Ἡ δική μας ἐθνικὴ ἀναδίπλωσις καὶ θετικὴ στάσις ἔναντι τῆς Ἱστορίας μας

Τοῦ κ. Παύλου Ἀθ. Παλούκα, Ἐπ. Σχολικοῦ Συµβούλου ∆.Ε

«Στοὺς σκοτεινοὺς αἰῶνες µετὰ τὸ 1453 ἡ Ὀρθόδοξη πίστη ὑπῆρξε τὸ καταφύγιο καὶ ἡ παρηγορία τοῦ ὑποδούλου ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἡ Ἐκκλησία τὸ κύριο στήριγµα καὶ ὁ πολύτιµος συµπαραστάτης του, στὴν ἀγωνιώδη προσπάθειά του νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ διασώσει τὸν πολιτισµό του καὶ τὴν ἐθνική του αὐθυπαρξία» . Γι᾽ αὐτὸ συµµεριζόµαστε τὴν ἄποψη τοῦ π. Γεωργ. Μεταλληνοῦ καὶ πιστεύουµε ὅτι «ἡ σηµαντικότερη προσφορὰ τοῦ Ράσου στὸ Ἔθνος µας δὲν ἦταν τόσο ἡ συµµετοχὴ τοῦ Κλήρου στὶς ἔνοπλες ἐξεγέρσεις καὶ συγκρούσεις, ὅσο ἡ συµβολὴ τοῦ Ράσου στὴ συντήρηση τοῦ ἑλληνορθόδοξου φρονήµατος τοῦ Γένους καὶ τῆς ἀγάπης του πρὸς τὴν ἐλευθερία». Τὸ ἴδιο συµβαίνει καὶ στοὺς δύσκολους, ἐθνικά, καιρούς, ποὺ διανύοµε σήµερα καὶ ποὺ κινδυνεύοµε νὰ χάσοµε τὴν ἐθνικοθρησκευτική µας ἐλευθερία καὶ ὑπόσταση. Τώρα, ποὺ ἡ ἔνταξή µας στὴν Ἑνωµένη Εὐρώπη -τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Φραγκιᾶς- (κατὰ τὸν π. Γ. Μεταλληνό) ἔγινε πραγµατικότητα, «ἀνακαλύπτουµε, µὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ πάλι τὴν παιδεία τῶν Πατέρων µας, ποὺ µπορεῖ νὰ διασώσει τὴν Ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά µας».

Ομιλία του πατέρα Θεοδώρου Ζήση περί Οικουμενισμού

Oρθόδοξοι Ύμνοι -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Δίδυμος καὶ Θεοδώρα οι Μάρτυρες, Κλαυδίου, Διοδώρου και των συν αυτοίς μαρτύρων, Θεοδώρας οσίας της εν Θεσσαλονίκη, Γεωργίου νεομάρτυρος του εν Εφέσω (1801)

).

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Δίδυμος καὶ Θεοδώρα ἄθλησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) καὶ Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.) καὶ ἐπὶ ἄρχοντος Ἀλεξανδρείας Εὐστρατίου. Ἡ Ἁγία Θεοδώρα συνελήφθη, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανὴ καί, ἀφοῦ ὁμολόγησε ἐνώπιον ὅλων τὸν Χριστό, κλείσθηκε στὴ φυλακή.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης : Τῷ στόματι αὐτῶν εὐλόγουν καὶ τῇ καρδίᾳ αὐτῶν κατηρῶντο

4 ἕως πότε ἐπιτίθεσθε ἐπ᾿ ἄνθρωπον; φονεύετε πάντες ὑμεῖς ὡς τοίχῳ κεκλιμένῳ καὶ φραγμῷ ὠσμένῳ. 5 πλὴν τὴν τιμήν μου ἐβουλεύσαντο ἀπώσασθαι, ἔδραμον ἐν δίψει, τῷ στόματι αὐτῶν εὐλόγουν καὶ τῇ καρδίᾳ αὐτῶν κατηρῶντο. (Ψ. 61)
Την ερμηνεία καλείται να την αναζητήσει ο αναγνώστης.

