Ο αείμνηστος Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος για τη διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση από τους οικουμενιστές

Ο αείμνηστος αγωνιστής Ιεράρχης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος (+1984), υπήρξε ο πρώτος, εκ των νεοημερολογιτών Επισκόπων της Ελλάδος, που είχε διακόψει το μνημόσυνο του ονόματος του αιρετικού πατριάρχου Αθηναγόρα. Αυτό συνέβη το 1970. Όπως και σήμερα πολεμούνται οι αποτειχιζόμενοι από τους οικουμενιστές ψευδοποιμένες, από δήθεν αδελφούς ορθοδόξους και μάλιστα "αντιοικουμενιστές", έτσι και ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος πολεμήθηκε την εποχή εκείνη, τόσο από την τότε Ιερά Σύνοδο της κρατούσης Εκκλησίας, όσο και από "θεολόγους" και "επιστήμονες" της εποχής. Ένας από αυτούς, ο Ιωάννης Παναγόπουλος, δικηγόρος, γνώστης τάχα και του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας και φίλος του Αθηναγόρα, επέκρινε σφοδρότατα τον Αμβρόσιο, αλλά και τους άλλους δύο Επισκόπους που αποτειχίσθηκαν από τον Αθηναγόρα (Φλωρίνης Αυγουστίνο και Παραμυθίας Παύλο), χαρακτηρίζοντας τη διακοπή του μνημοσύνου ως αντικανονική και απαιτώντας την τιμωρία τους. Παραθέτουμε από την απάντηση του Μητροπολίτου Αμβροσίου (δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο Τύπο" στις 15-4-1971) ορισμένα αποσπάσματα προς ωφέλεια των αδελφών μας που έχουν πειστεί από τους σημερινούς πολέμιους της αποτείχισης ότι με τη διακοπή της κοινωνίας με τους οικουμενιστές ψευδεπισκόπους δήθεν τιθόμαστε εκτός Εκκλησίας. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί να υπάρχει τέτοια πολεμική ενάντια στην Αποτείχιση. Η απάντηση είναι απλή. Αποτείχιση και διακοπή μνημοσύνου σημαίνει για τον κληρικό που θα την τολμήσει καθαίρεση και στέρηση του κρατικού μισθού, για τον λαϊκό, όνειδος και περιφρόνηση. Οι "συντηρητικοί"  "αντιοικουμενιστές" ελεγχόμενοι από την συνείδησή τους ως κοινωνούντες με τους οικουμενιστές, προσπαθούν να πείσουν τους ορθοδόξους χριστιανούς, μα περισσότερο τον ίδιο τους τον εαυτό, ότι η Αποτείχιση είναι άκρο, η διακοπή του μνημοσύνου παρεκτροπή από την "βασιλική οδό" που τάχα αυτοί βαδίζουν. Η εκκλησιαστική ιστορία και οι πράξεις των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας βοούν, όμως αυτοί στην καλύτερη περίπτωση κωφεύουν , αν δεν θεωρούν την προβαλλόμενη στάση των Πατέρων ως παλαιοημερολογιτικό τέχνασμα. Αφού δεν ακούν τους Πατέρες, ας ακούσουν έναν δικό τους Επίσκοπο, από τους λίγους αγωνιστές που έβγαλε η επίσημη Εκκλησία. 

Γράφει ο αείμνηστος Αμβρόσιος:

Ύμνοι στα εισόδια της Θεοτόκου

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Φιλίππου αποστόλου, Κωνσταντίνου Ύδραίου.

Ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα. Καὶ μάλιστα ἐπίλεκτο μέλος τῆς ἁγίας αὐτῆς ὁμάδος.

Τὴν πρώτη γνωριμία του μὲ τὸν Χριστό μᾶς τὴν παρουσιάζει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁἸησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι» (Ἰωαν. α’ 44).

Βρισκόταν στὴν Ἰουδαία ὁ Κύριος.

Ὕστερα ἀπὸ τὸ βάπτισμά Του καὶ τὴν τεσσαρακονθήμερη νηστεία Του στὴν ἔρημο καὶ τοὺς πειρασμούς Του ἀπὸ τὸν διάβολο, νικητὴς ἀποφασίζει νὰ ἀναχωρήσει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴν Γαλιλαία γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ἔργου του.

