Γκέτο λαθρομεταναστών το κέντρο της Αθήνας

Resurrection Matins Ode 9 Chanted by monks of IM Vatopaidi

Ο Οικουμενισμός του Φαναρίου βρώμισε ακόμη μία μοναδική στιγμή της Ορθοδοξίας

«UNIA: THE FACE AND THE DISGUISE» THE BOOK BY FR. GEORGE METALLINOS

NOW CIRCULATING IN ENGLISH 

Now in circulation is the English edition of the book “UNIA: The Face and the Disguise” by Protopresbyter Fr. George Metallinos, Professor Emeritus of the Athens University School of Theology. This new edition is included in the publications of the Christian Orthodox Philanthropical Society of Friends of the Sacred Retreat of Pantokrator at Melissohori “Saint Gregory Palamas”. 

In this very notable essay, Father George examines the historical course and the significance of the religious-political entity named “Unia”, that is, of the Papist communities in the Orthodox regions of Eastern Europe and the Middle East – mainly during the past four centuries – who have deceptively been observing the Orthodox liturgical rubric (sacred services, language, vestments, etc.), but have acknowledged primacy and infallibility in the person of the Pope of Rome.  The author analyzes Unia’s early link to the Papist “Holy Inquisition”, but also to the Jesuits, who had originally organized Unia as a disguised Latinism.  According to Fr. George, Unia was –on the one hand– a factor that balanced out the damage sustained by Papism on account of the Protestant Reform from the 16th century onwards, and on the other hand, it was also a lever that elevated the Pope as a universal Bishop, whose prestige is supposedly recognized not only in the West but also in the East, that is by the Uniates, who are a mere semblance of “Easterners”.  

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  θ΄.  Ο Ειρμός.

Μυστήριον ξένον, ορώ και παράδοξον! Ουρανόν το σπήλαιον· θρόνον χερουβικόν την Παρθένον· την φάτνην χωρίον· εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος, Χριστός ο Θεός· ον ανυμνούντες μεγαλύνωμεν.

Ερμηνεία.

Το προοίμιον του παρόντος Ειρμού αυτολεξεί ερανίσθη ο Μελωδός από τον λόγον του θείου Χρυσοστόμου τον εις την Γέννησιν του Κυρίου· όπου ούτω προοιμιάζει η ρητορική εκείνη και εύλαλος γλώσσα: «Μυστήριον ξένον και παράδοξον βλέπω»· εμιμήθη δε ο Μελωδός ενταύθα και τον διορατικόν εκείνον Προφήτην Αββακούμ λέγοντα: «Επί της φυλακής μου στήσομαι, και επιβήσομαι επί πέτραν, και αποσκοπεύσω του ιδείν» (Αβ. β: 1)· διότι σταθείς και ούτος επόι της ιδικής του φυλακής: ήτοι επί της προσοχής του νοός, και επιβάς εις την καρδίαν, ως επάνω εις πέτραν δια νοεράς επιστροφής και συνεύσεως, από εκεί εθεώρησε δια της ενεργείας του Πνεύματος την εκ Παρθένου απόρρητον Γέννησιν του Σωτήρος.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Ιάσονος και Σωσιπάτρου των αποστόλων, Κερκύρας παρθενομάρτυρος, Ιωάννου Καλοκτένους μητροπολίτου Θηβών του νέου ελεημονος, Ιωάννου νεομάρτυρος του Θεσσαλονικέως (1802).

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου καὶ κατάγονταν ὁ μὲν Ἰάσων ἀπὸ τὴν Ταρσὸ ἢ τὴν Θεσσαλονίκη, κατὰ τὸ παλαιὸ χειρόγραφο, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἀπὸ τὴν Ἀχαΐα.

Σαν διαβεί ο χρόνος, θα διαβεί κι ο πόνος;

   

