ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

ΚΡΗΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΑΛΑΔΕΣ

Θα 'ρθεις σαν αστραπή - Σταμάτης Σπανουδάκης

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  ε΄.  Ο Ειρμός.

Εξέστη τα σύμπαντα, επί τη θεία δόξη σου· συ γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα τον επί πάντων Θεόν, και τέτοκας άχρονον Υιόν, πάσι τοις υμνούσί σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

Ερμηνεία.

Προς την Θεοτόκον αποτείνει τον παρόντα Ειρμόν ο θεσπέσιος Μελωδός, και λέγει προς αυτήν· ω Αειπάρθενε Μαριάμ, ήτις πείραν (δοκιμήν) γάμου δεν εγνώρισες, όλα τα κτίσματα ουράνια και επίγεια έμειναν εκστατικά δια την θεομητορικήν δόξαν και μεγαλειότητά σου· όθεν και ο νυμφίος εν τω Άσματι θάμβος σε ωνόμασεν, ειπών· «Καλή, ει, πλησίον μου, ως ευδοκία, ωραία ως Ιερουσαλήμ, θάμβος ως τεταγμέναι»· (ήτοι καθώς προξενούσι θάμβος εις τους ανθρώπους αι τάξεις των αϋλων Αγγέλων) (Άσμ. στ: 4). Ακολούθως δε κατασκευάζει ο Μελωδός και ποία είναι η Θεομητορική αύτη δόξα της Αειπαρθένου, λέγων· εσύ, Κόρη Μαρία, έλαβες εν τη μήτρα σου ασπόρως και υπέρ έννοιαν τον Θεόν Λόγον, ο οποίος ευρίσκεται επάνω εις όλα τα όντα, καθώς παρομοίως ευρίσκεται επάνω εις όλα και ο άναρχος Πατήρ, ως λέγει ο Απ. Παύλος· «Εις Θεός και Πατήρ πάντων, ο επί πάντων, και δια πάντων, και εν πάσιν ημίν» (Εφ. δ: 6). Είπε δε τούτο ο Μελωδός, ίνα δείξη ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα. Και όχι μόνον συνέλαβες ασπόρως, αλλά και τέτοκας, ήγουν εγέννησας αφθόρως τον Υιόν του Πατρός τον άχρονον: ήτοι τον προ παντός χρόνου και αιώνος υπάρχοντα· κατά τούτο γαρ λέγεται και άναρχος ο Υιός, ουχί δε και κατ΄ αιτίαν· εκ του Πατρός γαρ έχει το είναι, γεννηθείς εξ αυτού αρρεύστως και θεοπρεπώς. Άχρονος ουν λέγεται ο Υιός, καθό ουχ υπόκειται, ουδέ περιλαμβάνεται εις χρόνον· όθεν ο Θεολόγος Γρηγόριος είπε· «Εάν δε την από χρόνου νοής αρχήν, και άναρχος (έστιν ο Υιός)· ουκ άρχεται γαρ υπό χρόνου ο χρόνων Δεσπότης» (Λόγ. α΄ περί Θεολογίας). Ούτος λοιπόν ο συλληφθείς και γεννηθείς εκ σου, Θεοτόκε, βραβεύει σωτηρίαν εις όλους εκείνους, όσοι σε υμνούσιν ευσεβώς και ολοκαρδίως ως αληθή Μητέρα αυτού· πρόδηλον γαρ ότι οι προς την Μητέρα ύμνοι και προς τον Υιόν διαβαίνουσι, και ο την Μητέρα τιμών και τον Υιόν συντιμά· όθεν και εις τους την Μητέρα τιμώντας δια των ύμνων χαρίζει την αιώνιον σωτηρίαν ο Μονογενής και γλυκύτατος ταύτης Υιός.

Τη Υπερμάχω

Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος - National Anthem of Greece

Agni Parthene (Complete) - Simonopetra Monastery

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Ιωάννου ελεήμωνος πατριάρχου Αλεξανδρείας, Νείλου οσίου.

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» λέει ὁ Κύριος στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία.

Καὶ τὰ λόγια του αὐτὰ βρίσκουν πλήρη τὴν ἐφαρμογή τους στὸ ὑπεράξιο τέκνο τῆς Κύπρου μας, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Ἐλεήμονα, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῆς μεγάλης πόλεως Ἀλεξανδρείας.

