Εκοιμήθη εν Κυρίω ο θεολόγος Νικόλαος Ι. Σωτηρόπουλος

Εκοιμήθη εν Κυρίω χθες 27/8/2014  ο θεολόγος Νικόλαος Ι. Σωτηρόπουλος.

Ύμνοι Κοιμήσεως της Κυρίας Θεοτόκου μας.

Όσο είναι ο νους μου στο χωράφι, τόσο να βρεθούν τα βόδια.....

Σε Μοναστήρι (του νέου)  των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής!...

Εδώ είναι από το Πάτριο της Ελλάδος.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 28  /  15  Αυγούστου 2014

Μωυσέως του Αιθίοπος, Διομήδους.

Ὁ Ὅσιος Μωυσῆς ἔζησε στὴν Αἴγυπτο καὶ στὴν ἀρχὴ ἦταν ληστής. Ἀλλὰ τὸ φῶς τῆς γνώσης καὶ τῆς μετανοίας δὲν ἄργησε νὰ φωτίσει τὸν δρόμο του. Ἡ μεγάλη ἐπιείκεια ποὺ ἔδειξε πρὸς αὐτὸν κάποιος χριστιανός, ἐνῶ αὐτὸς τὸν εἶχε βλάψει, ἐπέφερε στὸν Μωυσῆ ψυχικὴ ἀνακαίνιση.

Πίστεψε, ἔγινε χριστιανὸς καὶ κατόπιν μοναχός. Ἀγωνίστηκε σκληρὰ μέσα στὴν ἔρημο καὶ ἀπέκτησε μεγάλη πνευματικὴ σύνεση καὶ ἀρετή. Ἡ φήμη του ἔφερνε στὸ ἐρημητήριό του πολλοὺς χριστιανούς, ποὺ ἄκουγαν μὲ δέος τὴ διδασκαλία του κατὰ τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῆς κατάκρισης.

«Εἶμαι», ἔλεγε, «ὁ χειρότερος τῶν ἁμαρτωλῶν. Τὰ περασμένα μας ἁμαρτήματα πρέπει νὰ τὰ ἔχουμε πάντα μπροστά μας καὶ νὰ λυπούμαστε γι’ αὐτά. Αὐτὸ εἶναι ἡ καλύτερη μέθοδος γιὰ νὰ φυλάξουμε τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀσφαλή. Ἂν νομίσουμε ὅτι εἴμαστε πνευματικὰ ὄρθιοι, τότε ἀκριβῶς εἶναι ὁ μεγάλος κίνδυνος μήπως πέσουμε. Γιὰ νὰ μὴ φοβόμαστε τὸν Θεό, ὀφείλουμε νὰ φοβόμαστε πολὺ τὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη μας».
Μὲ τέτοια ἁγία ζωή, ὁ Μωϋσῆς ἔφθασε στὸ 75^ο ἔτος τῆς ἡλικίας του. Ὥσπου ξαφνικά, εἰδωλολάτρες ληστὲς εἰσέβαλαν στὸ σπήλαιό του καὶ τὸν σκότωσαν μὲ μαχαίρια. (Σύμφωνα ὅμως μὲ τὴν Συναξαριακὴ πηγὴ τοῦ Ἅγιου Νικόδημου, ὁ Ἅγιος Μωϋσῆς ἀπεβίωσε εἰρηνικά).

The Way An introduction to the Orthodox Faith -- Protopresbyter Fr. George D. Metallinos Professor Emeritus of the Athens University

Book Presentation

Protopresbyter Fr. George D. Metallinos
Professor Emeritus of the Athens University

The Way

An introduction to
the Orthodox Faith

Several years ago I had compiled a number of my studies, which had originally been written in German for poemantic purposes, as an aid for German visitors in Greece, who desired to learn about the Orthodox faith and tradition. That book, "LEBEN IM LEIBE CHRIST" (Life in the Body of Christ), Athens 1990, and its acceptance which had given rise to repeated editions, were the reasons behind my decision to repeat that endeavour in English as well.

Thus, a series of my texts from the more recent years was compiled once again for a similar purpose -the presentation of various aspects of the magnitude called ORTHODOXY- this time translated into English, so that they might assist as an introduction to Orthodoxy for English readers. The translation was undetaken by Mrs. Katerina Nikolopoulou and I am grateful for this. With this undertaking, she too has participated in the poemantic aspirations of this book, thus providing a conciderable service to our fellow-man. For this, I ask God to reward her blessed labour as He sees fit. I have also personally reviewed the translation as regards its theological terminology and I bear all responsibility for any vagueness or flaws therein.

I pray that this book will fulfil the purpose of its compilation, which is none other than the spherical presentation of ORTHODOXY; that is, the Faith and the Life which were delivered to us by the Apostles of Christ and our Holy Fathers throughout the ages, as the successors and the continuers of their work.

http://impantokratoros.gr/B545B3B4.en.aspx

Κινδυνεύομε, ως Εκκλησία και ως Έθνος.

