Η σημασία της θυσίας του Χριστού. --- Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος

«Ο Κύριος Ιησούς και Θεός μας χωρίς να φταίει σε τίποτε ραπίσθηκε, ώστε οι αμαρτωλοί που θα τον μιμηθούν, όχι μόνον να λάβουν άφεση των αμαρτιών τους, αλλά και να γίνουν συγκοινωνοί στη θεότητά του με την υπακοή τους.

Εκείνος ήταν Θεός κι έγινε για μας άνθρωπος.

Ραπίσθηκε, φτύστηκε και σταυρώθηκε, και με όσα έπαθε ο απαθής κατά τη θεότητα είναι σαν να μας διδάσκει και να λέει στον καθένα μας:

«Αν θέλεις, άνθρωπε, να γίνεις Θεός, να κερδίσεις την αιώνια ζωή και να ζήσεις μαζί μου, πράγμα που ο προπάτοράς σου, επειδή το επεδίωξε με κακό τρόπο, δεν το πέτυχε, ταπεινώσου, καθώς ταπεινώθηκα κι εγώ για σένα– απόφυγε την αλαζονεία και την υπερηφάνεια του δαιμονικού φρονήματος, δέξου ραπίσματα, φτυσίματα, κολαφίσματα, υπόμεινέ τα μέχρι θανάτου και μην ντραπείς.

Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας με υποχρεωτικούς πειραματισμούς ΔΕΝ παραγράφονται. -- Συζήτησε στο στούντιο της ert – open με τον κ. Γιώργο Κασιμάτη συνταγματολόγο

 

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

Εσέ προεικόνισαν αι ρήσεις των Προφητών και τα αινίγματα, και του παλαιού Νόμου τα σύμβολα, δηλαδή τα εν τη Σκηνή ευρισκόμενα Άγια, τουτέστιν η Κιβωτός της Διαθήκης η κεκαλυμμένη πάντοθεν με χρυσίον: ήτοι με την αστράπτουσαν αίγλην της παρθενίας· καθώς γαρ το χρυσίον τιμιώτερόν εστι πάντων των άλλων μετάλλων· ούτω και η παρθενία είναι τιμιωτέρα κοντά εις Εσέ πάντων των άλλων χαρισμάτων· Εσέ προετύπωνεν η Στάμνος του Μάννα, η Ράβδος του Ααρών, αι Πλάκες της Διαθήκης, το Ιλαστήριον, το χρυσούν Θυμιατήριον, και τα λοιπά. Εσέ προετύπωναν των Προφητών αι ρήσεις και τα αινίγματα: ήτοι ο Τόμος ο καινός του Ησαϊου, εν ω εγράφη ο Λόγος του Θεού με το δάκτυλον του Θεού: ήτοι με το Πνεύμα το Άγιον· η Πύλη του Ιεζεκιήλ, ήτις και εν τη εισόδω και εν τη εξόδω του Κυρίου κεκλεισμένη διέμεινε· το αλατόμητον Όρος του Δανιήλ, από το οποίον εκόπη λίθος άνευ χειρός: ήτοι εγεννήθη ο ακρογωνιαίος λίθος Χριστός άνευ συνουσίας ανδρός· η Άμπελος η ευκληματούσα του Ωσηέ, και ο καρπός αυτής ευθηνών· το Τείχος το αδαμάντινον του Αμώς, εν ω ίστατο ως ανήρ ο του Θεού Υιός· το επ΄ εσχάτων εμφανέν Όρος του Κυρίου, και μετεωρισθέν υπεράνω των βουνών του Μιχαίου· το κατάσκιον Όρος του Αββακούμ· η όλη χρυσή Λυχνία του Ζαχαρίου, επάνω εις την οποίαν ήτον το λαμπάδιον και οι επτά λύχνοι, και αι επτά επαρυστρίδες τοις λύχνοις, και δια να ειπώ καθολικώς, κέντρον και τέλος και σκοπός όλου του Νόμου και όλων των ρήσεων και αινιγμάτων των Προφητών Συ υπάρχεις, Θεοτόκε, και προ Σου ο εκ Σου σαρκωθείς Θεός Λόγος.

Τη ΙΕ΄ (15η) Απριλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων γυναικών ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ και ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ.

Αναστασία και Βασίλισσα αι Άγιαι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Νέρωνος του κατά τα έτη νδ΄ - ξη΄ (54 – 68) βασιλεύσαντος, κατήγοντο δε εκ της μεγαλοπόλεως Ρώμης και ήσαν ευγενείς και πλούσιαι, εχρημάτισαν δε και μαθήτριαι των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, οίτινες και αυτοί εθανατώθησαν υπό του Νέρωνος. Μετά δε τον θάνατον των Αγίων τούτων Αποστόλων, λαβούσαι αι Άγιαι αύται εν καιρώ νυκτός τα τίμια και αποστολικά Λείψανα αυτών και ενταφιάσασαι αυτά, κατηγορήθησαν δια τούτο εις τον δυσσεβή Νέρωνα και ωδηγήθησαν προ αυτού, κατά προσταγήν δε τούτου ερρίφθησαν εις την φυλακήν. Κατόπιν ερωτηθείσαι εάν αρνούνται την του Χριστού Πίστιν και αποκριθείσαι ότι εμμένουσιν εις αυτήν, εκρεμάσθησαν υψηλά. Έπειτα απέκοψαν τους μαστούς αυτών, τας χείρας, τους πόδας και τας γλώσσας των και τελευταίον τας κεφαλάς των και ούτως ανήλθον αι μακάριαι στεφανηφόροι εις τα ουράνια.

«ΧΡΙΣΤΩ ΣΥΝΕΣΤΑΥΡΩΜΑΙ» -- Αθωνικά άνθη

Ο άγιος  Απόστολος Παύλος έδωκε με σαφήνειαν όλον το πνευματικόν βάθος του Σταυρού του Κυρίου, όλην την σημασίαν του δια τον βίον των πιστών: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Τα λόγια αυτά του αγίου Αποστόλου ακτινοβολούν τον χριστοκεντρισμόν της αγιωτάτης του ψυχής. Σταυρωμένος με τον Χριστόν, συλλυτρωμένος με τον Χριστόν, συμπάσχων με τον Χριστόν και μη ζων την ιδικήν του ζωήν, αλλά την ζωήν του Χριστού. Και η ζωή του Χριστού, ως θυσία, ως αγάπη, ως έλεος, ως άκτιστος θεία ενέργεια, ενοικεί εις την ηγιασμένην ψυχήν του. Λέγει ένας μεγάλος θεολόγος, ότι «ο φιλών τον Χριστόν μεταμορφούται εις τον Χριστόν». 

Ουδέν ηγαπήθη υπό αγίων ψυχών τόσον, όσον ο Σταυρός του Κυρίου. και καμμία επιθυμία αγίας ψυχής δεν υπήρξε τόσον έντονος, όσον η συσταύρωσις μετά του Χριστού. Διότι το πρώτον έργον του θείου έρωτος, κατά τον άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτην, είναι «να ενώνη τον φιλούντα μετά του φιλουμένου». Ως λέγει και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, «το όνομα του θείου έρωτος, δυνάμεώς εστιν ενοποιού και συνδετικής και διαφερόντως συγκριτικής εν τω καλώ και αγαθώ».

Τι κρίμα! Τι συμφορά!

Σε ώρες, που στην ανθρωπότητα συντελούνται τρομερές αλλαγές και κοσμογονίες, σε ώρες που η Ορθοδοξία έχει τόσα να πει και να πράξει, για το καλό της ανθρωπότητας, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας να βρίσκεται σε ανάξια χέρια! Η υπομονή του λαού έχει εξαντληθεί. Ας μην αφήσουμε να εξαντληθεί και η υπομονή του Θεού! Ας αναλάβει καθένας τις ευθύνες του….

Η ορθοφροσύνη κυριαρχεί επί των παθών -- Μακκαβαίων Δ΄

Επειδή έχω σκοπόν να παρουσιάσω ένα πάρα πολύ σοφόν λόγον, επί του ζητήματος αν ο ευσεβής λογισμός, η κατά Θεόν ορθοφρασύνη, κυριαρχή επί των παθών, θα ήθελα να σας δώσω μίαν ορθήν συμβουλήν· να προσέχετε, δηλαδή, προθύμως εις την φιλοσοφίαν.

Διότι, βεβαίως, η λογική είναι απαραίτητος δια κάθε πράγμα προς πλήρη γνώσιν. Από δε άλλης επόψεως περιέχει έπαινον της μεγίστης αρετής, εννοώ της φρονήσεως, της ορθοφροσύνης.

Αν λοιπόν ο ευσεβής λογισμός φαίνεται ότι επικρατεί επί των παθών, που παρακωλύουν την σωφροσύνην, δηλαδή επί της λαιμαργίας και της επιθυμίας, αποδεικνύεται ότι κυριαρχεί και επί της κακοηθείας και επί των παθών, που εμποδίζουν την ανδρείαν, δηλαδή κυριαρχεί επί του θυμού, του πόνου και του φόβου.

ΤΟ ΣΕΛΗΝΙΑΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ --- ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ

Α. Π.   118/210                                                                                  Ἐν Λαρίση 21/10 -3/11/2020

ΤΑ ΑΠ’ ΑΡΧΗΣ ΕΝ ΧΡΗΣΕΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

 Δύο ἡμερολόγια χρησιμοποιοῦνται διά τήν μέτρησιν τοῦ χρόνου, μηνῶν καί ἡμερῶν: Τό σεληνιακόν καί τό ἡλιακόν. Καί τό μέν σεληνιακόν ὑπῆρχεν ἀπ’ ἀρχῆς εἰς χρῆσιν, ἀνεγνωρίζοντο δέ αἱ ἡμέραι ἑκάστου μηνός ἕνεκα τῆς σμικρύνσεως καί μεγεθύνσεως, ἀλλά καί τῶν φάσεων τῆς σελήνης. Τοῦτο φαίνεται καί εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην διά τόν καθορισμόν τῶν ἑορτῶν, ἰδιαιτέρως δέ τήν τοῦ Πάσχα. Τό δέ ἡλιακόν ἔγινε ἀργότερον, ὀλίγον πρό τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τόν Αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης Ἰούλιον Καίσαρα, ἐξ οὗ καί τό ὄνομά του, Ἰουλιανόν ἡλιακόν ἡμερολόγιον. Τοῦτο εἶναι σταθερόν, ἔχον ἡμέρας 365 καί ὥρας 6 ἀκριβῶς, τά δέ δίσεκτα, ἡμέρας 366 ἀκριβῶς. Ἔχει δέ τήν ἀρχήν τοῦ ἔτους καί μηνῶν τήν 1^ην Ἰανουαρίου, καί εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν καί δέν χρειάζονται περί αὐτοῦ περισσότερα. Θά εἴπωμεν δέ περισσότερα διά τό σεληνιακόν, τό ὁποῖον εἰς τούς πολλούς εἶναι ἄγνωστον καίτοι βλέπομεν συνεχῶς τήν σελήνην νά κινῆται εἰς τόν οὐρανόν. Τοῦτο χρησιμοποιεῖται μόνον διά τήν εὕρεσιν τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Μέ τόν συνδυασμόν δέ ἡλιακοῦ καί σεληνιακοῦ ἡμερολογίου, γνωρίζομεν τάς κινητάς καί σταθεράς ἑορτάς ἑκάστου ἔτους.

Ο ΑΘΡΗΣΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ --- του ιατρού κ Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Θα πρέπει να έχουν περάσει περισσότερο από είκοσι χρόνια όταν για πρώτη φορά διάβαζα ότι «ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία». Είχα και τότε, όπως και τώρα μείνει κατάπληκτος: Τότε, διότι όντας άσχετος περί τα θρησκευτικά, εύρισκα ιδιαίτερα ευφυές αυτό το επιχείρημα, τώρα δε, διότι με τις πενιχρές γνώσεις που εν τω μεταξύ φρόντισα να αποκτήσω – για να μην δέχομαι άκριτα ό,τι ο κάθε «σοφός» μου έλεγε – είδα να επανέρχεται και πάλι στην επικαιρότητα η ίδια πρωτοφανής υπόθεση. Και μάλιστα από δύο εντελώς έγκυρους και οπωσδήποτε ορθόδοξους θεολόγους οι οποίοι, σημειωτέον, είναι κληρικοί αλλά και καθηγητές Πανεπιστημίου! Από σεβασμό προς το σχήμα τους δεν θα αναφέρω τα ονόματά τους και το ίδιο, για άλλους όμως λόγους θα πράξω και για τον πρώτο πληροφοριοδότη, που σε μένα τουλάχιστον, έδωσε την είδηση του: «Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία».