Φυσικὰ ἡ φιλανθρωπία εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ὅλων τῶν ἁγίων.

Γιατί, ἡ ἀρετὴ αὐτή, ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους εἶναι καὶ ἡ πιὸ τρανὴ πιστοποίηση τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν μεγάλο μας Πατέρα, τὸν Θεό, ὅπως ξεκάθαρα τονίζει καὶ ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὅμως τὴν φιλανθρωπία τὴν ἔκαμε κύριο μέλημα τῆς ζωῆς του, ὥστε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ τοῦ δώσει καὶ τὸ τιμητικὸ προσωνύμιο τοῦ Ἐλεήμονος.

Τὴν ζωὴ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ φιλανθρώπου, μιὰ ζωὴ ἀληθινὰ χαριτωμένη καὶ ρωμαλέα, θὰ ἐκθέσουμε στὶς γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν.

Εἶναι τόσο διδακτική, μὰ καὶ τόσο ἐνδιαφέρουσα εἰδικὰ γιὰ τὴν ἐποχή μας, ποὺ εἶναι μία ἐποχὴ ἄκρατου ἀτομισμοῦ.

Ορθόδοξος Τύπος (αριθ. φύλλου: 2027) : Ὅμως τοὺς Κανόνες, ποὺ ἀναφέρονται στὶς δικαιοδοσίες του καὶ τὰ προνόμιά του τοὺς τηρεῖ μὲ κάθε σχολαστικότητα καὶ ὅποιος τοὺς παραβαίνει τιμωρεῖται αὐστηρῶς.

Ἔχουμε ἀγανακτήσει ἀπὸ τὶς οἰκουμενιστικὲς πρωτοβουλίες τοῦ Πατριάρχου καὶ ἰδίως ἀπὸ τὶς συμπροσευχές του μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀλλόθρησκους. Γι᾽ αὐτὸν πιὰ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς δὲν ἰσχύουν. Τοὺς κατήργησε μὲ τὴν πρακτική του. Ὅμως τοὺς Κανόνες, ποὺ ἀναφέρονται στὶς δικαιοδοσίες του καὶ τὰ προνόμιά του τοὺς τηρεῖ μὲ κάθε σχολαστικότητα καὶ ὅποιος τοὺς παραβαίνει τιμωρεῖται αὐστηρῶς. Ἀλήθεια, ἀκούστηκε ποτὲ ἀντιοικουμενιστικὸς λόγος στὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, στὰ Δωδεκάνησα καὶ στὴ διασπορά; Οὔτε ἀκούστηκε οὔτε θὰ ἀκουστεῖ. Ἀλλὰ μήπως καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά; Ἀκούστηκε ποτὲ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος νὰ πεῖ τὸ παραμικρό; Οὔτε πρόκειται νὰ ἀκουστεῖ. Τὸ ἀντίθετο γίνεται. Ἀφήνει τοὺς δυὸ τρεῖς οἰκουμενιστὲς μητροπολίτες νὰ θορυβοῦν καὶ νὰ σκανδαλίζουν τὸν πιστὸ λαό. Ὁ ἴδιος μένει προκλητικὰ ἀπαθὴς μπροστὰ στὸ μέγιστο κίνδυνο τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Μεγάλο τμήμα των πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίας σήμερα μολύνεται από τις κακοδοξίες και τα έργα αιρετικών και αιρετιζόντων μασκοφόρων και οδηγείται στην απώλεια.

Σε όλη την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας   υπεισέρχονταν  σε αυτήν μεθοδικά και ύπουλα «υπάλληλοι», «μισθωτοί», «λύκοι» και «φίδια» ( χαρακτηρισμοί  που απέδωσαν ο Χριστός και οι Απόστολοι στους ψευδοδιδασκάλους) που διέφθειραν πνευματικά  τα λογικά πρόβατα του Χριστού  εξυπηρετώντας τα προσωπικά τους πάθη .  Μεγάλο τμήμα των πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίας σήμερα μολύνεται  από τις κακοδοξίες και τα έργα  αιρετικών και αιρετιζόντων μασκοφόρων 

και οδηγείται   στην απώλεια.