                                                                    Ήτοι

                                                Περί της διαρκούσης κρίσεως

                                                Περί της εν καιρώ φυγής της κρίσεως

                                                 Περί της ημών αποκρίσεως

Αλήθεια, τι προσδοκά ο Έλληνας, περιδινούμενος μέσα σ΄ αυτήν την οικονομική λαίλαπα και την δεινώς εξαιτίας αυτής βιούμενη οδυνηρή κατάσταση; Πώς τη συζητά με τον εαυτό του- όχι με τους άλλους- και πώς κατορθώνει να αμυνθεί, να παρηγορηθεί; Πώς ορθώνει μέσα του ελπιδοφόρες αντιστάσεις; Πώς ελίσσεται και αγνοεί και αντιπαρέρχεται την αναγγελλόμενη από τα μέσα ενημέρωσης « πραγματικότητα», για να ανασάνει από τον όγκο των ειδήσεων, που πλακώνουν την ψυχή και που συχνότατα παρουσιάζονται μεταλλαγμένες και αντιφατικές; Τι μηχανεύεται το μυαλό του καθενός, τι προγραμματίζει, τι ονειρεύεται, τι ελπίζει, πώς καραδοκεί το ενδεχόμενο, το απίθανο κατά τα φαινόμενα, τέλος αυτής της βάρβαρης Οδύσσειας; Είναι μεγαλειώδης αυτή η σιωπηλή από μέρους του ελληνικού λαού στάση. Δεν είναι φόβος. Όχι. Πόσο μάλλον αδιαφορία.

Εξελίξεις στην Ι.Μ. Θεσσαλονίκης σχετικά με την υπόθεση του π. Νικολάου Μανώλη – Τα τελευταία νέα

Λάβαμε την ακόλουθη επιστολή της συντονιστικής επιτροπής αγώνος της ενορίας του Προφ. Ηλία Θεσσαλονίκης, εναντίον της δίωξης του π. Νικολάου Μανώλη:

Πέρασαν ήδη 2 μήνες από την ώρα που ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος αποφάσισε την τρίμηνη απόσπαση του πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη. Η απόσπαση έγινε με την δικαιολογία της κάλυψης λατρευτικών αναγκών της μητροπόλεως. Για μας όμως δεν ήταν τίποτα άλλο από μία περιττή και αντιλειτουργική κίνηση της μητρόπολης. Από τη μία εγκαταλείφθηκε ο Ι. Βυζ. Ν. Προφ. Ηλιού μόνο με έναν ιερέα για τη δύσκολη περίοδο της Μεγ. Σαρακοστής, ενώ η απόσπαση για φερόμενη κάλυψη λατρευτικών αναγκών έγινε σε μία ενορία που εξηπηρετούνταν ήδη από τέσσερεις ιερείς, συμπεριλαμβανομένους και δύο συνταξιούχους. Αυτό καταμαρτυρείται από τους συνενορίτες, που σε όλο αυτό το διάστημα πάρα πολλές φορές μέχρι και σήμερα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις κλειστές πόρτες του Προφ. Ηλία και την έλλειψη των καθημερινών ακολουθιών. Ποιός λοιπόν Ναός είχε ανάγκη για πραγματική κάλυψη λατρευτικών αναγκών;

Είπε ο Αββάς Αντώνιος:

Να έχης μπροστά στα μάτια σου τον φόβο του Θεού. Να θυμάσαι Αυτόν οπού θανατώνει και ζωογονεί. Μισήστε κάθε σαρκική ανάπαυση. Απαρνηθήτε αυτήν εδώ την ζωή, για να ζήσετε με τον Θεό. Να θυμάστε τι υποσχεθήκατε στον Θεό. Γιατί, κατά την μέρα της κρίσεως, θα σας το ζητήση. Περάστε τον βίο σας με πείνα, με δίψα, με γύμνια, με αγρυπνίες, με πένθος, με κλάμμα, με στεναγμούς μες από τα βάθη της καρδιάς. Δοκιμάστε να δήτε αν είστε άξιοι του Θεού. Περιφρονήστε την σάρκα, για να σώσετε τις ψυχές σας.

Τα φοβερά γεγονότα, που συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα στο Φρέαρ του Ιακώβ, μετά το Πάσχα του 2015.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2015/04/2015_26.html

***

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Τα φοβερά γεγονότα, που συνέβησαν την τελευταία εβ...":

Ο Θεός είναι αυτός που θέλει

"Ο Θεός είναι αυτός που θέλει" φυλακισμένο έναν πρώην - αν είναι ποτέ δυνατόν - πατριάρχη, τον Ειρηναίο ; "Είναι καιρός να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους", αλλά αυτό δεν το λέει ο ομιλητής. Η οικονομική καταστροφή δεν είναι το μείζον, λέει σε κάποια άλλη στιγμή, η μεγαλύτερη καταστροφή είναι η πνευματική - ιστορική χρεωκοπία. Η πνευματική μας ιεραρχία, που συντάσσεται ιστορικά με την αίρεση τι είναι; Μπορεί να μας απαντήσει ;

Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

«Μη χωρίζετε την καρδίαν υμών από του Θεού… φυλάσσετε αυτήν μετά της μνήμης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πάντοτε… ίνα μεγαλυνθή Χριστός εν υμίν…». Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος.