Money! Money! Power! Honor! These are the temptations which, unfortunately, many people are unable to resist.

This is the source of all the disputes, disagreements and divisions among Christians.

This is the root of people's forgetting the "one thing needed" which is proposed to us by the true Christian faith and which consists of prayer, acts of repentance, and sincere, unhypocritical charity to our neighbors. The Holy Church always calls us to this, but especially now, during the Great Lent! What is required of us Christians is not some kind of "exalted politics," not lofty phrases and hazy philosophy, but the most humble prayer of the Publican: "God, be merciful to me, a sinner!", acts of repentance, and doing good to our neighbors, which proceeds from a pure heart.

And it is for the practice of all of this that the Church has established the Great Lent! How powerfully, colorfully, graphically, and convincingly, with what ardent inspiration is all of this spoken of in the divine services of Great Lent!

No one anywhere has such a wealth of edification in this regard as do we Orthodox in our incomparable Lenten services, which, to their shame, the majority of Orthodox in our times do not know at all.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Τη ΙΔ΄ (14η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Νέου Μάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Πελοποννησίου, αθλήσαντος εν έτει αωγ΄ (1803).

Δημήτριος ο νεοφανής Μάρτυς του Χριστού κατήγετο από την Πελοπόννησον εκ χωρίου τινός της Αρκαδίας Λιγούδιστα καλούμενον, υιός ων Χριστιανών γονέων. Ο πατήρ αυτού ωνομάζετο Ηλίας, η δε μήτηρ του απέθανεν, ότε ο Άγιος ήτο ακόμη βρέφος μικρόν και δεν την εγνώρισε καθόλου, είχε δε και αδελφόν μεγαλύτερον. Ο πατήρ του, μετά τον θάνατον της πρώτης του συζύγου, έλαβε και δευτέραν τοιαύτην, η οποία, καθό μητρυιά, όχι μόνον δεν είχε καμμίαν επιμέλειαν δια τους προγονούς της, αλλ’ όλως αντιθέτως, εφέρετο ως μητρυιά. Όθεν, στενοχωρημένοι οι παίδες από την πτωχείαν και περιφρονημένοι και μεμισημένοι από την μητρυιάν, ανεχώρησαν εκείθεν και ο μεν πρώτος αδελφός μετέβη εις την Τρίπολιν και έγινεν υπηρέτης εις τουρκικήν τινά οικογένειαν, ο δε Δημήτριος προσεκολλήθη εις τινας κτίστας, οι οποίοι κατά το σύνηθες εις αυτούς περιεπάτουν από τόπου εις τόπον δια να κτίζουν οικοδομάς.

Ευαισθησία για τον τρομοκράτη Κουφοντίνα, αναλγησία και εξόντωση για τους αγωνιζόμενους απροσκύνητους υγειονομικούς

Υγειονομικός κατέρρευσε μετά από 20 μέρες απεργία πείνας!

 Την απεργία του τρομοκράτη Κουφοντίνα τα ΜΜΕ την πρόβαλαν συνεχώς. Την απεργία πείνας και τις διαμαρτυρίες των υγειονομικών, οι πουλημένοι δημοσιογράφοι και τα μίσθαρνα κανάλια τους την αποσιωπούν προκλητικά.  Φιμώθηκαν με εκατομμύρια ευρώ.  

Όταν απεργούσε ο τρομοκράτης Κουφοντίνας,  τα μίσθαρνα όργανα της δημοσιογραφίας των καναλιών εκμαυλισμού και παραπληροφόρησης  και ό έντυπος τύπος ανακοίνωναν  όλη την ημέρα για την πορεία της υγείας του μέχρι και τις αιματολογικές του εξετάσεις  καθώς και τα  προκλητικά αιτήματά  του. 

H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει

O τότε πρόεδρος της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν δήλωσε το 1974 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ,: " Κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει την νίκη".

Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".

Ο δε Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ το 1993 είπε: "δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια Μουσουλμάνους να τελειώνουμε μαζί τους". Τι δεν καταλαβαίνουμε; 

H εξήγηση του οράματος του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή έχει βάση --- Γράφει ο κ. Διονύσιος Πολυμενόπουλος, Εκπαιδευτικός