Οι κολυμβήθρες εστέγνωσαν δια το μη υπάρχειν βρέφη προς βάπτισι και η Ραχήλ, η αγία μας Εκκλησία, κλαίει απαρηγόρητα δια τα τέκνα Της τα αποβαλλόμενα και φονευόμενα υπό αναλγήτων μητέρων και κακούργων ιατρών. Τριάκοντα επτά περίπου χιλιάδες αθώων ψυχών φονεύονται κατά μήνα και ο εθνικός μας στρατός κατ΄ έτος ελαττώνεται, ενώ οι κύκλω ημών εχθροί υπερπληθύνονται. Οι δε Κληρικοί μας συζητούν περί ανέμων και υδάτων, περί ιερωσύνης γυναικών και στρατεύσεως αυτών… Ταλαίπωρε αιωνία Ελλάς, που πηγαίνεις; Με τρία εκατομμύρια μουσουλμάνων στα αγιοτόκα εδάφη σου, Ιέρειες ετοιμάζονται δια την Εκκλησία σου και γυναίκες δια την φύλαξι των συνόρων και της ακεραιότητός σου!!!

Η Κοίμησις της Θεοτόκου -- του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

«Σήμερον η Θεοτόκος, ως νοερή και θεοφώτιστη σελήνη, εισέρχεται μαζί με τον ήλιον της δικαιοσύνης εις τον πνευματικόν ουρανόν και χάνεται μεν από την πρόσκαιρη αυτήν ζωή, αλλά συγχρόνως ανατέλλει και γίνεται ολόλαμπρη από το αξίωμα της αθανασίας που αποκτά. Σήμερον η χρυσοφτιαγμένη από τον Θεόν κιβωτός του αγιάσματος, αναχωρεί από τα επίγεια σκηνώματά Της και μετακομίζεται στην άνω Ιερουσαλή προς ανάπαυσιν αιωνίαν… Τώρα λοιπόν η Θεοτόκος, αφού έκλεισε τα αισθητά μάτια Της, ανυψώνει ωσάν αστέρια μεγάλα και λαμπερά, που δεν έδυσαν ακόμα, τους νοητούς για μας οφθαλμούς Της και τους έχει άγρυπνους, για να εξευμενίζη το πρόσωπον του Θεού, χάριν της προστασίας του κόσμου. Τώρα, με την κοίμησίν Της, αφού έκλεισε με την σιωπή τα θεοκίνητα χείλη Της, ανοίγει το στόμα Της δια να πρεσβεύη αδιάκοπα υπέρ όλου του ανθρωπίνου γένους. Τώρα, αφού τα σωματικά και θεοφόρα χέρια Της τα κατέβασε κι΄ αφού απέκτησε την αφθαρσία, τα υψώνει προς τον Δεσπότην Κύριον ικετευτικώς υπέρ ολοκλήρου της ανθρωπότητος».

(Από τον Ε΄ Λόγον του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, απόδοσις εις την νεοελληνικήν υπό Παναγιώτου Θεογνώστου).

Εκκλησία της Ελλάδος -- ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου

Συνήλθε σήμερα Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014, στην τρίτη Συνεδρία Της για τον μήνα Αύγουστο η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία της, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

ΑΣ ΚΛΑΥΣΩΜΕΝ

Ασφυκτιά πνευματικώς η Ελλάς. Αδιαφορεί η Πολιτεία και με πολλές εχθρικές ενέργειες κατά της πατρώας ευσεβείας. Πιέζουν οι ξένοι μηχανισμοί (Αμερική, ΝΑΤΟ κ.ά. ), όργανα του Σιωνισμού. Περισφίγγουν τον εθνικόν μας κορμόν οι αδίστακτοι πλόκαμοι της Μασωνίας, του Ρόταρυ και των Λάϊονς. Θερίζουν χωριά ολόκληρα οι Ιεχωβίτες και οι Προτεστάντες οι πολυώνυμοι. Βόρβορο και φοβερή προπαγάνδα διασκορπίζει η πλειονότης του αθηναϊκού τύπου με πάνω από μισό εκατομμύριο φύλλα την ημέρα. Οι ξένες κινήσεις των Ινδουϊστών, τα βρώμικα κινήματα των Παιδιών του Μω, οι μυστικές αναρχικές οργανώσεις των νέων, η διάλυσις της Παιδείας, η εξάπλωσις των ναρκωτικών, ο ασυγκράτητος εκφυλισμός της πορνείας, η πλύσις εγκεφάλου από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως (τηλεόρασις, ραδιόφωνον), η εξάπλωσις των ταινιών πορνό και των πορνογραφικών εντύπων εις όλα τα περιοδικά, η πλήρης αδυναμία του κράτους να πατάξη την ανηθικότητα του εμπορίου και τέλος η αδιαφορία μικρών και μεγάλων έναντι της Εκκλησίας (προτιμούν την καλοπέρασι της εκδρομής αντί του εκκλησιασμού της Κυριακής), μας έχουν οδηγήσει εις την αρχήν του τέλους…  Ας γονατίσωμεν, αδελφοί, εις προσευχήν εκτενή και ας κλαύσωμεν δια να μας λυπηθή ο Θεός…  Ας κλαύσωμεν τώρα, που υπάρχει καιρός μετανοίας, δια να μη θρηνήσωμεν αργότερον, ότε θα είναι αργά…

"Ο.Τ"  αριθ. φ. 320.

