔχουν ἀποτειχισθῆ ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς, εὑρίσκονται (ἐν δυνάμει) ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ὅσοι παραμένουν ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ των εἰς τήν κατάστασιν αὐτήν λογίζονται ὡς «ἐχθροί τοῦ Θεοῦ», κατά τούς Ἁγίους Πατέρας.
The Confession of Faith against Ecumenism:
1) We maintain, irremovably and without alteration, everything that the Councils and the Fathers have instituted; 2) We proclaim that Roman Catholicism is a womb of heresies and fallacies; 3) The same things apply to an even greater degree to Protestantism, which as the offspring of Papism has inherited many heresies, but has also added many more; 4) The only way that our communion with heretics can be restored is if they renounce their delusion and repent, so that there may be a true union and peace: a union with the Truth, and not with delusion and heresy; 5) As long as the heterodox continue to remain in their errors, we avoid communion with them, especially in common prayer; 6) Up until the beginning of the 20th century, the Church has steadfastly and immutably maintained a dismissive and condemnatory stance towards all heresies; 7) This inter-Christian syncretism has now expanded into an inter-religious syncretism, which equates all the religions with the unique knowledge of and reverence for God and a Christ-like way of life – all revealed from on high by Christ; 8) We believe and confess that salvation is possible in Christ alone. The religions of the world, but also the various heresies, lead man to perdition; 9) There are of course collective responsibilities also, and chiefly in the ecumenist mindset of our hierarchs and theologians, towards the Orthodox body of the faithful and their individual flocks.
--------------------
Unless we get rid of the pseudo-bishops who nowadays govern the Church of Christ, such statements, which are correct, are void of content.
ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ. -- Ηλία Μηνιάτου, (Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων).
«Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. δ: 19).
Κάτω εις τα παραθαλάσια της Γαλιλαίας άνοιξε, τέλος πάντων, το μέγα σχολείον της ουρανίου διδασκαλίας ο θείος Διδάσκαλος, ο εκ του ουρανού καταβάς. Εδώ άρχισε το πρώτον να λαλήση επί της γης ο Θεάνθρωπος Λόγος, και να κάμη το πρώτον κήρυγμα της μετανοίας και Βασιλείας των ουρανών, ο παρά του ουρανίου Πατρός προς ανθρώπους πεμφθείς μέγας Απόστολος: «ανεχώρησεν ο Ιησούς εις την Γαλιλαίαν, και από τότε ήρξατο κηρύσσειν και λέγειν: μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών». Και τούτο είναι εκείνο το μέγα φως, περί του οποίου επροφήτευσεν ο Ησαΐας, πως έμελλε να ανατείλη εις τον λαόν τον καθήμενον εν σκότει και σκιά θανάτου, δηλαδή η σωτήριος λάμψις του Ευαγγελίου, όπου έμελλε να φωτίση και να ζωογονήση με την νέαν χάριν ανθρώπους ποταπούς, οι οποίοι ήσαν οι περί την Γαλιλαίαν Ιουδαίοι, μεμιγμένοι με εθνικούς εσκοτισμένους και νενεκρωμένους εις την ασέβειαν.
Τη Λ΄ (30η) Ιουνίου, η Σύναξις των Αγίων ενδόξων και πανευφήμων ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ των ΔΩΔΕΚΑ, και δήλωσις που και πως έκαστος αυτών εκήρυξε και ετελειώθη.
Τω Λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν, και τω Πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών (Ψαλμ. λβ:6). Ταύτα ο μακαριώτατος Δαβίδ, υπό του Αγίου Πνεύματος ενηχούμενος, τρανώς εδογμάτισεν. Λέγων δηλαδή ότι η Αγία Τριάς είναι των όλων δημιουργός. Αύτη είναι η προάναρχος αρχή, η εν τρισί προσώποις μία θεότης, η πάντων βασιλεύουσα, η οποία εφιλοξενήθη επί της γης εις την δρυν του Μαμβρή υπό του προπάτορος Αβραάμ, χωρίς να αφήση τα ουράνια· προεμήνυε δε με την φιλοξενίαν ταύτην την δια σαρκός του Θεού Λόγου επιφάνειαν, και τους σήμερον εορταζομένους Αγίους Αποστόλους, επειδή είπεν εις τον Αβραάμ· «Και ευλογηθήσονται εν τω σπέρματί σου πάντα τα έθνη της γης» (Γεν. κβ: 18) και πάλιν· «Και βασιλείς εκ σου εξελεύσονται» (Γεν. ιζ: 6).
ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΠΑΥΛΟΝ
Του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Τί τέλος πάντων εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί πόση εἶναι ἡ εὐγένεια τῆς δικῆς μας φύσης καί πόσο ἱκανό στήν ἀρετή εἶναι αὐτό τό ὄν, μᾶς τό ἔδειξε περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ Παῦλος. Καί τώρα σηκώνεται, ἀπό ἐκεῖ πού ἔχει φθάσει, καί μέ καθαρή φωνή πρός ὅλους ἐκείνους πού κατηγοροῦν τή φύση μας ἀπολογεῖται γιά χάρη τοῦ Κυρίου, προτρέπει γιά ἀρετή, κλείνει τά ἀναίσχυντα στόματα τῶν βλάσφημων καί ἀποδεικνύει ὅτι δέν εἶναι μεγάλη ἡ διαφορά ἀνάμεσα στούς ἀγγέλους καί στούς ἀνθρώπους, ἄν θέλουμε νά προσέχουμε τόν ἑαυτό μας. Γιατί χωρίς νά ἔχει ἄλλη φύση, οὔτε νά ἔχει λάβει ἄλλη ψυχή, οὔτε νά κατοίκησε σ᾿ ἄλλο κόσμο, ἀλλά ἄν καί ἀνατράφηκε στήν ἴδια γῆ καί τόπο καί μέ τούς ἴδιους νόμους καί συνήθειες, ξεπέρασε ὅλους τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἀπό τότε πού ἔγιναν οἱ ἄνθρωποι. Ποῦ εἶναι λοιπόν ἐκεῖνοι πού λέγουν, ὅτι εἶναι δύσκολο πράγμα ἡ ἀρετή καί εὔκολο ἡ κακία; Γιατί ὁ Παῦλος τούς ἀντικρούει λέγοντας:
Ο Γέρων Σάββας Λαυριώτης απαντάει σε όλα.
----------------------Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε... Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Δυστυχῶς, ὁ Ἰωάννης ἐκθέτει τούς πιστούς Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.)! Πρῶτον, ἀντί τεκμηριωμένης τοποθετήσεως ἐπί τῶν ἰσχυρισμῶν τοῦ π. Σάββα, ἄρχισε μέ ἕνα σωρόν φλυαριῶν καί ἀνοησιῶν ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ (γιά τήν κ. Σακελλαροπούλου κ.λπ.). Δεύτερον, ἐτόλμησε νά τοῦ εἰπῇ «ἄσε τούς κανόνες»!!! Ἔτσι ἀπαντοῦν οἱ ὑπερασπισταί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως; Τρίτον, ἀντί θεολογικῶν ἐπιχειρημάτων, ἔλεγε καί ξαναέλεγε ὅτι ὁ π. Σάββας πρέπει νά πάῃ πρῶτα νά ἐξομολογηθῇ, ὥστε νά φύγουν τά «ἀναθέματα» ἀπό τό κεφάλι του (!!!), νά λάβῃ εὐλογίαν ἀπό κάποιον ἐπίσκοπον καί μετά νά βγῇ νά κάνῃ ὁμιλίες δημοσίως! Ὁ π. Σάββας τοῦ ἐξήγησε ὀρθότατα ὅτι, ἐφόσον ἀπετειχίσθη ἀπό τόν Οἰκουμενισμόν, ἔπαυσε νά εἶναι ὑπόδικος δι' ἀναθεματισμόν. Ἐκεῖνος, ὅμως, τό «βιολί του», ὥς που τόν ἀπέβαλαν (δικαίως) ἀπό τήν συζήτησιν! Ὅ,τι δηλαδή ἀκριβῶς κάμνουν καί οἱ Ματθαιϊσταί τοῦ τύπου Χ. Στουραΐτου, δῆθεν ἐπειδή οἱ κοινωνήσαντες μέ τήν αἵρεσιν εἶναι ἐνεργείᾳ ἀναθεματισμένοι, ὁπότε ἡ μετάνοιά των δέν εἶναι τάχα ἀρκετή διά νά τούς ἐπαναφέρῃ εἰς τάς τάξεις τῶν Ὀρθοδόξων! Ἐνῷ, οἱ Οἰκ. Σύνοδοι (ὅπως π.