Είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΤΕΜΠΕΛΗ -- Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῷ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίῃ ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκά του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξωρκισμένος ἀπὸ τὴν κυρα-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖός του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ «κατώτερα στρώματα», πῶς νὰ μουντζώνῃ, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα. Κ᾽ ἔπειτα, γράψε ἀθηναϊκὰ διηγήματα!
Ὁ προβλεπτικὸς ὁ κάπηλος, διὰ νὰ ἔρχωνται ἀσκανδαλίστως νὰ ψωνίζουν αἱ καλαὶ οἰκοκυράδες, αἱ γειτόνισσαι, εἶχε σιμὰ εἰς τὰ βαρέλια καὶ τὰς φιάλας, πρὸς ἐπίδειξιν μᾶλλον, ὀλίγον σάπωνα, κόλλαν, ὀρύζιον καὶ ζάχαριν, εἶχε δὲ καὶ μύλον διὰ νὰ κόπτῃ καφέν.
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ -- Του Παναγιώτου Γκιουλέ
«Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον! Παρθένος τίκτει και μήτρα ου φθείρεται. Ο Λόγος σαρκούται, και του Πατρός ου κεχώρισται. Άγγελοι μετά ποιμένων δοξάζουσι, και ημείς, συν αυτοίς εκβοώμεν· Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη» (Α΄ ιδιόμελον του μεγάλου εσπερινού της εορτής).
Όντως μέγα και παράδοξον θαύμα ενεργείται σήμερον! Γιατί σήμερον η Παρθένος γεννά «εν σαρκί» τον Υιόν του Θεού, «τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων», χωρίς να φθαρή η πάναγνος Θεοκυοφορήσασα παρθενική μήτρα της!... Σήμερον «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιω. Α:14). Σήμερον «το απ’ αιώνος απόκρυφον και αγγέλοις (και ανθρώποις), άγνωστον μυστήριον δια σου Θεοτόκε τοις επί γης πεφανέρωται» και οι «άγγελοι μετά ποιμένων δοξάζουσι και ημείς συν αυτοίς εκβοώμεν· Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».
Μη Φείδου Αγάπης --- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η έλευσις των Χριστουγέννων, της Αγίας τοιαύτης ημέρας Γεννήσεως του Θεανθρώπου, της τεκούσης ελπίδος δια ημάς τους Ορθοδόξους χριστιανούς, καθίσταται οντολογικό ορόσημο, διότι ο Ιησούς εγκαθίδρυσε δια του βίου Του, μία χαρούμενη προοπτική, εναντίον του φυσικού καταναγκασμού της φθοράς του θνησιγενούς μας βίου, εις την οποία υποκείμεθα, εκόντες άκοντες, συνεπεία της αδυσώπητης επιρροής του πανδαμάτορος χρόνου, επί της χοϊκής μας φύσεως.
Το δυσήνιο μάγμα της φθοράς της φύσης μας υπό την αναπόδραστη επιρροή του χρόνου και την ίδρυση της αληθούς προοπτικής της Αιώνιας Ζωής, χάραξε ο Ιησούς, δια του βίου και της εν γένει διδασκαλίας του, αλλά και απέδειξε εις την πράξη δια τους δύσπιστους μονολοθικά ορθολογιστές, ότι κατέλυσε τον Θάνατο με τον Θάνατο, συντρίβωντας πανηγυρικά τον Άδη, καθότι, μετά το Εκούσιον Πάθος, Εσταυρώθη και Ανεστήθη την Τρίτη Ημέρα κατά τας γραφάς και ανελήφθη εις τους Ουρανούς, ήτοι εις τον Επουράνιο πατέρα μας.
Τη ΚΖ’ (27η) Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου ΣΤΕΦΑΝΟΥ.