Ο άνθρωπος της αγάπης.-- Του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Επειδή εις τα πράγματα δεν βλέπομεν την τελείαν αγάπην, ας περιγράψωμεν αυτήν νοερώς. Εάν επικρατούσε αύτη παντού εις μέγαν βαθμόν, πόσα καλά θα προήρχοντο. Ούτε νόμων, ούτε δικαστηρίων, ούτε τιμωριών και κυρώσεων θα είχομεν ανάγκην. Εάν υπήρχεν αμοιβαία αγάπη μεταξύ πάντων, κανείς δεν θα αδικούσε τον πλησίον, οι δε φόνοι, αι φιλονεικίαι, οι πόλεμοι, αι αναστατώσεις, αι αρπαγαί, αι πλεονεξίαι και όλα γενικώς τα κακά, θα εξηφανίζοντο, η δε κακία θα ήτο τελείως άγνωστος. Το χάρισμα όμως των θαυμάτων δεν οδηγεί πάντοτε εις το αποτέλεσμα τούτο, διότι εις όσους δεν προσέχουν, παρέχουν τροφήν εις κενοδοξίαν και υπερηφάνειαν. Η αγάπη έχει και το μοναδικόν πλεονέκτημα, ότι δεν συνοδεύεται, όπως αι άλλαι αρεταί με ωρισμένας κακίας. Η ακτημοσύνη, επί παραδείγματι, είναι πολλάκις ηνωμένη με την υπερηφάνειαν, το χάρισμα της ευγλωττίας με την φιλοδοξίαν, ο ταπεινόφρων, λόγω ακριβώς της ταπεινοφροσύνης του, φέρει πολλάκις εσωτερικώς υψηλοφροσύνην. Αυτά δεν υπάρχουν εις την αγάπην, διότι ουδείς εξεγείρεται κατά εκείνου που αγαπά. Δια να εννοήσης την μεγάλην σημασίαν της αγάπης, υπόθεσε, ότι αύτη επικρατεί όχι εις ένα άτομον, αλλά γενικώς εις πάντας. Αλλά τώρα ας ίδωμεν την αγάπην εις ένα άτομον, πως δηλαδή είναι ο άνθρωπος, που αγαπά ένα άλλον, με πραγματικήν όμως αγάπην. Αυτός ο άνθρωπος ζη εις την γην, ως να ευρίσκεται εις τον ουρανόν, εν τω μέσω διαρκούς γαλήνης και ευτυχίας, με ψυχήν καθαράν από φθόνον, οργήν, ζήλιαν, υπερηφάνειαν, κενοδοξίαν και από κάθε κακήν επιθυμίαν. Διότι, όπως κανείς δεν κάνει κακόν εις τον εαυτόν του, έτσι και αυτός δεν κάνει κακόν εις τον  πλησίον του, που τον θεωρεί άλλον εαυτόν και ούτως ομοιάζει με επίγειον άγγελον. Ιδού ο άνθρωπος της αγάπης! Εκείνος όμως που κάνει θαύματα και έχει τελείαν γνώσιν των θείων αληθειών, αν δεν έχη αγάπην, έστω και αν αναστήση χιλιάδας νεκρούς, δεν θα έχη καμμίαν ωφέλειαν, αφού θα ζη μόνον δια τον εαυτόν του μακράν των άλλων. Δι΄ αυτό ακριβώς και ο Χριστός δείγμα της τελείας προς Αυτόν αγάπης έθεσε την αγάπην προς τον πλησίον. Εάν αγαπάς με περισσότερον από αυτούς, είπεν εις τον Πέτρον, βόσκε τα πρόβατά μου ((Ιωαν. κα΄ 15). Υπαινιγμός και τούτο, ότι η αγάπη είναι ανωτέρα του μαρτυρίου.

Εκ του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Η ΑΓΑΠΗ» (η οδός της σωτηρίας).

Η ιεραρχία της εκκλησίας και ο αντιρατσιστικός Νόμος της Μισαλλοδοξίας

http://kyprianoscy.blogspot.ca/2014/08/blog-post_48.html

Η Εκκλησία προσφέρει την ειρηνική συμβολή της και εύχεται για την βελτίωση και ευόδωση του (αντιρατσιστικού) νομοθετήματος επ΄ ὠφελείᾳ του κοινωνικού συνόλου.