Σήμερα έχουμε δυο εκκλησίες, μία των "εντός εκκλησίας" και άλλη μία των "εκτός εκκλησίας". Οι ευρισκόμενοι "εντός" κατηγορούν τους "εκτός", επειδή δεν μνημονεύουν τους, γυμνή κεφαλή, αιρετικούς αδελφούς (σε εισαγωγικά αυτά τα δυο). Κάνουν (οι "εντός") αυτό που ακριβώς διαπράττουν, στρεβλώνοντας τα νοήματα των λέξεων, οι Σιωνιστές αγαπολόγοι, φιλειρηνιστές, δημοκράτες, αλτρουιστές και προπαντός ελεύθεροι άνθρωποι. Με τα πλοκάμια των ΜΚΟ και το "συντροφάτο" (κατά το "αδελφάτο") των antifa (αντιφασίστες) κατηγορούν όποιον δεν συμμερίζεται τον ολοκληρωτικό εκφασισμό, που υπηρετούν αυτές οι σκοτεινές οργανώσεις. Φυσικά, με το αζημίωτο.

Και ο χορός της παγκοσμιοποίησης καλά κρατεί, από τη μια μεριά με τους Αμερικανούς, των οποίων η δημοκρατία πλεονάζει (ανθρώπινα δικαιώματα), και από την άλλη, να έχουμε τους ανέκαθεν συντηρητικούς - μέχρις ενός ορίου - Βρετανούς. Οι θεωρητικοί του Σιωνισμού γνωρίζουν άριστα ότι αυτή η αθλιότητα (παράδειγμα μεταξύ πολλών άλλων, τα αιωρούμενα γυμνά γεννητικά όργανα των ανδρών στο Φεστιβάλ Επιδαύρου) κάποτε θα εκραγεί και η έκρηξη, επί του παρόντος, προέρχεται από τους φανατικούς ισλαμιστές. Δεν θα καθυστερήσει να μας έλθη και από τους ιθαγενείς Ευρωπαίους, όταν οι ευγενώς ονομαζόμενοι μετανάστες ή πρόσφυγες πλημμυρίσουν και τις δικές τους πατρίδες.

Κάπως έτσι φτιάχνονται οι φασίστες και οι ναζί.

Όσο για εμάς εδώ ακόμη αντέχουμε. Δεν σφαχτήκαμε μεταξύ μας (σημ. ήταν αναμενόμενο το 2008, όταν κάηκε η Αθήνα και "μπουρλότιασε" πιο πριν όλη η Ελλάδα) και κατά τα φαινόμενα, θα σφαχτούμε με τους (λαθρο)πρόσφυγες και τους (λαθρο)μετανάστες. Οι Σιωνιστές ξέρουν ... . 

Ο Παπισμός επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στο ΠΣΕ η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta, εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.

Oμιλία - ερμηνεία Ακάθιστου Ύμνου του Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη

Η έννοια και σημασία του Μνημοσύνου σημαίνει ταυτότητα Πίστεως μνημονεύοντος και μνημονευομένου,