Και ομως η εξηγηση του οραματος του Γεροντος Ιωσηφ εχει βαση. Ειπε οτι και οι μεν και οι δε ανηκουν στην Μια Αγια Καθολικη και Αποστολικη Εκκλησια. Οντως η Εκκλησια οντολογικα ειναι παντα Μια ου δυο ου πολλες. Τοτε πως ειναι δυνατον να συμβαινει η εξηγηση του Γεροντος Ιωσηφ; Και ομως μπορει να συμβει. Στην επισημη Εκκλησια υπαρχει η τυπικη εκ διαδοχης Κανονικοτητα, αλλα λογω σταδιακης αποδοχης του νεωτεριστικου πνευματος που εφερε ως καρπους και την εορτολογικη καινοτομια, με τον τροπο που εγινε, και τα Οικουμενιστικα εκτροπα ων ουκ εστι αριθμος και τελειωσης, εφεραν ως αποτελεσμα τον σοβαρο κλονισμο της Κανονικοτητος και Αποστολικοτητος χωρις να μπορουμε να υποστηριξουμε οτι εφερε την απωλεια των ως ανω σημαντικων χαρακτηριστικων της Εκκλησιας, γεγονος που αρμοδια να διαπιστωσει και επισφραγισει ειναι μονο μια Πανορθοδοξη ή εστω Μεγαλη Ορθοδοξη Συνοδος. Οι Ορθοδοξοι κληρικοι και λαικοι του Πατριου αγωνιζομενοι να διατηρησουν την Ορθοδοξια ανοθευτη απο το νεωτεριστικο πνευμα και αντιστεκομενοι στην Κανονικη παραβαση της αλλαγης του Ορθοδοξου Εκκλησιαστικου Εορτολογιου που εφερε διασπαση την Εορτολογικη Εκκλησιαστικη Ενοτητα των απανταχου Ορθοδοξων και αντιστεκομενοι επισης στους δογματικους ακροβατισμους των Φιλοοικουμενιστων, εχουν και αυτοι επαρκη Κανονικη βαση στον αγωνα τους που ειναι αγωνας υπερ της Ορθοδοξου Εκκλησιας, που διεξαγεται απο πολλα ατομα εξ ου και η αναγκη της Εκκλησιαστικης οργανωσης και δομης. Αυτη ειναι η βαση της Κανονικοτητος των Ορθοδοξων του Πατριου. Η υπερβαση ομως αυτης της Κανονικης βασεως και η υιοθετηση, ευτυχως οχι απο ολους, αλλα απο ενα μερος αυτων, οτι δηθεν μονο αυτοι εχουν την Κανονικοτητα και οι αλλοι αποτελουν ηδη εκπεσουσα Εκκλησια χωρις την υπαρξη Κανονικοτητος, αυτο το φρονημα, τουλαχιστον προς το παρον, αποτελει, κατα την γνωμη μου, υπερβαση των Ιερων Κανονων, εως οτου μια Πανορθοδοξη η εστω Μεγαλη Ορθοδοξη Συνοδος αποφασισει αρμοδιως και με τον προβλεπομενο απο τους Ιερους Κανονες τροπο μια τετοια αποφαση. Ιδου το γιατι μεχρι σημερα και οι δυο οντως ανηκουν οντολογικα στην Μια Εκκλησια, παρολλο οτι δεν υπαρχει μια διοικηση, βαρυνομενη η καθε διοικηση οι μεν για τα σοβαρα λαθη τους οι δε με τις καποιες υπερβασεις τους. Εγγραψα τα παραπανω επειδη το θεμα με απασχολει και εμενα επι χρονια, ειμαι 65 χρονων, αγωνιζομαι στην Εκκλησια απο τα 19 μου, τα 25 χρονια με το Νεο και μετα τα υπολοιπα με το Πατριο και οφειλω να ομολογησω οτι την Χαρη του Θεου την συναντησα και στα δυο μερη, προτιμησα το δευτερο παρα τα προβληματα γιατι το θεωρησα πλησιεστερα στην Ορθοδοξια απο το πρωτο. Οσα εγγραψα δεν τα εγγραψα για διαλογο απλα διατυπωσα την εμπειρια μου μηπως φανω χρησιμος εστω και σε μια ψυχη που προβληματιζεται για το ιδιο θεμα. Καλη Ανασταση σε ολους ας εχουμε αγαθη προαιρεση και κατα το δυνατον ταπεινο φρονημα και ο Χριστος μας σε αυτη τη δυσκολη εποχη της πνευματικης συγχυσεως δεν θα μας αφησει μονους.

-------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Καλήν Ἀνάστασιν εὔχομαι καί σέ σένα, ἀδελφέ Διονύσιε. Ἐκτιμῶ τόν πάντοτε συνετόν λόγον σου. Ἔχω ὅμως καί μία ἀπορία, τώρα πού ἔμαθα τήν ἡλικίαν σου. Ἐφόσον εἶσαι 65 ἐτῶν, ἐδιδάχθης ἐπαρκῶς τήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν, ἄρα γιατί γράφεις μέ τό ἀτονικόν σύστημα;

------------------------

Ο/Η ΠΟΛΥΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ είπε...

Επειδη κατω απο το σχολιο μου και με αιτια αυτο διαβασα καποια σχολια, κατα την γνωμη μου με καποιες τοποθετησεις μαλλον ακραιες, επιθυμω να διατυπωσω δυο σκεψεις. Η πρωτη αφορα το ερωτημα που εθεσε ο διαχειριστης στην αρχικη δημοσιευση, το γιατι δηλαδη ο Γεροντας Ιωσηφ ενω ειδε αυτο το οραμα που αφορουσε την Μια Εκκλησια αποφασισε να ακολουθησει το Πατριαρχειο; Λεγω μηπως βλεποντας στην εποχη του καποιους αναλογους των ημερων μας ακραιους στην θεολογικη τους τοποθετηση ζηλωτας και ως εκ τουτου τεταραγμενους, διαλεξε την επιλογη του αυτη φοβουμενος αυτα που δισπιστωνε στους αδελφους του αυτους; Απλα μια υποθεση κανω. Και δευτερον για τα μεγαλα Εκκλησιαστικα ζητηματα ουτε ο Διονυσης, ουτε ο Δημητρης, ουτε ο πατηρ Γρηγοριος, ουτε ο αγνωστος αδελφος, ουτε κανενας δεν δικαιουται ατομικα να δογματιζει στην ουσια, οσον αφορα την λυση του προβληματος. Ολοι εχουμε δικαιωμα απλα εκφρασης γνωμης και προτασης και αυτο με τον αρμοζοντα Εκκλησιαστικο τροπο οχι δηθεν σαν δασκαλοι των αδελφων μας. Κανενας μας δεν ειναι υπερανω της Εκκλησιας, που Εκεινη αποφαινεται εν Συνοδω και για τα μεγαλα και Πανορθοδοξα θεματα, με Πανορθοδοξη ή εστω Μεγαλη Ορθοδοξη Συνοδο. Και αν αυτο δεν μπορει να γινει τωρα ή στο αμεσο μελλον; Η συγκροτηση μιας τετοιας Συνοδου, οντως Ορθοδοξου, ειναι Ευλογια και εργο Του Θεου στην ουσια ενα Θαυμα.Τετοια θαυματα φαινομενικα δυσκολα ή κατα την ανθρωπινη λογικη εως και απιθανα εχουμε αρκετα στην Εκκλησιαστικη Ιστορια. Αναφερω ενα ενδεικτικο στην περιπτωση μας. Οταν συνηλθε η 6η Οικουμενικη Συνοδος η μεγαλη πλειοψηφια των Πατερων ηταν Μονοθελητες και η μικρη μειοψηφια Ορθοδοξοι, και ομως θαυματουργικα τα τεκνα των Αιρετικων Μονοθελητων κατα τη διαρκεια της Συνοδου αποδεχθηκαν την Ορθοδοξια και Αναθεματισαν τους Πατερες τους και διακηρυξαν το αιωνια η μνημη στους προμαχους της Ορθοδοξιας. Αρα λοιπον η νικη της Εκκλησιας απεναντι στους συγχρονους Αιρετικους μην αναμενουμε να ελθει ουτε την ωρα που εμεις θελουμε ουτε με τον τροπο που εμεις θελουμε, αλλα οπως και οταν θελησει ο Θεος. Εμεις μεχρι τοτε τι κανουμε; Αγωνα για την Πιστη μη εκκλινοντες ουτε δεξια ουτε αριστερα με υπομονη δεχομενοι ως βραβεια για τον επουρανιο Κοσμο τους ονειδισμους, τις κατηγοριες, πολλακις τις υβρεις των πονηρων και των αγνοουντων. Μονοι μας διαλεξαμε αυτο τον δρομο για την αγαπη Του Χριστου μας, ας προσεξουμε μηπως απο τα λαθη μας χασουμε τον κοπο μας και τελικα μεινωμεν εξω του Νυμφωνος Χριστου. Μη γενοιτο Κυριε το τοιουτο ελεησον, συγχωρησον και φωτισον ημας.