Το θέμα της νοεράς προσευχής κατά τα τελευταία έτη κατέστη επίκαιρον τόσον εις τα ορθόδοξα κλίματα, όσον και εις τον Προτεσταντισμόν και τον Καθολικισμόν, εξ αφορμής των αλλεπαλλήλων εκδόσεων της «Φιλοκαλίας» και των Νηπτικών Πατέρων εις τρεις ευρωπαϊκάς γλώσσας. Η νοερά προσευχή αποτελεί, εις την σημερινήν εποχήν του ψυχικού άγχους, την μόνην καταφυγήν και το κύριον μέσον στροφής προς εαυτούς δια την ανεύρεσιν της απολεσθείσης υπάρξεως, του απολεσθέντος Παραδείσου, της εντός ημών υπαρχούσης Βασιλείας. Κάποτε, σπουδαίοι εκπρόσωποι της Καθολικής Εκκλησίας, εχαρακτήρισαν την νοεράν προσευχήν ως «πνευματικήν ηλιθιότητα» και η επίσημος Καθολική Εκκλησία θεωρεί την νοεράν προσευχήν και τον Ησυχασμόν ως είδος τι αιρέσεως. Σήμερον όμως παρουσιάζεται μία ύφεσις εις τας πεπλανημένας αυτάς αντιλήψεις και ο Δυτικός κόσμος στρέφεται διψαλέως προς την Ανατολήν, η οποία διετήρησε την αγάπην της προς την εσωτερικήν ζωήν. Βεβαίως, ουδέποτε η Δυτική Εκκλησία θα αγαπήση εις ίσον βαθμόν με την Ανατολικήν την εσωτερικήν ζωήν, εάν δεν απαγγιστρωθή από το μονομερές πνεύμα της εξωτερικής δραστηριότητος, το οποίον τείνει να την καταστήση ένα, εστερημένον βιουμένου επερβατισμού, εγκόσμιον οργανισμόν.

... Και θα μεταλαμβάνουμε και σείς τα κορόïδα θα μᾶς βλέπετε και δεν θα αντιδράτε. Ξέρετε γιατί δεν θα αντιδράτε; Γιατί θα σᾶς λένε «Κάντε υπακοή στην Εκκλησία». «Κάντε υπακοή», έτσι θα σᾶς λένε.»

http://katanixis.blogspot.gr/2014/05/blog-post_7719.html

«Πάτερ μου, σε λίγο καιρό, όχι μακριά, σε πολύ λίγα χρόνια, θα υπάρξη μία εκκλησία σε όλον τον κόσμο… παπικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι, θα υπάρχει μία λέξη, αυτή που επικρατεί στις ημέρες μας, «ενότητα»· υπό το πρίσμα τῆς ενότητος. Από κάτω θα γίνει ένας ακταρμᾶς, δηλ. ο καθένας θα κρατάει την πίστη του, αλλά εδώ θα βλέπετε καρδινάλιο. Αυτός θα κρατάει την πίστη του, εγώ την πίστη μου, θα έχουμε όμως κοινό ποτήριο. Και θα μεταλαμβάνουμε και σείς τα κορόïδα θα μᾶς βλέπετε και δεν θα αντιδράτε. Ξέρετε γιατί δεν θα αντιδράτε; Γιατί θα σᾶς λένε «Κάντε υπακοή στην Εκκλησία». «Κάντε υπακοή», έτσι θα σᾶς λένε.»  

Prayer in the Orthodox Church

"He who is able to pray correctly, even if he is the poorest of all people, is essentially the richest. And he who does not have proper prayer, is the poorest of all, even if he sits on a royal throne" 

- St John Chrysostom

Prayer is the elevation of the mind and the heart to God in praise, in thanksgiving, and in petition for the spiritual and material goods we need.  Our Lord Jesus Christ commanded us to enter into our inner room and there pray to God the Father in secret. This inner room means the heart, the core of our being.  

The Apostle Paul says that we must always pray in our spirit.  He commands prayer for all Christians without exception and asks us to pray unceasingly.

