Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΜΑΣ -- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Εἶναι τό σαράκι τοῦ σύγχρονου κόσμου. Ταλαιπωρεῖ μικρούς και μεγάλους. Τρυπώνει στήν καρδιά τοῦ ὑπερήλικα γέροντα, πού ταράσσεται μέ τήν κάθε μικροαδιαθεσία, ἀλλά καί τοῦ μικροῦ μαθητῆ, πού ἀναστατώνεται ἀπό τίς ἀλλαγές τῶν σχολικῶν προγραμμάτων, τοῦ φοιτητῆ, πού πιέζεται ἀπό την ἐντατική μελέτη, καί τοῦ νεαροῦ ἐπιστήμονα, πού μελαγχολεῖ με τόν περιορισμό τῶν προοπτικῶν να βρεῖ μιά θέση, γιά τήν ὁποία τόσα χρόνια μόχθησε. Κατατρύχει τον «πετυχημένο» ἐπιχειρηματία, πού τρέχει καί δέν φθάνει νά διεκπεραιώσει τίς πολλές ὑποθέσεις, να προλάβει τίς ἀλλαγές τοῦ χρηματιστηρίου, γιά νά ἐπενδύσει συμφερώτερα τά κεφάλαιά του, ἀλλά και τόν φτωχό μεροκαματιάρη καί τον ταλαίπωρο ἄνεργο, πού ἀντιμετωπίζουν σοβαρό τό πρόβλημα τοῦ ἐπιούσιου, τῆς στέγης καί τόσα ἄλλα. Ἐπίσημοι καί ἀφανεῖς, μορφωμένοι καί ἀγράμματοι, φτωχοί και πλούσιοι, εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι στήν ἀγωνιώδη μέριμνα, στό ἄγχος, πού σωστά χαρακτηρίσθηκε ὡς ἡ ἀσθένεια τοῦ αἰώνα μας. Σύγχρονος καθηγητής τῆς Ψυχιατρικῆς παρατηρεῖ· «Κάποτε οἱ ἄνθρωποι πήγαιναν στόν γιατρό μέ τό παράπονο τοῦ πόνου. Τώρα τό κεντρικό παράπονο εἶναι τό ἄγχος. Ἀπό δέ τίς συνταγές πού καθημερινά γράφονται ἀπ᾽ ὁποιονδήποτε γιατρό, ἕνα ποσοστό γύρω στό 60% ἀφορᾶ στό ἄγχος». Ποῦ, λοιπόν, ὀφείλεται αὐτό τό καταλυτικό για τήν κοινωνία μας φαινόμενο και πῶς θά μποροῦσε τάχα ν᾽ ἀντιμετωπισθεῖ; Θά ἦταν ἀσφαλῶς ἁρμόδιος ν᾽ ἀπαντήσει στό ἐρώτημα αὐτό ἕνας ψυχίατρος, μιά καί τό ἄγχος σαφῶς ἐντάσσεται στά ψυχικά νοσήματα. Νομίζω ὅμως ὅτι δέν εἶναι μακριά ἀπό τήν ἀλήθεια καί ἑνός θεολόγου ἡ ἀπάντηση.

Όποιος δέν αντιλαμβάνεται τήν ανθελληνικήν τακτικήν τού Βατικανού, ή πάσχει από αθεράπευτον ηλιθιότητα, ή είναι άβουλος ΄λούστρος΄ τής παπικής παντόφλας! (Θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος)

Z Kanon Anastaseos - Greek Orthodox Byzantine Chant

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Ανδρονίκου και Ιουνίας αποστόλων, Αθανασίου επισκόπου Χριστιανουπόλεως, Νικολάου νεομάρτυρος (1617).

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἀνδρόνικος καὶ Ἰουνία συγκαταλέγονται ἀνάμεσα στοὺς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου μας, τοὺς ὁποίους ἑορτάζουμε στὶς 4 Ἰανουαρίου.

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας μιλώντας γιὰ τὴν συμβολὴ τοῦ Βαπτίσματος στὴν ἐν Χριστῷ ζωή, γράφει: «Ἂν καὶ ἡ Ἁγία Τριὰς ἔσωσε τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ ἑνιαία φιλανθρωπία, κάθε μία ἀπὸ τὶς θεῖες ὑποστάσεις λέγεται ὅτι συνεισέφερε κάτι ἰδιαίτερο. Ὁ Πατὴρ συμφιλιώθηκε. Ὁ Υἱὸς συμφιλίωσε. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα προσφέρθηκε ὡς δῶρο, ὅταν συμφιλιωθήκαμε. Ὁ Πατὴρ μᾶς ἐλευθέρωσε, ὁ Υἱὸς ἦταν τὸ λύτρο, μὲ τὸ ὁποῖο ἐλευθερωθήκαμε καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ἐλευθερία. Γιατί, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, “οὗ τὸ Πνεῦμα Κυρίου ἐκεῖ ἐλευθερία”. Ὁ Πατὴρ μᾶς ἀνέπλασε, μὲ τὸν Υἱὸ ἀναπλασθήκαμε καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ζωοποιεῖ».