Στέφανος ο μακάριος Πρωτομάρτυς και Αρχιδιάκονος ήτο Ιουδαίος το γένος, μαθητής ως λέγουσί τινες Γαμαλιήλ του νομοδιδασκάλου, και πρώτος των επτά Διακόνων τους οποίους κατέστησαν οι Απόστολοι εν Ιεροσολύμοις εις την των πτωχών επιμέλειαν και την εις αυτούς διανομήν των ελεημοσυνών, πλήρης πίστεως και Πνεύματος Αγίου και ποιών σημεία και τέρατα εν τω λαώ (Πραξ. στ: 8). Γενομένης δε ποτέ συζητήσεως μεταξύ Ιουδαίων, Σαδδουκαίων, Φαρισαίων και Ελληνιστών περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, άλλοι μεν έλεγον περί του Κυρίου ότι είναι Προφήτης, άλλοι ότι είναι πλάνος και άλλοι ότι είναι Υιός Θεού· τότε ο αοίδιμος Στέφανος, σταθείς επί τόπου υψηλού, εκήρυξεν εις όλους τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, λέγων ούτω· «Άνδρες αδελφοί, διατί τόσον επληθύνθησαν αι κακίαι σας και είναι τεταραγμένη όλη η Ιερουσαλήμ;
Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος. -- Γράφει ο Χαρίλαος Στουραΐτης, Θεολόγος
Με αφορμή την εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, την οποίαν έορτάζει η Ορθόδοξος Εκκλησία του Χριστού σήμερα 12 Δεκεμβρίου του 2021 Εκ. Ημερ. [και όχι των Χριστουγέννων, όπως πράττουν οι εκτός Εκκλησίας αναθεματισμένοι νεοημερολογίτες] και το θαύμα που αυτός επιτέλεσε, καταισχύνοντας τον Άρειο και της θεωρίες του, καλόν είναι να θυμηθούμε μερικά βασικά από την Ορθόδοξη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο Θεός Πατήρ είναι ο μόνος αίτιος των άλλων δύο θείων προσώπων, χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά υπέρτερο των άλλων δύο υποστάσεων. Αυτός γεννά τον Υίον και Αυτός εκπορεύει το Άγιον Πνεύμα. Ως άνθρωποι δεν μετέχουμε της ακτίστου κοινής ουσίας, η οποία είναι αμέθεκτος, ούτε πάλι των θείων υποστάσεων, αλλά των φυσικών ιδιωμάτων, τα οποία προέρχονται εκ της θείας φύσεως. Τα φυσικά ιδιώματα είναι κοινά στα τρία θεία πρόσωπα και πέμπονται - αποστέλλονται απ΄ Αυτά στην Εκκλησία, για την ένωση με τους πιστούς και την σωτηρία αυτών. Είναι η αΐδιος και άρρητος κοινωνία τους . [Δι΄ αυτών των φυσικών ιδιωμάτων ενήργησε πρός τους Προφήτες και στην Π. Διαθήκη ο τριαδικός Θεός]. Επαναλαμβάνουμε, ώστε να γίνει κατανοητό, ότι ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, τα τρία θεία πρόσωπα από κοινού πέμπουν πρός την Εκκλησία την αΐδιον κοινωνία τους, δηλαδή τα φυσικά ιδιώματα. [πχ. το άκτιστον και αΐδιον φώς]. Εντός της Εκκλησίας μετέχουμε της ανθρωπίνης φύσεως του Κυρίου και των κοινών ακτίστων και ανάρχων φυσικών ιδιωμάτων των τριών θείων προσώπων. Τα τρία θεία πρόσωπα είναι συνάναρχα και μόνον ο Υιός και Λόγος δύναται να εικονισθεί. Η ζωγραφική παράσταση που δείχνει τον δήθεν Θεόν Πατέρα ως γέροντα, είναι Αρειανισμός, τον οποίον κατατρόπωσε ο Άγιος Σπυρίδων, είναι επίσης Παπισμός, Βαρλαμισμός, Βογομιλισμός, Θεοπασχιτισμός και ειδωλολατρεία. Μία είναι η εκών της Αγίας Τριάδος και αυτή είναι η υπόσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού και τούτο, λόγω της κοινής θείας ουσίας και των κοινών φυσικών ιδιωμάτων των τριών θείων προσώπων. Όταν προσκυνούμε την μορφή του Θεανθρώπου Κυρίου, ο οποίος φέρει τόσο την κοινήν ουσίαν όσο και τα κοινά φυσικά ιδιώματα, συμπροσκυνούμε και τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα. Η Ορθόδοξος δογματική διακρίνει και ποτέ δεν ταυτίζει την θείαν ουσίαν, τις υποστάσεις, τα φυσικά ιδιώματα, τα υποστατικά ιδιώματα και τα σύμβολα. Διακρίνει επίσης και δεν ταυτίζει τα ακοινώνητα υποστατικά ιδιώματα με τις θείες υποστάσεις, και γι΄ αυτό ουδόλως επηρεάζουν αυτά την αΐδιον κοινωνία των θείων προσώπων στα φυσικά ιδιώματα. Οι παπικοί, πρός εδραίωση του πρωτείου του Πάπα, ομιλούν περί της κοινωνίας εκείνης που βασίζεται στην κακόδοξη θεωρία τους που λέει ότι ο Θεός Πατήρ υπερέχει των άλλων δύο θείων προσώπων.[βλ. Β΄ Βατικάνεια σύνοδο].