Orthodox Christians engage in both corporate and personal prayer.  One’s individual prayer life is balanced with participation in the liturgical services of the Church where the whole community gathers for prayer and worship

http://orthodoxprayer.org/

π. ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ - Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Η Πανελλήνιος Ένωσις Ποντίων Αξιωματικών – Αλέξανδρος Υψηλάντης για τον ηρωϊκόν στρατιώτην Κωνσταντίνον Κουκκίδην:

Επιποθούμε να αναπολήσουμε το εντελώς διακριτικό γεγονός, που έλαβε χώρα στο βράχο της Ακρόπολης των Αθηνών, την 27^η Απριλίου του 1941, ημέρα κατάληψης των Αθηνών από τους Γερμανούς. Απτόητος και πραγματικά άξιος της πατρίδας, φρουρός της Ελληνικής Σημαίας, ο Κωνσταντίνος Κουκκίδης την υπέστειλε ενώπιον του ειδικού αποσπάσματος των Ναζί, την ασπάσθηκε ευλαβικά και σφίγγοντάς την στα καταφλεγόμενα από αισθήματα αγάπης αλλά και Εθνικού πόνου στήθη του, πραγματοποίησε το άλμα αυτοθυσίας στους βράχους, που συμβολίζουν την ιερότητα της Ελληνίδος Γης και την αναφαίρετη εσωτερική ελευθερία των παλληκαριών της. Ναι, θέλουμε να ξαναδούμε με τα μάτια της ψυχής μας, επί τόπου, αυτόν τον ξεχωριστό Έλληνα Στρατιώτη, που χωρίς άνωθεν προσταγή, στη φωνή της εθνικής του συνείδησης, και μόνο, υπακούοντας επιλέγει μοναδικό είδος θανάτου, που κατέπληξε τον κόσμο και κατέταξε τον ίδιο σε θέση περίοπτη μεταξύ των ηρώων, που έσωσαν την τιμή της πατρίδας και των ιερών συμβόλων της. Ναι, θα εκφράσουμε και πάλι ευλαβικά τον θαυμασμό μας και θα αποδώσουμε την οφειλόμενη τιμή στον ήρωα, ο οποίος κατέδειξε με το δικό του τρόπο την πίστη του Έλληνα στις αξίες της ηθικής και της Εθνικής Ελευθερίας και θα διαπιστώσουμε άλλη μια φορά το πώς και το γιατί του κατορθώματος: Λειτούργησαν αστραπιαία όσα είχαν σταλάξει μέσα του οι Πόντιοι γονείς και δάσκαλοί του, όπως οι ίδιοι τα διδάχτηκαν σε ανάλογες ηρωϊκές πράξεις των πατέρων τους στον αλησμόνητο Πόντο μας!

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Εξαίσιον δρόμον, ορώντες οι Μάγοι, ασυνήθους νέου αστέρος αρτιφαούς, ουρανίους υπερλάμποντος, Χριστόν Βασιλέα ετεκμήραντο, εν γη γεννηθέντα Βηθλεέμ, εις σωτηρίαν ημών.

Ερμηνεία.

Περί των Μάγων αναφέρει και εν τω παρόντι Τροπαρίω ο Ιεράρχης Κοσμάς· λέγει γαρ, ότι οι Μάγοι, επειδή ήτον αστρολόγοι, και περιειργάζοντο τους δρόμους και τας κινήσεις των αστέρων πλανητών και απλανών, δια τούτο βλέποντες τον παράδοξον και υπερφυσικόν δρόμον του αρτιφαούς και νέου αστέρος εκείνου του ασυνειθίστου, ο οποίος εφάνη κατά τον καιρόν της Χριστού Γεννήσεως, και έλαμπε περισσότερον από τους άλλους αστέρας τους ουρανίους, από τούτον ως από σημείον αληθινόν και αναγκαίον εσυμπέραναν, ότι εγεννήθη επί γης κατά την πόλιν Βηθλεέμ Βασιλεύς νέος ο Χριστός δια την σωτηρίαν ημών των ανθρώπων. Από τρία δε αίτια εγνώρισαν οι Μάγοι, ότι ο αστήρ εκείνος ήτον υπερφυσικός και παράδοξος. Πρώτον, διότι όχι μόνον εκινείτο, αλλά και εστέκετο· και αντιστρόφος, όχι μόνον εστέκετο, αλλά και εκινείτο· όταν γαρ οι Μάγοι εκινούντο, τότε και ο αστήρ εκινείτο· και όταν οι Μάγοι εστέκοντο, τότε και ο αστήρ εστέκετο· το οποίον είναι πράγμα υπερφυσικόν και παράδοξον. Δεύτερον, διότι ο αστήρ εκείνος εκινείτο πολύ χαμηλότερα από τους άλλους αστέρας. Όθεν οι Μάγοι έφθασαν κοντά, τόσον χαμηλός έγινεν, ώστε επήγε και εστάθη επάνω της οικίας, εις την οποίαν το παιδίον ευρίσκετο, διότι αυτός ωδήγει αυτούς: «Προήγεν αυτούς ο αστήρ, έως ελθών έστη επάνω, ου ην το παιδίον» (Ματθ. β:9). Τρίτον, διότι τόσην υπερβολικήν λαμπρότητα είχεν ο αστήρ εκείνος, ώστε υπερέβαινεν όλους τους άλλους ουρανίους αστέρας· (το δε «ουρανίους» άλλοι γράφουσιν «ουρανίου»· αλλ΄ ούτω σφάλλουσι). Αν θέλης δε, αγαπητέ, να μάθης καλύτερα περί του αστέρος τούτου, όρα εις την υποσημείωσιν του Τροπαρίου της Δ΄ Ωδής του παρόντος Κανόνος του λέγοντος «Του Μάντεως πάλαι Βαλαάμ».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Των εν Κυζίκω εννέα μαρτύρων, οσίων Μέμνονος του θαυματουργού και Αυξιβίου επισκόπου Σόλων Κύπρου.