----------------------

 Ο/Η ΠΟΛΥΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ είπε...

Αγαπητε Ανωνυμε σχολιογραφε, Οι Αγιοι Πατερες και γενικωτερα η Εκκλησιαστικη Παραδοση μας και οι Εκκλησιαστικοι θεσμοι, μας παρεδωσαν Την Εκκλησια ως τοπο Ευταξιας και οχι πνευματικης Αναρχιας. Με Συνοδους Οικουμενικες, Πανορθοδοξους και λοιπες, αντιμετωπιζαν και τις Αιρεσεις και ολα τα προβληματα. Ακομη και η Ορθοδοξη Παραδοση και Κανονικη προβλεψη της Αποτειχισης εναντι κηρυσσομενης Αιρεσεως στην Εκκλησια δεν ειναι αυτοσκοπος, αλλα μεσον αγωνα και ατομικου για ενα εκαστο και συγχρονως ομαδικου για τους Ορθοδοξους, με στοχο την διαφυλαξη της ορθης Πιστεως και εν τελει της Συνοδικης Καταδικης της Αιρεσεως και των Αιρετικων. Εμεις αυτα παραλαβαμε απο την Εκκλησια ιστορικα και απο την πραξη των Αγιων. Αν καποιοι θελουν να παριστανουν τον Αυτοκεφαλο, τον δηθεν πεφωτισμενο, τον αποφαινομενο επι παντος Εκκλησιαστικου θεματος κατα την δικη τους σκεψη ή μαλλον φαντασια, τετοιοι τροποι σκεψεις δεν βασιζονται σε ορθο Εκκλησιαστικο φρονημα και εγιναν στο παρελθον αιτια εμφανισης ακραιων τοποθετησεων που εζημιωσε και τους φορεις αυτων των τοποθετησεων και τον Αγωνα για Την Εκκλησια. Κανενας δεν ειναι υπερανω της Εκκλησιας και κανενας Αγιος ποτε δεν ειχε τετοιο φρονημα για τον εαυτο του ή τις σκεψεις του οτι δηλαδη ειναι ορθο να αποφαινομαστε επι σοβαρων Εκκλησιαστικων προβληματων παραβλεποντας Την Ορθοδοξη Εκκλησια. Οσο για την εποχη του Αντιχριστου ουδεις γνωριζει ποτε θα γινει και ποσα γεγονοτα εχουν να γινουν μεχρι την εποχη αυτη. Αλλα και στην εποχη του αντιχριστου θα υπαρχει διωκομενη Ορθοδοξη Εκκλησια η οποια ακομη και μεσα στο διωγμο θα αποφασιζει το κατα δυναμη οχι ο καθενας μονος του αλλα οταν και οποτε μπορει σε συννενοηση των αρμοδιων προσωπων, σεβομενη ακομη και σε καιρους διωγμου, οποτε ειναι δυνατον, το Πατροπαραδοτο και Αγιοπαραδοτο και εκ Θεου Ευλογημενο Συνοδικο Πολιτευμα της Εκκλησιας.

 

Εἰς τὰς ἡμέρας μας Ο ΙΟΥΔΑΣ ΞΑΝΑΖΗ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἐάν ὑπάρχει καί ἐπιζεῖ μιά ἀπαίσια καί τραγική μορφή στήν ἱστορία τοῦ κόσμου, αὐτή ἡ τρομακτική μορφή εἶναι σίγουρα, ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης. (Τό ὄνομά του δείχνει τήν καταγωγή του, καί σημαίνει: ἀπό τήν Καριώθ). Ἰούδας! Ὄνομα συνώνυμο τῆς προδοσίας. Τό ἀρχέτυπο τῆς πιό ἐπαίσχυντης πράξης στίς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ἡ πιό προσβλητική λέξη στά στόματα τῶν ἀνθρώπων–κι αὐτῶν ἀκόμα τῶν παιδιῶν–ὅταν προφέρεται σάν ὕβρις: «Ἰούδα»! Ὄνομα καί πρόσωπο, πού προκαλεῖ ἀποστροφή καί ἀπέχθεια. Κι αὐτοί ἀκόμα οἱ ἱεροί εὐαγγελιστές, δέν ἀσχολοῦνται καθόλου μέ τό πρόσωπό του. Ἀκόμα καί γιά τήν προδοσία του, σημειώνουν πολύ λίγες λέξεις. Ὁ μέν Ματθαῖος γράφει: «Τότε πορευθείς εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρός τούς ἀρχιερεῖς εἶπε· τί θέλετέ μοι δοῦναι, καί ἐγώ ὑμᾶς παραδώσω αὐτόν; Οἱ δέ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια. Καί ἀπό τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν ἵνα αὐτόν παραδῶ» (ΙΣΤ΄ 14 – 16). Ὁ δέ Ἰωάννης, τόν ἀναφέρει μόνο σ’ ἕνα στίχο:

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΝ

Κατὰ τὸν καιρὸν δὲ ἐκεῖνον, ὅταν ἔλθη ὁ Δράκων, δὲν ὑπάρχει ἄνεσις ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ θλίψις μεγάλη, ταραχὴ καὶ σύγχυσις, θάνατοι καὶ πεῖνα εἰς πάντα τὰ πέρατα, διότι θὰ γίνουν κατὰ τόπους λιμοί, σεισμοὶ καὶ θάνατοι διάφοροι ἐπὶ τῆς γῆς. Γενναία θὰ εἶναι ἡ ψυχή, ἡ ὁποία θὰ δυνηθῆ νὰ κρατήση ἑαυτὴν ἀπηλλαγμένην ἀπὸ τὰ σκάνδαλα αὐτά. Διότι ἐὰν εὑρεθῆ ἄνθρωπος ν᾽ ἀδιαφορῆ ὀλίγον, εὔκολα πολιορκεῖται καὶ γίνεται αἰχμάλωτος τοῦ Δράκοντος τοῦ πονηροῦ καὶ δολίου, καὶ ὁ τοιοῦτος εὑρίσκεται ἀσυγχώρητος εἰς τὴν κρίσιν, διότι ἐπίστευσεν εἰς τὸν Τύραννον ἑκουσίως. Πολλῶν προσευχῶν καὶ δακρύων ἔχομεν ἀνάγκην, ἀγαπητοί, διὰ νὰ εὑρεθῶμεν ἀκλόνητοι εἰς τοὺς πειρασμούς, διότι πολλὰ εἶναι τὰ φαντάσματα, τὰ ὁποῖα γίνονται ἀπὸ τὸ θηρίον...

----------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ως γεγονός μας αφορά, αλλά δε μας αφορά άμεσα. Αυτό επειδή για τον καθένα μας ξεχωριστά η κρίση θα σφραγιστεί κατά κάποιο τρόπο έστω προσωρινή μέχρι τη τελική κρίση τη μέρα της αποχώρησής μας από τούτο το κόσμο. Το πνεύμα του αντιχρίστου συντελείται καθημερινά όπως το λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, όποιος δε το βλέπει και δε το παρατηρεί γύρω του μάλλον αιθεροβατεί. Ό,τι έχει πει ο Χριστός και ό,τι ισχύει είτε ως εντολές είτε ως πνευματικός και φυσικός Νόμος που διέπουν τα σύμπαντα αναιρούνται δεν είναι όλα αυτά αντίχριστο πνεύμα; Πόσο ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από αυτούς τους απαράβατους Νόμους που χάραξε με το λόγο του ο Θεός; Δε δηλητηριάζουμε καθημερινά τις θάλασσες, τα τρόφιμα, τις σχέσεις μεταξύ μας οι άνθρωποι, τα πειράματα που δεν έχουν ηθικό έρεισμα, οι νόμοι που θεσπίζουμε που αντιβαίνουν στο θείο θέλημα και τόσα άλλα; Και κάνουμε και μεγαλοσταυρούς, και πάμε στις εκκλησίες το Πάσχα και τα χριστούγεννα για ένα τέταρτο ίσα-ίσα να ετοιμαστεί η μαγειρίτσα ή να κάνουν θυρανοίξια ..τα νυχτερινά μεταμεσονύκτια club και τα ξενιχτάδικα!

Το σχόλιο της εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα για την απέλαση Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα:

Στις 6 Απριλίου, 12 διπλωμάτες της Ρωσικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του Γενικού Προξενείου στη Θεσσαλονίκη κηρύχθηκαν «personae non grata».

Πρόκειται για μια πραγματικά πρωτοφανή κίνηση στις ρωσοελληνικές σχέσεις. Επιβεβαιώνει μόνο με πόσο ζήλο ακολουθούν οι ελληνικές αρχές την πορεία διάλυσης της διμερούς πολύπλευρης και αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας μας. Είναι λυπηρό που οι ιστορικοί, πολιτιστικοί και οικονομικοί δεσμοί αιώνων θυσιάζονται σε χρόνο μηδέν στο όνομα της «διατλαντικής αλληλεγγύης».

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτοί που πήραν αυτή την αβάσιμη απόφαση να εκδιώξουν το προσωπικό μας από τη χώρα ήθελαν να σπείρουν διχόνοια μεταξύ του ρωσικού και του ελληνικού λαού. Αν και τώρα γίνονται όλα για να δυσφημιστεί η Ρωσία, να γίνει η μεγαλύτερη δυνατή ζημιά στους διμερείς μας δεσμούς και να εξαντληθούν οι διπλωματικές μας αποστολές, είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά τα σχέδια είναι καταδικασμένα να αποτύχουν μακροπρόθεσμα.

Η Αθήνα είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνη για αυτήν την εχθρική κίνηση.Θα ανταποκριθούμε κατάλληλα.

Ύμνοι της Μεγάλης Σαρακοστής

 

Τη ΙΓ΄ (13η) Απριλίου μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΜΑΡΤΙΝΟΥ Πάπα Ρώμης.

Μαρτίνος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, ο της Ρώμης μακάριος Επίσκοπος, έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κώνσταντος Β΄ του βασιλεύσαντος κατά τα έτη χμα΄ - χξη΄ (641- 668), όστις εφονεύθη εις τας εν Σικελία Συρακούσας, εντός του λουτρού του λεγομένου Δάφνη, δεχθείς τραύμα εις την κεφαλήν δια τινος κάδου, υπό του Ανδρέου Τρωϊλου. Ούτος λοιπόν ο θεσπέσιος Μαρτίνος, δια την Ορθόδοξον Πίστιν ωδηγήθη βιαίως από της Ρώμης εις την Κωνσταντινούπολιν, μετ’ άλλων δυτικών Επισκόπων, κατά προσταγήν του βασιλέως και πολλάς θλίψεις και κακοπαθείας υπέμεινε μετ’ εκείνων καθ’ οδόν ο μακάριος, έως ότου φθάσωσιν εις Κωνσταντινούπολιν. Επειδή δε ο μεν βασιλεύς υπερήσπιζε την δυσσεβή αίρεσιν των Μονοθελητών, ο δε Άγιος Μαρτίνος απεκήρυξε και ανεθεμάτισε τους Σέργιον, Πύρρον και Θεόδωρον τους Μονοθελητάς και εξέδωκεν όρον μετά της εν Ρώμη συναχθείσης Συνόδου, ο οποίος ανέτρεπε την αίρεσιν των Μονοθελητών, δια ταύτα, έστειλεν ο βασιλεύς και έφερον τον Άγιον εις την Κωνσταντινούπολιν, ως είπομεν, δέσας δε αυτόν και τους μετ’ αυτού Επισκόπους, ως κακούργους και ληστάς, με αλύσεις και δεσμά, εφυλάκισεν αυτούς εις το Πραιτώριον και εκεί τους αφήκε φυλακισμένους επί τρία ολόκληρα έτη. Έπειτα απέστειλεν αυτόν και τους συν αυτώ εξορίστους εις την πόλιν της Χερσώνος, την πλησιάζουσαν εις την Κριμαίαν· εκεί δε πολλά δεινά υπομείνας ο αοίδιμος και μαρτυρικώς την ζωήν του διανύσας, προς Κύριον εξεδήμησε. Το δε άγιον αυτού Λείψανον ενεταφιάσθη έξω της πόλεως Χερσώνος εν τω Ναώ της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Με το που ξύπνησα, κατάλαβα την σημασία του ονείρου...

 Μια μέρα ο παπα-Βαρθολομαίος, που ήταν Φλωρινικός ιερομόναχος, επισκέφθηκε τον Γέροντα και ήθελε να συζητήση το ημερολογιακό θέμα μαζί του. Ο Γέροντας όμως, επειδή ήταν άνθρωπος της ειρήνης και της προσευχής, δεν ήθελε και του είπε: «Ασ΄ το, γιατί θα πούμε βαριές κουβέντες και θα στενοχωρηθούμε!» Ο άλλος όμως επέμενε και άρχισε να λέη τα δικά του περί του ημερολογίου. Και όπως το περίμενε ο Γέροντας, έτσι κι΄ έγινε. Έχασε την ψυχραιμία του και εκφράσθηκε με οξύτατες φράσεις εναντίον τους. Ύστερα, όταν πήγε στο κελλί του να ησυχάση, ένοιωθε σαν να είχε χάση λίγη Χάρι και δυσκολευόταν να αντιπολεμήση τους δαίμονες. Έμπειρος περί τα πνευματικά κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Έτσι στράφηκε επίμονα στο σταθερό του καταφύγιο, την προσευχή. Αγωνίσθηκε με δάκρυα, πόνο και βάθος ταπεινώσεως, για να λάβη απάντησι. Πάλεψε επί πολλές ώρες στην προσευχή και αφού επιτέλους ένιωσε λίγη ειρήνη πήγε να κοιμηθή. Στον ύπνο του, του έδειξε ο Θεός το εξής όνειρο, όπως μας το διηγήθηκε ο ίδιος: «Βρέθηκα σ΄ ένα κομμάτι του όρους του Άθωνα μέσα στη θάλασσα και τα κύματα το απειλούσαν. Απορούσα πως βρέθηκα σε τόσο επικίνδυνη θέσι! Και σκέφθηκα τρομαγμένος, ότι αφού αυτό αποκόπηκε από το βουνό και ταλαντεύεται, σε λίγο θα καταποντισθή κι΄ εγώ θα πνιγώ, διότι τα κύματα ήδη άρχισαν να καλύπτουν το βραχάκι. Κοντά μου όμως έβλεπα το τεράστιο όρος, τον Αθωνα, που αντίκρουε κάθε κύμα της θάλασσας. Σκέφθηκα: Μόλις πλησιάση το βραχάκι μου λίγο το βουνό, θα πηδήξω σ΄ αυτό και έπειτα δεν θα φοβάμαι τίποτε πλέον. Κι΄ έτσι με την πρώτη ευκαιρία που παρουσιάσθηκε, πήδηξα στο στερεό έδαφος του βουνού. Όντως, εντός ολίγου το μικρό βραχάκι το κατέπιε η θάλασσα κι΄ εγώ είπα ανακουφισμένος: Δοξα σοι ο Θεός! Και ξύπνησα». Με το που ξύπνησε, κατάλαβε την σημασία του ονείρου και άρχισε να αμφισβητή την ορθότητα της ζηλωτικής στάσεώς του. Αλλά και ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, όταν προσευχόταν για το ίδιο θέμα, πληροφορήθηκε με μια δυνατή φωνή, που του είπε: «Εν τω προσώπω του Φλωρίνης απεκήρυξες όλη την Εκκλησίαν». Παρομοίως, λίγο αργότερα και ο Γέροντας Ιωσήφ άκουσε στην προσευχή του αισθητά θεία φωνή να του λέη: «Η Εκκλησία βρίσκεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην Κωνσταντινούπολι».

Γράφει: αφού αυτό αποκόπηκε από το βουνό και ταλαντεύεται, σε λίγο θα καταποντισθή κι΄ εγώ θα πνιγώ

Ερώτηση του διαχειριστή: Δεν είχε διαβάσει την Π. Διαθήκη που ο Αββακούμ εξηγεί ότι η Κυρία Θεοτόκος είναι το Όρος και όχι οι εχθροί Της οι λατινόφρονες του Αθηναγόρα;

--Γέροντα, η εγκύκλιος γράφει αυτά κι΄ αυτά.                                                                

–Τέρμα! Αποχωρούμε! Αυτοί έπεσαν έξω. Δεν μπορεί να είναι η αλήθεια του Θεού αυτή. Θα πρέπη να γυρίσουμε με τα μοναστήρια. Αλλά θα κάνουμε προσευχή πρώτα να δούμε τι ο Θεός θα μας πη. Παιδιά, προσευχή! Προσευχή πατέρες, να μας αποκαλύψη ο Θεός, να μην κάνουμε λάθος. Ό,τι μας αποκαλύψη ο Θεός θα το αποδεχθούμε. Ο Γέροντας δεν είχε πανεπιστημιακό πτυχίο διανοητικής θεολογίας. Ήταν όμως πραγματικά θεοδίδακτος και ως θεόπτης ήταν κάτοχος της πραγματικής Θεολογίας. Ποτέ μου δεν τον θυμάμαι να ενήργησε χωρίς να έχη πληροφορία. Σ΄ αυτό το σημαντικώτατο ζήτημα μας έβαλε όλους μας και κάναμε τριήμερο νηστεία και προσευχή. Για τρεις μέρες δεν φάγαμε τίποτε, μόνο νεράκι ήπιαμε. Την Τρίτη μέρα κλείστηκε ο Γέροντας μέσα στην καλύβα του όλη την νύκτα κάνοντας δακρύβρεκτη ικετευτική προσευχή, κι΄ εμείς απ΄ έξω τον περιμέναμε σαν τον Μωϋσή να βγη και να μας πη τα αποτελέσματα της «συνόδου». Μετά την προσευχή φαίνεται θα είδε αποκαλυπτική οπτασία και βγαίνοντας μας λέει:                                                                                                          

--Όσοι πιστοί! Πατέρες, τέρμα. Η πληροφορία είναι να προχωρήσουμε με τα μοναστήρια κι’ αυτή είναι η αλήθεια! Οι ζηλωταί είναι πλανεμένοι!                                                                               

Ήταν πράγματι μεγάλη και απότομη η στροφή του Γέροντος, διότι ήταν ζηλωτής και μάλιστα αυστηρός. Μέχρι τότε ήμασταν όλοι ζηλωτές: ο Γερο-Αρσένιος, ο πατήρ Ιωσήφ ο νεώτερος, εγώ, ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Γερο-Νικηφόρος και άλλοι…  Μία τόσο, λοιπόν, απότομη μεταστροφή του Γέροντος Ιωσήφ στάθηκε «κεραυνός εν αιθρία». Αλλά επειδή ο Γέροντας ουδέποτε υπήρξε φανατικός και ουδέποτε ακολουθούσε κάτι με εμπάθεια, καταλάβαμε αμέσως πως εκείνο που μας έλεγε είναι η αλήθεια και η Ορθοδοξία.                                                                                                                                                           

–Γέροντα, τι είδες;

--Δεν θα σας το πω. Το θέμα τελείωσε. Θα προχωρήσουμε με τα μοναστήρια και θα μνημονεύσουμε τον Πατριάρχη. Πετάγεται ο πατήρ Αθανάσιος:                                                          

--Εγώ δεν μνημονεύω τον Πατριάρχη. Είναι αιρετικός!                                                                       

Ο Γερο-Αρσένιος, πήγε πίσω από τον Γέροντα και του λέει:                                                                

--Γέροντα, πολλοί πλανήθηκαν ακόμα και μεγάλοι Άγιοι.                                                                      

–Πάτερ Αρσένιε, αυτός ο δρόμος πάει προς τα εδώ και ο άλλος πάει προς τα εκεί, όποιον θέλεις διάλεξε ή θα πειθαρχήσης ή θα πάρης τον δρόμον σου. Εγώ θα ακολουθήσω τα μοναστήρια.                                                                                                                                                                               

–Γέροντα, εγώ δυσκολεύομαι.                                                                                                                  

–Πάτερ Αρσένιε, ένα κι΄ ένα κάνουν δύο. Πάρε δρόμο και φύγε!  Αμέσως όλοι κοκκαλώσαμε. Μόλις άκουσε έτσι ο πατήρ Αρσένιος, λέει στον Γέροντα:                                                                     

--Ευλόγησον! Ευλόγησον!                                                                                                                        

Ο πατήρ Αθανάσιος αντέταξε:                                                                                                                   

--Μα, αυτό κι΄ αυτό                                                                                                                                   

–Εσύ, πάτερ Αθανάσιε, πάρε τον ντουρβά σου και πήγαινε στη Λαύρα και πες τους ότι θα υποταχθούμε στο μοναστήρι και στο Πατριαρχείο. Θα πάτε μέσα να γραφτήτε. Γρήγορα! Τελείωσε! Και θα πάρετε ταυτότητες, και θα γίνουμε μοναστηριακοί. Αυτός είναι ο δρόμος του Θεού. Οι παλαιοημερολογίτες βγήκαν έξω από τον δρόμο.

Να παρεμβάλλω εδώ, πως σαν πέρασε κάμποσος καιρός, ο Γέροντας μας εκμυστηρεύθηκε το περιεχόμενο της οπτασίας, που τον πληροφόρησε για το θέμα του ημερολογίου: Προσευχόμενος είδε μία φωτισμένη ωραία εκκλησία, που είχε μία μικρή έξοδο, όπου απ΄ αυτήν έβγαιναν όλοι. Στην αυλή της όμως μάλωναν και φώναζε ο ένας πιστός στον άλλο:

--Εγώ είμαι σωστός! 

--Εγώ είμαι σωστότερος! Φώναζε ο δεύτερος.

–Εμείς είμαστε η Εκκλησία!, φώναζε ο τρίτος.

Και μας εξήγησε ο Γέροντας:

--Αυτό φανερώνει ότι ναι μεν μάλωναν, αλλά ανήκαν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Είχαν κοινό το δόγμα και κοινή την Χάρι, αλλά δεν είχαν ελεύθερο πνεύμα και αγιασμό, οπότε μάλωναν.

Ερώτηση του διαχειριστή του ιστολογίου: Αν καταλαβαίνω ελληνικά γράφει ότι οι Παλαιοημερολογίτες και οι Νεοημερολογίτες ανήκουν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Τότε γιατί άλλαξαν και έφυγαν από τους Παλαιοημερολογίτες και ακολούθησαν τους Νεοημερολογίτες; 

--------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὅταν κηρύττεται κατεγνωσμένη αἵρεσις ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς «ἡγέτας», ἤ καταργεῖται κάποιος ἡγιασμένος θεσμός, ὅπως ἡ λειτουργική καί ἡ ἑορτολογική ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας,. τότε ὁ Θεός μᾶς ἔχει ἤδη εἰπεῖ τί δέον γενέσθαι: Ἀποτείχισις ἀπό τούς σκανδαλοποιούς πού δημιουργοῦν τέτοιες καταστάσεις! Τά ὁράματα καί οἱ «πληροφορίες» πού ζητοῦνται ἀπό τόν Θεόν εἶναι προφανῶς πλάνη! Διότι, κατ' οὐσίαν, ζητεῖται ἀπό τόν Θεόν ν' ... ἀναθεωρήσῃ τό Εὐαγγέλιον Του!!! Ἐφόσον ὁ Θεός μᾶς ἔχει διαμηνύσει διά μέσου τῶν Γραφῶν, τῶν Συνόδων καί τῶν Πατέρων τί δέον γενέσθαι εἰς τοιαύτας περιπτώσεις, οἱ προσευχές καί νηστεῖες διά νά μᾶς εἰπῇ κάτι διαφορετικόν, εἶναι νομίζω μεγίστη πλάνη, ὁ δέ δίδων τίς «πληροφορίες» δέν εἶναι προφανῶς ὁ Θεός, ἀλλ' ὁ Διάβολος!

Το αλτσχάιμερ του προέδρου των ΗΠΑ και η διπλή προσβολή σε βάρος της Κύπρου