Κύπρος και Αιγαίο, το ενιαίο «μέτωπο»

Kωνσταντίνος Χολέβας

Ο Ελληνισμός είναι ενιαίος. Ελλάδα, Κύπρος, Βόρεια Ηπειρος και απόδημοι Ελληνες αποτελούμε μια μεγάλη οικογένεια και πρέπει να ενισχύουμε τους δεσμούς μας απέναντι στις απειλές. Η τουρκική επιθετικότητα και η ανάγκη της Ελλάδος και της Κύπρου να αξιοποιήσουν την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη οδηγούν τους ηγέτες των δύο κρατών του Ελληνισμού σε συνεργασίες και αποφάσεις που ανοίγουν νέους δρόμους. Θυμίζω ορισμένα γεγονότα των τελευταίων ημερών, τα οποία συνδέονται με το ενιαίο μέτωπο Αιγαίου και Κύπρου:
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς επισκέφθηκε τη Λευκωσία για να τονίσει τη σύμπλευση και τη συμπόρευση της Ελλάδος και της Κύπρου στην αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης: Oι Άγιοι αναθεματίζουν τον Πάπα και εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε!

«Έχουμε στην εποχή μας τις αιρέσεις του Παπισμού και του Προτεσταντισμού και για τις οποίες οι εκκλησιαστικοί μας ηγέτες σιωπούν. Πολύ  μεγάλη αίρεση ο Παπισμός, 21 καινοτομίας έχει: filioque, αλάθητο, πρωτείο του Πάπα, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, του κόσμου τις αιρέσεις και πολύ χειρότερη αίρεση ο Προτεσταντισμός. Και εμείς τι κάνουμε απέναντι αυτών των αιρέσεων; 

Εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε... 

Τον δεχόμαστε στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι, στην Τιφλίδα, στην Κύπρο, τώρα και στη Μόσχα ετοιμάζεται να πάει, στην Κωνσταντινούπολη – «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», «άγιος αδελφός» ο αιρετικός Πάπας, τον οποίο ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει «Τον Πάπα να καταράσθε». Οι Άγιοι καταρώνται, αναθεματίζουν τον Πάπα και οι δικοί μας ηγέτες σήμερα;  Που είναι το αποστολικό και πατερικό τους φρόνημα, που λέει «επιτιμάν αποτόμως τους αιρετικούς».

ΒΑΝΑΥΣΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ

Σωματεῖον «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» Ἕδρα: MOYΣΩΝ 14, 15452 ΨΥΧΙΚΟΝ Τηλ. 0030  2103254321-2,    fax 210-3236978 e-mail: fot_gram@otenet.gr ἱστοσελίς: www.fotgrammi.gr Ἀριθ. Ἀποφ. Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν 3079/2008 Α.Φ.Μ. 998406487 ΔΟΥ Ψυχικοῦ Ἤ

ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΕΞΩΜΟΤΕΣ

ΚΑΙ ΤΥΦΛΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΩΝ

ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ;

                                                                                                                       11.11.2014

Διαβάσαμε στὸν Tύπο :

Ομιλία με θέμα «Η αδιανόητη ιστορία: το Τάμα του Έθνους και η κατασκευή του παρελθόντος στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου, στις 6μ.μ., στην αίθουσα πολυμέσων του ΙΑΚΑ {ἐπεξήγησις συντάκτου ΙΑΚΑ : ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ}.

Ομιλητής θα είναι ο Δημήτρης Αντωνίου ο οποίος διδάσκει στο Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης και είναι επισκέπτης καθηγητής κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Αμερικάνικο Κολλέγιο της Ελλάδος.

1. Ὁ νεαρὸς κ. Δημήτριος Ἀντωνίου, παρουσιασθεὶς ὡς ἐρευνητὴς θεολόγος ὑπὲρ τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, κατώρθωσε καὶ εἰσῆλθε στὶς οἰκίες τῆς κ. Δέσποινας Παπαδοπούλου (συζύγου τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου) καὶ Στυλιανοῦ Πατακοῦ καὶ ἔλαβε συνεντεύξεις τους. Ἐπίσης προσῆλθε καὶ στὰ γραφεῖα τοῦ Σωματείου οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ διαθέσαμε ὁ,τιδήποτε ὑλικὸ εἴχαμε ἀναφορικῶς μὲ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους.