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κήρυγμα Δ' Χαιρετισμοί της Θεοτόκου [mp3 - 2016].

ΠΟΓΚΡΟΜ στην Λάρισα. Παιδιά της εκκλησίας (μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου) συνελήφθησαν και προπηλακίστηκαν από αστυνομικούς.

Συνέχεια : http://opaidagogos.blogspot.ca/

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΠΟΓΚΡΟΜ στην Λάρισα. Παιδιά της εκκλησίας (μαθητές...":

http://opaidagogos.blogspot.gr/2016/05/blog-post_79.html
Σεβασμιώτατε και σεβαστοί πατέρες! Εάν τα καταγγελόμενα είναι αληθή περιμένουμε να καταδικάσετε ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΔΡΙΜΕΩΣ το συγκεκριμένο αίσχος! Αποτελεί αφόρητη πρόκληση να κακοποιούνται μικρά παιδιά. Δεν πρόκειται, επί του παρόντος, να προβούμε σε ανάλυση της αντικανονικής καταλήψεως του μητροπολιτικού θρόνου της Λάρισας από την πλευρά του νυν μητροπολίτου Ιγνατίου. Πρόκειται, όμως,για ΦΑΛΚΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣΤΑΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ των διαμαρτυρόμενων πιστών! ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ! ΤΟΛΜΗΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΤΕ ΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΙΣΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΕΤΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΣΑΣ!
Λ.Ν.
(Απεστάλη προ ολίγων λεπτών στην Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης)

ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΟΜΙΛΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ (ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ, ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΠΑΤΡΙΟΥ Κ.Α.)

Πηγή : 

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΩΡΑ

Δεν συμφωνούμε σε πολλά από την ομιλία. Η "θεολογία" των "ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ" (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος),  έχει διαβρώσει σχεδόν όλους τους Κληρικούς και λαϊκούς του Νέου.....

***

Ο  Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΟΜΙΛΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΖΗΤΗ...":

Tην ομιλία αυτή μου την έστειλε Σχολιαστής και την άκουσα. Με παρακάλεσε δε να την σχολιάσω. Δεν θα έγραφα ότι "διαφωνώ σε πολλά με αυτά" ή ότι "δεν συμφωνώ". Στη γενικότητα των λεγομένων θα έγραφα ότι συμφωνώ απόλυτα. Είναι λεπτό το θέμα και απαιτούνται προκαταρκτικές διευκρινιστικές συζητήσεις, ώστε να διατυπωθούν συμπληρωματικές απόψεις προς επίλυση ή διευθέτηση εκκρεμών ζητημάτων. Αυτά τα γράφω εδώ και όχι στο σχόλιο που έγραψα, ως απάντηση στον αναγνώστη της δικής μου ανάρτησης. Το δικό μου σχόλιο ήταν :

Ευχαριστώ πολύ τον Σχολιαστή (...). Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο εκτός από αυτό που ειπώθηκε : "Οι πιέσεις (σ.σ. στο άγιον Όρος) είναι μεγάλες". Να σημειώσω, οι πιέσεις είναι εκ μέρους της νέας αυτοκρατορίας, δηλαδή της μιάς Παγκόσμιας Τράπεζας. Αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση.

Δεν είναι οι πολιτικοί που διαμορφώνουν τη σημερινή πραγματικότητα. Οι πολιτικοί διαχειρίζονται τα κοινά, παίρνοντας εντολές από την δικέφαλη φιλόδοξη μία Παγκόσμια Τράπεζα, δηλαδή την Οικονομία, την οποία ελέγχουν απόλυτα οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Οι πρώτοι με το χρυσό, οι δεύτεροι με το μηχάνημα που κόβει χαρτονόμισμα - δολλάριο επί του παρόντος, και πλαστική κάρτα συναλλαγών σε λίγο.

Το ευρώ τους χαλάει τη δουλειά και μη ξεχνάμε, είναι ένα νόμισμα που στήθηκε από Γερμανία και Γαλλία, χώρες οικονομικά κατεστραμένες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που έγιναν βιομηχανικοί κολοσσοί με δανεικά λεφτά. Για την Ιστορία, όταν Άγγλοι και Αμερικανοί αθέτησαν την υπογραφή τους στο σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς ...

