ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ -- ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΚΟΚΟΡΗ ΙΑΤΡΟΣ – ΘΕΟΛΟΓΟΣ Ἀντιπρόεδρος τῆς Πολιτιστικῆς καί Κοινωνικῆς Κινήσεως «ΕΠΑΛΞΕΙΣ»

ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΑΘΗΝΑ 2021 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ 5G. Ἰατρική καί σφαιρικά ἐμπεριστατωμένη μελέτη πού ἀναδεικνύει τήν ἀλήθεια γιά τόν κορωνοϊό, τά ἐμβόλια καί τό 5G.

 

Συγγραφεύς: Μαγδαληνή Κόκορη Τίτλος: Ἰατρικές Συμβουλές 25 Μαρτίου 2021, Ἀθῆναι ISBN: 978-618-00-2854-6 Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευσις τοῦ παρόντος βιβλίου, ὄχι ὅμως γιά ἐμπορικούς σκοπούς. Τηλέφωνο: 210-5982586, 2105982573 margalini.kokori@gmail.com

 

Εἶναι ἀπὸ ὅλους, μᾶλλον, ἀντιληπτό ὅτι βρισκόμαστε στὰ πρόθυρα ἑνός ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν σχεδιαζομένου παγκοσμίου πολέμου. Εἶναι ἐπίσης γνωστό ὅτι στοὺς πρόσφατους πολέμους, ὁ πόλεμος πῆρε καί μιά ἰδιαίτερη μορφή μὲ τὴν χρήση βιολογικῶν ὅπλων. Αὐτή εἶναι μία πραγματικότητα πού κανείς δέν μπορεῖ νά τήν ἀμφισβητήσει. Ἀφοῦ, λοιπόν, τὸ βλέπουμε καὶ τὸ συνειδητοποιοῦμε, ὅτι πλησιάζει ἡ ἡμέρα ποὺ θὰ ἀνοίξουν οἱ ἀσκοί τοῦ Αἰόλου τοῦ παγκοσμίου πολέμου, δέν πρέπει νά ἐξετάσουμε τί ἔγινε ἀλλά καί τί ἤδη γίνεται σέ ἐπίπεδο βιολογικοῦ πολέμου; Σέ χρόνους παλαιούς, γιά νά ὑποκύψει στήν ἐπίθεση τοῦ ἐχθροῦ μιά πόλη πού ἀντιστεκόταν, ὁ ἐχθρός τήν περιεκύκλωνε, γιά νά τῆς στερήσει τρόφιμα καί νερό. Κάτω ἀπό τίς συνθῆκες αὐτές, ἡ τυχόν ἐξάπλωση μέσα στήν πόλη κάποιας ἐπιδημίας θά ἦταν εὔκολη. Μέ τόν τρόπο αὐτό, διευκολυνόταν ἡ κατάρρευση τοῦ ἀμυνόμενου. Σάν πόλη ἄς θεωρήσουμε τό ἴδιο μας τό σῶμα καί ἄς ἐξετάσουμε ἄν τά μέτρα τά ὁποῖα ἐπιβάλλονται γιά τήν τάχα προστασία μας ἀπό τόν κορωνοϊό, ἄν ἐνισχύουν τήν ἄμυνα τοῦ σώματός μας ἤ ἀντίθετα, τό καθιστοῦν εὐάλωτο στήν ἐπιδημία. Στόν βιολογικό πόλεμο τά δεδομένα εἶναι δύο: Τό βιολογικό ὅπλο πού θά χρησιμοποιηθεῖ, π.χ. ἕνας ἰός, καί ἡ ἄμυνα τήν ὁποία μπορεῖ νά προβάλλει ὁ ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τίς προϋποθέσεις γιά νά ἀναπτύσσει τήν ἄμυνά του σέ ἕνα εἰσβολέα τοῦ σώματός του. Γιά νά τό καταλάβουμε αὐτό, πῶς ἀντιδρᾶ ὁ ὀργανισμός ἀμυνόμενος ἀπέναντι σέ ἕνα ἰό, ἄς δοῦμε τί συμβαίνει μέ τόν κορωνοϊό.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω Αγίω!