2. Πρὸ ἐτῶν πληροφορηθήκαμε ὅτι πραγματοποιοῦσε ὁμιλία στὰ Ἐξάρχεια, τὴν ὁποία παρακολουθήσαμε προσωπικῶς καὶ καταρρίψαμε τοὺς σατανικοὺς ἰσχυρισμούς του ὅτι δῆθεν τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους εἶναι τῆς χούντας καὶ ὅτι ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους εἶναι χουντικοί. Ἐκεῖ διενείμαμε καὶ τὸ περιοδικό μας «Φωτεινὴ Γραμμή».

3. Ὁ κ. Ἀντωνίου μᾶς παρακολουθεῖ καὶ στὶς κοσμοπλημμύρες, ποὺ εἴχαμε στὸ Πολεμικὸ Μουσεῖο Ἀθηνῶν, κρυπτόμενος γιὰ νὰ μὴ τὸν δοῦμε.

π. Γεώργιος Μεταλληνός : Οικουμενισμός

Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου περί Πίστεως :

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=85&t=10148

"Εντολή γάρ Κυρίου μή σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως. Ώστε, ότε περί πίστεως ο λόγος, ούκ εστιν ειπείν, εγώ τίς ειμί; Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης; Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά οί λίθοι κεκράξουσι καί σύ σιωπηλός και άφροντις;»


Δηλαδή "Είναι εντολή Κυρίου νά μή σιωπούμε όταν κινδυνεύη η πίστης. Συνεπώς, όταν πρόκειται γιά τήν πίστιν, δέν πρέπει νά είπη κανείς: ποιός είμαι εγώ; Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πτωχός; Δέν μου πέφτει εμένα λόγος καί φροντίς. Τι λέγεις, οί πέτρες θά φωνάξουν, καί σύ θα μείνεις σιωπηλός καί άπραγος;"

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς.

 Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα.

 Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

 Κατόπιν λέγει ο μαθητής:

 -Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα;

 Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:

 -Εις τους καιρούς εκείνους πλέον, θα κρυώσει η αγάπη του Θεού από τις περισσότερες ψυχές και θα πέσει θλίψις μεγάλη εις τον κόσμον.

 Το ένα έθνος θα ρίχνεται εναντίον του άλλου. Οι λαοί θα μετακινούνται από τους τόπους των.

 Οι άρχοντες θα ανακατωθούν, οι ιερωμένοι θα το ρίξουν εις την αναρχίαν, οι δε μοναχοί θα ξεκλίνουν εις την αμέλειαν.

 Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες θα θεωρούν ανάξιον πράγμα να φροντίζουν για την σωτηρίαν τόσον της ιδικής των ψυχής, όσον και του ποιμνίου των και θα περιφρονούν παντελώς ένα τοιούτον ζήτημα.

 Όλοι θα δείχνουν προθυμίαν και δραστηριότητα προ πάντων δια τα τραπέζια και διά τας ορέξεις των. Θα είναι οκνηροί εις τας προσευχάς και πρόχειροι εις τας κατακρίσεις.

 Τους βίους και τας διδαχάς και τα παραδείγματα των αγίων Πατέρων δεν θα ενδιαφέρονται μήτε να τα μιμηθούν, μήτε καν να τα ακούσουν, αλλά μάλλον θα κατηγορούν και θα λέγουν ότι, εάν εζούσαμε και μεις εις εκείνα τα χρόνια, έτσι θα συμπεριφερόμεθα.

 Οι δε αρχιερείς θα υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς της γης. Και θα λύνουν τις διάφορες υποθέσεις, βγάζοντες από πολλές μεριές δώρα και απολαβές λογιών λογιών για λογαριασμό των.

 Τον πτωχόν δεν θα τον υπερασπίζουν, θα θλίβουν τας χήρας γυναίκας και θα καταπονούν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα εισχωρήσει ασωτία.

 Οι περισσότεροι δεν θα πιστεύουν εις τον Θεόν, θα μισούνται αναμεταξύ των και θα αλληλοτρώγονται ωσάν τα θηρία, θα κλέπτουν ο ένας τον άλλον και θα μεθύουν και θα περπατούν ωσάν τυφλοί.

