Η αντίσταση κατά της μεγάλης και καταστροφικής νέας θρησκείας που ονομάζεται Οικουμενισμός είναι ελαχίστη. Υπάρχουν πολλοί που γράφουν, κηρύττουν και διαμαρτύρονται εναντίον του Οικουμενισμού, αλλά πρακτικά μέτρα, όπως, διακοπή μνημοσύνου και επικοινωνίας, όπως μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες μας, δεν παίρνουν. Επί πλέον δε, στρέφονται και εναντίον εκείνων που ακολουθούντες το παράδειγμα και την διδασκαλία των αγίων μας, διακόπτουν κάθε επικοινωνία Εκκλησιαστική με τους δεδηλωμένους Οικουμενιστές.
Ὀφείλουμε νά τό ὁμολογήσουμε δημοσίως --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Μετὰ τὸν «ἅγιο» Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο, ὁ ὁποῖος, πρὶν λίγο καιρὸ ἔκαμε λόγο γιὰ «μυριάδες διαδρομὲς ποὺ ὁδηγοῦν στὸ ἴδιο μέρος», δηλαδὴ στὸν «ἴδιο Θεό», ἀναγνωρίζοντας σωστικὴ λειτουργία καὶ στὶς μυριάδες αἱρέσεις καὶ θρησκεῖες τοῦ κόσμου, ἔρχεται καὶ ὁ μέντοράς του Πατρ. Βαρθολομαῖος, ἀντὶ νὰ τὸν συνετίσει, τὸν ἐπικρότησε, ἐκφράζοντας τὴν πίστη του, στὸν «πλοῦτο τῶν διαφορετικῶν τρόπων προσέγγισης τοῦ Θεοῦ»! Κατά πολλούς «ἀντι-οικουμενιστάς» ψευδεπισκόπους, οὐδέν πρόβλημα! Κατ' αὐτούς, ὅλοι οἱ πανθρησκειακοί Οἰκουμενισταί «πατριᾶρχαι», «ἀρχιεπίσκοποι» κ.ἄ. τήν ψυχήν των μόνον βλάπτουν καί οὐδόλως τήν Ἐκκλησίαν!!! Τό πᾶν γι' αὐτούς εἶναι ἡ (ἐν Διαβόλῳ) ἑνότης! Ἄλλωστε, ἡ «κόκκινη γραμμή» γιά κάποιους ἀπό αὐτούς τούς «λέοντες τῆς Ὀρθοδοξίας» εἶναι τό «κοινόν ποτήριον» μέ τόν «πάπαν» καί ὄχι ἡ κήρυξις τῆς πανθρησκείας, ἡ ὁποία γίνεται πλέον φανερά! Ὀφείλουμε νά τό ὁμολογήσουμε δημοσίως: Οἱ μέν ἐργάται τοῦ Σατανᾶ εἶναι ἰσχυροί κοσμικῶς, ἐπειδή «ὁ κὸσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α' Ἰω., 5:19), κυριαρχοῦν παντοῦ καί κηρύττουν μέ παρρησίαν ὅ,τι τούς προστάσσει τό ἀφεντικόν των (ὁ Διάβολος), οἱ δέ ἐργάται τοῦ Χριστοῦ, αὐτοί οἱ ὀλίγοι πού ἀπέμειναν, τέλος πάντων, διώκονται ἀπηνῶς ἀπό τούς πρώτους!
Διαφάνεια ή ψευδαίσθηση; -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθ. Παν. Αθηνών
Η διαφάνεια της χριστιανικής μας συνειδήσεως, σαν στόχος της πνευματικής μας ζωής, αποκτάται, όπως γνωρίζουμε, με την εργασία της νήψεως και της εγρηγόρσεως.