(Παρένθεση, η συμφωνία έγινε στο Bretton Woods το 1944, στο Νιού Χαμσάιρ των ΗΠΑ. Το σύστημα αυτό ίσχυσε μέχρι το 1971, οπότε και εγκαταλείφθηκε. Το δολάριο των ΗΠΑ έπαψε πλέον να είναι μετατρέψιμο σε χρυσό, και ως εκ τούτου δεν συνέτρεχε λόγος να υπάρχει χρυσός “σε αντίκρισμα”)

... ο τότε Πρόεδρος της Γαλλίας Ντε Γκώλ είχε πει - ήταν το 1968 και πρίν ολοκληρωθεί η απόφαση αυτή εκ μέρους Αγγλίας και Αμερικής - ότι θα γεμίσει ένα καράβι με δολλάρια, θα το στείλει στις ΗΠΑ και θα ζητήσει να του επιστρέψουν το αντίστοιχο ποσό σε χρυσό. Στη συνέχεια ακολούθησε ο γνωστός "Μάης του ΄68" στη Γαλλία και ο Ντε Γκώλ έπαψε να ενοχλεί και να είναι Πρόεδρος της Γαλλίας.

Τη συνάρτηση των ανωτέρω με τα Θρησκευτικά, τα Θεολογικά, τα Εκκλησιαστικά και τα Κοινωνικά, ας την κάνει ο αναγνώστης.

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΟΜΙΛΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΖΗΤΗ...":

κύριε κώστα Χριστός Ανέστη!
Θα συμφωνήσω με το σχόλιο σας, απλά να προσθέσω ότι ο ομιλητής πάσχει και από το σύνδρομο του κυπριανισμού. ντρέπεται να λέει ότι είναι παλαιοημερολoγίτης, η κανονική εκκλησία που αναγνωρίζει είναι η κρατόυσα μιας και απ' αυτήν προέρχεται, και στο 20,40 λέγει και το εξής τραγικό: το παλαιό  ημερολόγιο είναι αντικανονικό, και θα πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ευλογεί την αντκανονικότητα.!!!!! πράγματι θαύμασα σε τι πλάνη μπορεί να πέσει κάποιος ο οποίος προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί νόμιμα με σφραγίδες και βούλες, γιατί φαίνεται να μην είναι και πολύ σίγουρος γι' αυτά που πιστεύει. είναι πάρα πολλά τα "άκυρα" που ακούγονται, και δεν κολακεύουν καθόλου τον άγώνα που κάμει ο πατήρ Γεώργιος Αγγελακάκης, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τον λόγο, που μετά την αποτείχισή του, άλλαξε και το εορτολόγιο πολύ ορθά. εάν δεν αναπαύεται ο ομιλητής, γιατί δεν ακολουθεί τον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά;
Θα συμφωνήσω με το σχολιαστή στην ιστοσελίσα του κ. Χριστοδουλίδη,
"Η ημιμάθεια χείρων εστί και αυτής ταύτης της αμαθείας.Ηράκλειος ο εφέσιος 6ος αιώνας π.χ.
χαίρετε εν Κυρίω

Χαράλαμπος

ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Η ΠΡΑΞΙΣ ΤΟΥ 1928! -- Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

...Είναι ντροπή και αίσχος όλων μας, Κληρικών και λαϊκών, που δεν έχουμε τόσα χρόνια εξεγερθεί εναντίον των Πατριαρχικών, οι οποίοι έχουν απαγορεύσει στους κατά τόπους Μητροπολίτες να βαπτίζουν ετεροδόξους και να τους δέχωνται στην Ορθοδοξία, εμποδίζοντας έτσι, εκτός των πολλών άλλων και ένα ολόκληρο Αγγλικανικό Πλήρωμα, που αντέδρασε στην χειροτονία των γυναικών, να γίνη Ορθόδοξο, αλλά το εγκατέλειψαν να προσαρτηθή αναγκαστικά στους Παπικούς, αφού ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων είχε Πατριαρχική εντολή να μη τους δεχθή να προσέλθουν στην Ορθοδοξία!

Γι’ αυτά τα πνευματικά εγκλήματα έπρεπε να γίνη μία Μεγάλη Σύνοδος. Για να καταδικάση τις πάμπολλες αυθαιρεσίες των Πατριαρχών όλων των Πατριαρχείων –μεταξύ των οποίων και τη σταλινική Πατριαρχική “μόδα” να εκθρονίζουν Επισκόπους και Αρχιεπισκόπους άνευ ουσιαστικής δίκης και απολογίας των εκθρονιζομένων– και όχι γι’ αυτά που συγκαλείται η σχεδιαζομένη Μεγάλη Σύνοδος, την οποία οι διοργανωταί της έχουν το θράσος και την αλαζονεία να την αποκαλούν Αγία!

Αυτόν τον Πατριαρχικό επεκτατισμό επί ζημία της Ορθοδόξου Πίστεως και, κατ’ επέκτασιν, επί ζημία της σωτηρίας των ανθρώπων, υπηρετεί, τελικά, η Πράξη του 1928. Ενεργεί ως Πατριαρχικό ηφαίστειο, το οποίο απειλεί να “πετρώση” πνευματικά ολόκληρη την Βόρεια Ελλάδα και σταδιακά να την προσαρτήση και εδαφικά στην Τουρκία.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ :

«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …». 