Ἐκεῖ, σὰν ἔφθασε, βρῆκε μεταξὺ τῶν πρώτων τὸν Φίλιππο, ποὺ ἦταν ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, τὴν ἴδια πόλη ἀπὸ τὴν ὁποία καταγόντουσαν καὶ οἱ ἄλλοι δύο Ἀπόστολοι καὶ ἀδελφοί, Ἀνδρέας καὶ Πέτρος.

Αυτοκτονούμε!!!

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2014

16.310.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων με περίπου 3.000. 000 μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

 Και τώρα με την  σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως και ο Κλήρος; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…

Αυτοκτονούμε!!!

O κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται

Μέσα σ΄ ένα σκόπιμα καλλιεργούμενο κλίμα ενθουσιασμού για τη «μεγάλη επιτυχία» ο κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται με το γλυκερό παραμύθι της οικουμενιστικής ενότητος, ενώ όσοι διαφωνούν ή εκφράζονται με δυσπιστία ή ανησυχία, στιγματίζονται ως φανατικοί φονταμενταλιστές, ασυγχρόνιστοι, στενοκέφαλοι και πάντως άγευστοι αγάπης.

Ορθόδοξος Τύπος: Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ράσκας κ. Αρτέμιος κυρίως διώκεται, διότι είναι αυστηρός αντιοικουμενιστής.

 Μάλιστα από ετών ο Οικ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έχει απαγορεύσει εις τον κ. Αρτέμιον να επισκέπτεται το Άγ. Όρος, επειδή ακριβώς είναι αντιοικουμενιστής και ο μόνος ακολουθών την αυστηρήν γραμμήν του αντιοικουμενιστού Γέροντός του μακαριστού Ιουστίνου Πόποβιτς.

Η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών

Το θέμα που μου ζητήθηκε να αναπτύξω είναι: «η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας». Είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός.

Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Γι’ αυτό ομολογώ, ότι κι εγώ δεν μπόρεσα πολύ εύκολα να καταλάβω τι θα έπρεπε να πω. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα, ότι μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου.

Ξέχασε, τίς ξένες ἁμαρτίες, γιά νά ξεχάσει καί ὁ Κύριος τίς δικές σου.

Γιατί ἄν πεῖς: «τιμώρησε τόν ἐχθρό μου», ἔκλεισες τό στόμα σου. Ἔχασε πιά ἡ γλῶσσα σου τό δικαίωμα νά μιλάει στό Θεό. Πρῶτα πρῶτα ἐπειδή ἐξ ἀρχῆς Τόν παρόργισες κι ὕστερα ἐπειδή ζητᾶς πράγματα πού εἶναι ἀντίθετα στόν ἴδιο τό χαρακτῆρα τῆς προσευχῆς. Ἀφοῦ, δηλαδή, προσέρχεσαι γιά νά ζητήσεις συγχώρηση ἁμαρτημάτων, πῶς μιλᾶς γιά τιμωρία;

Τό ἀντίθετο ἔπρεπε νά κάνεις, νά παρακαλᾶς γιά τούς ἄλλους, ὥστε στή συνέχεια νά παρακαλέσεις μέ παρρησία καί γιά τόν ἑαυτό σου.

Ἄν προσευχηθεῖς γιά τούς συνανθρώπους σου, τά πέτυχες ὅλα, ἔστω κι ἄν δέν πεῖς τό παραμικρό γιά τίς δικές σου ἁμαρτίες.

«Ὀμώμοκας, Μέμνησο τῆς Σωτηρίας» -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶχε διαπρέψει στίς σπουδές του ὅταν σπούδαζε στήν Ἀθήνα μέ τό φίλο του Βασίλειο. Τόση ἦταν ἡ ὑπεροχή του στή φιλοσοφία καί σ᾽ ὅλα τά μαθήματα, ὥστε οἱ συμφοιτητές του ζητοῦσαν νά γίνει... καθηγητής τους! Ὡστόσο ὁ Γρηγόριος εἶχε δώσει τήν καρδιά του στόν Κύριο καί τήν Ἐκκλησία Του. Ἦταν τόσο δεξιοτέχνης καί ἀριστοτέχνης στό λόγο καί τή γραφή, ὥστε ὁ λόγος του ἦταν πάντα λακωνικός. Ἄλλωστε, οἱ Ἕλληνες ἀπ᾽ τ᾽ ἀρχαῖα τά χρόνια μέχρι σήμερα, νά τό ᾽χουν στό στόμα τους, «τό λακωνίζειν ἐστί φιλοσοφεῖν». Ὁ «λα- κωνικός» ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, πού ἐκφράζεται καί διατυπώνεται σύντομα καί εὔστοχα. Ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι συχνά λένε πολλά, φλύαρα, καί κουραστικά, ὥστε μέ δυσκολία νά ἀντιλαμβάνονται τά νοήματά τους. Κι ἐρχόμαστε στόν πιό πάνω λακωνικό λόγο τοῦ Γρηγορίου, πού μέ τέσσερις λέξεις ἐκφράζει καί ἑρμηνεύει ὅλο τό θέμα τῆς σωτηριολογίας καί μάλιστα, τῆς προσωπικῆς ἑκάστου σωτηρίας. Τί σημαίνει, λοιπόν: «Ὀμώμοκας, Μέμνησο τῆς σωτηρίας»; Ἔχεις δώσει μέ τό ἅγιο Βάπτισμα καί μέ τό «Σύμβολο τῆς Πίστεως», «ὅρκο». Ὡρκίστηκες. Ἔδωσες, δηλαδή, ἱερή ὑπόσχεση ὅτι ἔγινες χριστιανός Ὀρθόδοξος, καί πιστεύεις στόν Ἕνα ἀληθινό,

Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Δαμασκηνού νεομάρτυρος.

Ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας καὶ διδάσκαλος τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τὸ 347 μ.Χ. Πατέρας του ἦταν ὁ στρατηγὸς Σεκοῦνδος καὶ μητέρα του ἡ Ἀνθοῦσα. Γρήγορα ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα, καὶ ἡ μητέρα του – χήρα τότε 20 ἐτῶν – τὸν ἀνέθρεψε καὶ τὸν μόρφωσε κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο.

Ἦταν εὐφυέστατο μυαλὸ καὶ σπούδασε πολλὲς ἐπιστῆμες στὴν Ἀντιόχεια – κοντὰ στὸν τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνια – ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀθήνα, μαζὶ μὲ τὸν ἀγαπημένο του φίλο Μ. Βασίλειο. Ὅταν ἀποπεράτωσε τὶς σπουδές του, ἐπανῆλθε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο γιὰ πέντε χρόνια, ὅπου ἀσκήτευε προσευχόμενος καὶ μελετώντας τὶς Ἅγιες Γραφές.

Διγλωσσία και διψυχία

Υπάρχει όντως σήμερα μία επικίνδυνη διγλωσσία και διψυχία, μία επαμφοτερίζουσα στάση των εκκλησιαστικών ηγετών, η οποία ενισχύει την σύγχυση και είναι χειρότερη από την φανερή, την απροκάλυπτη πλάνη. Θα προτιμούσαμε να υπήρχε σύμπτωση έργων και λόγων, πίστεως και πράξεων. Αν ακούσει κανείς πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους να ομιλούν περί της ορθοδόξου πίστεως και παραδόσεως, περί της κληρονομίας των Πατέρων, περί των πολυτίμων και μοναδικών θησαυρών μας, περί του μεγαλείου των Αγίων μας και της προσφοράς τους, περί της ανάγκης να κρατήσουμε όσα οι προπάτορες μας εκληροδότησαν, θαυμάζει την αφοσίωση και την προσήλωση εις τα των Πατέρων, τείνει να πιστεύσει ότι έχει ενώπιόν του πατερικά αναστήματα. Τι να τους κάνεις όμως τους λόγους και τις πατερικές επικλήσεις, όταν σε λίγο οι πράξεις και η συμπεριφορά τα διαψεύδουν; «Ανήρ δίψυχος ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού» (Ιακ. 1, 8). Ο Θεός κρίνει όχι από τους λόγους, αλλά από τα έργα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ --- του Περιοδικού "Ο ΣΤΑΥΡΟΣ"

Νείλου Ασκητού, Migne, PC 79, 1073-1076.