χ. ἡ Ζ') ἐδέχθησαν τήν μετάνοιαν πρώην αἱρετικῶν ἐπισκόπων πού εἶχον χειροτονηθῆ εἰς τήν αἵρεσιν καί δέν ἀπῄτησαν νά χειροτονηθοῦν αὐτοί ἐκ νέου. Ἀλλ' ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, οἱ Ματθαιϊσταί τοῦ τύπου Χ. Στουραΐτου παραλογίζονται καί δέν δέχονται τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας. Σημειωτέον ὅτι ἐγώ δέν εὐθυγραμμίζομαι μέ τόν π. Σάββαν στό θέμα τῶν «παραλλήλων ἐπισκόπων», πού, κατά τόν ἴδιον καί κατά μερικούς ἄλλους, ὅπως τόν π. Εὐθύμιον Τρικαμηνᾶν, εἶναι ἡ αἰτία διά τήν ὁποίαν θεωρεῖ τούς Π/Ητας σχισματικούς. Ὁ π. Σάββας, τόν ὁποῖον σέβομαι, ἀγαπῶ καί θαυμάζω διά τίς θεολογικές γνώσεις του καί διά τόν ἀγῶνα πού κάμνει κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ζητοῦσε ἐπιμόνως ἀπό τόν Ἰωάννην ἕνα ἱερόν Κανόνα πού νά ἐπιτρέπῃ τήν τοποθέτησιν ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων εἰς τάς Ἐπισκοπάς ὅπου εἶναι τοποθετημένοι αἱρετικοί «ἐπίσκοποι». Ἀντί νά τοῦ εἰπῇ τό ἄκρως ἀπαράδεκτον «ἄσε τούς κανόνες»(!!!), ἔπρεπε νά τοῦ εἰπῇ: «Δείξατέ μας καί ἐσεῖς ἕνα κανόνα πού νά τό ἀπαγορεύῃ, καθότι οἱ ἱεροί Κανόνες (Η' τῆς Α' καί ΙΣΤ' τῆς ΑΒ) ἀναφέρονται εἰς τήν περίπτωσιν τῆς συνυπάρξεως δύο ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Ἐπισκόπων εἰς τήν αὐτήν Ἐπισκοπήν. Ὅταν, ὅμως, ὁ Ἐπίσκοπος μίας ἐπαρχίας εἶναι αἱρετικός, δηλαδή «λύκος βαρύς πού κατασπαράσσει τό ποίμνιόν του», τότε ὄχι μόνον ἐπιτρέπεται, ἀλλά ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ νά τοποθετηθῇ Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος εἰς τήν θέσιν του. Καί ἐπειδή τό 1935 ἡ Διοικοῦσα Σύνοδος ἦτο ἐξ ὁλοκλήρου αἱρετική/σχισματική, ἡ δέ ὑπόλοιπος «Ὀρθοδοξία» συνέπλεε μέ αὐτούς, καί ἄρα δέν ἦτο δυνατόν νά ἐκδιωχθοῦν οἱ ψευδεπίσκοποι ἀπό τάς θέσεις των, ΕΠΕΒΑΛΛΕΤΟ οἱ τρεῖς ἀποτειχισθέντες νά χειροτονήσουν νέους Ἐπισκόπους. Τό ὄντως λάθος συνέβη μετά τήν κοίμησιν τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης, ὅταν οἱ Π/Ηται προέβησαν εἰς τήν ἵδρυσιν ἰδικῆς των «ἐκκλησίας», ὁπότε, τύποις τοὐλάχιστον, ἔπαυσεν ἡ νόμιμος ἀποτείχισίς των καί ἄρχισαν νά ποτίζουν καί αὐτοί τόν δένδρον τοῦ σχίσματος, τό ὁποῖον ἐφύτευσαν οἱ Ν/Ηται τό 1924. Οἱ Οἰκουμενισταί, οἱ Ματθαιϊσταί καί οἱ Ματθαιΐζοντες εἶναι ὑπεύθυνοι δι' αὐτό τό χάος πού ἐδημιουργήθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.