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟ...":

Ο συγχωρεμένος ο Κυπριανός Κουτσούμπας είχε κηρύξει το ακριβώς αντίθετο.
" Η εκκλησία είναι διαιρεμένη και ασθενούσα "
Δηλαδή αίρεση. Αλλά αυτά είναι ψιλά νοήματα για τους οπαδούς...

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟ...":

ΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ

*** 

Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟ...":


Ιερομόναχος Γρηγόριος Ζιώγος

Δυστυχώς ο λαός σε ποσοστό 99% ΔΕΝ ενδιαφέρεται για Δόγματα Πίστεως.
Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ένα βόλεμα, λες και η Εκκλησία είναι φολκλορικό έθιμο. Οσο για τους Παπάδες, το μπακίρι να πέφτει και για τα υπόλοιπα...
Ο Θεός δεν είναι άδικος, Κατά τον λαό και οι ποιμένες.
Αναφορικά για το παλαιό:
Ξεκίνησε καλά, αλλά στην πορεία νίκησαν οι αρχομανείς. Σε λίγες μέρες επίκειται η αγιοποίηση του Φλωρίνης Χρυσοστόμου (καλώς). Ο ίδιος σταμάτησε να χειροτονεί διότι οι χειροτονίες του γύρισαν στο Νεο, και ο Ματθαίος έκανε το πρώτο σχίσμα...
Μετά τις επίσημες χειροτονίες απο τους Ρώσους το 1969 ηρέμησαν για λίγο τα πράγματα, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του '80 ο Κυπριανός Κουτσούμπας έκανε σχίσμα στους ΓΟΧ δημιουργώντας την αρχή του Παλαιοημερολογίτικου οικουμενισμού, η οποία σήμερα έχει ΘΡΟΝΙΑΣΤΕΙ ΩΣ ΔΟΓΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
Δηλαδή, καταργούνται τα σύνορα της Εκκλησίας, καθώς το Αγιο Πνεύμα όπου θέλει πνέει... και έτσι όλοι έχουν θεία χάρη, άγιο πνεύμα και σαφώς έγκυρα μυστήρια.
Τόσο σκοτάδι έχουν κάποιοι... που ακυρώνουν το Πιστεύω που ομολογεί Μια Εκκλησία.
Ρωτώ όλους τους επισκόπους και τους κληρικούς που έχουν την εκκλησιολογία Κυπριανού: (απ' όπου και αν προέρχονται)
Πως είναι δυνατόν στον ίδιο Γεωγραφικό χώρο να υπάρχουν δυο Εκκλησίες παλαιό και νεο με 100% διαφορετικό Δόγμα ( οικουμενισμός) και να έχουν και οι δυο Αγιο Πνεύμα;;;
Το Πηδάλιο σας λέει κάτι; Το πιστεύετε, η αποτελεί συλλογή για την βιβλιοθήκη σας;
Αποστολικοί Κανόνες: 31ος - 45ος - 46ος - 47ος - 50ος - 68ος
Μεγάλου Βασιλείου: 1ος και 47ος επικυρωμένοι απο την 6η οικουμενική σύνοδο.
Ξεκαθαρίζουν σε καθαρά ελληνικά ότι τίποτε δεν είναι δεκτόν απο αιρετικούς.
Αιρετικός είναι αυτός ο οποίος αντιστρατεύεται την παραδοθείσα πίστη και κανόνες. Τόσο απλά.
Δια ταύτα, ο Αγώνας κατάντησε Σιαγώνας. Βλέπε ανάκτορα, χλιδή, χρυσοθήρες, και φουκαράδες δεκαρολόγους σε ενορίες...
Ακούσατε ποτέ απο άμβωνος για την αίρεση του νέου;;;
Ελπίζω να συνεννοηθήκαμε.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Παρουσίαση του νέου τεύχους της Θεοδρομίας [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Η μνημόνευση του ονόματος του Επισκόπου, Πιστοποιεί "την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος

Η μνημόνευση του ονόματος του Επισκόπου στη θ. Λειτουργία, κυρίως αλλά και στις λοιπές ακολουθίες, δεν εντάσσεται μέσα στην κοινή μνημόνευση ονομάτων υπέρ υγείας. Επέχει θέσιν δόγματος που πιστοποιεί την κανονικότητα. Πιστοποιεί τη γνησιότητα ότι αυτό που συντελείται είναι Εκκλησία, είναι το αυθεντικό, το σωστικό. Πιστοποιεί την παρουσία της Χάριτος βάσει της αποστολικής διαδοχής. Πιστοποιεί "την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος". Άλλωστε είναι γνωστή η σημασία του αντιμηνσίου που φέρει την υπογραφή του Επισκόπου, αφού η θ. Λειτουργία τελείται από τους πρεσβυτέρους εξ ονόματος του Επισκόπου. Γι' αυτό και Λειτουργία χωρίς τη μνημόνευση του ονόματος του Κανονικού Επισκόπου του τόπου, λειτουργία δεν είναι. Είναι παρασυναγωγή, είναι βαρύτατο πνευματικό παράπτωμα που τιμωρείται αυστηρότατα. Η μνημόνευση του ονόματος του Επισκόπου σφραγίζει την κανονικότητα της εκκλησιαστικής ευχαριστιακής συνάξεως. Και όπως συμβαίνει παντού, ο Επίσκοπος που για κάποιο λόγο θέλει να λειτουργήσει σε ξένη εκκλησιαστική επαρχία, εκτός δηλαδή της δικαιοδοσίας του, παίρνει άδεια από τον Κανονικό Επίσκοπο του οποίου και το όνομα μνημονεύει κατά τη Μεγάλη Είσοδο λέγοντας "του και ποιμενάρχου (ή κυριάρχου) της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως" μετά τη μνημόνευση του Πρώτου δηλαδή του Προκαθημένου ή της Προκαθημένης Συνόδου ....

