Τὸ Οἰκουμενιστικὸν Θέατρο τῆς Ρώμης -- Τοῦ αειμνήστου Ανδρέου Θεοδώρου, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΣΤΙΣ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1987 παίχθηκε στὴ Ρώμη ἕνα πρώτου μεγέθους οἰκουμενιστικὸ θέατρο. Πρωταγωνιστές του ἦσαν οἱ προκαθήμενοι τῶν δύο μεγάλων ᾿Εκκλησιῶν, τῆς Παπικῆς καὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς, ποὺ μετεῖχαν σ᾿ ἕνα παράδοξο ≪συλλείτουργο≫, σκηνή του δὲ ἡ ἐπιβλητικὴ Βασιλικὴ τοῦ ῾Αγίου Πέτρου καὶ θεατὲς εὐρὺ ἐκκλησίασμα λατίνων πιστῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων πολλοὶ ἐπίσημοι, καὶ λίγοι —ὡς πιστεύουμε—᾿Ορθόδοξοι μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τοὺς ἀνωτέρους κληρικοὺς τῆς συνοδείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. ῞Ωρα τῆς παραστάσεως ἦταν ἡ τέλεση τῆς λατινικῆς θείας λειτουργίας, μὲ φόντο τὸ διάλογο τῆς ἀγάπης καὶ τὴν προσδοκωμένη ἕνωση τῶν ᾿Εκκλησιῶν. ῾Ως ἦταν ἑπόμενο, δὲν ἔλειπαν ἀπὸ τὴν παράσταση οἱ ἐναγκαλισμοὶ καὶ οἱ συγκινήσεις, οἱ προσφωνήσεις καὶ οἱ ἀντιφωνήσεις καὶ ἄλλα παρόμοια, τὰ ὁποῖα ἀποσποῦσαν τὰ χειροκροτήματα τῶν παρισταμένων. Επειδὴ δὲ τὸ θέμα εἶναι πολὺ σοβαρὸ καὶ εἶναι πιθανὸν νὰ δημιουργήσει ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις καὶ βλαπτικὲς παρεκδοχές, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἐπισημάνω κατωτέρω ὡρισμένα στοιχεῖα, θέτοντάς τα κάτω ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη κριτική.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

ΕΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑΣ ΕΚΑΛΕΣΕ -- Αθωνικά άνθη

Το πνεύμα της ενότητος διήκει δι’  όλης της αγίας Γραφής. Και θεμέλιον αρραγές της Εκκλησίας αποτελεί η ενότης. Κάτι που δεν ενούται εις την Εκκλησίαν, είναι απόβλητον, είναι εκτός. Κάτι που διασπά την Εκκλησίαν, εξοβελίζεται. Ό,τι δεν εναρμονίζεται με την Εκκλησίαν, «εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται»…        

Αλλ’  αυτή η αγία ενότης εις την εποχήν μας υπόκειται εις πολλάς ερμηνείας. Και επιδιώκεται άνευ όρων. Επιζητείται ως αγάπη, εν ονόματι της αγάπης. Και φθάνει να προβάλλεται, ως ελατήριον και ως σκοπός, η αγάπη, δια να θεωρήται η ενότης ως το ύψιστον των αγαθών. Εν τούτοις η αγιωτάτη Εκκλησία μας την ενότητα ουδέποτε εννόησεν άνευ όρων. Η ζωή της Εκκλησίας, η Παράδοσις, αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, οι άγιοι Πατέρες εδίδαξαν την ενότητα όχι άνευ όρων, όχι υπό όρους, αλλ’  υπό τον ένα απαράβατον όρον: της αληθείας…

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΙΟΥΔΑ.

Ιούδας, ο του Κυρίου Απόστολος, ήτο εκ των δώδεκα Αποστόλων, και εν μεν τω κατά Λουκάν Ευαγγελίω (κεφ. στ:16) ομοίως και εν ταις Πράξεσι (κεφ. α:13) ονομάζεται Ιούδας Ιακώβου, δηλαδή αδελφός Ιακώβου του αδελφοθέου, εν δε τω κατά Ματθαίον Ευαγγελίω ονομάζεται Θαδδαίος και Λεββαίος (κεφ. ι:3), ο οποίος έγραψε και την Καθολικήν επιστολήν, την φωτιστικήν εκείνην και δογματικήν, εις πάντας τους πιστεύσαντας Χριστιανούς.

Ομιλία περί του ότι έκαστος έχει προκείμενον ίδιον αγώνα, και περί του πως δύναται να διανύση τούτον αξιοπρεπώς.

Καθώς αναρίθμητον είναι το πλήθος των αμαρτημάτων, ούτως αμέτρητος είναι και των αρετών ο αριθμός· όστις φύγη πάσαν αμαρτίαν, κατορθώση δε πάσαν αρετήν, εκείνος είναι ο αληθινός αγωνιστής και άξιος κληρονόμος της επουρανίου Βασιλείας. Πάσης δε αμαρτίας η φυγή, καθώς και πάσης αρετής η κατόρθωσις, έχει ίδιον κόπον και δυσκολίαν και αγώνα. Άλλον κόπον δοκιμάζεις δια να φύγης την κοιλιοδουλίαν, και άλλον δια να αποστραφής την ασέλγειαν· άλλην δυσκολίαν δια να καταργήσης του νοός σου την υπερηφάνειαν, και άλλην δια να εκριζώσης το μίσος εκ της καρδίας σου. Ομοίως άλλος αγών πρόκειται εις σε, δια να κατασταθής πράος και ανεξίκακος, και άλλος δια να αναδειχθής νήστις και σώφρων· άλλος αγών δια να στερεωθής εις την αρετήν της αγάπης, και άλλος δια να καταφρονήσης πάσαν του κόσμου την ματαιότητα. Εκ τούτου φανερόν τυγχάνει, ότι πολλοί, μάλλον δε άμετροι είναι οι υπέρ της σωτηρίας ημών αγώνες.

Κἀγὼ ἐπὶ Σοὶ θαρρῶ!

Σὲ τῆς ἡμῶν σωτηρίας ἐπίκουρον κεκτήμεθα, Σὲ τῆς ἡμῶν βοηθείας ὑπέρμαχον ἔχομεν, Σὲ τῆς ἡμῶν ἀπολογίας προβαλλόμεθα στόμα, Σὲ τῆς ἡμῶν ἐλπίδος περιφέρομεν καύχημα, Σὲ Χριστιανῶν ἡ πληθὺς ὀχυρώτατον τεῖχος κέκτηται. Σὺ τὰ τοῦ παραδείσου κλεῖθρα διήνοιξας, Σὺ τὸ βαίνειν πρὸς οὐρανοὺς παρεσκεύασας, Σὺ τῷ Υἱῷ σου καὶ Θεῷ ἡμᾶς προσῳκείωσας. Διὰ Σοῦ πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ ἁγιωσύνη, ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ πρώτου Ἀδὰμ καὶ ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, Ἀποστόλοις, Προφήταις, Μάρτυσι, δικαίοις καὶ ταπεινοῖς τῇ καρδίᾳ, μόνη Πανάχραντε, καὶ ἐγένετο καὶ γίνεται καὶ γενήσεται· καὶ ἐπὶ Σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις· κἀγὼ ἐπὶ Σοὶ θαρρῶ, διὰ Σοῦ τῆς κυρίως τεκούσης κατὰ σάρκα Θεὸν ἀληθινόν, Ω πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ ἀνάρχῳ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Πανεπ. Αθηνών: Δεν έχομεν θέσιν εις το Π.Σ.Ε.

…Έχουμε δεχθεί νομικώς το δικαίωμα του Παγκοσμίου Συμβουλίου ¨Εκκλησιών¨ να εκδίδει κατά πλειοψηφία, αποφάσεις σε δογματικά θέματα, οι οποίες αντίκεινται στην Εκκλησιολογία και τους Ιερείς Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας.                                                                      

Με την ανοχή μας και εφόσον νομίζουμε (παραμένοντες εταίροι του Π.Σ.Ε.), ότι μπορούμε να έχουμε «ενότητα» (γρ. αδελφότητα) με αιρέσεις, με ουσιαστική διαφοροποίηση από την Ορθόδοξη αγιοπνευματική μας παράδοση, επικυρώνουμε την αδιαφορία μας για την μοναδική αλήθεια, τη Μία Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, γεγονός, που εγγίζει, είτε το θέλουμε είτε όχι, την προδοσία της Αλήθειας της Εκκλησίας μας!!!  

Παναγία η Νιαμονίτισσα

Η μυροβόλος Χίος, η « παιπαλόεσσα », κατά τον Όμηρο, για το βραχώδες και ορεινό έδαφός της, εθεωρείτο από τους αρχαίους « ως μία των Μακάρων νήσων » για τα φυσικά της πλεονεκτήματα. 

Αυτή η ονομασία θα της ταίριαζε μεταφορικά και για την ευλάβεια των κατοίκων της. Στην αρχαιότητα ήταν γεμάτη αγάλματα και ειδωλολατρικούς ναούς. Αλλά και στη χριστιανική εποχή το πλήθος των ιερών ναών της κινεί την περιέργεια του κάθε επισκέπτου. « Η χιακή κοινωνία σημειώνει ο Μ. Ιουστινιάνης το 1606, είναι ευλαβέστατη, ενώ ο κλήρος της πολύ πιο αξιόλογος από άλλων περιοχών ». Έχει επίσης να επιδείξει πολλούς αγίους και πολλά μοναστήρια. 

Δεν έμεινε τίποτε όρθιο;

Στήν Θ΄ Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση τοῦ ΠΣΕ στό Porto Alegre τῆς Βρα­ζι­λί­ας οἱ ὀρ­θό­δο­ξοι ἀν­τι­πρό­σω­ποι (καί τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος) ἀ­πο­δέ­χθη­καν τήν και­νο­φα­νῆ καί παν­τε­λῶς ἀ­πα­ρά­δε­κτη θε­ο­λο­γι­κά ἄ­πο­ψη ὅ­τι «Κά­θε ἐκ­κλη­σί­α (σημ. πού συμ­με­τέ­χει στό Π.Σ.Ε.) εἶ­ναι ἡ κα­θο­λι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α καὶ ὄ­χι ἁ­πλὰ ἕ­να μέ­ρος της. Κά­θε ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­θο­λι­κή, ἀλ­λὰ ὄ­χι στὴν ὁ­λό­τη­τά της. Κά­θε ἐκ­κλη­σί­α ἐκ­πλη­ρώ­νει τὴν κα­θο­λι­κό­τη­τά της ὅ­ταν εἶ­ναι σὲ κοι­νω­νί­α μὲ τὶς ἄλ­λες ἐκ­κλη­σί­ες»­(­!­) 

(P­o­r­to A­l­e­g­re, Φε­βρουά­ριος 2006).

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, ἤθελε οἱ πιστοὶ νὰ εἶναι ἑνωμένοι στὴν πίστη, νὰ φρονοῦν τὰ αὐτά, διότι «εἷς Κύριος μία πίστις, ἓν βάπτισμα»· γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅσους δὲν συμφωνοῦσαν στὴν μία καὶ ἑνιαία πίστη καὶ διετύπωναν δικές τους διδασκαλίες τοὺς ἀναθεμάτιζε καὶ τοὺς καταδίκαζε ὡς αἱρετικούς.

“O.T” αρ. φύλ. 2000

Ἐν ψυχρῷ δολοφονία» - Η ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Οἱ οὐρανοί δίχως ἀγγέλους θα ἦταν κόλαση· καί ἡ γῆ δίχως παιδιά θά ἦταν ἐρημιά καί σκοτεινιά. Ἐάν στόν οὐρανό βασιλεύει ἡ χαρά τῶν ἀγγέλων, στη γῆ, εὐτυχῶς, ἀπόμεινε τό χαμόγελο τῶν παιδιῶν. Μέσα στα παιδικά μάτια καθρεφτίζεται ὁ παράδεισος.  Ἄγγελοι καί παιδιά ζοῦνε σ’ ἕνα ἰδανικό καί τρισχαρούμενο κόσμο. Τίποτε σέ τοῦτο τόν κόσμο δε μπορεῖ νά συγκριθεῖ μ’ ἕνα παιδί. Τί λέω! Τίποτε δέ μπορεῖ να συγκριθεῖ μ’ ἕνα παιδικό χαμόγελο. Ὅταν χαμογελάει τό παιδάκι, λές καί χαμογελοῦν οἱ οὐρανοί. Ναί! Οὔτε τά πανέμορφα λουλούδια, οὔτε τά ψηλοφτέρουγα πουλιά, οὔτε τῶν δασῶν τ’ ἄγρια θεριά, οὔτε τῆς θάλασσας τά ὡραιοπλούμιστα ψάρια… Τίποτε! Τίποτε δέ συγκρίνεται μέ τοῦ λογικοῦ – ἀλλά τόσο ἀθώου παιδικοῦ χαμόγελου. Ὡστόσο, αὐτό τό ἐν ἐξελίξει καί ἀγέννητο, ἀκόμα, ἀγγελούδι, ἡ μάνα του –πού γι᾽ αὐτό πλάστηκε ἀπ’ τό Θεό– δέν τό θέλει. Δέν τό ἀνέχεται. Τό σκοτώνει καί τό πετάει, ὅπως πετάει ὁ ἄνθρωπος τά σκουπίδια.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ -- Τοῦ αειμνήστου Ἰωάννου Κορναράκη ὁμότιμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Κατὰ τὴν φετεινὴ πατριαρχικὴ ἑορτὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, στὸν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸ ΦΑΝΑΡΙ, ὁ Πατριαρχικὸς Ἄμβωνας –μὲ ἀνοίκειες γιὰ τὴν ἱερότητα τοῦ χώρου ἐκφράσεις καὶ ἐπιθέσεις κατὰ τῶν αἰτίων καὶ τῶν ὑπαιτίων τῆς κρίσεως τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας– δὲν εἶχε ἐπίγνωση ὅτι, ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸν χῶρο ξεκίνησαν τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα διεμόρφωσαν τὴν «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία, στὴν σημερινή της εἰκόνα.

Διότι, οὔτε «ἀκραῖα στοιχεῖα», οὔτε «προκατειλημμένα», «ἄρρωστα μυαλὰ» τοῦ ἐξωτερικοῦ τοῦ Πατριαρχείου χώρου, εἶναι ὑπεύθυνα γιὰ τὴν κρίση τῆς «σύγχρονης» πατριαρχικῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ θρῆνος, ὅμως, τοῦ κηρύγματος γιὰ τὴν «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία –θρῆνος προστασίας τῆς «Ὀρθοδοξίας» αὐτῆς– εἶναι δικαιολογημένος, διότι προέρχεται ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ χῶρο· δηλαδή, ἀπὸ τὸν ἴδιο χῶρο πού, ὅπως θὰ ἀποδείξουμε πιὸ κάτω, ἔδωσε τὶς ἀφορμὲς γιὰ νὰ γεννηθεῖ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ πατριαρχικὴ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία, τὴν ὁποίαν, ὄχι μόνον προστατεύει καὶ ἀποδέχεται, ἀλλὰ καὶ καθιερώνει ὡς τὴν γνήσια Ὀρθοδοξία καί, μάλιστα, κατὰ τὴν ἴδια τὴν ἑορτὴ τῆς αὐθεντικῆς Ὀρθοδοξίας!

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ και των συν αυτώ ΥΠΑΤΙΟΥ και ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ.

Λεόντιος ο Άγιος κατήγετο μεν από την Ελλάδα, έζησε δε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ουεσπασιανού, εν έτει ο΄ (70). Και επειδή είχεν ανδρείαν και ρώμην φυσικήν, η οποία ηυξήθη με την ηλικίαν του σώματος, συνηριθμήθη εις τα στρατιωτικά τάγματα. Φανείς δε εις τον πόλεμον ανδρείος και πολλάς νίκας κατορθώσας, προς τούτοις δε φημισθείς ότι είχε σύνεσιν και λογισμόν φρόνιμον, δια ταύτα όλα ετιμήθη με την στολήν της στρατηγικής αξίας, και με τα άλλα σημεία αυτής· έγεινε δηλαδή αρχιστράτηγος. Ούτος λοιπόν ευρισκόμενος εις την εν Αφρική Τρίπολιν, έδιδεν εις τους πτωχούς από τα βασιλικά σιτηρέσια, και γνησίως και καθαρώς ελάτρευε τον Χριστόν.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Ποιός θὰ τοὺς ἀποκαλύψει καὶ θὰ τοὺς φανερώσει (τους ψευδοποιμένες), γιὰ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο;

… Οἱ δεύτεροι, ὡς ἐσωτερικοὶ ἐχθροί, εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνοι, διότι καλυπτόμενοι κάτω ἀπὸ τὸ εὐλογημένο καὶ ἁγιασμένο ράσο τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου θεολόγου δημιουργοῦν σύγχυση στὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι τοὺς τιμοῦν, τοὺς σέβονται καὶ τοὺς ὑποδέχονται, πολλὲς φορὲς μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ὅτι δὲν τιμοῦν ποιμένες, ἀλλὰ ψευδοποιμένες, ποὺ ὁδηγοῦν τὸ ποίμνιο ὄχι σὲ λιβάδια ὀρθόδοξα, «εἰς νομὰς σωτηρίους», ἀλλὰ σὲ χωράφια ποὺ βλαστάνουν τὰ δηλητηριώδη φυτὰ τῶν αἱρέσεων, «εἰς νομὰς ἀπωλείας». Ποιός θὰ τοὺς ἀποκαλύψει καὶ θὰ τοὺς φανερώσει, γιὰ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο; Συνήθως αὐτοὶ ἀνήκουν στοὺς δυνατούς, στοὺς κατέχοντες, στοὺς διαπλεκόμενους μὲ τοὺς κοσμοκράτορες τοῦ αἰῶνος τούτου. Πρέπει νὰ ἔχει κανεὶς ἀρχαγγελικὸ φρόνημα, γιὰ νὰ μὴ παρασυρθεῖ στὴν σκοτεινὴ πτώση, νὰ εἶναι μπολιασμένος στὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων, ποὺ δὲν εἶχαν πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ ἀγωνίζονταν μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἀληθείας, ἀποβλέποντες ὄχι στὰ πρόσκαιρα καὶ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὰ αἰώνια καὶ πνευματικὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Η λογοδοσία μας στην Ιστορία --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος

«Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες, ό,τι είστε, μην ξεχνάτε, δεν είστε από τα χέρια σας μονάχα, όχι. Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε,  θα περάσουν, Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί» Κωστής Παλαμάς

Είναι γεγονός ότι καθιστάμεθα υποδεέστεροι των περιστάσεων, ως Νεοέλληνες, έχοντας παραδοθεί εις το ιδεολόγημα του εθνομηδενισμού και της εθνικής αυτοκτονίας, αρχής γενομένης θα τολμούσα να πω από την Ίδρυση του Ελλαδικού Κράτους, μετά την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, υπό την έννοια της πολιτισμικής μας αλλοτρίωση και την εισαγωγή στοιχείων αλλότριων προς τον πυρήνα της ταυτότητας μας, ήτοι την ελληνο-Ρωμηοσύνη.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ -- π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ

ΟΙ ΑΝΤΙΛΕΓΟΝΤΕΣ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Με μύρια περιστατικά και παραδείγματα η ιστορία επιβεβαίωσε κι εξακολουθεί να επιβεβαιώνει ως τις μέρες μας την προφητεία του γέροντα Συμεών, που κρατώντας στην αγκαλιά τον Ιησού Χριστό ως «βρέφος τεσσαρακονθήμερον» τον ονομάζει «σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. 2: 34). Από την πρώτη στιγμή που άνοιξε τα μάτια του σ΄ αυτό τον κόσμο ο Θεάνθρωπος Κύριος είλκυσε τη λατρευτική αγάπη αλλά και την ασίγαστη εχθρότητα, ακόμη και το μίσος των ανθρώπων, που μάλιστα φάνηκε να θριαμβεύει, αφού τον ύψωσε στο σταυρό του Γολγοθά. Πριν όμως σηκώσει στους αχράντους ώμους του εκείνον το σταυρό, ο Ιησούς Χριστός υπέμεινε και δύο άλλους· το σταυρό της αντιλογίας και αντίρρησης και το σταυρό της καταφρόνιας και αποδοκιμασίας.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΜΑΝΟΥΗΛ, ΣΑΒΕΛ και ΙΣΜΑΗΛ.

Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ οι ένδοξοι Μάρτυρες κατήγοντο από την Περσίαν, ήσαν δε αυτάδελφοι και έζων κατά τους χρόνους Ιουλιανού του Παραβάτου εν έτει τξγ΄ (363). Ούτοι αποσταλέντες από τον βασιλέα των Περσών, Βαλάνον ονομαζόμενον, δια να κάμωσι πρεσβείαν και μεσιτείαν περί ειρήνης, μεταξύ αυτού και του Ιουλιανού, και βλέποντες τον Παραβάτην Ιουλιανόν, ότι εθυσίαζεν εις τα είδωλα πέραν εις την Χαλκηδόνα και ότι πολλοί υπετάσσοντο εις την πλάνην του, εθρήνουν και έκλαιον δια την εκείνων απώλειαν, επειδή ήσαν ευσεβείς και ελάτρευον τω Χριστώ. Παρεκάλουν δε τον Κύριον να διαφυλαχθώσιν εις την αυτού πίστιν και να μη συγκοινωνήσωσι με την πλάνην των ειδώλων. Φανερωθέντες δε ότι είναι Χριστιανοί, ωδηγήθησαν εις τον Ιουλιανόν, και ομολογήσαντες τον Χριστόν μετά παρρησίας υπεβλήθησαν εις μεγάλας βασάνους παρ’ αυτού, διο και μεγάλων στεφάνων ηξιώθησαν παρά Κυρίου.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ν.Η. Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Σεβασμιώτατε,

Εἰς τὰς προσφάτους ἐπιθέσεις σας κατὰ τῶν ʼΟρθοδόξων τοῦ πατρίου ἑορτολογίου (ʼΟ.π.ἑ.), παρελείψατε νὰ ὁμιλήσητε διὰ τὴν οὐσίαν τοῦ ὅλου ζητήματος, ποὺ εἶναι ἡ σύγχρονος αἵρεσις (διάβαζε πανθρησκεία) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾ Ωμιλήσατε πληθωρικῶς διὰ δευτερεύοντα ζητήματα, καὶ κυρίως διὰ τὰ λάθη τῶν ʼΟ.π.ἑ., ἀλλὰ ἀπεσιωπήσατε τὸ κυριώτερον: Ὁ λόγος ὑπάρξεως τῶν ʼΟ.π.ἑ. εἶναι ἡ λόγοις καὶ ἔργοις κηρυσσομένη αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν σεῖς συνεργάζεσθε! ʼΕν ἄλλαις λέξεσιν, «ἀφήσατε τὰ μῆλα καὶ ἐπιάσατε τὰ φύλλα»! Ἀπὸ προηγούμενα ὁμολογιακά σας κείμενα κατὰ τοῦ Παπισμοῦ ἐχάρημεν καὶ ἀνεμένομεν νὰ προχωρήσητε καὶ εἰς τὸν δημόσιον ἔλεγχον τοῦ πατριάρχου, καθὼς καὶ εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τῶν καινοτόμων ἀρχιερέων. Διότι, ὅπως καὶ σεῖς ὁ ἴδιος γράφετε (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 12-6-2009, σελ. 5), ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικὰ φρονούντων ἀρχιερέων ἀποτελεῖ οὐσιῶδες γνώρισμα τῆς στάσεως, ποὺ ἐτήρησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἰς ἀναλόγους περιστάσεις. Ἀντὶ αὐτοῦ, ὅμως, σεῖς ἐστράφητε κατὰ τῶν ʼΟ.π.ἑ., οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν τὴν αἵρεσιν κατὰ τὰ πρότυπα τῶν Ἁγίων Πατέρων!

Μόνον ὁ Θεός - ΤΟ ΥΨΙΣΤΟΝ ΑΓΑΘΟΝ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Συνηθίζουμε νά μιλᾶμε για ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτό, σέ σχέση μέ τόν κόσμο. Κατά τούς Πατέρες «ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄληπτος καί ἀνέκφραστος». Οἱ ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ ἀναφέρονται στόν τρόπο ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαίτερα ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, «προϋποθέτει ἤδη τό προσωπικόν τοῦ Θεοῦ, οὗτινος θεμελιώδης ἰδιότης εἶναι, διότι ἀγάπη ἀπρόσωπος εἶναι τι ἀκατανόητον», διδάσκει ὁ διάσημος θεολόγος Χρῆστος Ἀνδροῦτσος. Κι ὅταν ὁ Ευαγγελιστής  Ἰωάννης ἀποκαλεῖ τόν Θεό ἀγάπη, δηλώνει τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ «ὡς προσώπου καί ὡς ζῶντος». Θά μπορούσαμε λοιπόν, να ἰσχυριστοῦμε πώς, ὅλες οἱ ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ, ἀποτελοῦν προσόντα τῆς ἀγάπης Του.