@ 29 Ιουνίου 2022 - 2:49 μ.μ.: «Όσες φορές μίλησα με Π/τες, έζησα το ίδιο δράμα... Ισχυρογνωμοσύνη, ψεύδη, ανακρίβειες, φανατισμός, έλλειψη ειλικρίνειας, ταπείνωσης και αγάπης.»
Σχόλιον: Ἐγώ ἤμουν γιά 18 συναπτά χρόνια μέ τήν Σύνοδον τοῦ κ. Καλλινίκου καί σέ διαβεβαιῶ ὅτι οὐδείς ἀδελφός τοῦ π.ἑ. μοῦ εἶπε κάτι ψευδές! Ἡ ἰσχυρογνωμοσύνη στά θέματα πίστεως εἶναι ἀρετή, ὄχι ἐλάττωμα! Ὅσον διά τήν «ταπείνωσιν» καί τήν «ἀγάπην» δέν ξέρω τί ἐννοεῖς, διότι πρόκειται γιά παρεξηγημένες ἔννοιες στίς ἡμέρες μας. Χάριν παραδείγματος, οἱ πολλοί νομίζουν ὅτι τό νά βάζῃς μετάνοιαν εἰς ἕνα οἱκουμενιστήν ψευδο-κληρικόν εἶναι ταπείνωσις. Καί πάλιν, λοιπόν, σοῦ λέγω ὅτι σφάλλεις εἰς τήν γενίκευσιν τοῦ φαινομένου Ἰωάννη. Σ' αὐτήν τήν παγίδα τοῦ Σατανᾶ ἔχουν πέσει πολλοί. Ἀκόμη καί ὁ π. Φιλόθεος Ζερβᾶκος, προκειμένου νά δικαιολογήσῃ τήν μή συμπόρευσίν του μέ τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ. ἀνέφερε μίαν σειράν ἀκροτήτων, τίς ὁποῖες μόνον εἰς τούς Ματθαιϊστάς συναντᾶ κανείς. Τέλος, ἄν ἀντιστρέψουμε τό ἐπιχείρημά σου καί μιλήσουμε γιά τούς Ν/Ητας, καταθέτω ὅτι μέ αὐτούς συνδιαλέγομαι ἐπί 20 καί πλέον ἔτη καί ἔχω συναντήσει καί διαμάντια, ἀλλά καί πολλούς φοβερούς ΨΕΥΤΑΣ καί, βεβαίως, κατά πλειοψηφίαν, ἀδιαφόρους περί τήν πίστιν, πού εἶναι τό τρίτον εἶδος ἀθεΐας, κατά τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν. Γι' αὐτό, μήν τά βάζῃς στή ζυγαριά, ἀδερφέ. Εἶναι χαλασμένη! Ὁ Θεός νά ἐλεήσῃ ὅλους μας!
-------------------------
Ἡ συνέχεια τῆς συζητήσεως περί «παραλλήλων ἐπισκόπων» δίνεται στίς ἑξῆς δύο διευθύνσεις. Μήν χάσει κανείς τό ἄρθρον τοῦ Ν. Μάννη (βλ. δεύτερον λίνκ):
https://www.youtube.com/watch?v=7ZBgKHyRpe0&list=PLsW6HE1MshvGmcvSbQK2wJDkJcaxQSBBT&index=117&t=2672s
http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/12/blog-post_52.html
Τη ΚΘ΄ (29η) Ιουνίου μνήμη των Αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων και Κορυφαίων ΠΕΤΡΟΥ και ΠΑΥΛΟΥ.
Πέτρος ο Κορυφαίος Απόστολος του Κυρίου ήτο αδελφός Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, καταγόμενος εκ πόλεως ευτελούς και μικράς, της Βηθσαϊδά, υιός Ιωνά, εκ της φυλής του Πατριάρχου Συμεών, κατά τους χρόνους Υρκανού Αρχιερέως των Ιουδαίων, ζων εν εσχάτη πενία, και δια των ιδίων αυτού χειρών ποριζόμενος τα προς το ζην αναγκαία. Αφού δε ο πατήρ του Ιωνάς ετελεύτησεν, ο μεν Πέτρος έλαβεν εις γυναίκα την θυγατέρα Αριστοβούλου, αδελφού Βαρνάβα του Αποστόλου και απέκτησε τέκνα, ο δε Ανδρέας έμεινεν εν παρθενία. Όταν δε ο Βαπτιστής Ιωάννης εκρατείτο υπό του Ηρώδου εν τη φυλακή, τότε ο Κύριος, ελθών εις την λίμνην Γεννησαρέτ, εύρε τον Ανδρέαν και Πέτρον, οίτινες διώρθωνον τα δίκτυά των και ούτως εκάλεσεν αυτούς· όθεν ευθύς τον ηκολούθησαν.
Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι;
Ο χριστιανός ο οποίος θέλει να είναι ευθύς απέναντι του Θεού, οφείλει να διερωτηθή: Μήπως υπηρετώ το κακώς εννοούμενο προσωπικόν μου συμφέρον και όχι αυτό που ορίζει η Εκκλησία μου; Μήπως υπηρετώ άθελά μου τις σκοτεινές δυνάμεις και όχι την αλήθεια; Απάντηση εις το ερώτημα αυτό θα μπορέση να πάρη, αν αφήση ελεύθερη τη συνείδησίν του να ομιλήση ανεπηρέαστη από το πάθος και την πλάνη, με βάσιν την αλήθειαν και τον Νόμον του Θεού. Νοείται άραγε ένας χριστιανός να ενεργή εις την ζωήν του με κριτήρια αντίθετα προς το Νόμον και τας εντολάς του Θεού, αντίθετα προς τας Παραδόσεις και τους Ιερούς Κανόνας που εστήριξαν δια μέσου των αιώνων την Πίστιν μας; Κενοί περιεχομένου λοιπόν είναι εις την εποχήν μας οι Ιεροί Κανόνες και Παραδόσεις της Εκκλησίας μας; Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι; Μήπως στήνεται ήδη ο τάπης δια την υποδοχήν του Αντιχρίστου; Μήπως επαληθεύονται εις τας ημέρας μας τα λόγια του Προφήτου: «Τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς και πεπώρωκεν αυτών την καρδίαν, ίνα μη ίδωσι τοις οφθαλμοίς και νοήσωσι τη καρδία και επιστραφώσι και ιάσομαι αυτούς»; Θα αγνοήσουμε λοιπόν, αδελφοί αυτά που γίνονται από τους Οικουμενιστές, γεγονότα καταλυτικά της Πίστεώς μας, και δια της σιωπής και αδιαφορίας θα επιβραβεύσουμε την προδοσία της Πίστεώς μας;
Διήγησις Συνεσίου Επισκόπου Κυρήνης περί Ευαγρίου τινός φιλοσόφου και χρυσίου λιτρών τριακοσίων.
Κατά τας ημέρας του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοφίλου, εν έτει υια΄ (411), έγινεν Επίσκοπος Κυρήνης Συνέσιος ο φιλόσοφος, όστις ελθών εις την επαρχίαν του εύρεν εκεί φιλόσοφον τινά, Ευάγριον ονόματι, ο οποίος ήτο φίλος του προσφιλέστατος αφ’ ότου εσπούδαζεν εις τα σχολεία, έχοντα όμως μεγάλην δεισιδαιμονίαν και αφοσίωσιν εις την ειδωλολατρείαν. Όθεν ο Συνέσιος, ποθών να μεταστρέψη τον φίλον του από της πλάνης των ειδώλων και να τον κάμη Χριστιανόν, είχε μέγαν αγώνα και πρόνοιαν, εζήτει δε παντοιοτρόπως πως να τον οδηγήση εις την ευσέβειαν· καίτι δε εκείνος δεν έστεργε παντελώς ουδέ εδέχετο τους λόγους του, όμως ο Συνέσιος, ελκόμενος υπό της πολλής αμοιβαίας αυτών φιλίας, δεν έπαυε νουθετών αυτόν καθ’ εκάστην και παρακινών να έλθη εις επίγνωσιν της αληθείας και της ευσεβούς πίστεως.
--------------------------
Ζῇ Κύριος ὁ Θεός!
-----------------------
Πολύ διδακτικό και παράλληλα ψυχωφέλιμο!
Τη ΚΗ΄ (28η) Ιουνίου, η εύρεσις των τιμίων λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων Αναργύρων ΚΥΡΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ.