Η κοινωνική φύση της ασκητικής ησυχίας. -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Είναι αλήθεια ότι η σκληρή θέση του ασκητού μπροστά στην ανθρώπινη συντυχία προκαλεί μια ποικιλία αντιφατικών και «αναπληρωματικών» αντιδράσεων μέσα στον ψυχικό κόσμο του τεχνολογικού ανθρώπου της εποχής μας!

Και πρώτα-πρώτα ο σύγχρονος άνθρωπος, που καταδικάζει αδυσώπητα τη σκληρή αυτή ασκητική θέση, ενδέχεται να βιώσει μια συγκλονιστική έκπληξη, εάν θα επιχειρούσε να αναλύσει τη δική του κοινωνικότητα. Γιατί, όπως μας αποκαλύπτει η ψυχολογία, ό,τι πολεμά κανείς έντονα, ό,τι απορρίπτει επίμονα, έχει μια εξάρτηση από το βαθύτερο εσωτερικό του κόσμο. Η επιθετικότης, σαν ψυχαναγκαστική λειτουργία, επιβεβαιώνει την προσκόλληση του ανθρώπου σ’ αυτό κατά του οποίου επιτίθεται. Έτσι όσο αποκρουστική φαίνεται στα μάτια του σύγχρονου ανθρώπου η σκληρή μοναξιά του ασκητικού βιώματος, τόσο περισσότερο προδίδεται μια κάποια βαθύτερη σχέση του με τη μοναξιά αυτή. Γι’ αυτό θα ερωτούσε κανείς μήπως άραγε, όταν καταδικάζει ο σύγχρονος άνθρωπος την ασκητική ησυχία, καταδικάζει την προσωπική του μόνωση που κρύβει ασυνείδητα μέσα στο απύθμενο βάθος της ατομικής του υποστάσεως; Η ψυχολογική λειτουργία της απωθήσεως και της προβολής ασυνειδήτων ψυχικών περιεχομένων μπορεί να βοηθήσει τον σύγχρονο άνθρωπο να ξεκαθαρίσει τις συγκεχυμένες καταστάσεις που κλείνει μέσα του.

Αν η εξωτερική ψυχική πορεία του σύγχρονου τεχνολογικού ανθρώπου είναι «φυγόκεντρος», δηλ. έντονα εξωστρεφική, το ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς του πάσχει από συσσώρευση απωθούμενων επιθυμιών που έχουν ένα «κεντρομόλο» χαρακτήρα, δηλ. εσωστρεφικό. Έτσι όταν ο σύγχρονος άνθρωπος ενδιαφέρεται να καταδικάσει τη σκληρότητα της ασκητικής ησυχίας, «διαλέγεται» κατ’ ουσίαν με το ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς του, με την απωθούμενη εσωστρεφική του διάθεση.

Χριστός Ανέστη- PASCHA - the Sunday of the Resurrection - Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Θεοδώρου οσίου το ηγιασμένου, Αλεξάνδρου αρχιεπισκόπου, Γεωργίου επισκόπου Μυτιλήνης.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Ἡγιασμένος, ὁ ὁποῖος ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.), καταγόταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς πλούσιους. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀκολούθησε τὸν Ὅσιο Παχώμιο († 15 Μαΐου) στὴ Θηβαΐδα τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐντάχθηκε ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγησή του, ἐνῷ ἀναδείχθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον ἀγαπητοὺς μαθητὲς αὐτοῦ. Πιστὸς μιμητὴς τοῦ διδασκάλου του στὸν μοναχικὸ βίο, τὸν διαδέχθηκε μετὰ τὴν κοίμησή του στὴν ἡγουμενία τῆς μονῆς. Γιὰ τὴν ἁγνότητα τοῦ βίου του καὶ τὴν ἁγιοσύνη του προικίσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὴν χάρη τῆς θαυματουργίας. Γιὰ τὴν τέλεια δὲ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ καθαρότητά του ἔλαβε τὸν τίτλο Ἡγιασμένος.
Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 367 μ.Χ