Η ησυχία είναι ωφέλιμη, γιατί εκείνο που βλάπτει δεν βλέπεται, κι΄ εκείνο που δεν βλέπεται δεν διαβαίνει στην διάνοια. Εκείνο δε που δεν υπάρχει στην διάνοια δεν κινεί την φαντασία δια της μνήμης· και εκείνο που δεν κινεί την μνήμη, δεν ερεθίζει το πάθος· αφού το πάθος δεν κινείται, η ψυχή έχει βαθειά γαλήνη και ειρήνη. Γι΄ αυτό και ο Μωϋσής ο σοφώτατος, αν και είχε την επιμέλεια και την φροντίδα του λαού των Ιουδαίων, έστηνε την σκηνή του έξω από τα πλήθη σε απομακρυσμένους τόπους, για ν΄ αποφύγει, όσο το δυνατό, τις ενοχλήσεις και για να έχει ήσυχους τους λογισμούς, ώστε να σκέπτεται με γνώση όσα είναι χρήσιμα στην ψυχή. Γι΄ αυτό το λόγο ο Ιησούς του Ναυή δεν έβγαινε από την σκηνή του, αποφεύγων έτσι την βλάβη από την μη απαραίτητη θέα των εξωτερικών πραγμάτων. Γι΄ αυτό και ο Ηλίας και ο Ελισσαίος, άφησαν την Ιουδαία και κατοίκησαν στο όρος Κάρμηλος. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής επίσης, εγκατέλειψε τα Ιεροσόλυμα και ζούσε στην έρημο του Ιορδάνου. Και ο Ιερεμίας, παρ΄ ότι ήταν υποχρεωμένος να ευρίσκεται μεταξύ του λαού για να προφητεύει, όμως μη υποφέρων τις παρανομίες του, έλεγε κλαίοντας· «Ποιος θα μου δώσει ένα μακρυνό τόπο στην έρημο, για να φύγω και να εγκαταλείψω τον λαόν αυτόν;». Προτιμούσε να συγκατοικεί με τα θηρία, που δεν βλάπτουν την ψυχή, παρά με τους συνανθρώπους και να βλάπτεται ψυχικώς απ΄ αυτούς. Αλλά το σπουδαιότερο απ΄ όλα, είναι το ότι ο Κύριος, παρ΄ ότι ήταν ανώτερος από κάθε βλάβη, έφευγε από τα πλήθη, μόλις του εδίδετο η ευκαιρία και έμενε στις ερήμους. Με αυτό ήθελε να δείξει σε εκείνους που έχουν την δυνατότητα να διακρίνουν, πόσο χρήσιμη είναι η ησυχία, αλλά και να βεβαιώσει με κάθε τρόπο, ότι αυτοί που προτιμούν τον μοναστικό και αναχωρητικό βίο, καταστέλλοντες τα πάθη δια της ησυχίας, υπερέχουν εκείνων που εκλέγουν τον γάμον και ζουν μέσα στον κόσμον, έστω και αν διακρίνονται για την σεμνότητα του βίου των. 

Χάριτι Θεία, δεν μας είναι δυνατόν, μέχρι θανάτου, να απαρνηθούμε το Ορθόδοξον της Εκκλησίας φρόνημά μας και να συμφωνήσουμε και συμπορευθούμε με τοιούτους «Ποιμένας».

Η έννοια και σημασία του Μνημοσύνου σημαίνει ταυτότητα Πίστεως μνημονεύοντος και μνημονευομένου, πρέπει, εν γενικαίς γραμμαίς, να αποδεχθώμεν την δια του «Πατριαρχικού Διαγγέλματος» του 1920 παγκοσμίως διακηρυσσομένην παναίρεσιν του Οικουμενισμού, η οποία, δια της «Θεωρίας των κλάδων» καταβλασφημεί την Μοναδικότητα της Αγίας ημών Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας! Κατ΄ αναπόφευκτον δε συνέπειαν και βάσει πάντοτε του ως άνω «Πατριαρχικού Διαγγέλματος», θα πρέπη να πιστεύσωμεν ότι αι ετερόδοξοι αιρετικαί «Χριστιανικαί» ομολογίαι δηλαδή ο Πάπας και οι Προτεστάνται γενικώς, είναι «αδελφαί Εκκλησίαι» του Χριστού, «μέτοχοι απολυτρωτικής χάριτος» κ.λ.π., με Ιερωσύνην, Μυστήρια και Αποστολικήν Διαδοχήν, ώστε να δυνάμεθα να συμπροσευχώμεθα και συλλειτουργούμεθα μετ΄ αυτών, πράγμα το οποίον σήμερον διενεργούν και πράττουν, όλως κακοδόξως προς την επισκοπικήν αυτών αποστολήν, από του διαβοήτου Αθηναγόρου μέχρι σήμερον του Βαρθολομαίου, τόσον οι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσον και διάφοροι άλλοι Οικουμενισταί Αρχιερείς και οι Αγιορείτες Ηγούμενοι! Δια το «σύμφωνον και ομόφωνον» της ταυτότητος Πίστεως προς την εκκλησιαστικήν μας αρχήν πρέπει να πιστεύσωμεν ακριβώς και ανενδοιάστως όλα αυτά τα καταλυτικά της Ορθοδόξου Πίστεως φρονήματα, τα οποία «Δημοσία» διακηρύττει και εμπράκτως αποδεικνύει ότι πιστεύει πράξει τε και θεωρία ο Πατριάρχης, οι άλλοι Ηγούμενοι των τοπικών «Ορθοδόξων» Εκκλησιών ως και το Άγιον Όρος, και αφού κατ΄ αυτόν τον τρόπον θα έχη τελείως διαστραφή η Ορθόδοξος ημών συνείδησις, τότε θα πρέπη να είμεθα εις θέσιν να θεωρήσωμεν επιβεβλημένον καθήκον μας την υπακοή και κοινωνία με τους Πνευματικούς μας Ποιμένας. Χάριτι Θεία, δεν μας είναι δυνατόν, μέχρι θανάτου, να απαρνηθούμε το Ορθόδοξον της Εκκλησίας φρόνημά μας και να συμφωνήσουμε και συμπορευθούμε με τοιούτους «Ποιμένας». 

