Εκκλησία και κόσμος -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η αγάπη του Θεού αγιάζει τον κόσμον
Είναι κάποιες αλήθειες παλιές, αλλά όχι ξεπερασμένες. Άφθορες από το πέρασμα του χρόνου, αδιάσειστες από τους σεισμούς και αδιάφθορες από τους συρμούς των καιρών μένουν φωτεινά μετέωρα. Φέγγουν στα σκοτάδια αυτού του κόσμου και κοντρολάρουν την πορεία μας μέσα σ΄ αυτόν. Διευκρινίζω ότι χρησιμοποιώ τη λέξη «κόσμος» με την ειδική έννοια, που της δίνει ο λόγος του Θεού· «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (Α΄ Ιω. 5: 19). Ο κόσμος παραδομένος στον πονηρό, που τον ανακηρύσσει άρχοντα και κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου, αντιτίθεται συνειδητά στο θέλημα του Θεού. Είναι εντούτοις, θαυμαστό ότι αυτός ο πονηρός κόσμος συνιστά το άμεσο αντικείμενο της αγάπης του Θεού.

Καθολική εκκλησία Οικουμενισμός 1

ΥΜΝΟΙ ΘΕΙΩΝ ΕΡΩΤΩΝ -- ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ Ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Γι΄ αυτό πληγώνομαι με την αγάπη εκείνου. Κι΄ όσο δεν τον βλέπω, λιώνει η ψυχή, ο νους μου, η καρδιά μου φλέγεται, και στενάζοντας τριγυρίζω και καίγομαι ζητώντας τον εδώ κι΄ εκεί. Και πουθενά δεν βρίσκω τον εραστή της ψυχής μου. Στρέφω παντού τα μάτια μου, μήπως δω τον ποθητό μου. Όμως εκείνος, αόρατος, δε φαίνεται καθόλου. Κι΄ όταν αρχίσω να θρηνώ απελπισμένος, τότε παρουσιάζεται μπροστά μου, και με βλέπει, αυτός που βλέπει τα πάντα. Μένω όλο απορία και θάμπος μπρος στην αρμονία της ομορφιάς του. Κι΄ αναρωτιέμαι πως άνοιξε τους ουρανούς και πρόβαλε του κόσμου ο κτίστης και μου έδειξε τη δόξα του την ανείπωτη και μοναδική. Κι΄ ενώ εγώ συλλογίζομαι ποιος άραγε θα βρεθεί πιο κοντά σ΄ εκείνον και πως θ΄ ανυψωθεί σε τέτοιο απροσμέτρητο ύψος, αυτός βρίσκεται μέσα μου, αστράφτοντας μες στην καημένη μου καρδιά, τυλίγοντάς με ολόγυρα με την αθάνατη λάμψη του, καταυγάζοντας με τις ακτίνες του όλα μου τα μέλη.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ -- Orthodox Hymns

Διότι τόσον η Θεοτόκος ήτον καταπεπυκνωμένη κύκλω κατά την ψυχήν και τω σώμα από τας αρετάς και τας θείας και υπερφυσικάς χάριτας, ώστε δεν ευρήκεν ουδέ την παραμικράν είσοδον ο Διάβολος, δια να εμβάση εις το πανάγιον Αυτής υποκείμενον καμμίαν προσβολήν πονηρού λογισμού.

Τη Κ΄ (20η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και θαυματουργού ΛΕΟΝΤΟΣ, Επισκόπου Κατάνης.

Λέων ο θεοπρόβλητος της Εκκλησίας φωστήρ, και των θείων προσταγμάτων εκπληρωτής, ο των Αποστόλων ζηλωτής και των πενήτων προνοητής και μεγίστων τεραστίων εργάτης θαυμάσιος, εγεννήθη εις την πόλιν της Ραβέννης από γονείς ευγενείς, ευγενέστατος κατά κόσμον, εις δε την της ψυχής κατάστασιν πολύ ευγενέστερος, δια την υπερβάλλουσαν αυτού αρετήν και αξιέπαινον πολιτείαν, διότι όχι μόνον μετά την χειροτονίαν του, αλλά και πρότερον εφύλαττεν όλας τας αρετάς.