Κύρος και Ιωάννης, οι Άγιοι του Χριστού Μάρτυρες και θαυματουργοί Ανάργυροι και ιατροί, ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει 292, και ο μεν Άγιος Κύρος κατήγετο εκ της Αλεξανδρείας, ο δε Ιωάννης εκ της πόλεως Εδέσσης. Ούτοι λοιπόν ενωθέντες δια της ομοιότητος της γνώμης των περιήρχοντο και ιάτρευον πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Επειδή δε παρεκίνουν πολλούς να μαρτυρήσωσι, προσήχθησαν εις τον κατά τόπον άρχοντα, εις τον οποίον παραστάντες και ομολογήσαντες τον Χριστόν, υπεβλήθησαν εις διαφόρους τιμωρίας, έπειτα δε απεκεφαλίσθησαν και έλαβον τους στεφάνους του Μαρτυρίου.
Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης: ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
Μὲ κάθε δίκαιον ἔχαιρε καὶ ὑπερέχαιρε πρὸ τοῦ αἰῶνος ἡ Ἁγία Τριάς, προγινώσκουσα κατὰ τὴν θεαρχικήν της ἰδέαν, τὴν ἀειπάρθενον Μαριάμ. Διότι, εἶναι γνώμη τινῶν Θεολόγων, ὅτι ἂν καθ’ ὑπόθεσιν ὅλα τὰ ἐννέα τάγματα τῶν Ἀγγέλων ἤθελαν κρημνισθοῦν ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ γίνουν δαίμονες· ἂν ὅλοι οἱ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἄνθρωποι ἤθελαν γένουν κακοὶ καὶ ὅλοι νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν κόλασιν χωρὶς νὰ γλυτώσῃ τινάς· ἂν ὅλα τὰ κτίσματα, οὐρανός, φωστῆρες, ἄστρα, στοιχεῖα, φυτά, ζῶα, ἤθελαν ἀποστατήσουν κατὰ τοῦ Θεοῦ, νὰ εὔγουν ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν καὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ μὴ ὄν· μ’ ὅλον τοῦτο, ὅλες αὐτὲς οἱ κακίες τῶν κτισμάτων, συγκρινόμεναι μὲ τὸ πλήρωμα τῆς ἁγιότητος τῆς Θεοτόκου, δὲν ἠδύναντο νὰ λυπήσουν τὸν Θεόν, διατί, μόνη ἡ Κυρία Θεοτόκος ἦτον ἱκανὴ νὰ Τὸν εὐχαριστήσῃ κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα καὶ νὰ μὴ Τὸν ἀφήσῃ τόσον νὰ λυπηθῃ διὰ τὸν χαϊμὸν καὶ τὴν ἀπώλειαν τῶν τόσων καὶ τόσων κτισμάτων Του, ὅσον ἤθελε Τὸν κάμῃ νὰ χαίρῃ ὑπερβαλλόντως διὰ λόγου Της μόνον. Ἤγουν, διότι Αὐτὴ μόνη ἀσυγκρίτως Τὸν ἠγάπησεν ὑπὲρ πάντα· διότι Αὐτὴ μόνη ὑπὲρ πάντα ὑπήκουσεν εἰς τὸ θέλημά Του καὶ διότι Αὐτὴ μόνη ἐστάθη χωρητικὴ καὶ δεκτικὴ ὅλων ἐκείνων τῶν φυσικῶν, τῶν προαιρετικῶν καὶ τῶν ὑπερφυσικῶν χαρισμάτων, ὁποὺ ὁ Θεὸς διεμοίρασεν εἰς ὅλην τὴν κτίσιν. Ἐν συντομίᾳ, διότι Αὐτὴ ἔγινεν ἕνας ἄλλος δεύτερος κόσμος, ἀσυγκρίτως καλύτερος ἀπὸ ὅλον τὸν νοητὸν καὶ αἰσθητὸν κόσμον καὶ ἀρκετὸς μόνος νὰ δοξάζῃ αἰωνίως τὸν Ποιητὴν ἐκ τῆς καλλονῆς καὶ ποικιλίας τῶν χαρισμάτων του περισσότερον ἀπὸ ὅλην τοῦ παντὸς τὴν δημιουργίαν.