Υποκρισία

Πηγή: https://pmgrigorios.wordpress.com/

του Κων/νου Αθ. Οικονόμου δασκάλου –συγγραφέα

ΟΡΙΣΜΟΣ: Υποκρισία είναι η απόκρυψη των αληθινών αισθημάτων και σκέψεων, δηλαδή η προσποίηση. Υποκρισία είναι όταν λέω ένα πράγμα αλλά κατά βάθος πιστεύω κάτι άλλο, όταν φανερώνω ένα πρόσωπο αλλά κατά βάθος είμαι κάποιος άλλος. Οι τόσο κοινοί στο νεοελληνικό μας λεξιλόγιο όροι υποκριτής και υπόκριση προέρχονται από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, όπου δηλώνουν τον ηθοποιό και την επί σκηνής τέχνη του, αντίστοιχα. Όταν χρησιμοποιώ την ηθοποιϊα στην καθημερινότητα και στις σχέσεις μου με τους συνανθρώπους, είμαι υποκριτής.

Η υποκρισία, με άλλα λόγια, είναι το αντίθετο της γνησιότητας και της ειλικρίνειας. Ένας άνθρωπος πέφτει στην κατάσταση της υποκρισίας όταν προσπαθεί να διατηρήσει μια εξωτερικά καλή εικόνα του εαυτού του προς τους άλλους, χωρίς ταυτόχρονα να φροντίζει ώστε και εσωτερικά να είναι αυτός ο καλός άνθρωπος που θέλει να φαίνεται ότι είναι.

Οι αρχαίοι Έλληνες ουδέποτε εκτιμούσαν την υποκρισία. Έτσι ο σοφιστής Γοργίας έλεγε: “Ο άνθρωπος οφείλει να φροντίζει όχι απλώς να φαίνεται καλός, αλλά να είναι πράγματι.”, ενώ ο Δημόκριτος τόνιζε: “Πολλοί δρώντες τά αίσχιστα λόγους αρίστους ασκέουσιν (λένε)”.

ΈΝΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ, από τούς μεγάλους, ξεκίνησε μια μέρα να πάη στο όρος Σινά, για να επισκεφθή τούς Μοναχούς που ασκήτευαν εκεί επάνω.

 Στο δρόμο συνάντησε έναν απ’ αυτούς, κι’ ανέβαιναν σιγά - σιγά συζητώντας.

- Βρισκόμαστε σε μεγάλη στενοχώρια, Αββά, είπε αναστενάζοντας ο Μοναχός. Έχει μήνες να βρέξη και μας έλειψε τελείως το νερό.

- Γιατί δεν παρακαλείτε τον Θεόν να σας στείλη βροχή; ρώτησε ο Γέροντας.

- Προσευχές και λιτανείες κάνομε κάθε μέρα, αλλά δεν εισακουόμεθα.

- Τότε δεν προσεύχεσθε, όπως πρέπει, είπε ο Πατήρ. Έλα, Αδελφέ, να κάνωμε μια προσευχή μαζί κι’ ελπίζω πως θα την δεχτή ο φιλεύσπλαγχνος Θεός. Στάθηκαν. Ο Άγιος Γεροντας σήκωσε τα χέρια του στον Ουρανό και έκαμε μια σύντομη, αλλά θερμη προσευχή στον Κυριο, να λυπηθή τα πλάσματά Του που υποφέρουν και να στείλη σ’ αυτά την ευεργετική βροχή Του. Δεν είχε προφθάσει να τελειώση, όταν πελώρια μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν στον ουρανό και άρχισε να βρέχη ραγδαία βροχή. Σαστισμένος ο Αδελφός από το θαύμα, που έγινε τόσο αστραπιαία μπροστά στα μάτια του, έμεινε πολλή ώρα σαν απολιθωμένος. Ύστερα έβαλε μετάνοια στον Αββά και με πολλήν ευλάβεια του φίλησε τα πόδια. Εκείνος πάλι αποφεύγοντας τον ανθρώπινο έπαινο, δεν συνέχισε την πορεία του, αλλά γύρισε πίσω στο κελλί του.

Αυτονομιακός Αγώνας Β. Ηπείρου: Συνεχίζουμε

Πηγή : http://www.sfeva.gr

Με λαμπρότητα γιορτάστηκε σήμερα 15/5/2016 στο ακριτικό Δελβινάκι η επιτυχής λήξη της α΄ φάσης του Αυτονομιακού Αγώνα της Β. Ηπείρου, που ανάγκασε την Αλβανία να υπογράψει το νομικά ενεργό μέχρι σήμερα Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο προβλέπει αυτονομία στα ιερά χώματα της Β. Ηπείρου. Μετά τη Θεία Λειτουργία, τελέστηκε τρισάγιο στον τάφο του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου, εκ των πρωτεργατών του Αυτονομιακόυ Αγώνα του 1914. Στη συνέχεια, ο νυν Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και πρόεδρος του ΠΑΣΥΒΑ κ. Ανδρέας εκφώνησε μία σύντομη αλλά εμπνευσμένη ομιλία, όπου αναφέρθηκε στη σημερινή κατάσταση στη Β. Ήπειρο, κάλεσε σε ενίσχυση του αγώνα της ΣΦΕΒΑ και του ΠΑΣΥΒΑ και διαβεβαίωσε ότι στο τέλος ο αγώνας για τη Β. Ήπειρο θα δικαιωθεί. Ακολούθησε ειρηνική πορεία προς το ηρώο της κωμόπολης και εγκρίθηκε ψήφισμα.