Δεν ομιλεί εκεί η διαχρονική Εκκλησία αλανθάστως; -- του Ιερομονάχου Θεοδωρήτου

Η παναίρεσις του Οικουμενισμού η οποία επί ένα αιώνα έχει εισχωρήσει εις την Εκκλησία μας και στην κυριολεξία στέκεται ως οδοστρωτήρ ο οποίος τείνει να ισοπεδώσει κάθε έννοια αντιστάσεως. Πάγιες και σώζουσες αλήθειες του παρελθόντος παραδεδομένες με αίματα από τους Αγίους Πατέρες μας σήμερα παραγκωνίζονται, απεμπολούνται, δεν ισχύουν. Ομιλεί ο προκαθήμενος επί παραδείγματι για «δύο Εκκλησίες» για την Ορθοδοξία και τον παπισμό και άλλες εκκλησίες. Δεν αντίκεινται αυτό εις το Πιστεύω μας; Δεν ομιλεί εκεί η διαχρονική Εκκλησία αλανθάστως; «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Και έρχεται τώρα ο του Φαναρίου να μας διευκρινήσει τα αδιευκρίνηστα; Εν τοιαύτη περιπτώσει δεν είναι αίρεσι αυτό; Και να ήταν μόνον αυτό· παραδίδω όμως τον λόγο εις εγνωσμένου κύρους εκκλησιαστικούς άνδρας δια να γίνει καταφανεστέρα η αλήθεια. Γράφει ο π. Θεόδωρος Ζήσης καθηγητής του Αριστοτελείου πανεπιστημίου εις το βιβλίο του «κακή υπακοή αγία ανυπακοή» σελ. 49:

Ούτοι, επειδή ήλεγξαν τον λατινόφρονα Βέκκον τον Πατριάρχην

Τι δε να είπω δια τον Οσιομάρτυρα Ευθύμιον τον Ηγούμενον του Βατοπαιδίου, και τους μετ’ αυτού δώδεκα Οσιομάρτυρας Μοναχούς; Ούτοι, επειδή ήλεγξαν κατά πρόσωπον ως αιρετικούς τόσον τον λατινόφρονα βασιλέα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον, όσον και τον λατινόφρονα Βέκκον τον Πατριάρχην, ο μεν Ευθύμιος, δεθείς με άλυσιν, κατεποντίσθη υπ’ αυτών εν τη θαλάσση του Καλαμιτζίου, οι δε δώδεκα Μοναχοί εκρεμάσθησαν παρ’ αυτών εν τω καλουμένω Φουρκοβουνίω.         

Συναξ. Πεντηκοσταρίου σελ. 424

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης γράφει στὴν «Κλίμακά» του (ΙΕ´ Λόγος περὶ ἁγνείας) τὰ ἑξῆς:

«Ὅσον ἄφθαρτος καὶ ἀσώματος εἶναι ὁ Κύριος, τόσον εὐφραίνεται μὲ τὴν ἁγνότητα καὶ ἀφθαρσία τοῦ σώματός μας. Ἀντιθέτως, καθὼς ἰσχυρίζονται μερικοὶ, οἱ δαίμονες μὲ κανένα ἄλλο δὲν χαίρονται τόσον, ὅσον μὲ τὴν δυσωδία τῆς πορνείας, καὶ μὲ κανένα ἄλλο πάθος, ὅσον μὲ τὸν μολυσμὸ τοῦ σώματος».

Τά Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης στό Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης -- ΨΗΦΙΣΜΑ

Ἡ Λαοσύναξη τῆς Ἐκδηλώσεως, πού διοργάνωσαν τά Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης στό Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης, σήμερα Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2020, ἀφοῦ ἀκούσαμε τίς διεξοδικές καί ἀποκαλυπτικές ὁμιλίες τῶν ἐκλεκτῶν ὁμιλητῶν, κατά σειράν, π. Μαξίμου Ἰβηρίτη, Γεωργίου Ρωμανοῦ, Ἰωάννου Μάζη καί Δήμου Θανάσουλα σχετικά μέ τά καυτά θέματα:

Α) τῆς «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν» Β) τῆς λαθρομετανάστευσης καί Γ) τοῦ δημογραφικοῦ, διατρανώνουμε τήν ἀπόφασή μας,

1) Νά μή συναινέσουμε στήν προδοσία τῆς Μακεδονίας μας, τῆς μιᾶς καί μοναδικῆς, πού ἔγινε μέ τήν «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν».