Ίσως, θα έλεγε κανείς, ότι η διαφάνεια αυτή είναι μια αδιάλειπτη νηπτική λειτουργία και ποτέ μια ποιότητα πνευματικής ζωής σε σταθερή και αναλλοίωτη εικόνα αυτοσυνειδησίας. Διαφάνεια και νήψη, σαν όροι πνευματικής ζωής, δεν διαφέρουν ουσιαστικά. Κι οι δυο όροι δηλώνουν μια προσπάθεια πνευματικής διαύγειας. Ίσως η μόνη διαφορά να βρίσκεται στο γεγονός ότι εμείς τείνουμε να εννοούμε τη διαφάνεια σαν καρπό της νήψεως. Σ’ αυτή την περίπτωση η νήψη είναι η οδός που μας οδηγεί στο φωτεινό χώρο της πνευματικής ζωής που λέγεται διαφάνεια της χριστιανικής μας συνειδήσεως! Αυτό πάλι σημαίνει ότι, αν η νήψη δεν είναι αυθεντική, δεν φθάνουμε ποτέ στην αυθεντική διαφάνεια της χριστιανικής μας συνειδήσεως. Αν δεν γνωρίζουμε να νήφουμε αυθεντικά, η αυτοσυνειδησία μας δεν είναι διαφανής «εν Χριστώ Ιησού», αλλά μια ψευδαίσθηση που συντηρεί απλώς ένα χριστιανικό προσωπείο!
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΑΓΙΑ, Η
ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΜΩΜΟΣ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΕΙΚΟΙΖΕΤΑΙ
Ει δέ και των παλαιών
αγίων «ουκ ην άξιος ο κόσμος» κατά τον απόστολον, πως αν ταύτης ην επάξιος, της
και των κατ΄ ουρανόν αγίων υπερτέρας;
Αμέλει σύνες και τούτω της Παρθένου την υπεροχήν όση· εκείνοις μεν γαρ
φεύγουσι την μετ΄ ανθρώπων δίαιταν, ως ο αυτός φησιν, «όρη και ερημίαι και οπαί
της γης», ταύτη δε τα άγια των αγίων ενδιαίτημα εδόθη, οις εμφιλοχωρείν η
πάναγνος ανείται, μήπω μηδ΄ εις ηλικίαν παραγγείλασα παίδων, ει και των εις
φρονούσαν αφιγμένων εμφρονεστέρα ούσα έδειξε.
Δοτή γαρ ούσα παρά Θεού
και Θεώ προ γενέσεως αύτη (πως δ΄ ουκ έμελλεν η και προ των αιώνων εις
κατοικητήριον προωρισμένη του των αιώνων ποιητού;)· δοτή τοίνυν ούσα Θεώ και
καρπός ευχής και δικαίων αιτήσεως (ω προσευχής εκείνης πτερών! ω παρρησίας, ην
εύρε προς Κύριον! ω καρδιών εκείνων επί τοσούτον ασπίλων, ως τοιαύτην προσευχήν
αναπέμψαι, προς τοσούτον φθάνουσαν και τοσούτον ανύουσαν!).
(Άγιος Γρηγόριος ο
Παλαμάς).
Τη Ζ΄ (7η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών και θαυματουργός ΛΑΖΑΡΟΣ, ο εν τω Γαλλησίω όρει ασκήσας εν ειρήνη τελειούται.
Λάζαρος ο τρισμακάριστος Πατήρ ημών κατήγετο εκ της Μικράς Ασίας, από χωρίον τι ευρισκόμενον πλησίον της Μαγνησίας, γεννηθείς εν έτει 967. Οι γονείς του ωνομάζοντο Νικήτας και Ειρήνη, αμφότεροι ευγενείς, θεοσεβείς και ενάρετοι. Καθ’ ον χρόνον εγεννάτο ο Όσιος, εξαπέστειλεν ο Θεός από τον ουρανόν φως θείον, το οποίον επλήρωσεν όλον τον πατρικόν του οίκον, όπερ εφανέρωσεν, ότι το βρέφος, το οποίον εγεννάτο, έμελλε να γίνη υιός φωτός και δοχείον της θείας ελλάμψεως. Ταύτην την έλλαμψιν φοβηθείσαι αι συνηθροισμέναι εκεί γυναίκες εξήλθον του οίκου, έμεινε δε μόνη η μήτηρ. Ηκολούθησε δε και δεύτερον θαύμα· διότι αφού παρήλθεν ώρα ικανή και έφυγε το φως από το μέσον, εμβήκαν δε πάλιν αι γυναίκες προς επίσκεψιν της λεχούς, ω του θαύματος! είδον το βρέφος ιστάμενον ευθύς όρθιον και προσευχόμενον κατ’ ανατολάς, έχον τας χείρας του ακουμβισμένας ευτάκτως εις το στήθος του σταυροειδώς· επρομήνυε δε ο Θεός δια τούτων την καθαρότητα τού Οσίου και την δεκτικήν επιτηδειότητα, την οποίαν είχεν η ψυχή του εις τας θείας ελλάμψεις.
Διακοπή μνημοσύνου
«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός
αποφάσεως σωτηρίας.
«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει
του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών Αντιοχείας,
Αλεξανδρείας, Σερβίας, Ρωσίας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας, Βουλγαρίας Γεωργίας,
Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και
λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και
διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και
θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν
και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την
μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του
Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ
Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.
Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄
Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί
χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.
«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του
ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).
Το ΤΕΡΜΑΤΙΣΕ ο Πειραιώς: «ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ οι ιερείς που είναι κατά του εμβολίου – Ύβρις κατά του Θεού η αμφισβήτηση της επιστήμης»
Μόνο «αιρετικούς» δεν τους είπε αυτολεξεί! “Έχουν αφήσει ανεξέλεγκτες ιστοσελίδες που διαδίδουν φοβερά πράγματα για τον εμβολιασμό”.
Σχισματικούς χαρακτήρισε τους ιερείς που προτρέπουν τον κόσμο σε μη εμβολιασμό και δεν τηρούν τα μέτρα στις εκκλησίες, ο Μητροπολίτης Πειραιώς, Σεραφείμ μιλώντας στον ΣΚΑΪ και την εκπομπή «Καλημέρα».
Όπως είπε η εκκλησία από την πρώτη στιγμή συμβούλεψε το ποίμνιό της ότι σε μια πανδημία, τείχος ανοσίας χτίζουμε με δύο τρόπους, είτε με την τεχνητή ανοσία με τον εμβολιασμό είτε με τη φυσική ανοσία, τη νόσηση.
«Όμως η νόσηση εγκυμονεί τον μεγάλο κίνδυνο της διασωλήνωσης και του θανάτου. Άρα η τεχνητή ανοσία του εμβολιασμού είναι η κράτιστη μέθοδος για την επίτευξη του τείχους ανοσίας και την υπέρβαση της πανδημίας. Αυτό το διακήρυξε η εκκλησία από την πρώτη στιγμή.
---------------------------------
Ἡ οἴησις τοῦ δυστυχοῦς αὐτοῦ «ἐπισκόπου» τόν ὡδήγησεν εἰς πολλάς αἱρέσεις καί σχίσματα! Ἡ αἵρεσις πού κηρύττει εἰς τήν παροῦσαν ἀνάρτησιν εἶναι ὅτι ταυτίζει τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ μέ μίαν τοπικήν «ἱεραρχίαν» καί μάλιστα αἱρετικήν καί σχισματικήν! Λαμβάνει μέν τά εὔσημα τῶν δημοσιογράφων-κυβερνητικῶν φερεφώνων τῆς «λίστας Πέτσα», τοῦ τύπου Αὐτιᾶ, καί βεβαίως τῶν ψευταράδων ἰατρῶν πού κατέστρεψαν τήν χώραν μέ τήν ἀντιεπιστημονικήν προπαγάνδαν των ὑπέρ τῶν «ἐμβολίων», ἀλλ' εἶναι ἔνοχος ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Ντροπή σου, κ. Μεντζελόπουλε!
Reading from the Synaxarion:
Paul the Confessor, Patriarch of Constantinople
Saint Paul was from Thessalonica. He became the secretary of Alexander, Patriarch of Constantinople (see Aug. 30), a deacon, and then the successor of Saint Alexander in about 337. Because of his virtue, his eloquence in teaching, and his zeal for Orthodoxy, the Arians hated and feared him. When the Arian Emperor Constantius, who was in Antioch, learned of Paul's election, he exiled Paul and proclaimed the Arian Eusebius Patriarch. Saint Paul went to Rome, where he found Saint Athanasius the Great also in exile. Provided with letters by Pope Julius, Paul returned to Constantinople, and after the death of Eusebius in 342, ascended again his rightful throne; the Arians meanwhile elected Macedonius, because he rejected the Son's con-substantiality with the Father (and the divinity of the Holy Spirit besides).
Η ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ
O κύριος αντίπαλος του πιστού, πού με μύριους τρόπους και τεχνάσματα προσπαθεί να του κλείσει το δρόμο, για τη σωτηρία είναι ένα θηρίο τρικέφαλο, μία σατανική τριάδα: Η σάρκα, με τις εγωκεντρικές και ιδιοτελείς απαιτήσεις της, ο κόσμος, με την αντίχριστη νοοτροπία του και ο αιώνιος εχθρός της σωτηρίας μας, ο σατανάς, που εμπνέει και πυροδοτεί τους δύο προηγουμένους. Γνωρίζει τις διαθέσεις και την δύναμη των τριών αυτών εχθρών ο Κύριος, γι’ αυτό ανακοινώνοντας στους μαθητές τα δίδακτρα, που απαιτεί, για να τους κρατήσει κοντά του διαγγέλλει «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μάρ. 8,34). Η φιληδονία πολιορκεί τον άνθρωπο με τις ηδονές ζητώντας να τον απομακρύνει από τη σωτηρία. Η φιλαργυρία διαφθείρει και διαστρέφει την πίστη στον Θεό και τον καταβαραθρώνει στην ειδωλολατρία. Η φιλοδοξία, υποκαθιστά μέσα στον άνθρωπο την αιώνια δόξα του Θεού. Τι θα πρέπει να αντιτάξει σε αυτούς τους εχθρούς ο μαχητής του Χριστού; Μελέτη της αγίας Γραφής, των βίων των αγίων της Ορθοδοξίας μας, και των πνευματικών βιβλίων της Εκκλησίας μας, για να αποσοβήσει την άγνοια. Προσευχή πολλή, αδιάλειπτη μνήμη Θεού, αλλά και μνήμη θανάτου, για να καταβάλει τη λήθη.
Έγινε από το 1965 η Ένωση των Εκκλησιών ! -- του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου
1. Η εξαπάτηση των πιστών
1. Οι Ορθόδοξοι, τα
τελευταία πενήντα χρόνια, γίνονται συχνά ακροατές και θεατές των πιο
αντορθοδόξων δηλώσεων και εκδηλώσεων εκ μέρους όχι μόνον των Λατίνων, αλλά και
αυτών των ποιμένων τους, οι οποίοι έχουν αποδειχθή τέλειοι Λατινόφρονες, δηλ.
αιρετικώτεροι των αιρετικών Λατίνων.
α. Οι κακόδοξες δηλώσεις
των Ορθοδόξων αυτών Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, επισκόπων, λοιπών κληρικών και
θεολόγων, είναι πολλές.
Κοινός παρανομαστής τους είναι το ότι η Ορθοδοξία δεν είναι πλέον η Μία Aγία Kαθολική και Αποστολική Εκκλησία, που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας. Πιστεύουν ότι βρίσκεται στην ίδια κατάσταση, που είναι η «αδελφή» της Εκκλησία, ο παπισμός. Διακηρύσσουν ότι ο πνευματικός ηγέτης του παπισμού, ο πάπας, είναι ο «πρώτος Επίσκοπος» ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού, ο «πρεσβύτερος αδελφός» τους. Και, τέλος, επαίρονται ότι η «κοινωνία» των δύο «εκκλησιών» είναι «σχεδόν πλήρης», κατά τη διαβεβαίωση του πάπα Παύλου Στ΄, ο οποίος το 1972 δήλωσε : «Μετά της Ορθοδόξου Εκκλησίας ευρισκόμεθα σχεδόν εις τελείαν κοινωνίαν» ! Με άλλα λόγια, κατά τον Πάπα Παύλο Στ΄ η ΄Ενωση έγινε, αλλά δεν είναι ακόμα «τελεία»!
Τη ΣΤ΄ (6η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΠΑΥΛΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, του Ομολογητού και Ιερομάρτυρος.
Παύλος ο μέγας Ομολογητής και Μάρτυς κατήγετο από την Θεσσαλονίκην, εχρημάτισε δε νοτάριος, ήτοι γραμματεύς Αλεξάνδρου του Αγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, και Διάκονος της Αγίας αυτής Εκκλησίας εν έτει τνα΄ (351). Τούτον λοιπόν εχειροτόνησαν οι Ορθόδοξοι Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως μετά τον θάνατον του Αλεξάνδρου. Κωνστάντιος δε ο βασιλεύς, καθό Αρειανός, όταν επανήλθεν εκ της Αντιοχείας έξωσεν αυτόν από τον Πατριαρχικόν θρόνον, και αντί τούτου ανεκήρυξε Πατριάρχην τον Νικομηδείας Ευσέβιον, τον Αρειανόν. Ο δε Άγιος Παύλος μετέβη εις την Ρώμην και εκεί εύρε τον Μέγαν Αθανάσιον εκβεβλημένον όντα και αυτόν από τον θρόνον του.
Όλα τα υποκατάστατα της αληθινής λύτρωσης αλωνίζουν την Γη
Κουρασμένος ο άνθρωπος σήμερα από την υποδούλωσή του στα πάθη, από τη σαρκολατρία και τον απάνθρωπο πολιτισμό μας, αναζητεί επίγειους παράδεισους, εύκολες ορθολογιστικές λύσεις, που θα του χαρίσουν κάποια ψευτολύτρωση. Η αίρεση των Ιαχωβιτών υπόσχεται επίγειο παράδεισο στη γη. Ο Μαχαρίτσι με τις Βέδδες του, μια και δεν μπόρεσε να κάνη παράδεισο τις Ινδίες του, επιθυμεί και υπόσχεται να μας μεταβάλη σε παράδεισο. Γέμισε ο κόσμος από τις αποκρυφιστικές «εσωτερίστικες ψυχολογίες» πλασαρισμένες με πολλή τέχνη και γοητευτικές παραστάσεις, ώστε να χαρίζουν τη γοητεία της λύτρωσης, ενώ πρόκειται για ψευτολύτρωση. Και αυτό μας το βεβαιώνουν άνθρωποι που έμπλεξαν σ΄αυτά τα δίχτυα, γοητευμένοι από τα συνθήματα της εξωτικής αυτής ψυχολογίας και «επιστημονικής» αυτογνωσίας, για να καταλάβουν στο τέλος ότι έχασαν την αυτοτέλεια της προσωπικότητάς τους, ότι έγιναν ρομπότ μιας αποκρυφιστικής δαιμονικής τεχνικής, που αυθυποβάλλει το άτομο και το εκμηδενίζει, χαρίζοντάς του κάποια παροδική ψευδαίσθηση λύτρωσης. Όλα τα υποκατάστατα της αληθινής λύτρωσης αλωνίζουν την Γη. Όμως ο αληθινός Παράδεισος βρίσκεται στη καρδιά του ανθρώπου, στον αγιασμό του και την ένωσή του με το Χριστό. Από κει ξεκινά και συνεχίζεται στη Βασιλεία των Ουρανών. Προϋποθέτει το σήκωμα του Σταυρού του Χριστού, όπως τον σήκωσαν και τον σηκώνουν οι Άγιοι κάθε εποχής, μέσα στον ιερό χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
Πολλοί εὐσεβοφανεῖς ἐπικρίνουν ἐκείνους πού διαφωνοῦν μέ τούς μεγαλόσχημους οἰκουμενιστές, γιατί, λένε, δέν ταιριάζει οἱ μικροί καί ἀμαθεῖς νά μή δείχνουν τόν προσήκοντα σεβασμό σέ ἐξέχοντα πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας. Θεωροῦν ἀσέβεια ἕνας ἁπλός ἱερέας, ἕνας μοναχός ἤ ἕνας θεολόγος νά κρίνει τίς πράξεις τῶν Μητροπολιτῶν, τῶν Ἀρχιεπισκόπων καί τῶν Πατριαρχῶν. Μόνο νά ἐπαινεῖ ἐπιτρέπεται. Ποτέ νά διαφωνεῖ καί μάλιστα δημοσίως. Οἱ ἱερεῖς καί οἱ μοναχοί πρέπει νά εἶναι πειθήνια ὄργανα τῶν προϊσταμένων τους, τῶν «ἡγουμένων» τους. Νά καθησυχάζουν τή συνείδησή τους ἀποδεχόμενοι τό «ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες» καί ἄς ἀποδεικνύουν τά γεγονότα τό ἀντίθετο. Συνηθίζουν ἐπίσης οἱ ἀδελφοί αὐτοί νά χαρακτηρίζουν τούς ζηλωτές ὡς φανατικούς, στενόμυαλους, ἀδιάκριτους, ἀδιάλλακτους καί προβληματικούς. Γιά τούς πρωτεργάτες ὅμως κι ἔνοχους καμιά λέξη. Δέν θέλουν νά δυσαρεστήσουν τούς μεγάλους καί να χάσουν τήν εὔνοιά τους.
Ο ανίερος πόλεμος εναντίον των ανεμβολίαστων θα συνεχιστεί, θα μας αποκλείσουν από παντού.
Για «ιατροφασιστικό τρόπο» διαχείρισης της πανδημίας κατηγόρησε την κυβέρνηση μιλώντας στον Focus FM και στη δημοσιογράφο Δέσποινα Μποτίτση ο Νομικός, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Κωνσταντίνος Βαθιώτης.
«Προβλέπω ότι με το
“σύνδρομο του βραστού βατράχου” θα πάμε και σε rapid test για σούπερ μάρκετ και για όλα τα υπόλοιπα» σημείωσε
προσθέτοντας ότι «αυτός ο ανίερος και ολοκληρωτικός πόλεμος που διεξάγεται
εναντίων των ανεμβολίαστων Ελλήνων θα συνεχιστεί και θα επιδεινωθεί».
«Είναι λυσσασμένοι, δεν θα
σταματήσουν, εάν δεν ολοκληρώσουν την επίθεσή τους. Θα μας αποκλείσουν από
παντού, δεν πρέπει να φοβηθούμε τίποτα» ανέφερε ο κ. Βαθιώτης.
«Αξίζει όσο τίποτε άλλο να
υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, την ψυχή μας, τη συνείδησή μας», κατέληξε.
«Ο.Τ.»
Reading from the Synaxarion:
Galaktion & his wife Episteme, the Martyrs of Emesa
Saint Galaktion was from Emesa, the son of Cleitophon and Leucippe, pagans who had been instructed in piety by a certain Christian named Onuphrius and received holy Baptism. Saint Episteme, born of unbelieving parents, was baptized before she was wedded to Galaktion. After their marriage they remained in virginity and lived in separate monastic houses. Betrayed as Christians, they suffered martyrdom during the reign of Decius, about the year 250.
ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Ουδέποτε άλλοτε υπήρξε τόση σύγχυσις περί Ορθοδοξίας εις τον Ελληνικόν χώρον, όση υπάρχει σήμερον. Ζώμεν εις μίαν χώραν φωτός απλέτου, φωτός υπερφυσικού, όπου ανέτειλεν με τον Χριστιανισμόν και το αγνοούμεν. Επειδή δεν απεκτήσαμεν αίσθησιν δια την γεύσιν των πνευματικών ουσιών, αρνούμεθα να δεχθώμεν και την ύπαρξίν των και την υπεροχήν των. Πολλοί, όταν αναφέρουν την Ελλάδα, εννοούν ένα προχριστιανικόν φως της Αριστοτελικής ή Πλατωνικής φιλοσοφίας ή τους Πυθαγορίους ή την Στοάν και ένα καθαρόν φυσικόν και ακτινοβόλον φως, με το οποίον είναι προικισμένη η μεσημβρινή Πατρίς μας, όπου φωτίζει τα μαρμάρινα μνημεία μας και τας απαραμίλλους φυσικάς καλλονάς της. Ούτε καν υποψία, ότι έχομεν τον κατά παράδοσιν πάμφωτον Ορθόδοξον Χριστιανισμόν, τον οποίον επεξειργάσθη εις όλας του τας μορφάς, ως αλήθειαν, ως κάλλος, ως δόγμα, ως πνευματικότητα, ως υπερούσιον λειτουργικήν ζωήν και ως ρυθμόν τέχνης, η χορεία των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας κατ’ ιδίαν και εν Ιεραίς Συνόδοις τη συνεργεία του Αγίου Πνεύματος. Και διατί αυτή η τραγική άγνοια των θείων θησαυρών μας;
ΑΥΤΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ : Η ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΛΕΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ
Η ευρωβουλευτής Christine Anderson (Γερμανία) στην ομιλία της σε διάσκεψη τύπου στέλνει ένα πανίσχυρο μύνημα προς τους λαούς της Ευρώπης!
Μυστικὴ κατάστασις τῆς ψυχῆς ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ ΚΑΙ ΕΚΣΤΑΣΙΣ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Δύο λέξεις μέ βαθύ πνευματικό νόημα: Κατάνυξη – Ἔκσταση. Νά ποῦμε ἀπ’ τήν ἀρχή πώς γειτονεύουν καί συνορεύουν. Ἡ κατάνυξη, σύμφωνα καί μέ τό ἑρμηνευτικό λεξικό Μπαμπινιώτη, εἶναι «αἴσθημα ἔντονης θρησκευτικῆς ἀνάτασης, ἤ ἔξαρσης». Ἐνῶ ἔκσταση, εἶναι κατάσταση κατά την ὁποία ὁ ἄνθρωπος ἔχει την αἴσθηση πώς ἀποσπᾶται ἀπό τόν κόσμο καί τά τοῦ κόσμου. Θά λέγαμε πώς, προηγεῖται ἡ κατάνυξη καί ἀκολουθεῖ ἡ ἔκσταση. Ὡστόσο, εἶναι δύο ἐξαίσιες ψυχικές καταστάσεις θείου ἔρωτα. Ἀφοῦ μέ τήν κάθαρση, διαλυθοῦν τά σκοτάδια τῆς ψυχῆς, ἀκολουθοῦν τά στάδια τῆς πνευματικῆς ζωῆς: Ἱερή ἡσυχία, προσευχή, κοινωνία, κατάνυξη, ἕνωση, ἔλλαμψη, ἔκσταση καί θέωση. Τά στάδια, βέβαια, ὅλα, δεν εἶναι γιά ὅλους. «Ἀστήρ γάρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ». Τά ρεκόρ δέν εἶναι γιά ὅλους τούς ἀθλητές. «Κατά μικρόν ὁ ἄνθρωπος αὐξάνει καί γίνεται εἰς ἄνδρα τέλειον», λέγει ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος. Ὅλοι, κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, τείνουμε «προς τήν τελείαν τῶν τελείων ἀτέλεστον τελειότητα».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)