Στουραΐτης Χαρίλαος. Θεολόγος.
«ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ…ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ» -- Aθωνικά άνθη
«Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται».
Τα μεγάλα πράγματα τιμώνται με την σιωπήν. Η πτωχή ανθρωπίνη φύσις ούτε να τα συλλάβη νοερώς ημπορεί, ούτε να τα ανθέξη συναισθηματικώς, διότι και την νόησιν υπερβαίνουν, και ο συναισθηματικός χώρος της καρδίας είναι μικρός. Τα δεχόμεθα μόνον με θάμβος, με έκπληξιν, με θαυμασμόν, με αγάπην. Και μεγάλα πράγματα είναι όσα αναφέρονται εις τον Θεόν και προέρχονται από τον Θεόν. Τα θεία πράγματα έχουν διαστάσεις απείρους, όπως άπειρος είναι και ο δημιουργών αυτά Θεός. Όσον υψηλότερα ευρισκόμεθα, τόσον περισσότερον βλέπομεν και την απειρίαν των θείων πραγμάτων, τόσον περισσότερον και θαμβούμεθα και θαυμάζομεν και αγαπώμεν και μετουσιώνομεν τα βιώματά μας εις ύμνους και δοξολογίας προς τον Θεόν. Ο ύμνος είναι διέξοδος της κεκορεσμένης από αγάπην και θαυμασμόν ψυχής. Δια τούτο, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μας, εκφράζομεν τας υψηλοτέρας εμπειρίας μας, δια συμβόλων και θείων ύμνων. Ο λόγος είναι ανίκανος να εκφράση την παφλάζουσαν φλόγα της εν αγίω Πνεύματι καιομένης καρδίας. Διο και αναζητεί εις τας πνευματικάς ωδάς την παρηγορίαν της δρόσου. Διότι αληθώς, η εν Κυρίω ερωτική καύσις της καρδίας, αποτελεί τυραννίδα γλυκυτάτην, αλλά τυραννίδα πάντως.