2) Νά μήν συναινέσουμε στό συντελούμενο ἔγκλημα σέ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί τοῦ ἔθνους, πού συνίσταται στόν παράνομο ἐποικισμό τῆς Ἑλλάδος ἀπό παράνομους μετανάστες.

3) Νά κρούσουμε τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιά τήν βραδυφλεγῆ βόμβα τοῦ Δημογραφικοῦ. Σύμφωνα μέ τίς στατιστικές, μετά ἀπό 30 χρόνια οἱ Ἕλληνες τό γένος πιθανόν νά εἴμαστε μειοψηφία στόν τόπο μας καί μάλιστα μέ ἕνα πληθυσμό κατά πλειοψηφία ἡλικιωμένων.

Ζητοῦμε καί ἀπαιτοῦμε νά ληφθοῦν ἄμεσα τά ἀπαραίτητα μέτρα γιά νά ἀνακοποῦν καί τά τρία παραπάνω ἐγκλήματα.

Τήν τιμή της ή άποτείχιση, καί τό ἐτήσιο τάμα τῆς Ἀρχιλοχία Βασιλικής Πλεξίδα.

Πανήγυρη τῆς Παναγίας τῆς Σερφιώτισας καί τό ἐτήσιο  τάμα τῆς Ἀρχιλοχία Βασιλικής Πλεξίδα, πού σώθηκε ἀπό τήν πτώση τοῦ ἑλικοπτέρου στήν Ελλασόνα τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2016.

Ἡ ἀποτειχισμένη πλέον ἐκ τῶν ΓΟΧ ΘΝΠ ὑπό τόν Κο Καλλίνικο, Ἀρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα βρέθηκε στήν Νῆσο Σέριφο στήν ἀποτειχισμένη  Ἱερά Μονή Παναγίας Ἀκρωτηριανής Σερφιώτισας, γιά τήν ἑορτή Τῆς Παναγίας καί τήν ἐκπλήρωση τοῦ ἐτήσιου τάματος τῆς Θείας Λειτουργίας, μέ Λειτουργό τόν Πάτερ Δημήτριο, ἐκ της ἀποτειχισμένης ἐνορίας τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου τοῦ Βόλου.  

Ή δική της δημοσίευση εκ τού fb 

Και η αντίστοιχη φωτογραφία προ 2,5 έτη  πρίν την αποτείχιση. 

Δημοσιεύτηκε 1 hour ago από τον χρήστη SCRIPTA MANENT

--------------------------------

Σταύρος Τ. είπε...

Aυτό το κορίτσι μας κάνει όλο και περισσότερο χαρούμενους.
Οι ευχές μας είναι μαζί της, ώστε να ζει με Ορθοπραξία μέχρι τέλους
----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Γιά μένα, ἡ εἴδησις ὅτι ἡ Κα Πλεξίδα ἀπετειχίσθη ἀπό τήν Σύνοδον τοῦ κ. Καλλινίκου εἶναι ἐξαιρετικῶς σημαντική: Ἡ Παναγία, πού τήν ἔσωσε ἀπό βέβαιον θάνατον, δέν τήν ἄφησε νά ὁδηγηθῇ εἰς τόν πνευματικόν θάνατον!

Τι παράξενος Θεός, ο Θεός των χριστιανών!

Ανώνυμος είπε...