Αυτά λέγει, ή μάλλον γράφει, στην ανακοίνωση που έδωσε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, παρέχοντας τις ακόλουθες διευκρινίσεις :

"Στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου, θεσπίζεται, μεταξύ άλλων (άρθρο 2), ότι όποιος με πρόθεση, δημόσια αποδοκιμάζει, ευτελίζειή κακόβουλα αρνείται την σοβαρότητα εγκλημάτων, γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου κατά της ανθρωπότητος ... κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ενέχει απειλή ή εξύβριση, υπόκειται σε ποινική δίωξη" . Επί τούτοις γράφουμε τα ακόλουθα :

Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος  «οικουμενισμός» η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Το ονομαζόμενο  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής του «Θρησκευτικού πλουραλισμού».

Η «Ορθόδοξος Εκκλησία» λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του. Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. «Εκκλησιών»  Γίνεται αιρετική στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

Η αίρεσις του Οικουμενισμού εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της «Εκκλησίας» δια της συμμετοχής των Ιεραρχών Της, δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» εις την πορεία των συνηθησμένων δραστηριοτήτων.

Ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Ο Οικουμενισμός το όχημα του Αντιχρίστου.

Οικουμενισμός η αίρεσης της Ιστορίας: προβάλει την αγάπη ως δόλωμα, περιέχει όμως όλες τις αιρέσεις που ποτέ υπήρξαν. Σας ερωτώ: είναι ή δεν είναι η τελευταία αίρεση; Γιατί δεν έχουν αφήσει τίποτα απ΄ έξω, τάχουν όλα μαζέψει, και η έκφρασης αίρεσης δεν είναι δική μου, τη λέει ο άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς), και η μεγαλυτέρα που ποτέ υπήρξε γιατί τα συμπεριλαμβάνει όλα, και προβάλει σας είπα το δόλωμα αγάπη. Αυτό είναι όλη η απάτη αυτών των ανθρώπων. Και πίσω από αυτή την απάτη μόνο θρησκευτικοί άνθρωποι δεν μπορούν να θεωρηθούν. Θα έλθει ο Αντίχριστος θα προβάλει μόνο την θεότητα του προσώπου του. τίποτα άλλο. Το λέει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς ότι θα πολεμήσει και θα απορρίψει παν λεγόμενο σέβασμα. Είναι τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: Παν λεγόμενον σέβασμα!

Τα αίτια των ασθενειών – του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.

Όλαι αι ασθένειαι, προς θεραπείαν των οποίων βλέπομεν ότι ενίοτε η ιατρική επιστήμη χρησιμεύει, δεν είναι φυσικαί. Διότι πολλάκις αι ασθένειαι είναι μάστιγες αμαρτημάτων, συντελούσαι προς επιστροφήν και μετάνοιαν. Διότι ο Απόστολος λέγει, ότι «ον αγαπά Κύριος παιδεύει» και «δια τούτο εν ημίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί· ει γαρ εαυτούς κατεκρίνομεν, ουκ αν εκρινόμεθα· κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη συν τω κόσμω κατακριθώμεν» (Α΄ Κορ. ΙΑ΄ 30—32). Οι τοιούτοι λοιπόν ησυχάζοντες και αφέντες κατά μέρος τας ιατρικάς συνταγάς και παραγγελίας, πρέπει να υπομένωσι τα ακούσια παθήματα, κατά τον λέγοντα· «Θέλω υποφέρει την οργήν του Κυρίου, διότι ημάρτησα εις Αυτόν» (Μιχ. Ζ΄ 9) και συνάμα να επιδείξωσι την διόρθωσιν, παρουσιάζοντες καρπούς αξίους της μετανοίας και να ενθυμώνται τον Κύριον, λέγοντα: «ιδού έγινες υγιής, πρόσεχε άλλοτε να μη αμαρτήσης, δια να μη πάθης χειρότερον τι». Γίνεται δε και κάποτε κατ΄ αίτησιν του πονηρού, διότι ο φιλάνθρωπός μας Δεσπότης παραχωρεί, ώστε ο πονηρός να πειράζη τους μεγάλους αγωνιστάς, δια να καταστρέψη την μεγαλαυχίαν αυτού δια της άκρας υπομονής των δούλων Του, καθώς τούτο εμάθομεν γινόμενον επί του Ιώβ. Και πολλάκις προτείνονται υπό του Θεού ως υπόδειγμα εις τους ραθύμους και αμελείς οι δυνάμενοι μέχρι θανάτου να εγκαρτερήσουν εις τα αλγεινά, καθώς ο Λάζαρος, όστις αν και είχε τόσας πληγάς, δεν είναι γεγραμμένον πουθενά, ούτε να εζήτησε τίποτε από τον πλούσιον, ούτε να δυσηρεστήθη δια την τόσην ταλαιπωρίαν της θέσεώς του, δια τούτο και απήλαυσε την εν τω κόλπω του Αβραάμ ανάπαυσιν, ως απολαβών τα κακά εν τη ζωή του. Ευρίσκομεν και άλλην αιτίαν αρρωστημάτων συμβαίνουσαν εις τους αγίους, καθώς επί του Αποστόλου. Δια να μη φανή δηλαδή ο θείος Παύλος ότι υπερβαίνει τους όρους της ανθρωπίνης φύσεως και να μη το εκλάβη κανείς ότι εν φυσική καταστάσει έχει τι υπεράνθρωπον (θείον), πράγμα, το οποίον έπαθον οι κάτοικοι της Λυκαονίας (Πραξ. ΙΔ΄ 18), διότι ηθέλησαν να προσφέρουν στέατα και ταύρους, νομίσαντες ως Θεόν αυτόν και δια τούτο εις παράστασιν της ανθρωπίνης φύσεως συνεχωρήθη συχνά—πυκνά να αρρωστά. Εκ της ιατρικής επιστήμης εις τους τοιούτους τι κέρδος ημπορεί να προκύψη και όχι μάλλον κίνδυνοι μετεωριζομένους εκ του ορθού λόγου εις την επιμέλειαν του σώματος; Εις τους ασθενήσαντας λοιπόν ένεκα κακής διαίτης και ταλαιπωρημένης ζωής, καθώς τύπον και υπογραμμόν πρέπει να μεταχειρισθώμεν την θεραπείαν του σώματος δια την επιμέλειαν της ψυχής. Διότι το να αποφεύγωμεν όλως διόλου την από της ιατρικής επιστήμης ωφέλειαν είναι φιλόνικον και το να εξαρτώμεν την ελπίδα της υγείας μας εκ των χειρών των ιατρών είναι κτηνώδες. Αλλά καθώς μεταχειριζόμεθα μεν την γεωργικήν τέχνην ζητούμεν δε παρά του Θεού καρπούς και εις τον πλοίαρχον μεν το πηδάλιον επιτρέπομεν, εις δε τον Θεόν προσευχόμεθα να σωθώμεν εκ του πελάγους, ούτω και όταν τον ιατρόν προσκαλέσωμεν, διότι ο υγιής λόγος το απαιτεί, δεν απομακρυνόμεθα της προς τον Θεόν ελπίδος.