Το Άνθος του Γιαλού -- Αλεξ. Παπαδιαμάντη
Ἐπὶ πολλὰς νύκτας κατὰ συνέχειαν ἔβλεπεν ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, ἐκεῖ ὅπου ἔδενε τὴν βάρκαν του κάθε βράδυ, κοντὰ στὰ Κοτρώνια τοῦ ἀνατολικοῦ γιαλοῦ, ἀνάμεσα εἰς δυὸ ὑψηλοὺς βράχους καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα παλαιὸν ἐρημόσπιτον κατηρειπωμένον, – ἐκεῖ ἔστρωνε συνήθως τὴν κάπαν ἐπάνω στὴν πλώρην τῆς βάρκας, κ᾿ ἐκοιμᾶτο χορευτὸν καὶ νανουρισμένον ὕπνον, τρεῖς σπιθαμὲς ὑψηλότερ᾿ ἀπὸ τὸ κῦμα, θεωρῶν τὰ ἄστρα, καὶ μελετῶν τὴν Πούλιαν καὶ ὅλα τὰ μυστήρια τοῦ οὐρανοῦ – ἔβλεπε, λέγω, ἀνοικτὰ εἰς τὸ πέλαγος, ἔξω ἀπὸ τὰ δυὸ ἀνθισμένα νησάκια, τὰ φυλάττοντα ὡς σκοποὶ τὸ στόμιον τοῦ λιμένος, ἓν μελαγχολικὸν φῶς – κανδήλι, φανόν, λαμπάδα, ἢ ἄστρον πεσμένον – νὰ τρεμοφέγγῃ, ἐκεῖ μακράν, εἰς τὸ βάθος τῆς μελανωμένης εἰκόνος, ἐπιπολῆς εἰς τὸ κῦμα, καὶ νὰ στέκῃ ἐπὶ ὥρας, φαινόμενον ὡς νὰ ἔπλεε, καὶ μένον ἀκίνητον. Ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, λεμβοῦχος ψαράς, ἦτον ἀδύνατος στὰ μυαλὰ ὅπως καὶ πᾶς θνητός.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Δεκεμβρίου, η Σύναξις της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.
Λεχώ άμωμον ανδρός μη γνούσαν λέχος,
Δώροις αμώμοις δεξιούμαι τοις λόγοις.
Μολπήν Αγνοτάτην λεχοί εικάδι έκτη αείδω.
Η της Υπεραγίας Θεοτόκου φυγή εις Αίγυπτον εγένετο ότε ο Ηρώδης έδωκεν ορισμόν να θανατωθώσιν όλα τα νήπια όσα ήσαν εις την Βηθλεέμ. Τότε Άγγελος Κυρίου εφάνη κατ΄ όναρ εις τον Ιωσήφ λέγων· «Εγείρου, και παραλαβών το παιδίον και την Μητέρα του ύπαγε εις την Αίγυπτον» (Ματθ. β: 13). Κατέφυγε δε εκεί η Υπεραγία Θεοτόκος ομού με το Βρέφος δια δύο αίτια, αφ΄ ενός μεν, ίνα πληρωθή το ρηθέν δια του Προφήτου Ωσηέ λέγοντος· «Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου» (Ωσ. ια΄: 1), αφ΄ ετέρου δε, ίνα φιμωθή παν στόμα των αιρετικών. Διότι εάν δεν έφευγεν ο Κύριος, αλλ΄ ήθελε συλληφθή από τον Ηρώδην, εάν μεν εφονεύετο από εκείνον, βεβαίως ήθελεν εμποδισθή η σωτηρία των ανθρώπων, εάν δε δεν εφονεύετο, αλλ΄ έμενεν άθικτος, ίνα τελειώση την οικονομίαν, βεβαίως ήθελε φανή εις τους πολλούς, ότι δεν εφόρεσε την ανθρωπίνην φύσιν πραγματικώς και κατ΄ αλήθειαν, αλλά μόνον κατά δόκησιν και φαντασίαν, επειδή αν εφόρει σάρκα αληθή, όπως ήτο βεβαίως και η αλήθεια, ήθελε κοπή υπό του ξίφους. Εάν λοιπόν οι άθλιοι αιρετικοί ετόλμησαν και τούτο να είπωσιν, ότι δηλαδή κατά φαντασίαν ο Κύριος εγεννήθη, ως ο θεομάχος Μάνης και οι τούτου οπαδοί Μανιχαίοι, μολονότι δεν έλαβον ουδεμίαν αιτίαν και αφορμήν, πόσω μάλλον το τοιούτον θα υπεστήριζον, εάν εύρισκον και αιτίαν; Δια τας ρηθείσας λοιπόν δύο αιτίας φεύγει ο Κύριος εις την Αίγυπτον, και προς τούτοις ίνα συντρίψη και τα εν Αιγύπτω ευρισκόμενα είδωλα.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:
Ἡ OΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ, μέ βαθύτατη θλίψη πληροφορήθηκε τήν ὑβριστική ἀνάρτηση τοῦ Καθηγητή κ. Ἠλία Μόσιαλου, ἀναφορικά πρός τό Πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν Ὑπερευλογημένη Κυρία Θεοτόκο καί τόν Μνήστορα Ἰωσήφ καί ἐκφράζει εὐθέως τήν ἀποδοκιμασία της στήν ἀπαράδεκτη, προσβλητική καί βλάσφημη αὐτή ἀνάρτηση, συμφωνεί δέ ἀπόλυτα καί προσυπογράφει τήν διαμαρτυρία τοῦ ἐκλεκτοῦ ἀδελφοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου τήν ὁποίαν ἀναδημοσιεύει :
Ἀπό αὐτό ἐδῶ τό ταπεινόν βῆμα, ἀπευθύνω
ἔκκλησιν πρός πάντα Ὀρθόδοξον Ἐπίσκοπον, ἄν ὑπάρχῃ ἀκόμη κάποιος καί δέν ἔχῃ
ἀφανισθῆ παντελῶς τό εἶδος, ν’ ἀφορίσῃ τόν βλάσφημον Ἠλίαν Μόσιαλον, ἄν βεβαίως
ἔχῃ βαπτισθῆ, διότι ἔχει γραφῆ ὅτι εἶναι Ἑβραῖος, καθότι ἐτόλμησεν ὁ ἀνόητος νά
λοιδωρήσῃ τήν βάσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού εἶναι ἡ ἐξ Ἁγίου Πνεύματος καί διά
τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας ἐνανθρώπησις τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος,
καθώς καί νά ὑβρίσῃ χυδαίως τήν Βασίλισσαν τῶν Οὐρανῶν καί Μητέρα ὅλων τῶν
Ὀρθοδόξων! Με τήν διαβολήν του αὐτήν κατέστη δαίμων, ἄρα πᾶς Χριστιανός ὀφείλει
νά τόν ἀποφεύγῃ καί οὔτε κἄν νά τόν χαιρετᾶ!
Χαρούμενα Χριστούγεννα -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Γιορτή της χαράς τα Χριστούγεννα και ο καθένας νιώθει την ανάγκη να εξασφαλίσει γύρω του μία ατμόσφαιρα χαράς, στην οικογένεια, στο εργασιακό περιβάλλον, στη συντροφιά, στο χώρο του. Οι φωτεινές γιρλάντες στους δρόμους, στις βιτρίνες και στα παράθυρα των σπιτιών, τα φωτοστόλιστα δεντράκια, οι στημένες φάτνες με τους προσκυνητές βοσκούς και μάγους, ακόμη κάποιες αγορές, ευκαιρίες τουρισμού στο εξωτερικό και διασκέδασης, επισκέψεις, ευχές, δωράκια, όλα αποτελούν προσπάθειες για την εισαγωγή μας σε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα. «Εξάλλου», λέμε, «το απαιτούν οι μέρες».
Και όμως – ποιος δεν το γνωρίζει; - αυτές τις μέρες της χαράς, πάρα πολλοί συνάθρωποί μας γεύονται σκληρότερη τη θλίψη, τον πόνο, τη μοναξιά, την απογοήτευση. Δεν είναι μόνο η ακρίβεια και οι ακόρεστες ανάγκες, πραγματικές ή πλασματικές, που περισσεύουν στις γιορτές. Δεν είναι η φτώχια, η ανεργία, η κακομοιριά, που σωρεύεται στην κοινωνία μας. Δεν είναι πάντοτε η έλλειψη υλικών αγαθών. Αυτό που κυρίως λείπει είναι η αγάπη και η ειρήνη του Θεού απ΄ τις καρδιές μας. Δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα ούτε γιορταστικό σκηνικό η χαρά. Είναι καρπός του αγίου Πνεύματος. Τη γεύεται και την οικειοποιείται ο χριστιανός δια της πίστεως, μέσα στην Εκκλησία.