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὸ βιβλίο «Ἁμαρτωλῶν σωτηρία»διδάσκει:

«Ἡ δυσκολία ποὺ εἶναι στὴν ὁδὸ πρὸς τὴν σωτηρία, δὲν γεννᾶται ἀπὸ τὴν ποιότητα τῆς ἁμαρτίας οὔτε τῆς ἀρετῆς, ὅτι ἡ μὲν ἁμαρτία εἶναι παρὰ φύσιν καὶ ἡ ἀρετὴ κατὰ φύσιν καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι δυσκολία εἰς τὴν ἁμαρτίαν, εἰς δὲ τὴν ἀρετὴν εὐκολία, ἀλλὰ γεννᾶται ἀπὸ τὴν φθορὰν τοῦ ὑποκειμένου, ὅπου εἶναι ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου χαλασμένη καὶ διεφθαρμένη διὰ τῆς ἁμαρτίας. Λοιπὸν καθὼς εἰς τὸν ἀσθενισμένον φαίνεται ἄνοστον τὸ εὔμορφον φαγητόν, ὅπου εἶναι γλυκὺ εἰς τοὺς ὑγιαίνοντας καὶ καθὼς μισοῦσιν οἱ ἄρρωστοι ὀφθαλμοὶ τὸ φῶς τὸ λαμπρότατον, ὅπου οἱ ὑγιεῖς ὀρέγονται, οὕτω καὶ ἡ ἀρετὴ μᾶς φαίνεται ἄνοστος καὶ ἡ ἁμαρτία νόστιμος ὄχι μὲ τὸ νὰ εἶναι οὕτως ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ διὰ τὴν κακὴν κατάστασιν τῆς καρδίας, ὅπου εἶναι χαλασμένη».

Ένταση στις ελληνοαλβανικές σχέσεις μετά το κάψιμο της ελληνικής σημαίας στους Αγ. Σαράντα

Τo κάψιμο της Ελληνικής σημαίας έξω από τα γραφεία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στους Αγίους Σαράντα, έχει προκαλέσει ένταση στις σχέσης των δύο χώρων.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία επίσημη αντίδραση από την μεριά της Ελληνικής κυβέρνησης, καθώς αναμένει την επίσημη καταδίκη από την Αλβανική πλευρά, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει καμία επίσημη ανακοίνωση ή σχόλιο για το συμβάν.
Μετά την συνάντηση του προέδρου του ΚΕΑΔ κ.Ντούλε με τον υπουργό δημόσιας τάξης Σαϊμίρ Ταχίρι, δεν προέκυψε κάποια ανακοίνωση από την Αλβανική κυβέρνηση ή την αστυνομία.
Ο μόνος που έχει καταδικάσει το συμβάν είναι ο βουλευτής του LSI Βαγγέλης Τάβος .
Μερίδιο του Αλβανικού τύπου συνδέει της απόρριψη εισόδου στην Ελλάδα σε χιλιάδες Αλβανούς υπηκόους από την Ελληνική αστυνομία στην Κακαβιά τις τελευταίες ημέρες, με το συμβάν στους Αγίους Σαράντα.




Πηγή: http://www.himara.gr

Ο Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης διατύπωσε τη διαφωνία του στη δημόσια διαβούλευση για το σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων

π. Νικόλαος Μανώλης: “Μόλις διατύπωσα την διαφωνία μου στη δημόσια διαβούλευση για το σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων εδώ.