 Τέλος ξαναρωτά ο μαθητής:

 -Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν;

 Και ο Γέρων Παμβώ απεκρίθη:

 -Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

Αυτά γράφει ο "Κοσμάς" : Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ

μέρος Β' 

1. Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης 

α. Περισσότερο υποψιασμένος τα χρόνια αυτά, τέλη της δεκαετίας 1950 και αρχές της δεκαετίας 1960, για τα γεγονότα αυτά ήταν ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης. Είχε άλλωστε κάποια εμπειρία από τις αντιδράσεις του συντηρητικού θεολογικού κατεστημένου από όσα εκτυλίχτηκαν κατά την έγκριση της διδακτορικής διατριβής του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, που εκθέσαμε πιό πάνω. 
Ο π. Θεόκλητος υπήρξε ίσως την εποχή αυτή η σημαντικώτερη μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Τα βιβλία του είναι πράγματι αξιόλογα, μοναδικά για την εποχή τους. Ειδικά, η α΄ έκδοση του βιβλίου «Μεταξύ Ουρανού και γης» έγινε αιτία πολλοί νέοι να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να στραφούν προς τη μοναχική ζωή. 

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Νοείν σου ου δύναμαι, των λόγων την ακρίβειαν· θαύματα γαρ γέγονε πολλάκις, θεία δυνάμει τερατουργούμενα, σύμβολα και τύποι νομικοί, τέτοκε Παρθένος δε, απειράνδρως ουδέποτε.

Ερμηνεία.