The Nativity of Our Lord and Savior, Jesus Christ
Reading from the Synaxarion:
The incomprehensible and inexplicable Nativity of Christ came to pass when Herod the Great was reigning in Judea; the latter was an Ascalonite on his fathers's side and an Idumean on his mother's. He was in every way foreign to the royal line of David; rather, he had received his authority from the Roman emperors, and had ruled tyrannically over the Jewish people for some thirty-three years. The tribe of Judah, which had reigned of old, was deprived of its rights and stripped of all rule and authority. Such was the condition of the Jews when the awaited Messiah was born, and truly thus was fulfilled the prophecy which the Patriarch Jacob had spoken 1,807 years before: "A ruler shall not fail from Judah, nor a prince from his loins, until there come the things stored up for him; and he is the expectation of the nations" (Gen.49:10).
Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα!
"Ιδού καιρός ήγγικε της σωτηρίας ημών! Ευπρεπίζου σπήλαιον, η Παρθένος εγγίζει του τεκείν".
Με τον ύμνο αυτόν ο ιερός υμνωδός, μας εισάγει στην μεγάλη εορτή της Γεννήσεως
του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Ακούγοντας τα πανέμορφα αυτά λόγια έρχεται συνειρμικά στο νού μας μια παρόμοια
υμνολογική φράση από την Μ. Τεσσαρακοστή:
"ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας".
Η σύνδεσή τους βαθύτατη, αφού κανένα νόημα δεν θα είχε ο ευπρεπισμός του υλικού
σπηλαίου της Βηθλεέμ.
Το ζητούμενο είναι ο ευπρεπισμός του σπηλαίου της ψυχής μας. Και τούτο δεν
μπορεί να συμβεί παρά μόνον διά της μετανοίας.Eίθε αυτά
τα Χριστούγεννα να είναι ένα νέο πνευματικό ξεκίνημα με περισσότερο ζήλο για
αγώνα ώστε έτσι η Γέννηση του γλυκυτάτου Ιησού μας να επιτελείται διαρκώς εντός των
σπηλαίων των καρδιών μας.
Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα!
Χριστούγεννα στη σπηλιά -- Tου Φώτη Κόντογλου
Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα και χιονιάς πάντα πάνε μαζί. Μα εκείνη τη χρονιά οι καιροί ήτανε φουρτουνιασμένοι παρά φύση. Χιόνι δέν έρριχνε. Μοναχά που η ατμόσφαιρα ήτανε θυμωμένη, και φυσούσανε σκληροί βοριάδες με χιονόνερο και μ’ αστραπές. Καμμιά βδομάδα ο καιρός καλωσύνεψε και φυσούσε μια τραμουντάνα που αρμενιζότανε. Μα την παραμονή τα κατσούφιασε. Την παραμονή από το πρωΐ ο ουρανός ήτανε μαύρος σαν μολύβι, κ’ έπιασε κ’ έρριχνε βελονιαστό χιονόνερο.
Σε μια τοποθεσία που τη λέγανε Σκρόφα, βρισκότανε ένα μαντρί με γιδοπρόδατα, απάνω σε μια πλαγιά του βουνού που κοίταζε κατά το πέλαγο. Το μέρος αυτό ήτανε άγριο κ’ έρημο, γεμάτο αγριόπρινα, σκίνους και κουμαριές, που ήτανε κατακόκκινες από τα κούμαρα. Το μαντρί ήτανε τριγυρισμένο με ξεροτρόχαλο [=ξερολιθιά].
ΠΟΤΕ ΗΛΘΕ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΔΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ; -- Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης
Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων ἀπό τήν «Πρός Γαλάτας» ἐπιστολή τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου ἐπισημαίνεται ὅτι, ὅταν ἦλθε ὁ κατάλληλος καιρός, ὅταν συμπληρώθηκε ὁ χρόνος, ἔστειλε ὁ Θεός στή γῆ τόν Υἱόν Του, πού γεννήθηκε ἀπό γυναῖκα, τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο, καί ἔζησε μέσα στίς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, γιά νά ἐξαγοράσει ὅσους βρίσκονταν ὑπό τήν δουλεία τοῦ Νόμου καί γιά νά πάρουμε τήν θεία υἱοθεσία: «῞Οτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν»1.