Έγραψα τα εξής: 

ΔΙΑΦΩΝΩ
        Ως Ορθόδοξος ιερέας της Εκκλησίας της Ελλάδος, έχοντας την πνευματική ευθύνη έναντι του ποιμνίου που μου εμπιστεύτηκε Ο Κύριος Ιησούς Χριστός και Θεός ημών, και ως θεολόγος της Ορθοδόξου θεολογίας κηρύττοντας απανταχού της γης τις θεμελιώδεις και σωτήριες αρχές της Χριστιανικής Πίστεώς μας, φρονώ πως η μάχη με το «Παρδαλό δαιμόνιο της Ομοφυλοφιλίας» είναι αιματηρή και εξηγούμαι:

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015 – Η΄ ΛΟΥΚΑ -- "Τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;"

Σαμαρειτικές προσεγγίσεις

Η ζωή του ανθρώπου πάνω στη γη προσφέρεται ως μοναδική ευκαιρία για πλήρη αποδοχή της αγάπης του Θεού, την οποία καλείται να προσφέρει αδιάκοπα στους συνανθρώπους του. Στο θέμα  ακριβώς αυτό εστιάζεται η σημερινή ευαγγελική περικοπή, η οποία αναφέρεται στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη. Μέσα απ’ αυτή την παραβολή δίνεται απάντηση στο ερώτημα ποιος είναι ο πλησίον μας; Εγείρεται επίσης το ζήτημα πώς ο καθένας από εμάς γίνεται πλησίον για τον άλλο. Και αυτό γιατί σε τελική ανάλυση στην προοπτική της αυθεντικής κοινωνίας αγάπης που σφυρηλατείται στην πραγματικότητα της Εκκλησίας όλοι οι άλλοι είναι πλησίον μας και αδελφοί μας και σαν τέτοιους θα πρέπει να τους αντικρίζουμε.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

PILGRIMTOURS.GR                     by Himalaya Travel

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,

ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Φιλελλήνων 4, Πλ. Συντάγματος, 10557 Αθήνα,

Τηλ: 210-3225159, Fax: 210-3251474 

 Website: www.pilgrimtours.gr  e-mail: info@pilgrimtours.gr

Σεβαστοί Πατέρες, Αγαπητοί Κύριοι,

Έχοντας τη δυνατότητα με τη βοήθεια Τού Θεού να ταξιδεύω εδώ και πολλά χρόνια σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, πιστεύω ότι τα ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ, βοηθούν να νιώσει ο καθένας μας ψυχική αγαλλίαση και ανάταση, περπατώντας εκεί που περπάτησε, έζησε και δίδαξε ο Χριστός μας, οι Άγιοι Απόστολοί Του και Άγιες μορφές, τότε και σήμερα...

Για γέλια και για κλάματα: Οι Ποντιακές οργανώσεις αντιτίθενται στον Ν. Φίλη, μαζεύοντας τρόφιμα για τους "πρόσφυγες"!!

http://opaidagogos.blogspot.ca/2015/11/blog-post_12.html#comment-form

Όπως λέει ο λαός, "για γέλια και για κλάματα"..

Διαβάζουμε:
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακού Ελληνισμού (ΠΑΣΠΕ),
η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ)
και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Ελληνοποντίων Παλιννοστούντων
"...Ως απάντηση στους ισχυρισμούς του κ. Φίλη προχωρήσαμε στη συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες. Είμαστε πρόσφυγες τρίτης γενιάς κ. Φίλη".

Προσέξτε το πανό: "ΝΑΙ στην συμπαράσταση και την αλληλεγγύη των δοκιμαζόμενων προσφύγων"

Οι σημερινοί οικονομικοί (λαθρο)μετανάστες λοιπόν, στην πλειοψηφία τους από Αφρικανικά και Ασιατικά κράτη, οι οποίοι οι ίδιοι επέλεξαν να έρθουν (παράνομα) στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και μάλιστα απαιτούν να επιλέξουν και το κράτος της Ε.Ε. στο οποίο θα πάνε για να ζήσουν μόνιμα), 

ταυτίζονται με τους Έλληνες του Πόντου. 

Οι ομοσπονδίες Ποντιακών συλλόγων ξεχνούν ότι οι πρόγονοι τους ήρθαν αναγκαστικά στην ελεύθερη Ελλάδα, έχοντας υποστεί προηγουμένως ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ.

Ο Παπισμός ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta, εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.