(Από το βιβλίο «ΟΔΗΓΟΣ» του αγίου Αναστασίου του Σιναϊτου).

Την Κυριακήν της Ορθοδοξίας ακούομεν από το «Συνοδικόν» της Εβδόμης Αγίας Οικουμενικής Συνόδου :

«Όλοις τοις Αιρετικοίς, ανάθεμα!» και «Άπαντα τα παρά την Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν και την διδασκαλίαν των αγίων και αοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα!». Θα ερωτήσωμεν τους Προκαθημένους, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθώς και τους περί Ορθοδοξίας γράφοντας και ομιλούντας θεολόγους: Τα πάρα πάνω εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας είναι λόγια φανατισμού, ή ὀροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως; Εάν συμβαίνει το δεύτερον, ότι δηλαδή είναι εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας και όροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως, τότε επιβάλλεται να εκδιωχθούν εκ της Θεοκτίστου Αγίας Πόλεως της Ορθοδοξίας οι ψυχοβόροι Οικουμενιστές Λυκοποιμένες. Η Ορθοδοξία δεν θα επιβιώσει με τα ωραιολογήματα των θεολόγων, ή τας εντυπωσιακάς εκδηλώσεις, αλλά μόνον με την εφαρμογήν των θείων και Ιερών Κανόνων!

Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό -- του Αγ. Ισαάκ του Σύρου

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=9927

Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία ή φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.

Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.
Όπως λέγει ο μακάριος ερμηνευτής (ενν. ο Θεόδωρος Μοψουεστίας) στο βιβλίο του για τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, «όλη η μέριμνα του Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο πώς ο Θεός δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτόν».
Γιατί ξέρει πώς. όσο έχουμε την ακριβή γνώση της Πρόνοιάς Του στερεωμένη μέσα μας, οι ψυχές μας θα κατοικούν στην απόλυτη ειρήνη. Κι επί πλέον θ΄ αποκτήσουμε την Αγάπη του Θεού και θα μεριμνάμε για κάθε τί πού Τον ευχαριστεί. Αυτόν τον λογισμό προσπαθεί να μας τον αποσπάσει ο σατανάς.

POLYELEOS: PSALM 135 (Tone V) - Monks of Simono Petra Monastery

O Συναξαριστής της ημέρας

Τρίτη, 26 / 13  Αυγούστου 2014

Αδριανού, Ναταλίας μαρτ., Ιωασάφ οσίου.

Ὁ Ἅγιος Ἀδριανός, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, ἦταν παντρεμένος μὲ τὴν Ναταλία.

Μία μέρα λοιπὸν εἶδε 23 χριστιανούς, νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ μαρτυρήσουν γιὰ τὴν πίστη τους. Ὁ Ἀδριανὸς ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἄκουσε καὶ δήλωσε στοὺς εἰδωλολάτρες ὅτι εἶναι καὶ αὐτὸς χριστιανός. Ἀμέσως τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν ἔκλεισαν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ πῆγε ἡ Ναταλία νὰ τοῦ συμπαρασταθεῖ καὶ νὰ τοῦ πεῖ νὰ μὴν λυγίσει.

Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ὑπέμεινε πολλὰ καὶ φρικτὰ βασανιστήρια παρέδωσε τὸ πνεῦμα του. Ἀξιοσημείωτο εἶναι, ὅτι ὅταν οἱ εἰδωλολάτρες ἐπιχείρησαν νὰ τοῦ κάψουν τὸ σῶμα, ξέσπασε μία δυνατὴ νεροποντὴ ἡ ὁποία ἔσβησε τὴ φωτιά.
Τὸ σῶμα τοῦ ἐνταφιάστηκε ἀπὸ τὴν γυναῖκά του τὴν Ναταλία, ἡ ὁποία μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ θάφτηκε δίπλα του, ἀφοῦ μαρτύρησε καὶ αὐτὴ γιὰ τὸν Χριστό.

ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ;

Εις το φύλλον της 1^ης Ιανουαρίου ε.ε. εδημοσιεύσαμεν το χριστουγεννιάτικον άρθρον του π. Ιουστίνου Πόποβιτς, εις το τέλος του οποίου υπάρχει και η έκφρασις «Αναμάρτητος-Θεοτόκος».

Ο σεβαστός π. Δ. Λαζάρου εκ της Θεσσαλονίκης εις επιστολήν του προς τον «Ο.Τ.» απορεί δια την ως άνω έκφρασιν, θεωρών ότι «τούτο δεν είναι ορθόν», καθ΄ ότι κατά την Αγίαν Γραφήν «πάντες ήμαρτον» και ουδείς αναμάρτητος ει μη μόνον ο Ιησούς Χριστός.

Ακολούθως απαντώμεν εις την παράκλησίν του δια την εν προκειμένω γνώμην της εφημερίδος μας:

Κατ΄ αρχήν, δεν αμφιβάλλομεν δια την ορθότητα της Θεοτοκολογίας του π. Ιουστίνου, ενός μεταξύ των πλέον διακεκριμένων δογματολόγων της συγχρόνου Ορθοδοξίας, όστις τον βίον του κατηνάλωσεν εις την έμπρακτον μελέτην της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας. Όθεν, ας ερμηνεύση ο ίδιος τον εαυτόν του (Βλ. «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», τόμος Β΄ σ. 261, σερβιστί): «Είναι σαφές», λέγει ο π. Ιουστίνος, «ότι κατά την Χριστόπνευστον διδασκαλίαν των θεοσόφων Πατέρων, το άσπιλον και αναμάρτητον της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν αναφέρεται εις την απουσίαν του προπατορικού αμαρτήματος εν τη ανθρωπίνη φύσει αυτής, αλλ΄ εις την προσωπικήν της σχέσιν προς τον σπίλον και την αμαρτίαν και εις τον αγώνα της και την υπεροχήν επί του σπίλου και της αμαρτίας». Ενταύθα ο π. Ιουστίνος κάμνει διάκρισιν μεταξύ του προπατορικού αμαρτήματος και της προσωπικής αγιότητος της Παναγίας Θεοτόκου. Συμφώνως προς την Πατερικήν διδασκαλίαν, η Παναγία είχε το προπατορικόν αμάρτημα (εξ ου και ο θάνατός της), προσωπικώς δε ήτο όντως πανάμωμος και άσπιλος· μέχρι της συλλήψεως του Κυρίου ένεκα της απείρου αγάπης Της και υπακοής εις το θέλημα του Θεού, μετά δε την σύλληψιν ένεκα της …..(σ.σ. δεν διακρίνεται η γραμμή)… αγίου Πνεύματος και της εν Αυτή παρουσίας του πυρός της Θεότητος. Όπως και των μεγάλων Προφητών του Θεού, των «εν κοιλία μητρός» ηγιασμένων και πεπληρωμένων Πνεύματος Αγίου (Ιερεμ. α΄, 5· Λουκ. α΄, 15), και της Παναγίας η αγιότης αρχίζει «εν κοιλία μητρός». Αύτη αποκορυφούται κατά την στιγμήν της ασπόρου συλλήψεως του Θεού Λόγου και αφθαρτοποιείται εις την Κοίμησιν και Μετάστασίν Της. Η Παναγία υπερέβη την καθαρότητα και την αγιότητα πάντων των προφητών και ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, και εφάνη ούτω, κατά τον Άγιον Ιωάννην τον Δαμασκηνόν, «αξία του Κτίσαντος». Κατά τον αυτόν Πατέρα, η κληρονομία του προπατορικού αμαρτήματος ήτο ανενέργητος μέσα εις Αυτήν, διότι η θέλησίς Της και όλαι αι δυνάμεις της ψυχής Της και του σώματός Της ήσαν «τω Δεσπότη Θεώ προσαναθέμεναι». Ασφαλώς, ουδείς αναμάρτητος, ει μη μόνον ο Θεός. Το «πανάμωμον» και «αναμάρτητον» της Παναγίας είναι αποτέλεσμα της κοινωνίας Της εις την θείαν αναμαρτησίαν, όπως, εξ άλλου, και η καθαρότης και η «αναμαρτισία» του κάθε ανθρώπου, κατά το μέτρον της αρετής εκάστουθ και του προς Θεόν έρωτος αυτού. Όθεν, λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, απευθυνόμενος προς την Παναγίαν: «Μόνη γαρ απάντων τας πάντων ετελείωσας θεωρίας, την κοινήν απάντων υπερβαλλομένη φύσιν τη προς Θεόν συναφεία μη κατά τον απόρρητον μόνον τόκον, αλλά και κατά προηγιασμένην εξ άκρας καθαρότητος προς εκείνον κατά παν αγαθόν κοινωνίαν». Κατά τον αυτόν Πατέρα, η Παναγία είναι «πάσης αρετής έμψυχος εικών, θείων τε και ανθρωπίνων χαρίτων εστία και συνδρομή». Δια την Ορθόδοξον Παράδοσιν και εκκλησιαστικήν συνείδησιν η Παναγία Θεοτόκος είναι αδιανόητος άνευ του Χριστού. Η Ορθόδοξος Πατερική θεολογία δεν γνωρίζει «Μαριολογίαν», γνωρίζει μόνον «Θεοτοκολογίαν». Τούτο δεικνύει και η ορθόδοξος εικών της Παναγίας, η οποία ουδέποτε εικονίζεται άνευ του Χριστού. Αύτη εξελέγη δια τον Χριστόν, ητοιμάσθη δια τον Χριστόν, εγέννησε τον Χριστόν, μακαρίζεται υπό πασών των γενεών δια τον Τόκον Της. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, μακαρίζουσα την Παναγίαν, ουδέν άλλο πράττει, ει μη σκιρτά και αιωνίως επαναλαμβάνει, με διαφόρους τρόπους, τους λόγους της Ελισάβετ: «ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου» (Λουκ. α΄, 42). Μόνον εκείνος, ο οποίος ορθώς θα πιστεύση το ακατάληπτον μυστήριον του Καρπού Της, δηλαδή το μυστήριον της Σαρκώσεως του Λόγου, δύναται να προσφέρη άξιον ύμνον εις την Παναγίαν Μητέρα Αυτού και να εννοήση το υπερβάλλον μέγεθος του μυστηρίου Της. Δια να γίνη «καταγώγιον»της Αγίας Τριάδος και να φέρη «όλην εν μέση ψυχή την άκτιστον Τριάδα, ης εν γαστρί τον Ένα συνείληφε ασπόρως» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς), δηλαδή να αξιωθή της τιμής, ης δεν ηξιώθη ουδέν των κτιστών όντων, εχρειάζετο, ασφαλώς, να γίνη, όπως και εγένετο, «παναμώμητος» και «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών». Λόγω της προαιρετικής συνεργασίας Της εις την οικονομίαν της σωτηρίας και της εξαιρέτου προσωπικής καθαρότητός Της, ουδέν των κτιστών όντων ανέβη εις τοιούτον ύψος, εις το οποίον ανήλθεν η Θεοτόκος· και προς ουδένα κατέβη ο θεός τόσον εγγύς όσον προς την Θεοτόκον. Ως εκ τούτου, οι Πατέρες την ονομάζουν και «μεθόριον» κτιστής και ακτίστου φύσεως· η εκκλησιαστική υμνολογία την ονομάζει και «μεσίτριαν», ουχί μόνον ως πρεσβεύουσαν υπέρ ημών, αλλά και ως προσφέρουσαν εις ημάς τον Χριστόν ωσάν δώρον και εις τον Χριστόν προσφέρουσαν την ανθρωπίνην φύσιν: «Παντός ανθρωπίνου γένους στάσαμεταξύ, τον μεν Θεόν εποίησεν Υιόν ανθρώπου, υιούς δε Θεού τους ανθρώπους απειργάσατο» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς). Η λέξις «Θεοτόκος», λοιπόν, συμπεριλαμβάνει εν εαυτή όλον το μυστήριον της Παναγίας και δεικνύει ότι πάσα «η εις Αυτήν τιμή εις τον εξ Αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται» (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Αλλά δηλοί και άλλο τι, ότι δηλαδή η περιφρόνησις Αυτής και η εις Αυτήν πάσα ατιμία και αύτη εις τον εξ Αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται, ως υποκρύπτουσα την άρνησιν της πραγματικότητος της Σαρκώσεως του Λόγου. Ουδόλως τυγχάνει τυχαίον το ότι οι Προτεστάνται δεχόμενοι την Παναγίαν (δήθεν από την αγάπην δια τον Χριστόν), αρνούνται ταυτοχρόνως το Αίμα και το Σώμα του εξ Αυτής τεχθέντος Κυρίου. Μόνον, λοιπόν, υπό το φως της Σαρκώσεως του Κυρίου (η οποία είναι αδιανόητος άνευ της Θεοτόκου, όπως και η Θεοτόκος και η τιμή προς Αυτήν άνευ του εξ Αυτής τεχθέντος Κυρίου), δύναταί τις να κατανοήση ορθώς την δόξαν και την τιμήν την υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την Παναγίαν προσφερομένην. Η Παναγία ούτε έχει ανάγκην από ψευδή δόξαν (η ρωμαϊκή αίρεσις «της ασπίλου συλλήψεως» και της «ενσωμάτου» -- άνευ προηγηθέντος θανάτου – «αναλήψεως»), ούτε πάλιν δέον να υπάρχη φόβος από της «υπερτιμήσεως» της Παρθένου, εκ μέρους των ακολουθούντων πιστώς το φρόνημα της Εκκλησίας και των θεοφόρων Πατέρων Της.