Οἱ Ἅγιοι ἐννέα Μάρτυρες τῆς Κυζίκου, ὁ Ἀντίπατρος,  Ἀρτεμᾶς, ὁ Θαυμάσιος, ὁ Θεόγνις, ὁ Θεόδουλος, ὁ Θεόστιχος, ὁ Μάγνος, ὁ Ροῦφος καὶ ὁ Φιλήμονας κατάγονταν ἀπὸ διάφορους τόπους. Συνελήφθησαν ὅμως ὅλοι μαζὶ στὴν Κύζικο τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν. Ὅταν ὁδηγήθηκαν μπροστὰ στὸν τοπικὸ ἄρχοντα ἐπέδειξαν θαυμαστὴ γενναιότητα καὶ ὑπερασπίσθηκαν μὲ παρρησία καὶ θάρρος τὴν πίστη τους. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ καὶ γιὰ νὰ καμφθεῖ τὸ σθένος τους, ρίχθηκαν στὴ φυλακή. Ἐκεῖ χωρὶς νερὸ καὶ τροφὴ προσεύχονταν καὶ δοξολογοῦσαν τὸν Κύριό τους, ὁ Ὁποῖος τοὺς ἀξίωσε νὰ ὑποφέρουν γιὰ Ἐκεῖνον καὶ ὁ ἕνας ἔδινε θάρρος στὸν ἄλλον. Ὅταν ὁ ἄρχοντας τοὺς ρώτησε γιὰ τελευταία φορὰ ἐὰν ἐπιμένουν νὰ πιστεύουν στὸν Χριστό, ὅλοι μὲ ἕνα στόμα καὶ μία καρδιὰ τοῦ ἀπάντησαν ὅτι προτιμοῦν τὸ μαρτύριο ἀπὸ τὸ νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Πλάστη καὶ Δημιουργὸ καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἔξαλλος ἀπὸ ὀργὴ ὁ ἄρχοντας διέταξε ἀμέσως τὸν ἀποκεφαλισμό τους. Ἔτσι τελειώθηκε ὁ βίος τους καὶ οἱ Ἅγιοι ἔλαβαν τὸν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.

ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ.Ομιλία του Μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανού.

Όποιον αγαπάς υπηρετείς, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού (περί αγάπης, Γ΄ Εκατοντάδα) :

Όποιον αγαπά κανείς αυτόν φροντίζει οπωσδήποτε να υπηρετή. Εάν, λοιπόν, αγαπά κανείς τον Θεόν οπωσδήποτε φροντίζει και να κάνη εκείνα, που είναι αρεστά σ΄ Αυτόν. Εάν, όμως, αγαπά την σάρκα, φροντίζει τότε να κάνη εκείνα, που ευχαριστούν την σάρκα.