Συνάγεται λοιπὸν ἐκ τῶν εἰρημένων, ὅτι, ἐπειδὴ καὶ ὁ Θεὸς
προώρισε τὴν Θεοτόκον κατὰ τὴν προαιώνιον Αὐτοῦ εὐδοκίαν, ἤτις εἶναι, οὐχὶ τὸ
ἑπόμενον καὶ κατ’ ἐπακολούθησιν θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὸ προηγούμενον καὶ
κύριον Αὐτοῦ θέλημα, ὡς τὸ ἑρμηνεύει ὁ μέγας τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος [λόγῳ
α´ εἰς τὰ Φῶτα καὶ λόγῳ εἰς τὴν Χριστοῦ Γέννησιν]· συνάγεται, λέγω, ἐκ τούτων,
ὅτι, καθὼς τὸ περιβόλι γίνεται διὰ νὰ φυτευθῇ τὸ δένδρον καὶ πάλιν τὸ δένδρον
φυτεύεται διὰ τὸν καρπόν, τοιουτοτρόπως ὅλος ὁ νοητὸς καὶ αἰσθητὸς κόσμος ἔγινε
διὰ τὸ τέλος τοῦτο, ἤτοι διὰ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον· καὶ πάλιν ἡ Κυρία Θεοτόκος,
ἔγινε διὰ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· καὶ οὕτως ἐτελειώθη ἡ ἀρχαία βουλὴ
καὶ ὁ σκοπὸς ὁ πρῶτος τοῦ Θεοῦ· μὲ τὸ νὰ ἀνακεφαλαιώθησαν τὰ πάντα ἐν τῷ
Χριστῷ, καὶ ἡνώθη ἡ κτίσις μὲ τὸν Κτίστην, οὐχὶ φυσικῶς, οὐχὶ προαιρετικῶς καὶ
κατὰ χάριν, ἀλλὰ κατ’ αὐτὴν τὴν ὑπόστασιν· ὅστις εἶναι ὁ ἀνώτατος βαθμὸς τῆς
ἑνώσεως, ὕστερα ἀπὸ τὸν ὁποῖον, ἄλλος ἀνώτερος, οὔτε εὑρέθη, οὔτε εὑρεθήσεται.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
-----------------------
Πάτερ Θεόδωρε, σωστά εἶναι αὐτά πού γράφετε ἐδῶ, ἀλλά, συμφώνως μέ πολλές πληροφορίες, ἐσεῖς στέλνετε πιστούς νά κοινωνήσουν ἀπό «συντηρητικούς» ἱερεῖς πού κοινωνοῦν μέ τόν Οἰκουμενισμόν (=Σατανισμόν) καί, ἔτι χειρότερον, διαδίδετε τήν αἵρεσιν τοῦ «δυνητισμοῦ», τοὐτέστιν ὅτι δυνάμεθα νά κοινωνοῦμε μέ τήν αἵρεσιν καί ταυτοχρόνως ν' ἀγωνιζώμεθα ἐναντίον αὐτῆς! Ἐν ὀλίγοις, δυνάμεθα νά εἴμεθα ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον! Αὐτό εἶναι τό «κατά Ἐπιφάνιον (Θεοδωρόπουλον) εὐαγγέλιον»! Μήπως, λοιπόν, δέν ἀληθεύουν οἱ ὡς ἄνω πληροφορίες;
Τη ΚΖ΄ (27η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΣΑΜΨΩΝ του Ξενοδόχου.
Σαμψών, ο περιφανής ούτος και φιλόξενος ανήρ, ο εις πάσαν γην και θάλασσαν περιβόητος, ήτο από την πρεσβυτέραν Ρώμην, από ευγενείς γονείς και πλουσίους γεννηθείς και ανατραφείς με αυτάρκειαν πραγμάτων και με ενδύματα πλούσια. Επειδή δε οι γονείς του ήσαν από γένος βασιλικόν και είχον πολλά εισοδήματα, εξώδευον ελεύθερα δια να τον μάθουν γράμματα· όθεν έγινε τέλειος εις ολίγον καιρόν, όχι μόνον εις τα ποιητικά, αλλά και εις τα φιλοσοφικά, εσπούδασε δε και την ιατρικήν τέχνην και άλλα όσα του εφάνησαν αρμόδια. Περισσότερον δε από όλας τας επιστήμας επόθησε την ιατρικήν, ως φιλανθρωποτέραν και ψυχωφελεστέραν, διότι ήτο εκ φύσεως εύσπλαγχνος και εσυμπόνει τους ασθενείς και πένητας.