Το σχετικό Δελτίο Τύπο της Ιεράς Μητροπόλεως  έχει ως εξής:

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Αριθ. Πρωτ.:  33                               Εν Δελβινακίω τη 15η Μαΐου 2016

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

                Εκατόν δύο (102) χρόνια μετά από τον ηρωϊκό αγώνα για την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου (17.2.1914) και την υπογραφή του «Πρωτοκόλλου της Κερκύρας» (17.5.1914), πραγματοποιήθηκαν στο ηρωϊκό Δελβινάκι, την Κυριακή, 15 Μαΐου 2016, οι καθιερωμένες  από τον Μητροπολίτη ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ, εκδηλώσεις. Έτσι, το πρωϊ, εν πληθούση Εκκλησία, τελέσθηκε αρχιερατική Θεία Λειτουργία και Μνημόσυνο των πρωτεργατών και των γενναίων Αγωνιστών της Αυτονομίας. Στην συνέχεια, τρισάγιο επί του τάφου του Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ και κατάθεση στεφάνου από τον Μητροπολίτη κ. ΑΝΔΡΕΑ, ο οποίος, κατόπιν μίλησε επίκαιρα. Μετά την ομιλία έγινε η ειρηνική πορεία όλων των προσκυνητών (Σ.Φ.Ε.Β.Α., ΠΑ.ΣΥ.Β.Α., Ελλαδιτών και Βορειοηπειρωτών) μέχρι το Μνημείο των Πεσόντων της κωμοπόλεως. Εκεί έγινε σύντομο Τρισάγιο, κατάθεση στεφάνου από τον Μητροπολίτη και στο τέλος εψάλη ο Εθνικός Ύμνος, αφού προηγουμένως εγκρίθηκε δια βοής το ακόλουθο

Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α

«1) Ζητάμε από την Αλβανία να σταματήση την ανθελληνική στάση της απέναντι στους Βορειοηπειρώτες, πότε γκρεμίζοντας ιερούς Ναούς, πότε αρπάζοντας αυθαίρετα τις περιουσίες των Ελλήνων, και πότε διαγράφοντας ετσιθελικά από τους εκλογικούς καταλόγους όσους Βορειοηπειρώτες ζουν και εργάζονται μακριά από την πατρίδα τους. Αυτό το εξωφρενικό μέτρο αποβλέπει στο να χάσουν οι Βορειοηπειρώτες το δικαίωμα να ψηφίζουν στην Πατρίδα τους !

2) Ζητάμε να σταματήση η Αλβανία να υποδαυλίζη τις ορέξεις των «Τσάμηδων» για ανύπαρκτες αποζημιώσεις και για περιουσίες στην Ελλάδα.

3) Ζητάμε από τους Βορειοηπειρώτες να είναι μονοιασμένοι μεταξύ τους. Η ισχύς εν τη ενώσει, αφού μάλιστα μπροστά μας έχουμε σκληρό αγώνα.

4) Ζητάμε, ακόμη από την «ΟΜΟΝΟΙΑ» να ασχοληθή με το ζήτημα όσων επρόδιδαν τους συμπατριώτες τους, κατά την διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, και παραμένουν αμετανόητοι.

5) Ζητάμε από την Κυβέρνηση και την Αντιπολίτευση της Ελληνικής μας Πατρίδος να ενδιαφερθή, επί τέλους, και για την Βόρειο Ήπειρο, για να μη προστεθή στις ήδη υπάρχουσες μια ακόμη «χαμένη Πατρίδα». Όχι ενδιαφέρον μόνο για τα οικονομικά, αλλά και για τα εθνικά ζητήματα, για να καταξιώσουμε έτσι την κληρονομιά των ενδόξων προγόνων μας. Τέλος,

6) Παρακολουθούμε με συγκίνηση το δράμα των προσφύγων, που βρίσκονται στην Χώρα μας. Και ζητάμε από την Ευρώπη και την Αμερική να ενεργήσουν με αποφασιστικότητα, ώστε να σταματήση ο πόλεμος, τόσο στην Μέση Ανατολή, όσο και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Μόνον έτσι θα μπορέσουν οι πρόσφυγες να επιστρέψουν με ασφάλεια στην πατρίδα τους και να επιδοθούν στα ειρηνικά τους έργα ».

(Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως).


σ.σ. Ας συνεχίζει να μνημονεύει τον λατινόφρονα εχθρό της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού Της, ο νυν Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και πρόεδρος του ΠΑΣΥΒΑ κ. Ανδρέας, και θα δικαιωθεί ο αγώνας....