Επειδή εις το ανωτέρω Τροπάριον ανέφερεν ο Γαβριήλ εις πληροφορίαν της Παρθένου την παρομοίωσιν της βροχής και του ποκαρίου των μαλλίων· δια τούτο εις τούτο το Τροπάριον διαπορεί ακόμη η Παρθένος και αποκρίνεται προς τον Άγγελον, λέγουσα· δεν δύναμαι, ω Άγγελε, να νοήσω καλώς την ακρίβειαν των ιδικών σου λόγων, ήγουν την ομοιότητα όπου ανέφερες της βροχής και του ποκαρίου των μαλλίων· ασύγκριτος γαρ είναι η ιδική μου σύλληψις και γέννησις με την ομοιότητα αυτήν· κανένα ομοίωμα, ή παράδειγμα του Κόσμου τούτου δεν δύναται να παραστήση με τελειότητα το Μυστήριον. Ο μεν μέγας Βασίλειος επαρωμοίασε την ένωσιν ταύτην με τον πεπυρακτωμένον σίδηρον· ο δε Θεοδώριτος, με το εμφυλιζόμενον δένδρον· ο δε Αυγουστίνος, με το νόημα και με το σημείον (το γράμμα) του νοήματος· άλλοι, με την ένωσιν της ψυχής και του σώματος· άλλοι επαρωμοίασαν αυτό με την ίριν· καθώς γαρ εις την ίριν ευρίσκονται τρία χρώματα γαλάζιον (ηεράνεον), πράσινον, και κόκκινον· ούτω και εις τον Χριστόν ταύτα ευρίσκοντο· το γαλάζιον, καθ΄ ο αυτός ήτον ουράνιος ως Θεός, και δια την ουράνιον ζωήν του· το πράσινον, δια το χλοερόν των χαρισμάτων του· και το ερυθρόν, δια την χύσιν του αίματος της ανθρωπότητός του· και άλλοι άλλως· κανένα όμως από τα παραδείγματα αυτά και ομοιώματα δεν δύναται να παραστήση την ένωσιν ταύτην και το Μυστήριον εντελώς και κατά πάντα. Βεβαιοί δε τούτο καλώς και Ιωάννης ο Δαμασκηνός· «Ουκ ανάγκη παντελώς και ανελλιπώς εσικέναι τα παραδείγματα· το γαρ εν πάσιν όμοιον ταυτόν αν είη, και ου παράδειγμα, και μάλιστα επί των θείων· αδύνατον γαρ εν πάσιν όμοιον ευρείν παράδειγμα επί τε της Θεολογίας, επί τε της Οικονομίας» (Βιβλ. γ΄ 73). Ναι, λέγει η Παρθένος, ακούομεν ότι πολλά μεν θαύματα έγιναν πολλές φορές εις τους παλαιούς χρόνους, τόσον προ Νόμου, όσον και εν Νόμω και μετά Νόμον· τα οποία εθαυματουργήθησαν, όχι με τους όρους της φύσεως, αλλά με την του Θεού υπερφυσικήν δύναμιν· στείραι δηλαδή εγέννησαν παραδόξως· γηραλέαι ετεκνοποίησαν· ποκάρια μαλλίων εβράχησαν μόνον, και πάλιν έμειναν ξηρά· γη υγραινομένη και πάλιν ξηραινομένη υπήρξε· ράβδοι ξηραί εβλάστησαν καρύδια· πέτραι ξηραί ανέβλυσαν ύδατα· και άλλα πάμπολλα, τα οποία ήτον τύποι και σύμβολα του Μυστηρίου της θείας Σαρκώσεως, υπό του παλαιού Νόμου προεικονιζόμενα· δεν ηκούσθη δε καμμίαν φοράν και ότι εγέννησε Παρθένος χωρίς πείραν ανδρός, ούτε ηκούσαμέν ποτε να ενωθή εις εν και το αυτό υποκείμενον κατά τον αυτόν καιρόν παρθενία και τόκος, και η αυτή να είναι κατά ταυτό και Παρθένος και Μήτηρ, Παρθένος μεν κατά φύσιν, Μήτηρ δε υπέρ φύσιν· τούτο από του αιώνος ου γέγονε, τούτο ου γίνεται, τούτο δεν θέλει γένει ποτέ ποτέ. Όθεν δίκαιον είχε να ειπή ο Ιερός Αυγουστίνος τα θαυμαστά ταύτα λόγια περί του φρικτού και υψηλού Μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως, ήγουν ότι τρεις ενώσεις εποίησεν ο Θεός εις το Μυστήριον τούτο, τόσον θαυμαστάς, ώστε ούτε έγιναν, ούτε θέλουν γένει · ηνώθη Θεός και άνθρωπος· ηνώθη Μήτηρ και Παρθένος· ηνώθη πίστις και καρδία ανθρώπου· ηνώθη πρώτον Θεός και άνθρωπος· επειδή ο του Θεού Υιός και Λόγος και η ψυχή και το σώμα ενώθησαν εις εν πρόσωπον, και ταύτα τα τρία εγένοντο εν: ήτοι μία υπόστασις, χωρίς τροπήν ή σύγχυσιν ή αλλοίωσιν των ουσιών· αύτη είναι η πρώτη και υπερτελεστάτη ένωσις. Ηνώθη δεύτερον Μήτηρ και Παρθένος· η ένωσις αύτη είναι αξία παντός θαύματος· επειδή εκ του αιώνος δεν ηκούσθη τοιούτον παράδοξον, να είναι Παρθένος η γεννήσασα Μήτηρ, και αντιστρόφως η γεννήσασα Μήτηρ να μείνη πάλιν Παρθένος. Ηνώθη τρίτον πίστις και καρδία ανθρώπου· και η ένωσις αύτη θαύματος αξία τη αληθεία εστίν· επειδή με ποίον τρόπον η καρδία του ανθρώπου πληροφορείται τα ανωτέρω δύο θαύματα; Ή πως δίδει πίστιν και συγκατάθεσιν αδιάκριτον, ότι αυτά είναι αληθέστατα, εις καιρόν όπου υπερβαίνουσιν όλους σχεδόν τους νόμους της φύσεως; Πως εμπορεί να πιστεύη ότι ο Θεός γέγονεν άνθρωπος; Και ότι η γεννήσασα αυτόν μήτηρ, Παρθένος ούσα προ του γεννήσαι, Παρθένος πάλιν διέμεινεν; Δίκαιον είχεν ο αυτός Αυγουστίνος να ειπή εις το πρώτον μέρος των ζητημάτων του, ότι ο Θεός ως παντοδύναμος εδύνατο να κάμη και άλλα τελειότερα κτίσματα, έξω μόνον από τρία, τα οποία δεν δέχονται προσθήκην, ούτε αύξησιν: ήτοι την ανθρωπότητα του Σωτήρος Χριστού, την θεομητορικήν αξίαν της Αειπαρθένου Μαρίας, και την αϊδιον δόξαν των μακαρίων (Θέατρ. Πολιτ. Κεφ. ιζ΄). Δίκαιον είχε και ο Ιωσήφ ο Βρυέννιος να ειπή ότι δώδεκα λογιών γίνεται η ένωσις, κατά σωρείαν, ως επί διαφόρων ξηρών: ήτοι σίτου, κριθής, κέγχρου και άλλων· κατά κράσιν, ως επί δύο υγρών, ύδατος και οίνου· κατά φύσιν, ως επί ξηρού και υγρού, οίον αλεύρου και ύδατος· κατά ανάμιξιν, ως επί διαφόρων αλεύρων· κατά σύγχυσιν, ως επί τηκτών: ήτοι χρυσού και αργύρου, ή κηρού και πίσσης· κατά αρμονίαν, ως επί λίθον· κατά παράθεσιν, ως επί σανίδων· κατά συναλοιφήν ή έκσπασιν, ως επί λαμπάδος εκ πυρός προερχομένης και πάλιν αυτώ ενουμένης· κατά κόλλησιν, ως επί χαλκού και μολύβδου· κατ΄ ουσίαν, ως επί ατόμων· κατά σχέσιν, ως επί φίλων και γνωρίμων εις εν θέλημα συνερχομένων· και κατά σύνθεσιν, ως επί ψυχής και σώματος. Η δε καθ΄ υπόστασιν ένωσις του Θεού Λόγου μετά της ανθρωπότητος πάσαν ένωσιν υπερβαίνει (Τόμω β΄Λόγος β΄ εις τον Ευαγγελισμόν). Τα αυτά σχεδόν λέγει και ο Βαρίνος εν τη λέξει, Ένωσις. Ένωσις δε καθολικώτερον μεν νοείται, κατά τον αυτόν Βαρίνον, διεστώτων πραγμάτων κοινή συνδρομή, ετυμολογουμένη από του, εις εν ώσαι: ήτοι συνωθήσαι τα πράγματα· η δε καθ΄ υπόστασιν ένωσις του Χριστού ιδιαίτερόν εστιν, η εν τη μήτρα της αγίας Παρθένου των δύο φύσεων συνδρομή, Θεότητος δηλονότι και ανθρωπότητος· δια τούτο δίκαιον είχεν η Παρθένος να λέγη προς τον Άγγελον ότι τοιούτον θαύμα από του αιώνος ου γέγονεν· όθεν και ο Θεολόγος Γρηγόριος την ένωσιν ταύτην είπε καινήν μίξιν, και παράδοξον κράσιν, (Λόγος εις τα Γενέθλια)· καινήν μεν μίξιν, δια τα αχώριστον των δύο φύσεων· παράδοξον δε κράσιν, ως μη συγχύσεως επ΄ αυτών γενομένης.