Οἰκουμενικὴ ὕβρις: «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία κληροδοτεῖ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγ. Πνεύματος»!
Γράφει ὁ κ. Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος
Κατὰ τὰ ὀνομαστήριά του καὶ ἕως τῆς μεγάλης
ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐξετράπη εἰς διακηρύξεις περὶ
τοῦ «πρωτείου» καὶ «ἀλαθήτου» αὐτοῦ.
9η Ἰουνίου
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος κατὰ τὸν
Ἑσπερινὸν τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγ. Ἀποστόλου Βαρνάβα ἀνέφερε τὰ ἑξῆς:
«Σήμερον παρίστανται… διὰ νὰ λάβουν ἐκ τῶν ἡμετέρων χειρῶν τὴν Πατριαρχικὴν καὶ Συνοδικὴν Πρᾶξιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μετ’ αὐτῶν κοινωνίας τῆς Μητρός των, Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καὶ συνεπῶς ἐξ αὐτῆς καὶ δι’ αὐτῆς καὶ μετὰ τῶν λοιπῶν κατὰ τόπους Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν…
Μητροπολίτου Σάμου Ειρηναίου:
"Εφ όσον η πρεσβυγενής Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία πιστεύει, κατά το Σύμβολον των Οικουμενικών Συνόδων Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, ότι αυτή είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αφού εστάθη ακλόνητος εις την ιστορικήν Της πορείαν μεταβιβάζουσα διά μέσου των αιώνων μέχρι σήμερον διά της ιερωσύνης, διά των επισκόπων Της, την ύπαρξίν Της, τους θείους χαρακτήρας Της, ως ώρισαν οι θείοι απόστολοι, ο μέγας των εθνών απόστολος Παύλος και η αδιάκοπος χορεία των αγίων Πατέρων, ΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΣΧΕΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ (έτσι ονομαζόταν τότε το ΠΣΕ), το οποίον αναζητεί να εύρη την μίαν, αγίαν Εκκλησίαν. Εάν μετείχεν εις αυτό ως οργανικόν μέλος, θα εβεβαίωνεν, ότι ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, ότι αυτή είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία συμφώνως προς την γνησιότητα της Ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως και την ακεραιότητα της δογματικής μας παραδόσεως".
(Μητροπολίτου Σάμου Ειρηναίου,
"Η Ορθόδοξος Ελληνική Εκκλησία και το Οικουμενικόν Συμβούλιον των
Εκκλησιών", Αθήναι 1952, σελ. 10-11).
-----------------------
Σάμου Εἰρηναῖος: «Εάν μετείχεν εις αυτό ως οργανικόν μέλος, θα εβεβαίωνεν, ότι ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, ότι αυτή είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία."
Σχόλιον: Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι, ἀλλά τό ἴδιον ἐκεῖνο ἔτος (1952) ἡ «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος» εἰσῆλθεν εἰς τό παγκόσμιον συμβούλιον τῶν αἱρέσεων, ὡς μία ἀπό αὐτές!
KYΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Τη αυτή ημέρα Δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου, την μνήμην εορτάζομεν Πάντων των Οσίων Πατέρων, των εν Αγίω Όρει του Άθω λαμψάντων.
ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ
Οσιακή πανήγυρις, πάντες οι δήμοι των Οσίων συνάχθητε, Μοναστών και Μιγάδων εορτή σήμερον εις την του Χριστού Εκκλησίαν ανέτειλε. Τα πλήθη των Μοναστών και Μιγάδων συνεορτάσατε. Καινή και κοινή μνήμη πάντων των του Όρους Οσίων Πατέρων εξέλαμψε. Καινά και κοινά άσματα πάντες κοινώς οι εν τω Όρει Πατέρες ψάλατε. Διατί κοινά; Ότι κοινοί προστάται και ευεργέται όλου κοινώς του Αγιωνύμου Όρους και οι θείοι ούτοι Πατέρες εφάνησαν. Διατί καινά;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)