πρέπει, εν γενικαίς γραμμαίς, να αποδεχθώμεν την δια του «Πατριαρχικού Διαγγέλματος» του 1920 παγκοσμίως διακηρυσσομένην παναίρεσιν του Οικουμενισμού, η οποία, δια της «Θεωρίας των κλάδων» καταβλασφημεί την Μοναδικότητα της Αγίας ημών Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας! Κατ΄ αναπόφευκτον δε συνέπειαν και βάσει πάντοτε του ως άνω «Πατριαρχικού Διαγγέλματος», θα πρέπη να πιστεύσωμεν ότι αι ετερόδοξοι αιρετικαί «Χριστιανικαί» ομολογίαι δηλαδή ο Πάπας και οι Προτεστάνται γενικώς, είναι «αδελφαί Εκκλησίαι» του Χριστού, «μέτοχοι απολυτρωτικής χάριτος» κ.λ.π., με Ιερωσύνην, Μυστήρια και Αποστολικήν Διαδοχήν, ώστε να δυνάμεθα να συμπροσευχώμεθα και συλλειτουργούμεθα μετ΄ αυτών, πράγμα το οποίον σήμερον διενεργούν και πράττουν, όλως κακοδόξως προς την επισκοπικήν αυτών αποστολήν, από του διαβοήτου Αθηναγόρου μέχρι σήμερον του Βαρθολομαίου, τόσον οι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσον και διάφοροι άλλοι Οικουμενισταί Αρχιερείς και οι Αγιορείτες Ηγούμενοι! Δια το «σύμφωνον και ομόφωνον» της ταυτότητος Πίστεως προς την εκκλησιαστικήν μας αρχήν πρέπει να πιστεύσωμεν ακριβώς και ανενδοιάστως όλα αυτά τα καταλυτικά της Ορθοδόξου Πίστεως φρονήματα, τα οποία «Δημοσία» διακηρύττει και εμπράκτως αποδεικνύει ότι πιστεύει πράξει τε και θεωρία ο Πατριάρχης, οι άλλοι Ηγούμενοι των τοπικών «Ορθοδόξων» Εκκλησιών ως και το Άγιον Όρος, και αφού κατ΄ αυτόν τον τρόπον θα έχη τελείως διαστραφή η Ορθόδοξος ημών συνείδησις, τότε θα πρέπη να είμεθα εις θέσιν να θεωρήσωμεν επιβεβλημένον καθήκον μας την υπακοή και κοινωνία με τους Πνευματικούς μας Ποιμένας. Χάριτι Θεία, δεν μας είναι δυνατόν, μέχρι θανάτου, να απαρνηθούμε το Ορθόδοξον της Εκκλησίας φρόνημά μας και να συμφωνήσουμε και συμπορευθούμε με τοιούτους «Ποιμένας». 

Ὁ Μέγας Φώτιος σὲ κατηχητικὴ ἐπιστολή του πρὸς τὸν ἄρχοντα Μιχαὴλ τῆς Βουλγαρίας τοῦ γράφει:

«Ἔτσι λοιπὸν σκεπτόμενος καὶ πιστεύοντας, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς ἁγίας, καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, σὺ τὸ ὡραῖο γέννημα τῶν κόπων μου, νὰ ἀποδέχεσαι καὶ νὰ τιμᾶς τὶς ἅγιες καὶ οἰκουμενικὲς ἑπτὰ συνόδους, ἄλλες ἀπὸ αὐτὲς γιατί εἶναι διδάσκαλοι, καὶ ἄλλες γιατί εἶναι πρόμαχοι τῆς εὐσεβείας. Γιατί μὲ αὐτὲς ἀποκρούεται κάθε καινοτομία καὶ αἵρεση, καὶ ἑδραιώνεται στὶς ψυχὲς τῶν εὐσεβῶν ὡς ἀναμφίβολη σεβασμιότητα τὸ αἰώνιο καὶ ἀρχαιοπαράδοτο φρόνημα τῆς ὀρθοδοξίας».

Δεν έχω απαντήσει ακόμη, σε αυτή την επιστολή που έλαβα.

Αγαπητέ Κωνσταντίνε, …..

Από τα γραφόμενά σου όμως διαπιστώνω, ότι οι θέσεις σου είναι καθαρά Ζηλωτικές. Προφανώς έχεις αποτειχιστεί. Εάν αυτό συμβαίνει, ποιον Πνευματικό συμβουλεύτηκες πριν λάβεις μια τόσο σημαντική απόφαση, καθοριστική για τη σωτηρία σου; Διότι, κακά τα ψέματα, μία μόνο Εκκλησία υπάρχει και αυτή μόνο οδηγεί στη σωτηρία. Οι αιρέσεις και τα σχίσματα δεν οδηγούν στη σωτηρία, αλλά στην απώλεια. Αδυνατώ να διανοηθώ ότι συμβουλεύτηκες Πνευματικό και αυτός σε προέτρεψε να αποτειχιστείς. Προφανώς έλαβες την απόφαση μόνος σου πιστεύοντας στον λογισμό σου. Αισθάνεσαι όμως τόσο αυτάρκης πνευματικά; Έχεις τόση εμπιστοσύνη στο λογισμό σου; Μακάρι να έχεις φθάσει σε τέτοια ύψη πνευματικότητος και αγιότητος, ώστε να μην έχεις ανάγκη από συμβουλές Πνευματικών. Μην ισχυριστείς ότι ακολουθείς τους Πατέρες. Οι Πατέρες δεν σώζουν. Η Εκκλησία σώζει. Έπίσης το να λέγουμε ότι ακολουθούμε του παλαιούς Πατέρες και συγχρόνως να περιφρονούμε τους συγχρόνους αγίους και χαρισματούχους Πατέρες, και να αρνούμεθα να υπακούσουμε σ' αυτούς, και να θεωρούμε εαυτούς σοφώτερους αυτών, ούτε αυτό νομίζω μπορεί να εξασφαλίσει τη σωτηρία μας. Κάθε άλλο μάλιστα.    