 

Ἅγιον Πνεῦμα καί Χριστιανική ἑνότης -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

1. Ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν

Ἕνα εὔκολο –καὶ πρόχειρο– ἐπιχείρημα, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ συγγένεια τῶν Μεγάλων Θρησκειῶν (Θρησκευμάτων ὀρθότερα), εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ ἕνα Θεό, πού ἀπὸ κοινοῦ ἀποδέχονται. Καὶ βέβαια ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας.

Ὁ ἕνας ὅμως Θεὸς θεωρεῖται ἀπὸ τὰ διάφορα θρησκεύματα μέσα ἀπὸ εἰδικὴ προοπτική, ὥστε τελικὰ νὰ διαφέρει ὁ Θεὸς ἀπὸ θρησκεία σὲ θρησκεία, καὶ τελικὰ νὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός, στὸν ὁποῖο ἀναφέρονται, ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανικὲς «Ὁμολογίες».

Ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν εἶναι μὲν ἕνας, ἀλλὰ διακρίνεται σὲ Τρία Θεῖα Πρόσωπα, κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ Ὁποῖα ἔχει τὸ πλήρωμα τῆς θεότητας, χωρὶς ὅμως νὰ γίνεται λόγος γιὰ «τρεῖς θεούς», ἀλλὰ γιὰ Ἕνα, ὅπως ὁμολογοῦμε καὶ στὸ «σύμβολο τῆς πίστεως, («Πιστεύω εἰς ΕΝΑ Θεόν…»). Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι «ὁ Θεὸς ποὺ ἀποκαλύπτεται στὴν ἱστορία, δὲν εἶναι μία μοναχικὴ ὕπαρξη, αὐτόνομη Μονάδα ἢ ἀτομικὴ Οὐσία. Εἶναι Τριάδα ὑποστάσεων, τρία Πρόσωπα μὲ ἀπόλυτη ὑπαρκτικὴ ἑτερότητα, ἀλλὰ καὶ κοινότητα Οὐσίας, Θέλησης καὶ Ἐνέργειας»1.

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

 

Τη ΚΔ΄ (24η) Μαΐου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΣΥΜΕΩΝ του εν τω Θαυμαστώ Όρει.

Συμεών ο Όσιος Πατήρ ημών ο Θαυμαστορείτης ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστίνου Β΄ του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φξε΄ -  φοη΄ (565 – 578). Τούτον ο Κύριος ηυδόκησε να γεννηθή, δια να έχωμεν όχι μόνον πρεσβευτήν και μεσίτην παρά Θεώ, αλλ’ ιατρόν ψυχών και σωμάτων, τύπον δε του ερημητικού βίου και παράδειγμα φιλοσοφίας πατρικής. Διότι εκ της βρεφικής αυτού ηλικίας ηκολούθησε την αρετήν, εκ μειρακίου την άσκησιν και ούτω, εκ νεαράς ηλικίας μέχρι θανάτου, και θείων οραμάτων κατέστη άξιος και της χάριτος των θαυμάτων απήλαυσε. Ας διηγηθώμεν όθεν δια της μικράς μας δυνάμεως τον βίον αυτού και τα κατορθώματα, επικαλούμενοι εις βοήθειαν τον κοινόν ημών Δεσπότην και τας πρεσβείας του Οσίου Συμεών. Άνθρωπός τις, νέος την ηλικίαν, Ιωάννης ονόματι, καταγόμενος από την Έδεσσαν της Μεσοποταμίας, μετέβη, μετά των γονέων του, μυροποιών την τέχνην, ίνα κατοικήση εις Αντιόχειαν. Θέλοντες δε να υπανδρεύσουν τον υιόν των, εύρον κόρην ωραίαν, Μάρθαν ονόματι, μεθ’ ης υπάνδρευσαν αυτόν.

Πανδημία- επιδημία ή ενδημία ευήθειας! -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Είναι πρόδηλο ότι ο κόσμος μας ραγδαίως έχει μεταβληθεί και βιώνουμε, με το πρόσχημα της επιτακτικής ανάγκης, η οποία συνίσταται σε υπέρτερους λόγους δημοσίας υγείας, η επί μακρόν αναστολή θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας, όπως αυτά ρητώς κατοχυρώνονται εις το Σύνταγμα (άρθρο 5 παρ, άρθρο 7 του Συντάγματος), ήτοι το δικαίωμα εις την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητά μας, του δικαιώματος αυτοδιάθεσης της υγείας μας, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, πέραν από την Συνταγματική και εγχώρια νομική κατοχύρωση, διασφαλίζεται υποκείμενη και εις ένα συναφές πρόσθετο πλέγμα ισχυρών διατάξεως της Ευρωπαϊκής και Διεθνούς νομοθεσίας, η οποία λογίζεται ανυπερθέτως υπερ-νομοθετικής ισχύος κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος.

Μέγας Βασίλειος:

“Tὸ γὰρ ἐν ταῖς χερσὶ τῶν ἰατρῶν τὴν ἐλπίδα ἔχειν τῆς ἑαυτῶν ὑγείας κτηνῶδες” 

( “τό νά στηρίζουμε τήν ἐλπίδα τῆς ὑγείας μας στά χέρια τῶν ἰατρῶν εἶναι κτηνῶδες, τοῦτο βλέπομε νά παθαίνουν μερικοί δύστυχοι, πού δέν διστάζουν νά ὀνομάζουν τούς ἰατρούς καί σωτῆρες”).

Θεοτόκε μου, τὸ ὑπερπόθητον ὄνομα! -- Του Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

Οὐδὲν γὰρ τῆς Σῆς βοηθείας ὀχυρώτατον τρόπαιον. Σὺ γὰρ ἀφεῖλες πᾶν δάκρυον ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς· Σὺ τὴν κτίσιν ἐνέπλησας παντοίας εὐεργεσίας. Τὰ οὐράνια εὔφρανας, τὰ ἐπίγεια ἔσωσας· τὸ πλάσμα κατήλλαξας, ἐξιλάσω τὸν Πλάστην· τοὺς Ἀγγέλους ὑπέκλινας, τοὺς ἀνθρώπους ἀνύψωσας· τὰ ἄνω τοῖς κάτω δι’ ἑαυτῆς ἐμεσίτευσας· μετεσκεύασας ἄριστα τὸ πᾶν πρὸς τὸ βέλτιον. Διὰ Σοῦ τῆς ἀναστάσεως ἡμῶν ἀψευδῆ τὰ σύμβολα κατέχομεν· διὰ Σοῦ τῆς ἐπουρανίου βασιλείας ἐπιτυχεῖν ἐλπίζομεν.

 

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών -- Ψυχολογική εμβάθυνση στην παραβολή του ασώτου.

Η παραβολή του Ασώτου εκτιμάται ιδιαιτέρως υπό του πληρώματος εν γένει της Εκκλησίας. Η ευσπλαγχνία και η απεριόριστος αγάπη του ουρανίου Πατρός προς τον αμαρτωλόν άνθρωπον, η τονιζομένη μεγαλειωδώς εις την όλην ευαγγελικήν περικοπήν, προκαλεί έντονον αίσθησιν εις τας ψυχάς των πιστών. 

Λόγω δε της τοιαύτης εντυπώσεως, την οποίαν η παραβολή του Aσώτου δημιουργεί, εξισούται αύτη, ως γνωστόν, πολλάκις πλήρως προς το λοιπόν περιεχόμενον της Αγίας Γραφής. Ούτως αναγνωρίζεται ότι η παραβολή αύτη είναι μεστή σωτηριολογικών νοημάτων και ότι εν αυτή εύρηται συμπεπυκνωμένη η όλη χριστιανική διδασκαλία περί της σωτηρίας του ανθρώπου δια της εν Χριστώ Θείας Αποκαλύψεως.

Αλλ' επίσης και εκ της επόψεως των ψυχολογικών διαδικασιών η παραβολή του Ασώτου αποτελεί ασφαλώς ανεξάντλητον μεταλλείον. Επί τη βάσει οιασδήποτε ψυχολογικής θεωρίας, αντιμετωπιζούσης την ψυχικήν υπόστασιν μετά της οφειλομένης εΙς αυτήν αξιοπρέπειας και αν ερευνήσει τις το κείμενον της παραβολής ταύτης, θα επισημάνη πλούτον και ποικιλίαν ψυχικών διαδικασιών, δι' ων διαφωτίζεται πως το σχήμα της πτώσεως του ανθρώπου εις την αμαρτίαν και της επιστροφής αυτού εις τον Θεόν. Το θέμα δηλονότι ή το πρόβλημα, το οποίον η παραβολή απεικονίζει, είναι πάντοτε πνευματικόν. Το γενικόν σχήμα της συμπεριφοράς του Ασώτου υιού αλλά και του πρεσβυτέρου αφορά εις την πνευματικήν υπόστασιν και ζωήν αυτών.

Sunday of the Paralytic

Close to the Sheep's Gate in Jerusalem, there was a pool, which was called the Sheep's Pool. It had round about it five porches, that is, five sets of pillars supporting a domed roof. Under this roof there lay very many sick people with various maladies, awaiting the moving of the water. The first to step in after the troubling of the water was healed immediately of whatever malady he had.

O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή (Φώτης Κόντογλου)

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».

Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω! Τί φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής; Όχι φωνή, αλλά και τ' αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν' αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει. Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της ερήμου, που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε; Τον καιρό που υπήρχα­νε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε, κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε.

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω Άγίω!

 

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

ΟΤΙ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΙΟΔΑΚΡΥΤΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ                              

«Τούτον ιδών ο Ιησούς κατακείμενον και γνους ότι πολύν ήδη χρόνον έχει, λέγει αυτώ· θέλεις υγιής γενέσθαι»; (Ιωάν. ε: 6). 

Κλίνει φυσικά ο άνθρωπος εις το να λυπήται και να πονή εις τας δυστυχίας και συμφοράς των άλλων· ίσως διότι είναι κοιναί, ή διότι όλοι είμεθα εκ του αυτού φυράματος, ή διότι δεν γνωρίζει ο άνθρωπος τι τέξεται η επιούσα. Δεν είναι βέβαιος, ότι εν τω βίω αυτού δεν θέλουσι φυτρώσει εις το ιδικόν του υποκείμενον αι άκανθαι των πόνων, τας οποίας βλέπει εις τους άλλους και δια τούτο λοιπόν δικαίω τω λόγω έκαστος λαμβάνει μίαν συμπάθειαν από την θεωρίαν των ασθενειών και πόνων του άλλου. Ως να είπωμεν, ποίος ήθελεν ευρεθή τόσον σκληρός εις την καρδίαν, τόσον θηριογνώμων εις την διάθεσιν, ώστε να μη συλλυπηθή και να μη συμπονέση σήμερον, ακούων από το ιερόν Ευαγγέλιον τους πολλούς εκείνους χρόνους, τους οποίους διήλθεν ο σημερινός παράλυτος κατάκοιτος, ως αναίσθητος λίθος επάνω εις ένα κράβατον; Τίνος ψυχή δεν ήθελε πονέσει, όταν ακούση, ότι αυτός ο ταλαίπωρος ήτο όχι μόνον παράλυτος, αλλά και εις εσχάτην πτωχείαν και δια τούτο έρημος από φίλους, γυμνός από συγγενείς; Ποίος να μη συλλυπηθή, όταν συλλογισθή όχι μόνον τους πόνους τους οποίους του προεξένει η βαρυτάτη ασθένεια της παραλύσεως, αλλ’ ακόμη την λύπην και το παράπονον το οποίον ησθάνετο, όταν έβλεπε τον Άγγελον, όστις ετάραττε το ύδωρ της κολυμβήθρας και ιατρεύετο άλλος και έφευγε, αυτός δε έμενε πάντοτε εκεί κοιτόμενος;

Greek Orthodox Easter - The Sunday of the Resurrection

 

Τη ΚΓ΄ (23η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΜΙΧΑΗΛ Επισκόπου Συννάδων.

Μιχαήλ ο Όσιος Πατήρ ημών ο Ομολογητής, ο Επίσκοπος Συννάδων, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ωιγ΄ - ωκ΄ (813 – 820). Η ζωή του Οσίου τούτου υπήρξε τόσον λαμπρά και διαυγής, ώστε ολίγοι έχουσι να επιδείξωσι τοιαύτην. Διότι πράγματι πολλοί εξ εκείνων όσοι έζησαν εν τω παρόντι βίω την κατά Θεόν ζωήν και πάση δυνάμει εσπούδασαν την αρετήν, ίνα ευαρεστήσωσι τω Θεώ, δια παντός τρόπου απέδειξαν εις τους πολλούς ταύτην και επίζηλοι εγένοντο. Και άλλοι μεν εκ τούτων, καθαρίσαντες εαυτούς δια της ασκήσεως και της εγκρατείας, απέβησαν σκεύη εκλεκτά και ιερά κατασκηνώματα του Παναγίου Πνεύματος, άλλοι δε, πιστώς ακολουθούντες τους λόγους του Κυρίου και την ελεημοσύνην ως πράξιν ευάρεστον εις τον Θεόν ασκούντες, απήλαυσαν την αμοιβήν της αρετής αυτών παρά του Δεσπότου Χριστού του υποσχομένου τα ίσα εις άπαντας.

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                                                                                                                                                                  

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Τὰ δάκρυα -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη

Ἰσόβιοι συνοδοιπόροι τῆς ζωῆς εἶναι τά δάκρυα. Συνοδοιπόροι, πού - ὅ,τι κι ἄν συµβαίνει- ἀνακουφίζουν καί ξαλαφρώνουν τήν ἀνθρώπινη ψυχή. Πόσο µεγάλη, ἀπέραντη καί ἀκατανόητη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ! Μυστικά καί ἀόρατα συναισθήµατα µποροῦν νά προκαλέσουν ἀσυναίσθητα καί ἀστραπιαῖα, τούς δακρυγόνους ἀδένες. Ὁπότε ἀκολουθοῦν καί οἱ καταρράκτες τῶν δακρύων. Ἕνα καί µόνο φευγαλέο συναίσθηµα, ἤ µιά ἰσχυρή ἀνάµνηση προσωπικοῦ γεγονότος, εἶναι δυνατό νά δηµιουργήσει συγκλονισµό ψυχῆς. Ἐάν, µάλιστα, ἡ συγκίνηση εἶναι ἰσχυρή, τότε καί τά δάκρυα µεταβάλλονται καί γίνονται κλάµα. Τά δάκρυα εἶναι ἀνάλογα µέ τίς αἰτίες, πού τά προκαλοῦν. Ἔχουµε δάκρυα ἀγάπης, δάκρυα πένθους, δάκρυα ἀποχωρισµοῦ, δάκρυα χαρᾶς, δάκρυα τρυφερότητας, δάκρυα προσευχῆς, δάκρυα θείου ἔρωτα, δάκρυα Μετάνοιας καί Ἐξοµολόγησης... κ.ἄ. Ἀσφαλῶς τά ὡραιότερα, τά ἱερότερα, καί τά θεοπρεπέστερα δάκρυα, εἶναι αὐτά, τοῦ θείου ἔρωτα.

Basiliscus the Martyr, Bishop of Comana

This Martyr was from the city of Amasia on the Black Sea, and a nephew of Saint Theodore the Tyro (Feb. 17). When his fellow Martyrs Eutropius and Cleonicus had been crucified (see Mar.8), Basiliscus was shut up in prison. As he was praying the Lord to count him also worthy to finish his course as a martyr, the Lord appeared to him, telling him first to go to his kinsmen and bid them farewell, which he did. When it was learned that he had left the prison, soldiers came after him, and brought him to Comana of Cappadocia, compelling him to walk in iron shoes set with nails. He was beheaded at Comana, and his body was cast into the river, during the reign of Diocletian (284-305).

ΣΤΑΥΡΟΣ, ΤΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤAΣΙΣ, το τρίδυμον της λυτρωτικής ενεργείας του Χριστού -- του αειμνήστου Ανδρέου Θεοδώρου Καθ. Παν. Αθηνών.

Ο Σταυρός είναι το σύμβολον του λυτρωτικού έργου του Χριστού. Εις αυτό συγκλίνουν η απειρόσοφος λυτρωτική βουλή του Θεού και ο προαιώνιος «προορισμός» του ανθρώπου, ο σεσιγημένος και απόκρυφος εν τη θεία αγαθότητι και πανσοφία. Επ’ αυτού απλώσας τας αγίας παλάμας του ο Χριστός, «ήνωσε τα το πριν διεστώτα», δηλαδή Θεόν και άνθρωπον, τους οποίους διεχώρισεν η αμαρτία, απέθανε κατά την σάρκα του ο Θεός και δια της υπερτάτης θυσίας του, της αγάπης και της άκρας υπακοής του, εις τα οποία εκορυφώθη το μυστήριον της θείας κενώσεως αυτού ως σαρκωμένου Λόγου, εξιλέωσε τον αμαρτωλόν άνθρωπον ενώπιον του Θεού, εξηγόρασε το πλάσμα του από την κακότητα του πνεύματος της αποστασίας και την σιδηροπαγή αρπαγήν του θανάτου, καταβαλών ως λύτρον το πανάγιον αίμα του, αίμα ουχί «ψιλού» (απλού) ανθρώπου, αλλά το αίμα του Υιού της Παρθένου και του Θεού, και κατήργησε δια του πάθους του, ως πραγματικού μεσίτου μεταξύ Θεού και ανθρώπων, το μεσότοιχον της έχθρας, το διαχωρίζον τον πλάστην από του πλάσματος, αφ’ ότου το τελευταίον δια της αλογιστίας του εξεδιώχθη από τον αρχαίον παράδεισον της Εδέμ. Δια του σταυρικού θανάτου του ο Χριστός κατέλυσε την δύναμιν του διαβόλου, τον οποίον διεπόμπευσεν επί του σωτηρίου ξύλου, εθανάτωσε τον θάνατον («θανάτω θάνατον πατήσας») και ήνοιξε την οδόν την οδηγούσαν εις τα φωτεινά σκηνώματα της θείας βασιλείας.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

 

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Τη Κυριακή Τετάρτη από του Πάσχα, του ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ μνείαν ποιούμεθα και το εις αυτόν εορτάζομεν θαύμα.                                             

Το θείον τούτο θαύμα της παρά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού θεραπείας του Παραλύτου εορτάζομεν κατά την παρούσαν Κυριακήν, διότι και ο Χριστός καθ’ ον χρόνον οι Εβραίοι εώρταζον την ιδικήν των Πεντηκοστήν, εις εκείνας τας ημέρας ετέλεσεν αυτό το παράδοξον θαύμα, καθώς το διηγείται ο θείος Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το πέμπτον κεφάλαιον του κατ’ αυτόν Ιερού Ευαγγελίου. Εν τω κεφαλαίω τούτω λέγει ο θείος Ιωάννης, ότι ο Κύριος αναβάς εις τα Ιεροσόλυμα κατά τας ημέρας της Πεντηκοστής, ήλθε πλησίον της κολυμβήθρας την οποίαν είχε κτίσει ο Σολομών και ήτις ευρίσκετο προς το μέρος της πύλης της ονομαζομένης προβατικής. Ούτως  ωνομάζετο η πύλη εκείνη ή εκ της ονομασίας της κολυμβήθρας ή η κολυμβήθρα εκ της ονομασίας της πύλης, ήτις πιθανόν να απεκλήθη προβατική, διότι εισήγον δι’ αυτής τα πρόβατα τα οποία κατά τον Νόμον προσέφερον εις θυσίαν.

Τζόρτζιο Ἀγκάμπεν (Giorgio Agamben):

«Αὐτὸ ποὺ ἡ ἐπιδημία δείχνει ξεκάθαρα εἶναι ὅτι ἡ κατάσταση ἐξαίρεσης, στὴν ὁποία οἱ κυβερνήσεις γιὰ πολὺ καιρὸ μᾶς ἔχουν συνηθίσει, ἔχει γίνει ἡ κανονικὴ συνθήκη. Οἱ ἄν­θρωποι ἔχουν τόσο πολὺ ἐξοικειωθεῖ νὰ ζοῦν σὲ μία κατάσταση μόνιμης κρίσης ποὺ δὲν φαίνεται νὰ ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ ζωή τους ἔχει μειωθεῖ στὸ ἐπίπεδο μιᾶς καθαρὰ βιολογικῆς συνθήκης, καὶ ὅτι ἔχει χάσει ὄχι μόνο τὴν πολιτική της διάσταση, ἀλλὰ καὶ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη διάσταση. Μία κοινωνία ἡ ὁποία ζεῖ σὲ μία μόνιμη κατάσταση ἔκτακτης ἀνάγκης δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ μία ἐλεύθερη κοινωνία. Ζοῦμε σὲ μία κοινωνία, ἡ ὁποία ἔχει θυσιάσει τὴν ἐλευθερία της ὑπὲρ τῶν ὑποτιθέμενων “λόγων ἀσφαλείας”, καὶ ἔτσι καταδικάζεται νὰ ζεῖ ἀδιάκοπα μέσα σὲ μία κατάσταση φόβου καὶ ἀνασφάλειας».