1. ῾Η παιδαγωγία ᾿Ιουδαίων καί ᾿Εθνικῶν
Στή συνάφεια τοῦ κειμένου ἡ ἔλευση τοῦ χρόνου τῆς ἐνανθρωπήσεως σχετίζεται μέ τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ παιδαγωγίας διά τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος ἐλειτούργησε ὡς κηδεμών, ὡς ἐπίτροπος, ὡς νηπιαγωγός τῶν εἰς νηπιακή πνευματική κατάσταση εὑρισκομένων ᾿Ιουδαίων. Δέν ἦσαν ἀκόμη ὥριμοι οἱ ᾿Ιουδαῖοι γιά νά μετάσχουν ὡς κληρονόμοι στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἦσαν νήπιοι· γι᾿ αὐτό ὁ Θεός τούς ἔθεσε χρόνο, προθεσμία διαπαιδαγωγήσεως, μέχρις ὅτου ἔλθει ὁ χρόνος νά λάβουν τήν κληρονομία:
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου
Μυστήριον ξένον καὶ παράδοξον βλέπω· ποιμένες, μου περιηχοῦσι τὰ ὦτα, οὐκ ἔρημον συρίζοντες μέλος, ἀλλ’ οὐράνιον ᾄδοντες ὕμνον. Ἄγγελοι ᾄδουσιν, ἀρχάγγελοι μέλπουσιν, ὑμνεῖ τὰ Χερουβὶμ, δοξολογεῖ τὰ Σεραφὶμ, πάντες ἑορτάζουσι Θεὸν ἐπὶ γῆς ὁρῶντες, καὶ ἄνθρωπον ἐν οὐρανοῖς· τὸν ἄνω κάτω δι’ οἰκονομίαν, καὶ τὸν κάτω ἄνω διὰ φιλανθρωπίαν. Σήμερον Βηθλεὲμ τὸν οὐρανὸν ἐμιμήσατο· ἀντὶ μὲν ἀστέρων ἀγγέλους ὑμνοῦντας δεξαμένη, ἀντὶ δὲ ἡλίου τὸν τῆς δικαιοσύνης ἀπεριγράπτως χωρήσασα. Καὶ μὴ ζήτει πῶς· ὅπου γὰρ βούλεται Θεὸς, νικᾶται φύσεως τάξις. Ἠβουλήθη γὰρ, ἠδυνήθη, κατῆλθεν, ἔσωσε· σύνδρομα τὰ πάντα τῷ Θεῷ. Σήμερον ὁ ὢν τίκτεται, καὶ ὁ ὢν γίνεται ὅπερ οὐκ ἦν· ὢν γὰρ Θεὸς, γίνεται ἄνθρωπος, οὐκ ἐκστὰς τοῦ εἶναι Θεός. Οὐδὲ γὰρ κατ’ ἔκστασιν θεότητος γέγονεν ἄνθρωπος, οὐδὲ πάλιν κατὰ προκοπὴν ἐξ ἀνθρώπου γέγονε Θεός· ἀλλὰ Λόγος ὢν, διὰ τὸ ἀπαθὲς σὰρξ ἐγένετο, ἀμεταβλήτου μενούσης τῆς φύσεως. Αλλ’ ότε μεν ετέχθη, Ιουδαίοι ηρνούντο τον ξένον τόκον και Φαρισαίοι παρηρμήνευον τας θείας βίβλους, και Γραμματείς υπεναντία του νόμου ελάλουν. Ηρώδης τον τεχθέντα εζήτει, ουχ ίνα αυτόν τιμήση, αλλ’ ίνα αυτόν απολέση.