Δεν μου απήντησες όμως, εάν έχεις προσχωρήσει σε κάποια παράταξη του Π.Η. και σε ποια. Που ανήκεις; Που εκκλησιάζεσαι; Σε ποιον Πνευματικό κάνεις υπακοή; Αν θέλεις απαντάς. Δεν είσαι υποχρεωμένος. Ούτε θέλω να γίνω αδιάκριτος. Ο καθένας επιλέγει τον δρόμο του. Και εάν ακόμη ο δρόμος αυτός είναι λανθασμένος, εάν έχει καλή προαίρεση και ταπεινό φρόνημα, ο Θεός δεν θα τον εγκαταλείψη.

Εν Χριστώ

………

Εμπειρικαί αποδείξεις της Αναστάσεως -- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι το πιο μεγάλο και πιο σπουδαίο γεγονός, που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία. Το φως της καταυγάζει όλη την οικουμένη και η προσφορά της δεν ικανοποιεί μόνο τις προσδοκίες του πιστού, αλλά στοχεύει στην ψυχή του κάθε ανθρώπου. Διότι ο κάθε άνθρωπος, είτε πιστεύει είτε όχι, δεν παύει να πιέζεται από το βραχνά του θανάτου, που περιορίζει τη ζωή και φαρμακώνει το είναι του, δεν παύει να διψά και να πεινά, για μια ζωή ατέλειωτη και όμορφη, απρόσβλητη από τον πόνο, γεμάτη χαρά και ελπίδα. Η ανάσταση του Χριστού δεν είναι μυστήριο, ώστε να το προσεγγίσουμε με την πίστη. Είναι ιστορικό γεγονός. Γι΄ αυτό προσκαλεί και προκαλεί να το ψηλαφήσουμε και να το ερευνήσουμε μέσα από τις πάμπολλες μαρτυρίες και αποδείξεις που το βεβαιώνουν πειστικά και αδιάσειστα. Δεν απευθύνεται στο συναίσθημα και στην ευλάβεια μόνο· πρωτίστως ικανοποιεί και πείθει τη λογική, της δίδει τα εχέγγυα για να αναχθεί από το λογικό στο υπέρλογο, να γίνει πίστη. Είναι, λοιπόν, φανερό ότι η ανάσταση του Χριστού δεν στηρίζεται στην πίστη των χριστιανών, αλλά η πίστη των χριστιανών θεμελιώνεται στο γεγονός της αναστάσεως του Χριστού. Η Καινή Διαθήκη, όπως άλλοτε έχω γράψει (Βλ. Αληθώς ανέστη ο Κύριος, Θεσσαλονίκη 2 1998) προσφέρει στον κάθε απροκατάληπτο μελετητή ατράνταχτες μαρτυρίες για την Ανάσταση· προφητικές, ιστορικές, δικαστικές. Αλλά και η Εκκλησιαστική ιστορία, με τα τόσα μαρτύρια των χριστιανών, με τα λείψανα και τα θαύματα των αγίων, αποδεικνύει περίτρανα την δύναμη της αναστάσεως του Ιησού Χριστού. Οι δωρεές και οι ευλογίες που απορρέουν στον κόσμο από την ανάσταση του Ιησού Χριστού γίνονται προσωπικό βίωμα και εμπειρία στη ζωή του κάθε χριστιανού.

Στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος : "Βουλωσέ το" φωνάζει στον ΓΓ του ΝΑΤΟ

π. Θεόδωρος Ζήσης : Εἴμαστε ἑνωμένοι, εἴμαστε μία Ἐκκλησία, βγάζουμε κοινὲς Ἐγκυκλίους.

Καὶ νὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι ἄλλο, ἐπίσης ἐξοργιστικό. Ὑπάρχει ἕνας καθηγητὴς τῆς Νομικῆς γνωστός, ὁ Κώστας Μπέης. Λέει λοιπόν, ὅτι κάποια φορὰ κάναμε κάποια οἰκουμενικὴ συνάντηση στὴ Σύρο, Παπικοί, Προτεστάντες, μιὰ ὀρθόδοξη χορωδία, μιὰ παπικὴ καὶ στὸ τέλος ὁ Παπικὸς Ἐπίσκοπος βουτοῦσε τὴν ὄστια μέσα στὸν οἶνο, στὸ αἷμα Χριστοῦ, καὶ μᾶς κοινώνησε ὅλους. Κι ἦταν χαρὰ Θεοῦ. Ὑπάρχει κοινὸ ποτήριο ἢ δὲν ὑπάρχει καὶ μᾶς κοροϊδεύουν; Ἔχει γίνει ἤδη ἡ Ἕνωση ἢ δὲν ἔχει γίνει; Ὑπάρχουν καταγγελίες ἀπὸ ἀξιοπίστους μοναχοὺς κληρικοὺς ποῦ ἐπισκέπτονται μητρόπολη Ἰταλίας. Μοῦ τὰ στέλνουνε τώρα καὶ φανερώνονται. (Καὶ ἔγινε τὸ κοινὸ ποτήριο, γιατί τὸ θέλει τὸ Φανάρι καὶ τὸ ἀνέχονται οἱ Ἐπίσκοποι καὶ κατὰ δεύτερο λόγο οἱ πιστοί. Ἂν δὲν τὸ ἀνεχόταν, ἂν δὲν τὸ προωθοῦσε «διπλωματικά», θὰ εἶχε ἀντιδράσει σ’ αὐτὲς τὶς καταγγελίες. Ὅπως ἐπεμβαίνει σὲ θέματα διοικητικὰ καὶ παπικῶ τῷ τρόπῳ καθαιρεῖ Ἀρχιεπισκόπους ἢ τιμωρεῖ ἄλλους κληρικούς, ἔτσι καὶ στὰ κορυφαῖα αὐτὰ θέματα τῆς Πίστεως θὰ ἐπενέβαινε. Ἀλλὰ τὸ «κοινὸ ποτήριο» εἶναι γεγονός. Ἁπλὰ περιμένουν νὰ «ὡριμάσουν» λίγο ἀκόμα οἱ περιστάσεις. Τὴν ὀρθόδοξη συνείδηση τὴν ὡριμάζουν, τὴν χτυποῦν, ὅπως ὁ ψαρὰς τὸ χταπόδι, γιὰ νὰ τρώγεται καὶ νὰ χωνεύεται, γιατί ὅταν εἶναι γνήσια, εἶναι ἀχώνευτη). 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Γεωργίου του οσίου του εν Μαλεώ, Πλάτωνος ηγουμένου μονής Στουδίου, Ζωσιμά οσίου, Θεωνά αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Θεοδούλου και Αγαθόπαιδος μαρτύρων Θεσσαλονικέων, Νικήτα ιερομάρτυρος του νέου εν Σέρραις (1807).

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος ἀγάπησε ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ὁλόψυχα τὸν Χριστὸ καὶ ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τῆς μοναχικῆς πολιτείας, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ γονεῖς του ἐπιθυμοῦσαν νὰ νυμφευθεῖ. Ἔτσι ἐπιδόθηκε σὲ κάθε εἴδους ἄσκηση καὶ ἐγκράτεια, νηστεία καὶ σκληραγωγία, προσευχή, δάκρυα, μελέτη τῶν θείων Γραφῶν καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, γιὰ νὰ εὐαρεστήσει τὸν Θεό.

ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.Φθάνει να αναγνώση κανείς την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920 διά να πεισθή πλήρως. Η εγκύκλιος αυτή προτείνει ως πρώτον λίθον του οικουμενιστικού οικοδομήματος την φιλικήν προσαρμογήν της Ορθοδοξίας προς τας "Εκκλησίας" της Δύσεως "διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου". Γράφεται επί λέξη: "Δύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων προς αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούται ειδικώτερον ως εξής: α΄. διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών...". Εις την εγκύκλιον αυτήν παραπέμπει και ο Θυατείρων Αθηναγόρας γράφων προσφάτως ότι: "η Ορθόδοξος Εκκλησία εξήλθε των τοιχωμάτων αυτής και εδημιούργησε σχέσεις και επεδίωξε συνεργασίαν ήδη από του 1920 διά της περιφήμου Εγκυκλίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, συνετέλεσεν εις την έναρξιν της Οικουμενικής Κινήσεως και την ίδρυσιν του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών...".

Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

Οι «απόστολοι του μαρασμού»

Η κυβέρνηση του Τσίπρα, η Αγκυρα και η πρόκληση από τον Φαμπρ
«Πρόκειται για μια κυβέρνηση που στρέφεται κατά του ίδιου του λαού της». Σε μια φράση, ένας από τους ανθρώπους που σέβομαι τα μάλα στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, συνόψισε τον χαρακτήρα της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση του Τσίπρα και του ψευτοδεξιού βαστάζου του, του μοναδικού ανθρώπου που ροχαλίζει ξύπνιος και στο τσακίρ κέφι, έχει πέσει σαν τις πληγές του Φαραώ πάνω στους Ελληνες. Είναι εχθροί του λαού, της ταυτότητάς του, της δημιουργικότητάς του, της εθνικής του ασφάλειας. Είναι εχθροί της ελευθερίας των Ελλήνων.

Με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων διακινδυνεύουν την εθνική συνοχή, δημιουργώντας de facto μια μεγάλη ισλαμική μειονότητα, χάριν της πολυπολιτισμικής κουρελούς που ονειρεύονται, υπηρετώντας τους στόχους της αγκυρας και των υποστηρικτών της, της μήτρας του κακού, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ. Οταν αποκτήσει ηγεσία η Δύση, αυτούς πρέπει να βομβαρδίσει, μέχρι να γίνουν ματωμένα μπάζα. Η φυλακή είναι λίγη, θα είναι επιεικές μητρικό χάδι γι' αυτό που συμβαίνει. Και αν τους σώσει κάτι, είναι η συντεχνιακή αλληλεγγύη της πιο ξέμπαρκης πολιτικής τάξης που είχε ποτέ η χώρα.

Την αρετή της φιλοπατρίας, τελευταία, την ευνουχίσαμε, τη στραγγαλίσαμε.

 Κι έμειναν τα πορτρέτα των ηρώων της φυλής μας στραπατσαρισμένα στους τοίχους των σχολείων… Κι απέμειναν κάποια λεβεντοπαλλήκαρα αποφασισμένα να θυσιαστούν για την πατρίδα, σαν τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, το Σολωμό Σολομού, τον Τάσο Ισαάκ, τον Καραθανάση, Βλαχάκο, Γιαλοψό ( ΙΜΙΑ ) και τον ηρωϊκό σμηναγό Κ. Ηλιάκη, να περιμένουν μιμητές… Η μεγαλύτερη αυτοθυσία είναι η θυσία για την πατρίδα, γιατί υπερασπίζεσαι πατρογονικές εστίες και χώματα.

O κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται

Μέσα σ΄ ένα σκόπιμα καλλιεργούμενο κλίμα ενθουσιασμού για τη «μεγάλη επιτυχία» ο κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται με το γλυκερό παραμύθι της οικουμενιστικής ενότητος, ενώ όσοι διαφωνούν ή εκφράζονται με δυσπιστία ή ανησυχία, στιγματίζονται ως φανατικοί φονταμενταλιστές, ασυγχρόνιστοι, στενοκέφαλοι και πάντως άγευστοι αγάπης.