Ο αγώνας πολύς και ο πειρασμός αδυσώπητος! Η σιωπή του Θεού εκκωφαντική, τα χέρια παραλύουν, το σώμα καθεύδει, ο νους αγωνιά πάνω στις ρωγμές να σταθεί όρθιος. Πού είναι, πώς κανείς νικάει όταν εσύ κρατάς πίστη ανάμεσα σε ρωγμές κι εκείνος κρατάει μαχαίρι να σε διχοτομήσει; Οι κραδασμοί σαν ξερά φύλλα συντρίβουν στους άγνωστους θαλάμους του υπογείου σου. Φυλακή χωρίς παράθυρα και πόρτα επτασφράγιστη τούτο το υπόγειο. Και να, λίγο φως, μπαίνει από την εσοχή της κλειδαριάς της, με ένα Κύριε ελέησον, οι σκιές διακρίνονται ολοένα και περισσότερο! Αυτό το ελάχιστο φως, είναι ικανό να διώξει το πυκνό σκοτάδι, είναι ικανό να δείξει και τις σκιές σου!Δεν έχει φωνή ο Θεός; Δε μιλάει; Δεν έχει λόγο; Δε τον αρθρώνει; Βουβός όχι, όχι δεν είναι ο Θεός αμίλητος! Μιλάει, ακούει, βλέπει, κρίνει, ελέγχει, αγαπάει, παιδεύει, χαιδεύει! Έχει τόσες πολλές αισθήσεις ο Θεός; Γιατί δεν τον βλέπω; Όταν του μιλάω γιατί δεν ακούω τη φωνή του; Μήπως δε μίλησε τότε που βάπτιζε το μονογενή Υιό του, μήπως δεν μίλησε στο Θαβώρ στο μακάριο φως του Υιού του; Μίλησε, αυτόν ακούετε!! Ναι, αυτόν που έγινε άνθρωπος ενώ είναι άυλος! Τι λέω, περισσότερο κι από άυλος, φόρεσε μια στολή που δε του ταιριάζει. Κι όμως τη φόρεσε! Μα για να ντυθεί μαι τόσο ταπεινή φορεσιά σημαίνει ότι Αυτός της δίνει αξία! Από ξύλα, από χόρτα, από επεξεργασμένη σκόνη η στολή, κι όμως, τη φόρεσε! Μα γιατί, γιατί να φορέσει άραγε μια τέτοια καταφρονεμένη στολή ένας που δεν την έχει ανάγκη; Η ντουλάπα του άπειρες στολές περιέχει! Την ανέβασε ψηλά, τη τοποθέτησε σε περίοπτη θέση, δίπλα του, την αγάπησε όσο καμιά! Στολή κι αυτή, λέει ο άνθρωπος, γεμάτη μπαλώματα, φθορές, αίματα! Τί της βρήκε που τη φόρεσε, δε λερώθηκε, δε σιχάθηκε, δεν απηύδησε με τη μπόχα της; Όχι, τίποτα απ΄όλα αυτά! Τι παράξενος Θεός, ο Θεός των χριστιανών!

Ανάπαυση μέσα στο μόχθο …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η βασική επιδίωξη των τεχνολογικών κατακτήσεων εντοπίζεται εύστοχα στην εξασφάλιση κάθε φορά και τελειότερων ανέσεων μέσα στην περιοχή του ανθρωπίνου βίου. Η τεχνολογική πρόοδος δηλαδή υπηρετεί δουλικά και ασταμάτητα μια βασική αδυναμία της ανθρωπίνης προσωπικότητος, την ακατάσχετη τάση για άνεση, για ανάπαυση!

Φαίνεται ότι η νοσταλγία του Παραδείσου, την οποία και ο Μπερδιάγιεφ υπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στην κοσμική της διαστροφή) σε μια ψυχική ροπή προς την αμεριμνησία, τη νωχέλεια, την ανάπαυση του σώματος και του νου. Ο τεχνολογικός αιώνας μας, όπως διαμορφώνει τη ζωή μας, εντείνει συνεχώς την ψυχική δίψα για άνεση, για ανάπαυση.

Οικουμενισμός: η εσχάτη αίρεσις

Ὁ μύθος τοῦ χταποδιοῦ - Χαμογελαστοὶ ἐχθροί -- Φώτης Κόντογλου

Στὸν καιρό μας βγήκανε πολλὲς νέες θρησκεῖες, θρησκεῖες, ποὺ τὶς πρεσβεύουνε οἱ ἄπιστοι κι οἱ ἄθεοι. Μιὰ ἀπ᾿ αὐτὲς εἶναι κι ὁ τουρισμός, ποὺ τὸν γέννησε ἡ κούφια καὶ χασομέρικη περιέργεια τοῦ ἀνθρώπου ποὺ θέλει νὰ σκαλίζει καὶ νὰ μαθαίνει χωρὶς νὰ δίνει καμμιὰ σημασία σ᾿ ἐκεῖνο ποὺ βλέπει κι ἀκούει. Οἱ περισσότεροι τουρίστες βαριοῦνται τὴ ζωή τους καὶ θέλουνε νὰ περάσουνε τὴν ὥρα τους, χωρὶς νὰ σκοτίζουνται μήτε γιὰ τὰ μνημεῖα, μήτε γιὰ τὰ ἱστορικὰ ποὺ τοὺς λένε οἱ ξεναγοί, ποὺ μοιάζουνε σὰν νὰ περιποιοῦνται σ᾿ ἕνα τραπέζι κάποιους ἀνθρώπους ποὺ ἔχουνε ἀνορεξία. Ὅσα λένε, ἀπὸ τὅνα τ᾿ αὐτὶ τοὺς μπαίνουν κι ἀπὸ τ᾿ ἄλλο βγαίνουν.

Θαῦμα μέγα: Ἔκτακτος μυροβλυσία εἰς τὸν Πανάγιον Τάφον!

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ εἶναι συνεχῶς παροῦσα στὸν Πανάγιο καὶ Ζωοδόχο Τάφο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τὶς ἀνακαινιστικὲς ἐργασίες τῶν τελευταίων χρόνων ἀπὸ τὸ ΕΜΠ, οἱ μηχανικοὶ καὶ οἱ ἐργαζόμενοι βίωσαν πρωτοφανεῖς ἐμπειρίες. Πρὶν λίγες ἡμέρες ἔρευσε μύρο. Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Δέος καὶ ἀνατριχίλα προκαλεῖ τὸ γεγονὸς ὅπως ἀναφέρουν προσκυνητές, ὅτι ἡ πλάκα τῆς Ἁγίας Ἀποκαθήλωσης στὸν Πανάγιο Τάφο, ἀνέβλυζε μύρο!

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

telemaxos doumanis

Τη ΙΘ΄ (19η) Φεβρουαρίου μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΑΡΧΙΠΠΟΥ.

Άρχιππος ο Άγιος Απόστολος ήτο μαθητής του Αποστόλου Παύλου, υπό του οποίου επαινείται και συστρατιώτης αυτού ονομάζεται, εις δε τας προς Φιλήμονα και προς Κολασσαείς επιστολάς γράφει περί αυτού· «Είπατε Αρχίππω· βλέπε την διακονίαν ην παρέλαβες εν Κυρίω, ίνα αυτήν πληροίς» (Κολ. δ: 17). Ούτος λοιπόν ευρισκόμενος εις τας Κολασσάς πόλιν της Φρυγίας, εκήρυττε τον λόγον του Ευαγγελίου μετά του Αγίου Φιλήμονος. Οι εκεί όμως ειδωλολάτραι ώρμησαν κατ’ αυτών και συλλαβόντες τον Απόστολον τούτον τον έφερον εις τον ηγεμόνα Ανδροκλήν. Μη πεισθείς δε να θυσιάση εις το είδωλον το καλούμενον Μηνάν, ερρίφθη εντός λάκκου και μέχρις οσφύος εχώσθη, εκεντήθη είτα με βελόνας υπό παίδων και τελευταίον λιθοβοληθείς ετελειώθη και έλαβε παρά Κυρίου τον του Μαρτυρίου αμάραντον στέφανον.

Ορθόδοξη έννομη Τάξη -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος

Είναι πρόδηλον, ότι η προμετωπίς του Συντάγματος, ενδημεί και σήμερον αναλλοίωτος εις το νεοπαγές ψηφισθέν Σύνταγμα , γεγονός το οποίο υπομημνίσκει ευθαρσώς και συνδηλοί την αδήριτο ανάγκη διατηρήσεως  της, διότι η ζώσα Ορθόδοξη παράδοσίς μας καθίσταται, εκ των ών ούκ άνευ, αρρήκτως συνυφασμένη με την ταυτότητα του Ελληνικού λαού.

Η ρητή επίκλησης «εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», τυποποιείται το πρώτον , εις το Προσωρινό πολίτευμα της Επιδαύριου εν έτει 1822 δια της φράσεως «Εν ονόματι της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος», εν ταυτώ δε υποαγορεύεται από την φρόνιμη πραγγελία «Εκ θεού τε άρχεσθαι, και εις θεόν αναπάυεσθαι».

Του αειμνήστου Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου

‘Αποτελεί αυταπόδεικτη άλήθεια γιά τόν πολιτικό χώρο , ότι κανείς δικτάτορας δέν θά μπορούσε νά σταθή χωρίς συνεργάτες. 

Τό ίδιο ακριβώς συμβαίνει καί στον εκκλησιαστικό χώρο. Κανείς αιρετικός δέν θά μπορούσε νά ευδοκίμηση, αν δέν είχε αύτούς πού θά επικροτούσαν, ή τουλάχιστον θά άνέχονταν σιωπηρώς τήν αΐρεσίν του, θά κοινωνοΰσαν μαζί του καί θά τόν ακολουθούσαν.

Καί γιά νά γίνουμε πιό συγκεκριμένοι. Από θεολόγους και κληρικούς όλων των μετώπων έχει χαρακτηρισθή  ο Οίκουμενισμός ως παναίρεσις. Ενώ ξεκίνησε δειλά με το σύνθημα της αγάπης, κατέληξε σήμερα νά διακηρύσση «γυμνή τη κεφαλή» ότι η Ορθοδοξία δέν είναι η Εκκλησία, αλλά μαζι με τις λοιπές αιρέσεις, παπισμού και προτεσταντισμού, συναποτελούν την Εκκλησίαν! Και το κατόρθωσαν αυτό οι οικουμενισταί πατριάρχαι, διότι είχαν βοηθούς και συναντιλήπτορας στην ανίερη προσπάθειά τους εκατοντάδας επισκόπων και χιλιάδας ιερέων και μοναχών, πού είτε επικροτούσαν, είτε σιωπούσαν διά τήν προδοσία! 
-------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Καθαρός καί πάντοτε Ἁγιοπατερικός (=Ὀρθόδοξος) ὁ λόγος τοῦ π. Θεοδωρήτου. Ἐκτός ἀπό τά πολλά βιβλία του πού διάβασα, εἶχα τήν εὐλογίαν νά συνομιλῶ τηλεφωνικῶς μαζί του σχεδόν καθημερινῶς γιά τά ἐκκλησιαστικά, νά συνεργάζωμαι μαζί του στήν συγγραφήν ἄρθρων κ.λπ. Ἦτο ἕν φῶς, ἕν στήριγμα, ἕνας ὁδοδείκτης, ἕν ὑπόδειγμα εὐγενείας καί ἀνθρωπιᾶς. Αἰωνία του ἡ μνήμη!

--------------------------------------
Marinos Ritsoudis είπε...

Είμαστε αντιμέτωποι με δύο μεγάλες Αλήθειες.
1924, ο απλός λαός Ιερείς, μοναχοί από το Άγιον Όρος κράτησαν στις πλάτες τους εκείνα τα Ιερά καί Οσια, που ουδείς Αρχιερέας τότε δεν οιδε, δεν έκανε αποτείχιση.
Σήμερα στον παγιωμένο ρητώς υπογεγραμμένο και συμφωνημένο οικουμενισμό, ελάχιστοι, κλήρος καί λαός έκανε αποτείχιση.
Σαν ένα κόσκινο το 1924 ξεχώρισε ηρα από σιτάρι, και τα απομεινάρια που έμειναν στον Οικουμενισμό, δεν κατάφεραν κατά κανόνα να απαγκιστρωθούν από αυτόν.
Αποδυκνείεται σθεναρά πως ο συγχροτισμός με την αίρεση, θολώνει πολύ την καθαρή όραση.
Τα τοσα χρόνια στον Οικουμενισμό, δεν μπορεί να διαλύσει τις αμφιβολίες των παθών στίς καρδιές των κοινωνούντων με την αίρεση.
------------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 18 Φεβρουαρίου 2020 - 12:34 μ.μ.: «Πλάνησε [σ.σ. ὁ π. Θεοδώρητος] αρκετό κόσμο με τις πλάνες του, τις οποίες πλάνες του ετσάκισεν ο πατήρ Ευθύμιος.
Εδώ όμως τα γράφει άριστα!»

Σχόλιον: Ὅ,τι ἔλεγεν ὁ π. Θεοδώρητος τό ἐτεκμηρίωνεν εἰς τόν Ἁγιογραφικόν καί τόν Ἁγιοπατερικόν λόγον. Ὡς ἐκ τούτου, δέν ἦτο ἐκεῖνος ὁ πεπλανημένος, ἀλλ' ὅσοι τόν «ἀντέκρουαν» μέ ψευδο-επιχειρήματα. Ὁ π. Ε.Τ. ὅταν μέν ἀντικρούῃ τούς Οἰκουμενιστάς εἶναι καταπέλτης, διότι παραθέτει συντριπτικά Ἁγιοπατερικά χωρία, ὅταν ὅμως «ἀντικρούῃ» τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ., τότε γίνεται ἀερολόγος καί διαστροφεύς τῆς Ἀληθείας. Αὐτό συμβαίνει στό βιβλίον του μέ τίτλον «Ἡ Διαχρονική Συμφωνία ... » (2012), τό ὁποῖον μέχρι καί τήν σελ. 226 εἶναι ἀριστούργημα, ἐνῷ ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ἀρχίζουν οἱ πλάνες καί οἱ διαστροφές του!

Η Αγία Γραφή για την άμεση απομάκρυνση από τους Οικουμενιστές (του π. Ευθ. Τρικαμηνά).

Ὁ λόγος ὁ ὁποῖος μᾶς ἀνάγκασε νά προβοῦμε εἰς αὐτήν τήν μικράν ἐργασία καί μελέτη εἶναι ἀφ’ ἑνός μέν ἡ ἀμφισβήτησις ἐκ μέρους κάποιων ἀδελφῶν, κυρίως Ἀντιοικουμενιστῶν, τῆς ἐπιτακτικῆς ἀπολύτου καί ὑποχρεωτικῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, περί ἀμέσου ἀπομακρύνσεως ἀπό τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους και ποιμένας, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἡ κατηγορία καί μομφή τήν ὁποία μᾶς ἀπηύθυναν, ὅτι δῆθεν παρερμηνεύουμε τίς Γραφές καί, ὡς ἐκ τούτου, ἐξάγουμε τά συμπεράσματα τά ὁποῖα μᾶς ἐξυπηρετοῦν, προκειμένου νά στηρίξωμε τό ὑποχρεωτικό τοῦ ΙΕ΄ Ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Ἱερᾶς Συνόδου.

Παρουσιάζοντας λοιπόν  αὐτήν τήν μικράν ἐργασία στούς ἀδελφούς, προσεπιδηλοῦμε ὅτι, ἡ ἐντολή αὐτή τῆς ἀποτειχίσεως, εἶναι ἡ πλέον σαφής καί ἀδιαμφισβήτητη μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί, κατά τήν γνώμη μας, αὐτή ἡ ἐντολή εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία μέ διαφόρους τρόπους ἔχει καταγραφεῖ  περισσότερες φορές ἀπό τίς ἄλλες ἐντολές, σέ σημεῖο, θά λέγαμε, νά τήν συναντᾶς, μελετώντας τήν Ἁγία Γραφή, συνεχῶς μπροστά σου.

Ecumenism is heresy!

That is quite clear. Moreover, it is the heresy of heresies.
Of all the errors that so-called "Ecumenism" comprises, the most fundamental and profound is its error concerning the very nature of the Church itself. This is an ecclesiological heresy. It is contrary to the Nicean-Constantinopolitan confession of faith, for it asserts that there is no "One, Holy, Catholic and Apostolic Church. 

(From the Monastery of Saint Shio of Mghvime: An Open Letter To The Patriach Of Georgia April 14/27, 1997) 

Η ΑΓΙΑ ΗΜΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ. -- Αθωνικά άνθη

«Έλαμψεν η χάρις σου Κύριε· έλαμψεν ο φωτισμός των ψυχών ημών· ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας· αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Από την Υμνολ. Του Τριωδίου.

Ουδεμία άλλη περίοδος ευρίσκεται εγγύτερον προς τον χαρακτήρα και την φύσιν της αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, όσον η περίοδος της αγίας και Μ. Τεσσαρακοστής. Διότι ο κύκλος της περιόδου αυτής, αποτελεί την επί το αυστηρότερον ανακεφαλαίωσιν των σκοπών της Εκκλησίας, οίτινες συμπυκνούμενοι εν τη αγία Τεσσαρακοστή, εκφράζονται δυναμικώς εις την πρακτικήν των πιστών ζωήν. Η φύσις της Εκκλησίας είναι πολεμική, και χωρίς την διαρκή στρατείαν, χωρίς τους πνευματικούς αγώνας, χωρίς τον προς πάσαν μορφήν Κακού πόλεμον, Εκκλησία δεν νοείται.