π. Θεόδωρος Ζήσης: ἀναθεματίζουν οἱ ἴδιοι τοὺς ἑαυτούς τους.

Tην Κυριακή της Ορθοδοξίας γιορτάσαμε τη νίκη κατά των Εικονομάχων και συμμετέχουμε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εικονομάχων Προτεσταντών! Ὑπάρχουν χριστιανοὶ Εἰκονομάχοι. Καὶ ὑπάρχουν, ἐπίσης, καὶ δικοί μας ὀρθόδοξοι, συμπαθοῦντες τοὺς Εἰκονομάχους. Κι ἔχοντες κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους. Οἱ Προτεστάντες τί εἶναι, δὲν εἶναι Εἰκονομάχοι; Πᾶτε σὲ κανένα Προτεσταντικὸ Ναὸ μέσα, θὰ δεῖτε πουθενὰ νὰ ὑπάρχει Ἁγία Εἰκόνα; Τὶς ἔχουνε κατεβάσει. Ὅπως οἱ Εἰκονομάχοι, ἔχουν κατεβάσει τὶς Ἅγιες Εἰκόνες. Κι ὅμως ἐμεῖς εἴμαστε μαζὶ μὲ αὐτοὺς στὸ Π.Σ.Ε. Ἐκκλησία καὶ αὐτοί. Τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς Ἐκκλησίες. Ἑπομένως τὰ ἀναθέματα ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς δικούς μας, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν στὸ Π.Σ.Ε. Διότι, ὅποιος κοινωνεῖ μὲ τοὺς Εἰκονομάχους, ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τοὺς Προτεστάντες, καὶ γι΄ αὐτὸν ἰσχύουν τὰ ἀναθέματα αὐτά, καὶ γι’ αὐτὸ φοβοῦνται, γιατὶ ἀναθεματίζουν οἱ ἴδιοι τοὺς ἑαυτούς τους. Πῶς νὰ ἀναθεματίσουν οἱ Ἐπίσκοποι, ἡ Ἱεραρχία μας –οἱ περισσότεροι, ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν–, πῶς νὰ ἐπιτρέψουν νὰ ἀκουστοῦν τὰ ἀναθέματα, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι θὰ ἀναθεματίζουν τοὺς ἑαυτούς τους, γιατὶ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους· δὲν τοὺς ἀναθεματίζουν, δὲν τοὺς ἀποκηρύσσουν, ἀλλὰ εἴμαστε ὅλοι μαζὶ στὸ Π.Σ.Ε.

Τὸ κακὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς προδοσίας τῆς Πίστεώς μας διαρκῶς ἐπεκτείνεται καὶ διαρκῶς βαθαίνει.

Δικεφάλου Αετού συνέχεια....

Βλέπων αετόν τον Χριστόν εμέ νόει, δυσί κεφαλαίς φύσεις εμάς δύο εικονίζων σοι εν μια υποστάσει. Υψιπέτης γαρ Βασιλεύς των αιώνων ουρανού και γης και των καταχθονίων οίκους φυλάττων και πάσαν Εκκλησίαν, ην εγέννησα εκ του Ευαγγελίου.

(Επιγραφή του Κωνσταντίνου Βυζαντίου εις ναόν της Κέας 1867).

Απόλαυσις στη Γειτονιά -- του Αλέξ. Παπαδιαμάντη

- Ετελείωσε;... αλήθεια;
- Tώρα ξεψύχησε.
- Και τον εμεταλάβανε;
- Θα τον θάψουν με παπάδες;
- Έζησε ως δεκαπέντε ώρες.

Από παράθυρον εις αυλόπορταν, από εξώστην εις δώμα, από χαμόγειον εις ανώγειον, επετούσαν το πρωί οι πτερόεντες αυτοί διάλογοι μεταξύ των γειτονισσών. Και μεγάλη περιέργεια εφέρετο ελαφρά εις τον αέρα.