«Ἡ Βηθλεὲμ δοξάζεται...» -- Τοῦ Εὐαγγέλου Ἀποστόλου (πρ. Λυκειάρχου), θεολόγου, φιλολόγου
Μία ἀσήµαντη πολίχνη, ἡ Βηθλεὲµ (εἰς τὰ Ἑβραϊκά: Μπὲθ Ἐλωχίµ = ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ) γίνεται σηµαντική, διότι ἐκεῖ, σύµφωνα µὲ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν γεννᾶται ὡς ἄνθρωπος, ὁ Θεάνθρωπος. Γεννᾶται, εἰς µίαν ἀσήµαντον φάτνην καὶ τὸν ζεσταίνουν, µὲ τὰ χνῶτα τους, µερικὰ οἰκόσιτα ζῷα. Τὸν τιµοῦν µὲ τὴν παρουσία τους οἱ τρεῖς Μάγοι (Βαλτάσαρ, Γασπάρ, Μελχιόρ), ἤτοι τρεῖς σηµαντικοὶ ἀστρονόµοι - ἡγέτες τῆς Ἀνατολῆς. Τοὺς καθοδηγεῖ τὸ ἄστρο τῆς Βηθλεέµ: ἀστρονοµικό φαινόµενο ἢ θεϊκὸ σηµάδι. Ἡ ὀρθὴ ἐπιστήµη σεµνύνεται, ἐνώπιον τοῦ µεγαλείου τῆς ταπεινότητος, ἐνώπιον τῆς Σοφίας, ἡ ὁποία Ἀγαπᾶ - ∆ηµιουργεῖ - Τελειοποιεῖ (Ὡς ἐµεγαλύνθη τὰ ἔργα σου Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας...).
Οἱ ποιµένες ἔκθαµβοι γονατίζουν καὶ προσκυνοῦν, οἱ Ἄγγελοι λαµπρύνουν καὶ δοξολογοῦν (Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία). Τὸ σωτηριολογικὸν θαῦµα, ἀρχίζει: ἡ Εἰρήνη εὐαγγελίζεται εἰς τὴν Γῆ, ἀρκεῖ νὰ φύγη ἡ ὁµίχλη τῆς ἁµαρτίας, ἀπὸ τὴν σκέψιν µας, ἡ πλάνη τῆς φιληδονίας ἀπὸ τὴν καρδιά µας καὶ ὁ τυχοδιωκτισµὸς τῆς ἐπικυριαρχίας ἀπὸ τὴν ψυχήν µας.
Τη ΚΕ΄ (25) Δεκεμβρίου, η κατά Σάρκα ΓΕΝΝΗΣΙΣ του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Η Γέννησις του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού ούτως εγένετο. Βλέπων ο φιλάνθρωπος Θεός ότι το γένος των ανθρώπων ετυραννείτο υπό του διαβόλου, ευσπλαγχνίσθη, και αποστείλας τον Άγγελον αυτού Γαβριήλ διεμήνυσε δι΄ αυτού εις την Θεοτόκον το «Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου»· ειπούσης δε Αυτής το «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», ευθύς συνελήφθη εν τη αχράντω και παρθενική μήτρα Αυτής ο Υιός και Λόγος του Θεού και Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Όταν δε ήγγιζον προς το συμπληρούσθαι οι εννέα μήνες από της Συλλήψεως, τότε εξεδόθη διάταγμα υπό του Καίσαρος Αυγούστου, ίνα απογραφή όλη η οικουμένη, ήτις ήτο υπό την εξουσίαν του· ταύτην δε την απογραφήν ίνα ενεργήση, απεστάλη ο ηγεμών Κυρήνιος εις τα Ιεροσόλυμα. Τότε λοιπόν ανέβη και Ιωσήφ ο Μνήστωρ και φύλαξ της Θεοτόκου μετ΄ Αυτής εις την Βηθλεέμ, ίνα απογραφώσιν εκεί. Μέλλουσα δε να γεννήση η Παρθένος, δεν εύρε τόπον προς κατοικίαν, δια τον πολύν λαόν, όστις συνήχθη εκεί, και ο οποίος προλαβών κατώκησεν εις όλας τας οικίας της Βηθλεέμ. Δια τούτο εμβήκεν εντός πτωχικού σπηλαίου, ένθα εγέννησεν αφθόρως τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, και σπαργανώσασα ως βρέφος τον Κτίστην των απάντων, έθηκεν αυτόν εις την φάτνην (Λουκ. β: 7) των αλόγων ζώων, διότι έμελλε να ελευθερώση ημάς από την αλογίαν.