Aπό την : Ανοικτή Επιστολή Αγιορειτών Πατέρων

Το προσυνοδικό κείμενο της Συνάξεως των Προκαθημένων το οποίο παραπέμπεται προς υιοθέτηση από τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, στη λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», στο άρθρο με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» αναγνωρίζει ότι οι Παπικοί και οι Προτεστάντες δεν είναι αιρετικοί, αλλά εντάσσονται στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως, υπερτονίζοντας την ιστορικότητά τους ως εκκλησίες και παραβλέποντας σκανδαλωδώς την αίρεσή τους, λέγοντας ότι «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ᾿ αυτής», παραβλέποντας έτσι την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, έστω και αν η Η’ Οικουμενική Σύνοδος, επί Πατριάρχου Μεγάλου Φωτίου (879-880) και με τις ψήφους των αντιπροσώπων του τότε Πάπα της Δύσεως, είχε καταδικάσει το αιρετικό filiogue ( και εκ του Υιού). Έτσι προσβάλλεται το Εκκλησιολογικό Δόγμα της Εκκλησίας και δημιουργείται Εκκλησιολογική αίρεση, διότι η Εκκλησία οριοθετείται από τα Δόγματα της πίστεως και ταυτίζεται με τους πραγματικούς πιστούς, τους αποτελούντας το Σώμα του Χριστού, με Κεφαλή αυτόν τον ίδιον τον Σωτήρα, μέσω της ακριβούς Ορθοδόξου Πίστεως, καθώς επίσης και της ορθής και μη παραποιημένης πνευματικής ζωής και της εν μετανοία συμμετοχής τους στα Μυστήρια της Αγίας μας Εκκλησίας.

ΕΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑΣ ΕΚΑΛΕΣΕ

Η αγία Πεντηκοστή είναι η κατ’  εξοχήν εορτή της ενότητος. Διότι εν τη ημέρα της καθόδου του Αγίου Πνεύματος ιδρύεται η Εκκλησία. Και η Εκκλησία είναι Μία. Είναι ενότης των πολλών εις εν. Είναι συνάντησις εις το εν. Είναι κατάφασις καρδιών και διανοιών εις το εν. Μία πίστις, εν βάπτισμα, μία ομολογία, εν φρόνημα, εις Θεός…                                                       

Δια τούτο, εις όλην την πνευματέμφορον υμνογραφίαν της αγίας Πεντηκοστής, εξαίρεται η ενότης, η συμφωνία, η αρμονία, το εν… Το πνεύμα τούτο της ενότητος διήκει δι’  όλης της αγίας Γραφής. Και θεμέλιον αρραγές της Εκκλησίας αποτελεί η ενότης. Κάτι που δεν ενούται εις την Εκκλησίαν, είναι απόβλητον, είναι εκτός. Κάτι που διασπά την Εκκλησίαν, εξοβελίζεται. Ό,τι δεν εναρμονίζεται με την Εκκλησίαν, «εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται»…                                                                                                                             

Αλλ’  αυτή η αγία ενότης εις την εποχήν μας υπόκειται εις πολλάς ερμηνείας. Και επιδιώκεται άνευ όρων. Επιζητείται ως αγάπη, εν ονόματι της αγάπης. Και φθάνει να προβάλλεται, ως ελατήριον και ως σκοπός, η αγάπη, δια να θεωρήται η ενότης ως το ύψιστον των αγαθών. Εν τούτοις η αγιωτάτη Εκκλησία μας την ενότητα ουδέποτε εννόησεν άνευ όρων. Η ζωή της Εκκλησίας, η Παράδοσις, αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, οι άγιοι Πατέρες εδίδαξαν την ενότητα όχι άνευ όρων, όχι υπό όρους, αλλ’  υπό τον ένα απαράβατον όρον: της αληθείας… Δια την Εκκλησίαν, απούσης της αληθείας, ενότης δεν υπάρχει. Καμμία ετέρα πνευματική αξία, ούτε αυτή η «καθ’ υπερβολήν οδός», η αγάπη, δύναται να υποκαταστήση την αλήθειαν. Αυτό το Πνεύμα το Άγιον, το συγκροτούν και οδηγούν την Εκκλησίαν, δεν ονομάζεται πνεύμα αγάπης, αλλά «πνεύμα αληθείας»..  

Ομιλία του πατέρα Γεωργίου Αγγελακάκη -- Κυριακή του Θωμά 2016

Πηγή: http://apotixisis.blogspot.ca/ του αδελφού μας Παναγιώτη

Από την : Ανοικτή Επιστολή Αγιορειτών Πατέρων

Αντί να καταδικάσει η λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» τις υφιστάμενες και καθημερινώς δρώσες αιρέσεις, οι οποίες πλανούν τους πιστούς, επιδιώκει πρωτίστως να αναγνωρίσει την Παναίρεση, κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, του Συγκρητιστικού Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Οικουμενισμού, όπως έπραξαν και οι Παπικοί στην Β’ Βατικάνεια Σύνοδό τους (1962-1965).