Τη Υπερμάχω

Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος - National Anthem of Greece

Τον Κύριον υμνείτε

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Μηνά μεγαλομάρτυρος, Βίκτωρος, Βικεντίου μαρτύρων.

Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο στὰ μέσα περίπου τοῦ 3^ουαἰώνα μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς εἰδωλολάτρες. Ὡστόσο, τὸ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο μεγάλωνε, δὲν κατάφερε νὰ σκληρύνει τὴν καρδιά του ἡ ὁποία, ὅταν ἦλθε ἡ στιγμή, σκίρτησε ἀκούγοντας τὴν φωνὴ τοῦ «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψλμ.7, 10) Θεοῦ καὶ ἔτσι ὁ ἔφηβος ἀκόμη, Μηνᾶς, ἔγινε χριστιανός.

Μεγαλώνοντας, ἐπέλεξε νὰ σταδιοδρομήσει στὸν Ρωμαϊκὸ στρατό, στὸ ἱππικὸ τάγμα τῶν Ρουταλικῶν, ὑπὸ τὴν διοίκηση τοῦ Ἀργυρίσκου. Ἡ ἕδρα τῆς μονάδας του ἦταν στὸ Κοτυάειον (σημερινὴ Κιουτάχεια) τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἐκεῖ ὁ Μηνὰς διακρίθηκε καὶ γιὰ τὴν φρόνησή του ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ἀνδρεῖο του φρόνημα καὶ γι’ αὐτὸ ἔχαιρε ἐκτιμήσεως στὸ κύκλο τῶν στρατιωτικῶν.