Πατέρα Διονύσιε : Ποιοι είναι αυτοί οι αδίστακτοι οικουμενιστές που διακατέχονται από δαιμονικό θράσος;

Από το άρθρο του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση:       

… Eννοούμε τους αδίστακτους οικουμενιστές, οι οποίοι περιφρονούν την Ορθοδοξία και τους Ιερούς Κανόνες και προβαίνουν σε κινήσεις απαράδεκτες και προδοτικές. Οι άνθρωποι αυτοί είναι υπέρμαχοι της θεωρίας ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η Μία Εκκλησία, αλλά μιά εκκλησία, που κατέχει μέρος της χριστιανικής πίστεως και άρα πρέπει να ενωθεί με τις άλλες για να συμπληρωθεί και να ολοκληρωθεί το περιεχόμενο της πίστεως! Δηλαδή βλασφημούν, αρνούνται την Ορθοδοξία και διακατέχονται από δαιμονικό θράσος.

π. Θεόδωρος Ζήσης: πάει να κυριαρχίσει μία αίρεση η οποία λέγεται «ονοματοκρυπτισμός», να κρύψουμε τα ονόματα, να μην πούμε τα ονόματα.

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Αυτοκτονούμε!!!

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου για τους στυγνούς δολοφόνους, αλλά επιτρέπεται για τα αθώα αγγελούδια, που σε λίγο θα δουν το φως της ζωής. Γι΄ αυτά ένας Ηρώδης είναι πάντοτε έτοιμος να τους πάρει το κεφάλι.

Καρφί δεν μας καίγεται με την τελείαν αδιαφορίαν της γενοκτονίας, την οποίαν ενεργεί από αρκετών ετών η Ελλάς εις βάρος της υπάρξεώς της, αλλά και της βαρυτάτης ευθύνης, η οποία βαρύνει Γονείς, μαιευτήρας(=φονείς εν ψυχρώ)  την πολιτείαν εις το πρόσωπον των αδιαφόρων, φιλοχρημάτων εθνοπατέρων, την Εκκλησίαν, η οποία θα ηδύνατο να κηρύξη εν διωγμώ τον ελληνικόν Λαόν από μέρους των εκάστοτε κρατούντων και με αφορισμόν των ανδρογύνων, που επιζητούν και δέχονται την έκτρωσιν.

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, αλλά εκτελείται κάθε μέρα το Έθνος από την αδιαφορία των αρμοδίων για το πρώτο εθνικό πρόβλημα το δημογραφικό.

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, αλλά δολοφονούνται κάθε μέρα εκατοντάδες έμβρυα με τις ανεξέλεγκτες εκτρώσεις.

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2014

16.310.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Tρία γνωρίσματα της Εκκλησίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η γιορτή της Πεντηκοστής καθιστά επίκαιρο τον λόγο περί Εκκλησίας, η οποία ούτως ή άλλως βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα, αφού Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος Ιησούς Χριστός (Εβρ. 13: 8), και όλοι οι εν αυτώ ζώντες. Κι επειδή ένας είναι ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, εξυπακούεται ότι μία και μοναδική είναι και η Εκκλησία του, η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το σώμα της απαρτίζουμε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, στο μέτρο που πιστεύουμε και αποδεχόμαστε τον Ιησού Χριστό και ζούμε εν αυτώ την εν Χριστώ ζωή.                                                                                                                                         

Δεν πρόκειται να επιχειρήσω εδώ μία θεολογική ή δογματική ανάλυση της έννοιας της Εκκλησίας. Θέλω απλά και πρακτικά να μοιρασθώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που θα μας βοηθούν να νιώσουμε τι είναι η Εκκλησία, στην οποία ανήκουμε, τι μας προσφέρει η σχέση μαζί της και πως θα αξιοποιήσουμε την σχέση αυτή. Την δυσκολία  θα διασκεδάσει ίσως η προσαρμογή του θέματος σε τρεις εικόνες από την φυσική μας ζωή· τις εικόνες της οικογένειας, του στρατεύματος και του σχολείου. Η Εκκλησία είναι η ιερή οικογένεια του Θεού, όπου ζούμε την αγάπη και την προστασία του· είναι η «καλή στρατεία» (Α΄ Τιμ. 1, 18), όπου δια βίου στρατευόμαστε πειθαρχώντας στα δικά του παραγγέλματα· είναι το θείο σχολείο του, όπου μαθητεύουμε στις σωτήριες αλήθειες. Με την εφαρμογή αυτών των αληθειών θα αξιωθούμε κι εμείς μαζί με όλους τους αγίους να βρεθούμε στην ατέρμονη χαρά της θριαμβεύουσας Εκκλησίας του στον ουρανό. Αλλά ας μελετήσουμε τις τρεις αυτές εικόνες με την σειρά.