Του αποτειχισθέντος θεολόγου Νικολάου Πανταζή: Μα σοβαρά, πάτερ, Γεώργιε (σ.σ. Μεταλληνέ), δάσκαλέ μας έως πρότινος, η εκ Θεού έμφυτη ευφυΐα σας τόσο πολύ σκοτίστηκε;

Είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι οι Οικουμενιστές θα διαπράξουν την κουταμάρα να σας καθαιρέσουν; Τόσο ανόητους τους έχετε;
Είναι δυνατόν να ξεσηκώσουν τον κόσμο με καθαιρέσεις πριν την ώρα τους; Αφού με τον χαρτοπόλεμο που κάνετε, η δουλειά τους προχωρά τόσο καλά! Ο Οικουμενισμός ταχύτατα εδραιώνεται. Οι πιστοί μια χαρά εθίζονται και εκκοσμικεύονται! Προς τι να σας καθαιρέσουν;
Δεν καταλάβατε ότι είστε ένας άριστος σύμμαχός τους; Ο αιρεσιάρχης Πατριάρχης μετακινείται άνετα από τους Αγίους τόπους, και έως την Ρώμη και σε όλη την ελληνικὴ επικράτεια, τιμώμενος από τους Ἐπισκόπους που κι εσάς τιμούν (όπως π.χ. ο Ιγνάτιος Λαρίσης) και συλλειτουργώντας με "ορθόδοξους" Επισκόπους, όπως κι εσείς συλλειτουργείτε με οικουμενιστές Επισκόπους… 

Του θεολόγου Δημήτριου Ἰ. Κάτσουρα:

Δυστυχῶς, θέλοντας νά εἶμαι εἰλικρινής καί δίκαιος καί αὐτοκριτικός, πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι σ' αὐτή τήν ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο οἱ "Γ.Ο.Χ." τῶν παρατάξεων ἀδικαιολογήτως καί ἐγκληματικῶς δέν ἀγωνίζονται! Τολμῶ νά πῶ ὅτι ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα καί τή μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας! Εἶναι τραγική αὐτή ἡ διαπίστωση. Καί τό λέω μετά λόγου γνώσεως γιά ὅσους μέ γνωρίζουν. Ὁ ἀγώνας τῶν ὀρθοδόξων τοῦ 1924 φαίνεται προδομένος καί ἀποπροσανατολισμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Δέν σχολιάζω γιά νά χαϊδέψω κανενός τ' αὐτιά. Αὐτή τήν περίοδο προβληματίζομαι ἰδιαιτέρως κατά πόσον γιά μιά σειρά λόγους τό ἅλας τῶν Γ.Ο.Χ. φαίνεται νά ἔχει μωρανθεῖ! Πέραν τῶν ἀναμνήσεων καί ἀναφορῶν στούς ἀγώνες τῶν Πατέρων μας τοῦ 1924, ὄντως θαυμαστούς καί θεαρέστους, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως τῶν 90 ἐτῶν ἀπό τήν ἐπιβολή τῆς ἑορτολογικῆς Καινοτομίας, ὀφείλουμε ἐκ λόγων δικαιοσύνης νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἄκρατος μιμητισμός τῶν τῆς ἐπισήμου ἐκκλησίας ἀναίρεσε τόν ὁμολογιακό χαρακτήρα τῆς μαρτυρίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐκκοσμίκευσε τόν κολλυβαδικό τους χαρακτήρα. Θά ἦταν ἰδιαίτερα χρήσιμο γιά καλό προβληματισμό καί ἐποικοδομητική αὐτοκριτική ἡ πραγματοποίηση ἀνοικτῶν συζητήσεων καί τοποθετήσεων ἐπ' αὐτῶν τῶν ζητημάτων μεταξύ ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων "πλευρῶν" μέ τή συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ. Ἡ συνέχιση τῆς σημερινῆς καταστάσεως ἀπειλεῖ μέ μετάλλαξη ἐπ' ὠφελεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό κατά τήν ἔκφραση τῶν καινοτόμων παλαιοημερολογιτικό κίνημα ἤ τήν μαρτυρία τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας.