Μητρ. Γόρτυνος κ. Ιερεμίας : «Αἶσχος», λέγουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες γιά τόν παπικό συγγραφέα τοῦ κειμένου αὐτοῦ και καταπτύομε τό γραπτό του!...

«Ἡ μουσουλμανική θρησκεία εἶναι πολλῷ ἀνωτέρα τῆς θρησκείας τῶν ὀρθοδόξων,       
καθ᾽ ὅσον, ἡ τῶν μουσουλμάνων θρησκεία πλησιάζει πολλῷ περισσότερον πρός την ἀληθῆ θρησκείαν, τήν καθολικήν, παρά ἡ ἀσεβής Ὀρθοδοξία, τό σύμβολον τοῦτο τοῦ δεσποτισμοῦ. Μετ᾽ οὐ πολύ ὁ βάρβαρος Κοζᾶκος θέλει ἀποκρουσθῆ διά παντός εἰς       τους πάγους αὐτοῦ, τότε δέ θά στρέψωμεν ἐναντίον τῶν αὐθαδῶν Ἑλλήνων οὐχί  πλέον τά ὅπλα, ἀλλά την μάστιγα ἡμῶν. Ἐδιδάχθημεν ἀρκούντως πόσον ἡ  ἐλευθέρωσις τῶν αἰσχρῶν τούτων ληστῶν ἦν ἔργον ἀσύμφορον. Ὤ, ἐάν οἱ Τοῦρκοι μή εἶχον τήν φιλάνθρωπον μέν, ἀλλά πολιτικῶς πλημμελῆ ἀρχήν τῆς ἀνεξιθρησκίας!  Σήμερον ἤθελε ὑπάρχει ὁμογένεια μείζων ἐν τῷ Ὀθωμανικῷ κράτει, καί ἤθελεν ἐκλείψει ἡ ἐνοχλητική αὕτη φυλή τῶν Ἑλλήνων, ὧν ἡ ὕπαρξις εἶναι ὁμοία πρός τήν  τῶν σαρκοβόρων καί ἀηδῶν σκωλήκων. Τί σημαίνει Ἑλλάς; Οἱ μωρολογιώτατοι μόνον θαμβοῦνται εἰς τό ὄνομα τοῦτο. Τι ἦσαν οἱ Ἕλληνες τό πάλαι; Λησταί. Τί εἶναι ἡ ἀσεβής φιλολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων; Καταγώγιον αἰσχροτήτων. Ἀφῶμεν πλέον  τάς ἀνάνδρους συμπαθείας καί ἐμβλέψωμεν εἰς τά ἀληθῆ συμφέροντα τοῦ πολιτισμοῦ.  Ὁ εὐρωπαϊκός πολιτισμός ὀφείλει τήν ἀναγέννησιν τῶν γραμμάτων εἰς τούς Ἄραβας, κλάδον ἔνδοξον τοῦ ἀθανάτου γένους τῶν Ὀσμανλί. Μίαν ὀρθήν γνώμην ἀπεφήνατο ὁ Ἀριστοτέλης, οὗτινος τά βιβλία δέν ἀναγινώσκονται πλέον ἐν Εὐρώπῃ· τήν περί φύσει ἐλευθέρων καί δούλων. Καί ἡ γνώμη αὕτη εἶναι ὀρθή οὐχί μέν ἀπολύτως, ἀλλά πάντως  ἐν τῇ Ἀνατολῇ. Τίς ἀμφιβάλλει ὅτι ὁ ὑπερήφανος καί εὐγενής Ὀθωμανός φέρει ἐπί τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐγκεχαραγμένον τό σύμβολον τῆς ὑπεροχῆς, ὁ δέ Ἕλλην ραγιὰς τό στίγμα τῆς αἰωνίας δουλείας;». 

Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον


St. Isaac the Syrian : What is a merciful heart?

It is a heart on fire for the whole of creation, for humanity, for the birds,                          
for the animals, for demons, and for all that exists.
By the recollection of them the eyes of a merciful person pour forth tears                        
in abundance. By the strong and vehement mercy that grips such a                                
person’s heart, and by such great compassion, the heart is humbled
and one cannot bear to hear or to see
any injury or slight sorrow in any in  creation. For this reason, 
such a person offers up tearful prayer continually
even for irrational beasts, for the enemies of the truth, and for those who                  
harm him, that they be protected and receive mercy… because of the great compassion that burns without measure in a heart that is in the likeness of God.


Homily 81

Oρθόδοξος Τύπος : O Πατριάρχης εργάζεται εις βάρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Σήμερον πού ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης διακηρύσσει: Ἕνας Χριστός, πολλαί αἱ σώζουσαι Ἐκκλησίαι του, πολλαί αἱ πίστεις κ.λπ τό Ἅγιον Ὄρος σιωπᾶ, πρός μεγάλην ἔκπληξιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Τήν ἔκκλησιν, ὅμως, διά ἀντίδρασιν ὁ «Ο.Τ.» δέν τήν ἀπευθύνει μόνον πρός τούς Καθηγουμένους καί τούς μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά πρός ὅλους τούς Καθηγουμένους τῶν Ἱερῶν Μονῶν τῆς Χώρας. Διότι ἀπό τήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν καθιερώθη καί ἠνδρώθη ὁ μοναχισμός εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, οἱ μοναχοί ἦσαν μεταξύ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι πρωταγωνίστησαν εἰς τούς ἀντιαιρετικούς ἀγῶνας. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Νεστορίου πρωταγωνίστησαν εἰς μέν τήν Ἔφεσον ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, εἰς δέ τήν Κωνσταντινούπολιν ὁ ἔγκλειστος μοναχός Ἅγιος Δαλμάτιος. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ προεξῆρχεν ὁ μοναχός Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας προεμάχετο καί ὁ μοναχός Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ἐναντίον τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως ἐξηγέρθη πρῶτος ὁ μοναχός Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῶν Παπικῶν Βαρλαάμ καί Ἀκινδύνου τήν μάχην ἔδωσεν ὁ μοναχός, ἀργότερον Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Σήμερον ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατευθύνει τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον δέν ἀναγνωρίζει αἱρέσεις, ἐνῶ «βαπτίζει» κανονικάς, σωζούσας καί κατεχούσας τήν Ἀλήθειαν ὅλας τάς αἱρετικάς Ἐκκλησίας. Ἐξισώνει τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τήν Ἀλήθειαν τῆς πίστεώς μας (τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας) μέ τό ψεῦδος καί τήν πλάνην τοῦ διαβόλου. Μοναδική ἐλπίς διά νά ἀνατραπῆ αὕτη ἡ πολιτική εἶναι ἡ καθολική ἀντίδρασις τόσον τῶν Ἱ. Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅσον καί τῶν Ἱερῶν Μονῶν ὁλοκλήρου τῆς Χώρας. Ἡ Ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας δέν ἠμπορεῖ νά ἰσοπεδώνεται ἀπό ἕνα Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος δέν πιστεύει εἰς Ἱερούς Κανόνας, ἀπαγγέλλει ὑποκριτικῶς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον κηρύσσει Μίαν Ἐκκλησίαν (ἐνῶ αὐτός πολλάς) καί ἐργάζεται εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

O.T.” αρ. φύλ. 1988.

Τα Βολιώτικα*



Η καρδιά μας χτυπάει στο Βόλο, στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού. Από την εποχή του μακαριστού Χριστοδούλου τέθηκαν οι βάσεις και λιθαράκι-λιθαράκι οικοδομείται εκεί η Ορθοδοξία, όπως πρέπει να είναι. Ανοιχτή, ευέλικτη, χωρίς απολογητικό χαρακτήρα, με τα θεολογικά ζητήματα να επαναδιατυπώνονται με σχήματα και εκφράσεις, ώστε να δίδεται η εντύπωση στον απλό πιστό πως η Ορθοδοξία, η Ορθόδοξη Θεολογία έχει να αντιμετωπίσει σύγχρονα προβλήματα, καινοφανή, που δεν απασχόλησαν τους Αγίους πατέρες της εκκλησίας μας, ή αν τους απασχόλησαν εκείνες οι θέσεις τους, είναι ξεπερασμένες.
Μεθοδικά, συστηματικά, από τις μικρές τάξεις των κατηχητικών με δικά της αναγνωστικά, και διδακτικά εγχειρίδια, η Ι.Μ.Δ. γεννά μέσα στην κοινωνία της Μαγνησίας, ένα κράτος εν κράτει, με πολίτες πιο καλλιεργημένους στην αποδοχή του άλλου, της διαφορετικότητας, της σύγκλισης, του συγκερασμού, με τα θρησκευτικά να γίνουν πιο πολύ μάθημα κοινωνιολογίας-θρησκειολογίας. Αναδίνεται έτσι μια δυσάρεστη μυρουδιά, σαν η Ορθοδοξία να έχει χαλάσει, σαν έχει ημερομηνία λήξεως, σαν να πρέπει να πεταχτεί και στη θέση της να αγοραστεί μια άλλη ορθοδοξία.

An Arabic Christmas Carol (Byzantine Hymn of the Nativity)

Σήμερον Γεννάται εκ Παρθένου, Ο κρατών την οικουμένη εν τη χειρί Του (τρις)
Αυτός, του οποίου την ουσία ουδείς μπορεί να αγγίξει,
περιτυλίγεται με σπάργανα ως παιδί.
Ο Θεός που εν αρχή εποίησε τους Ουρανούς κείται σε στάβλο
Αυτός που έβρεξε μάννα στο λαό του στην έρημο
Τρέφεται με γάλα από την Μητέρα Του
Ο Νυμφίος της Εκκλησίας εκάλεσε τους Μάγους
Ο Υιός της Παρθένου δέχεται τα δώρα τους.
Προσκυνούμεν Σου την Γέννηση Χριστέ (τρις),
Δείξον ημίν και τα ένδοξά Σου Θεοφάνεια.

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Τι λέει ο Άγ. Ιω. ο Χρυσόστομος για το ἐν εἴδει περιστερᾶς (video 2014)

Διάβασα το κείμενο του "Μητρ." Προύσης Ελπιδοφόρου Λαμπρινιάδη στην διαμάχη τους με την Τρίτη Ρώμη, και κράτησα τα εξής:

α) διαλεκτικ σχέσις μεταξ Πρώτου κα συνόδου τν ποίαν διατυπώνει 34ος ποστολικς κανών (λλ κα 9ος κα 16ος τς ντιοχείας κατ τος ποίους σύνοδος νευ πρώτου θεωρεται τελής) …

β) Ο ερο κανόνες (ς 3ος τς Β´ Οκουμενικς Συνόδου, 28ος τς Δ’ κα 36ος τς Πενθέκτης) εραρχον …

γ) Ες τν μακρόχρονον στορίαν τς κκλησίας πρτος εναι πίσκοπος Ρώμης.


σ.σ. Το α) και το β) δείχνουν ότι όταν πρόκειται για τα σατανικά  πρωτεία εξουσίας, γνωρίζουν την ύπαρξη των Ιερών Κανόνων τους οποίους Ιερούς Κανόνες αποκαλούν «τείχη του αίσχους» («ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» αρ.423, 15/7/1989, σ.6-7), όταν κοινωνούν με τους αιρετικούς!

Το γ) δείχνει καθαρά τον Ουνιτισμό της Ορθόδοξης "Εκκλησίας" με αρχηγό της παγκόσμιας "Εκκλησίας" τον αντίχριστο Πάπα! Για να γίνει αυτό πραγματικότητα χρειάζεται η εξής ομολογία:

...Αποκαλεί ο Παναγιώτατος τους Παπικούς «τίμια Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ρώμης» και «τιμιώτατους εκπροσώπους της Αυτού Αγιότητος του αδελφού Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου». Τον πάπα «πεφιλημένο αδελφό» και το Βατικανό «σεβασμία και προσφιλή Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης».Τους προσφωνεί, δηλαδή όπως θα προσφωνούσε την αντιπροσωπεία κάποιου Ορθοδόξου Πατριαρχείου, ωσάν ο Παπισμός να μην αποτελεί αίρεση, ωσὰν να ήσαν μέλη της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Κύριλλος Μελισσοχωρίου :


...Κυριολεκτικά ισοπεδώθηκαν όλα όσα επί χίλια και πλέον έτη εχώριζαν και χωρίζουν – και θα χωρίζουν – τους αιρετικούς Παπικούς από τους Ορθοδόξους. Μόνο προσχηματικά και τυπικά δεν υπήρξε και το «κοινόν Ποτήριον» ακόμη. Αυτό γίνεται σταδιακά και μεμονωμένα προς το παρόν. Αλλ’ όμως ήδη από το 1965, μετά την αντικανονική και μονομερή «άρση των αναθεμάτων», το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται «σιωπηρώς» ως ομόπιστος Πατριάρχης Ρώμης και μάλιστα ως πρώτος τη τάξει!

Ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Κύριλλος Μελισσοχωρίου :

….τα γενόμενα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την 30η Νοεμβρίου 2006, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και του Πάπα Ρώμης κ. Βενεδίκτου, τα οποία και υπερέβησαν κάθε προηγούμενο, ως προς τις παραβάσεις των Ιερών Κανόνων και γενικά των ιερών και οσίων της ακαινοτόμητης Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Κυριολεκτικά ισοπεδώθηκαν όλα όσα επί χίλια και πλέον έτη εχώριζαν και χωρίζουν – και θα χωρίζουν – τους αιρετικούς Παπικούς από τους Ορθοδόξους. Μόνο προσχηματικά και τυπικά δεν υπήρξε και το «κοινόν Ποτήριον» ακόμη. Αυτό γίνεται σταδιακά και μεμονωμένα προς το παρόν. Αλλ’ όμως ήδη από το 1965, μετά την αντικανονική και μονομερή «άρση των αναθεμάτων», το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται «σιωπηρώς» ως ομόπιστος Πατριάρχης Ρώμης και μάλιστα ως πρώτος τη τάξει! Επί 952 χρόνια (1054 – 2006) η Αγία Ορθοδοξία μας είχε και έχει τους Λατινιπαπικούς ως αιρετικούς για τον ορμαθό των αιρέσεων και πλανών τους, χωρίς έκτοτε συμπροσευχές και λειτουργικές επικοινωνίες, εφόσον δεν έχουν απαρνηθή και δεν απαρνούνται τις βλάσφημες αιρέσεις και πλάνες τους. Διότι και μόνη η ουρανομήκης βλασφιμία κατά του Αγίου Πνεύματος, το λεγόμενο Filioque , μάλιστα με τη ρητά απαγορευμένη προσθήκη στο Ιερό Σύμβολο της Πίστεως, κατά τον Άγιο και Μέγα Φώτιο, «εξαρκεί και μόνον μυρίοις αυτούς υπαγαγείν αναθέμασιν»! (Εγκύκλιος Επιστολή προς τους της Ανατολής αρχιερατικούς θρόνους...,§33. Βλ. Ιωάν. Καρμίρη, τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία..., τόμ. Ι, Αθήναι 1952, σ. 282). Δηλαδή όχι μόνο «ανάθεμα τρις», αλλά «δέκα χιλιάδες τρις ανάθεμα», ως εκτός Εκκλησίας! 

Αναγνώριση του Πρωτείου και του Αλαθήτου!!!

Ο Μέγας Οικουμενιστής Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος είναι ο μόνος που τόλμησε ποτέ στην ιστορία της Ορθοδοξίας από τον καιρό του Σχίσματος να παραστεί σε ενθρόνιση του Πάπα. Γνωρίζει πάρα πολύ καλά καθώς και οι συνευδοκούντες αυλοκόλακές του, πως η παρουσία του και μόνο, στην παναιρετική αυτή "ιεροτελεστία", δηλώνει την εξ’ ολοκλήρου άμεση υποταγή και παντελή αναγνώριση του Πρωτείου και του Αλαθήτου, ουσιαστική επικύρωση της δήθεν «Αποστολικής Διαδοχής» του Πάπα και έμμεση πλήρη αποδοχή όλων των αιρέσεων και λογής βλασφημιών του Παπισμού.

Κρύβεται σκοπιμότητα πίσω από τα θυρανοίξια του παρεκκλησίου της Οσίας Νίνας, του οικουμενιστή κ. Ιγνατίου, στο Βόλο;

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει από χρόνια Οργανισμός «Ορθοδόξων» γυναικών με την επωνυμία  «Οσία Νίνα η ιεραπόστολος» με σκοπό την ιεροσύνη γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία! 
Επίτιμος Πρόεδρός τους είναι ο Κάλλιστος Γουέαρ Επίσκοπος Διοκλείας.


Διαβάστε περισσότερα :



Φώτης Κόντογλου: Οί όδηγοί τής Έκκλησίας μας....,άντί νά καταρώνται τόν Πάπαν, πηγαίνουν μόνοι των καί τόν άσπάζονται.

" Τόν Πάπαν νά καταράσθε, διότι αύτός είναι ή αίτία "      ( Άγιος Κοσμάς Ίσαπόστολος).

Ναί. Πρέπει νά καταρώμεθα τόν Πάπαν διά τά πολλά δεινά μας, παρελθόντα καί μέλλοντα... Μ' όλον πού ό Άγιος Κοσμάς έθανατώθη άπό τούς Τούρκους, δέν είπε " Νά καταράσθε τόν Τούρκον", άλλά είπε "Νά καταράσθε τόν Πάπαν". Σήμερον όμως, άντί νά τόν καταρώμεθα, τόν άγκαλιάζουμε αύτόν τόν Πάπαν. Οί όδηγοί τής Έκκλησίας μας....,άντί νά καταρώνται τόν Πάπαν, πηγαίνουν μόνοι των καί τόν άσπάζονται. Καί θέλουν νά παρασύρουν καί τόν Όρθόδοξον λαόν μας νά προσκυνήση τόν πονηρότερον καί σκληρότερον έχθρόν τής πίστεώς μας. Δέν άκούουν τήν προφητείαν τού Άγίου. Τήν περιφρονούν.....οί πρωτεργάται τής άποστασίας...   

Ο μακαριστός Ιωάννης Κορναράκης καθ. Πανεπ. Αθηνών, "γράφει σήμερα" προς τον Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ τα εξής:

...Γράφετε, σεβαστοί πατέρες, ότι οι οικουμενιστές πατριάρχες και λοιποί, αυτήν την παναίρεση του οικουμενισμού: 

«την διδάσκουν “γυμνή τη κεφαλή”, την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στήν πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως μέ τούς αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων και ποιμαντικές συνεργασίες»!

Με το κείμενο αυτό, περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας, ο οποίος σας δίνει το δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων. 

Δεν το κάνετε όμως, και δεν θα το κάνετε ποτέ! 
Εν τούτοις, με την στάση σας αυτή, παραλογίζεσθε. 
Διότι αποφαίνεσθε ότι, οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς εκτός της Εκκλησίας», εφ’ όσον παραβαίνουν κανόνες της Εκκλησίας. 
Αλλά, άραγε, είναι εντός της Εκκλησίας οι ιερείς εκείνοι, οι οποίοι καταγγέλλουν ανωνύμως, απλώς με χαρτοπόλεμο -ανιαρό και ανίερο-, πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους; 
Επιπλέον, τους αναγνωρίζουν, τους κάνουν, κάποτε, και δώρα, και δημοσίως τούς χαρακτηρίζουν ορθοδόξους θεολόγους; 

Την στιγμή πού δεν κάνουν οι ίδιοι χρήση του κανόνος που γνωρίζουν, αλλά συμπορεύονται με αυτούς, τους οποίους αναγνωρίζουν και καταγγέλλουν ως οικουμενιστές, πρέπει να μην είναι, και αυτοί, μέλη της Εκκλησίας. 
Θα ήσαν μέσα στην Εκκλησία, εφ’ όσον θα διέκοπταν το μνημόσυνο των οικουμενιστών προϊσταμένων τους· και, τότε, σύμφωνα με τον κανόνα αυτόν, θα ήσαν «ορθόδοξοι μετά τιμής της πρεπούσης»,
 επειδή:
«ουχί σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτό, αλλά μάλλον ελευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδοεπισκόπων αυτών» (Πηδ. σ. 358). 

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ :

...Αποκαλεί ο Παναγιώτατος τους Παπικούς «τίμια Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ρώμης» και «τιμιώτατους εκπροσώπους της Αυτού Αγιότητος του αδελφού Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου». Τον πάπα «πεφιλημένο αδελφό» και το Βατικανό «σεβασμία και προσφιλή Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης».Τους προσφωνεί, δηλαδή όπως θα προσφωνούσε την αντιπροσωπεία κάποιου Ορθοδόξου Πατριαρχείου, ωσάν ο Παπισμός να μην αποτελεί αίρεση, ωσὰν να ήσαν μέλη της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ουδόλως επισημαίνεται το γεγονός, ότι ευρίσκονται εν αιρέσει και πλάνη. Ουδεμία νύξις γίνεται πάνω στις χαώδεις δογματικὲς διαφορὲς πίστεως, οι οποίες μας χωρίζουν απὸ την Παπικὴ παρασυναγωγή, η οποία επιμένει να ονομάζει εαυτὴν ως «Καθολικὴ Εκκλησία» και μάλιστα ως «αυθεντική», ενώ την Ορθόδοξη θεωρεί ως «ελλειμματική»! Και ουδεμία προσπάθεια να τους πείσει, να εγκαταλείψουν την πλάνη του Παπισμού και να προσέλθουν στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Το γεγονός δε ότι παρά κάτω κάνει λόγο «διά την από κοινού πορείαν των δύο Εκκλησιών» και ότι «η χάρις του πανοικτίρμονος Θεού», «κατέστησεν ημάς» «των Αγίων Αποστόλων διαδόχους», (αναγνωρίζει δηλαδή αποστολική διαδοχή στους Παπικούς), δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία, ότι ο Παναγιώτατος δεν θεωρεί τον Παπισμό ως αίρεση αλλά ως πλήρη Ορθοδοξούσα Εκκλησία.

St. Justin (Popovich):

In Christianity truth is not a philosophical concept nor is it a theory, a teaching, or a system, but rather, it is the living theanthropic hypostasis — the historical Jesus Christ (John 14:6). Before Christ men could only conjecture about the Truth since they did not possess it. With Christ as the incarnate divine Logos the eternally complete divine Truth enters into the world. For this reason the Gospel says: "Truth came by Jesus Christ" (John 1:17).

ΑΝ ΘΕΛΗΣ ΝΑ ΣΩΘΗΣ.

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, μας λέγει:                                                                                                                          
«Εφ᾽ όσον αγωνίζεσαι και υπομένεις να δουλεύης στον
Κύριον, τόσον και η διάνοιά σου καθαρίζεται. Μόνον να θέλης ειλικρινώς την σωτηρία σου, αυτό είναι αρκετόν. Διότι ο Κύριος, ως ισχυρός συνεργός, βοηθεί όσους εναγωνίως επιζητούν την σωτηρίαν της ψυχής τους». 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΟΞΑΣΑΤΕ...


Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Πως αισθάνεται ο ορθόδοξος ενώπιον του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού; Όλως παναμαρτωλός:  αυτό είναι το αίσθημά του, η στάσις του, ο τρόπος του, ο νους του, ο λόγος του, η συνείδησίς του, η εξομολόγησίς του, αυτός ο ίδιος, ολόκληρος. Αυτό το αίσθημα της προσωπικής παναμαρτωλότητος ενώπιον του Γλυκυτάτου Κυρίου είναι η ψυχή της ψυχής του και η καρδία της καρδίας του. Ρίψατε εν βλέμμα εις τας ευχάς μετανοίας, τας ωδάς, τα τροπάρια, τα στιχηρά, της Δευτέρας και της Τρίτης έστω, εις την Παρακλητικήν και αμέσως θα διαπιστώσετε ότι το αίσθημα αυτό αποτελεί ιερόν χρέος και προσευχητικήν πραγματικότητα παντός ορθοδόξου χριστιανού ανεξαιρέτως. Εις αυτό προπορεύονται και μας οδηγούν πάντοτε οι αθάνατοι παιδαγωγοί μας, οι άγιοι Πατέρες. Ας ενθυμηθώμεν τουλάχιστον δύο από αυτούς: τον άγιον Δαμασκηνόν και τον άγιον Συμεών τον Νέον Θεολόγον. Η αγιότης των είναι αναμφιβόλως  χερουβική, η προσευχή των ασφαλώς σεραφική. Εν τούτοις, οι ίδιοι έχουν μίαν πλήρη αίσθησιν και επίγνωσιν της προσωπικής των παναμαρτωλότητος και συγχρόνως μίαν βαθυτάτην διάθεσιν μετανοίας. Αυτή είναι η βιωματική αντινομία της ορθοδόξου, ευαγγελικής, αποστολικής πίστεώς μας και της ταπεινοφροσύνης μας εν τη πίστει αυτή.                                                                                                       
Ο «αλάθητος» άνθρωπος, και απέναντί του ο «παναμαρτωλός» άνθρωπος. Η ταπεινοφροσύνη από το ένα μέρος και η υψηλοφροσύνη από το άλλο. Η απαράμιλλος αηδών του Ευαγγελίου του Θεανθρώπου, ο άγιος Χρυσόστομος ευαγγελίζεται: «Θεμέλιός εστι της καθ΄ ημάς φιλοσοφίας η ταπεινοφροσύνη» (αγ. Ι. Χρυσοστόμου, PG  51,  312). Η ταπεινοφροσύνη είναι το θεμέλιον της φιλοσοφίας μας περί της ζωής και του κόσμου, περί του χρόνου και της αιωνιότητος, περί του Θεανθρώπου και της Εκκλησίας. Ενώ θεμέλιον παντός ουμανισμού, ακόμη και εκείνου του αναχθέντος εις δόγμα, είναι η υψηλοφροσύνη, η πίστις εις τον λόγον του ανθρώπου, εις τον νουν και την λογικήν του. Η υψηλοφροσύνη είναι η ανίατος νόσος του νου του διαβόλου. Εντός της ευρίσκονται και εξ αυτής πηγάζουν όλα τα λοιπά διαβολικά κακά. Ενώ η ταπεινοφροσύνη μας διδάσκει να αναθέτωμεν την ελπίδα μας και να έχωμεν απόλυτον εμπιστοσύνην εις τον άγιον, καθολικόν, θεανθρώπινον νουν της Εκκλησίας, τον «νουν Χριστού». «Ημείς νουν Χριστού έχομεν» (1 Κορ. 2, 16). Ημείς εν τω θεανθρωπίνω σώματι του Χριστού, τη Ορθοδόξω Εκκλησία, εις την οποίαν ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι το παν: και η κεφαλή και το σώμα και η ζωή και η αλήθεια και η αγάπη και η δικαιοσύνη και ο χρόνος και η αιωνιότης, αλλά και ημείς δια της πίστεως εις Αυτόν και της εν Αυτώ ζωής (Εφ. 4, 11-21). Διότι «τα πάντα δι΄ Αυτού και εις Αυτόν έκτισται, και Αυτός εστι προ πάντων και τα πάντα εν Αυτώ συνέστηκε, και Αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας, ίνα γένηται εν πάσιν Αυτός πρωτεύων» (Κολ. 1, 16-18). Αυτός, ο Θεάνθρωπος, και όχι ένας άνθρωπος, οποιοσδήποτε και αν είναι.

Πεινούμε για πράξη και συνέπεια.

Δεν συγκινούμεθα πλέον από τις διαμαρτυρίες των Αγιορειτών. Όταν μετά από τόσα χρόνια προδοσίας συνεχίζουν να «απειλούν» αλλά και πάλιν να «εξαιτούν τας θειοτάτας ευχάς», του κακοδόξου ποιμένος των, να εκφράζουν τον πόνον και την ανησυχίαν των δια τα τελούμενα, αλλά και την επιθυμίαν των «να μη αποκοπούν από την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν», αγνοούντες ότι ο συνεχιζόμενος σύνδεσμός των με αυτήν τους αποκόπτει από την αληθινήν Εκκλησίαν του Χριστού, από την ομήγυριν των πρωτοτόκων και ομολογητών, πως είναι δυνατόν να προκαλέσουν με τέτοια γραφόμενα ταραχή στις παρατάξεις των κακοδόξων; Οι πιστοί εξ άλλου που τους παρακολουθούμε έχουμε χορτάσει πια από λόγια, πεινούμε για πράξη και συνέπεια. 

Η ιστορία μιας εικόνας

http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2014/01/blog-post_5137.html


Όταν το 1922 κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι Έλληνες εγκατέλειπαν τις πατρογονικές τους εστίες άρον άρον για να γλυτώσουν από τη σφαγή, μπορεί να άφηναν πίσω τους χρήματα, κοσμήματα και τιμαλφή, αλλά σίγουρα έπαιρναν μαζί τους εικόνες από το εικονοστάσι του σπιτιού τους.
Μία από αυτές της εικόνες είναι και η παραπάνω της Παναγίας μας που βλέπετε. Ανήκε σε μια ευλαβή γυναίκα, η οποία την είχε από τους προγόνους της. Δεν γνωρίζω πόσο ετών είναι αυτή η εικόνα. Η γυναίκα εκείνη την έφερε στην Ελλάδα, όπου ήλθε με την Καταστροφή.
Μετά από χρόνια η εικόνα αυτή κατέληξε στα χέρια του εγγονού της, ο οποίος ήταν γνωστός του πατέρα μου. Ο άνθρωπος αυτός κάποια στιγμή πλησίασε τον πατέρα μου και του πρόσφερε την εικόνα. Του είπε ότι ήταν πολύτιμο οικογενειακό κειμήλιο και πως δεν θα ήθελε με τίποτα να την πετάξει...
Τι είχε συμβεί; Η γυναίκα που παντρεύτηκε ανήκε στην χιλιαστική αίρεση, των λεγομένων "Μαρτύρων του Ιεχωβά". Οι αιρετικοί αυτοί δεν αποδέχονται τις εικόνες και έτσι και η γυναίκα απαίτησε από τον σύζυγό της να πετάξει τις εικόνες που είχε στο σπίτι του. Ο δυστυχής αυτός άνθρωπος, συναισθανόμενος, προς τιμήν του, το μέγεθος της ανομίας αυτής, προσέφερε την εικόνα αυτή στον πατέρα μου, εξηγώντας του την κατάσταση.
Ο πατέρας μου έφερε την εικόνα στο σπίτι και την τοποθέτησε δίπλα από την εξώπορτα. Εγώ ήμουν μικρός γύρω στα δέκα. Θυμάμαι όμως χαρακτηριστικά το εξής θαυμαστό περιστατικό. Το πρωί που ξυπνήσαμε η εικόνα βρέθηκε στο πάτωμα όρθια, ενώ το καρφί ήταν στη θέση του. Οι γονείς μου υπέθεσαν ότι δεν είχε μπει καλά και γι' αυτό έπεσε. Την τοποθέτησαν πάλι, αλλά το επόμενο πρωί βρέθηκε πάλι στο πάτωμα όρθια και το καρφί ήταν πάλι στη θέση του... Το ίδιο συνέβη αν θυμάμαι καλά και τρίτη φορά και τότε ο πατέρας μου σκέφτηκε πως η εικόνα έπρεπε να μπει στο εικονοστάσι του σπιτιού, το οποίο και έγινε αμέσως και έμεινε πλέον η εικόνα στη θέση της. Έκτοτε και σε όσα σπίτια κι αν αλλάξαμε η εικόνα της Θεοτόκου κατείχε και κατέχει την αρμόζουσα θέση στο εικονοστάσι του σπιτιού μας.
Οι εικόνες είναι ιερές και τιμώνται από όλους τους Ορθοδόξους. Δεν λατρεύουμε το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένες, αλλά προσκυνούμε τα εικονιζόμενα πρόσωπα. Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος αναφέρει πως οι εικόνες είναι άγιες και τιμώνται και στηλιτεύει τη συνήθεια να τις πηγαίνουν οι χριστιανοί στο ναό για να "διαβαστούν".
Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την Παναγία μας που βρήκε καταφύγιο στο σπιτικό μας - στήριγμα, παρηγοριά και ελπίδα για μας - γλυτώνοντας έτσι από το μένος των νεοεικονομάχων χιλιαστών.
26-12-2014 εκκλησιαστικό ημερολόγιο
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου

Μητρ. Γόρτυνος κ. Ιερεμίας:

μέν γωνιστής τν πατρώων Μητροπολίτης Φλωρίνης πατήρ Αγουστ νος, μός πνευματικός πατήρ καί διδάσκαλος, διέκοψε τό μνημόσυνο το Πατριάρχου, δέ λλος σοφός κανονολόγος πατήρ πιφάνιος Θεοδωρόπουλος γραψε μέ τήν σχυρή του θεολογική γραφίδα κτεν πιστολή πρός τόν Πατριάρχη, τον ποο  παρουσιάζει ς κπεσόντα γιά τά φιλοπαπικά του φρονήματα καί βήματα. πιστολή ατή το ειμνήστου πατρός πρέπει νά καταχωρηθε στά πατερικά κείμενα  ς μολογιακό καί γωνιστικό κείμενο πίστεως. Σς παραθέτω περικοπήν τινα πό τήν πιστολή ατή. Γράφει πρός τόν Πατριάρχη θηναγόρα μακαριστός Γέροντας  λέγχοντάς τον γιά τά φιλοπαπικά του βήματα:
σ.σ. η σκέψη μου πηγαίνει στον "Γέροντα" Ιωσήφ τον Ησυχαστή, ο οποίος εγκατέλειψε το Μάρτιο του 1950 τους Ζηλωτές παλαιοημερολογίτες και ενώθηκε με τους μνημονευτές του Αθηναγόρα. Ο Αθηναγόρας ήταν λατινόφρονας. Ο Συναξαριστής των 26 Οσιομαρτύρων της Ι. Μονής Ζωγράφου που οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχη Βέκκο, έκαψαν ζωντανούς, η Κυρία Θεοτόκος ομιλεί στον Μοναχό που έλεγε τους Χαιρετισμούς έμπροσθεν της εικόνας Της. Γράφει λοιπόν ο Συναξαριστής:

Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν,πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το«Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους:«Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού»,εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως». 

Ώστε λοιπόν ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής εγκατέλειψε τους Ζηλωτάς και ενώθηκε με τον λατινόφρονα Αθηναγόρα τον εχθρό της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού Της!

Για την αλλαγή του αυτή, τώρα οι λατινόφρονες οικουμενιστές θα τον ..."αγιοκατατάξουν"!!!!

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Εἶναι πλέον καιρὸς ὅ,τι δὲν ἔπραξαν οἱ ἐπίσκοποι μετὰ τὸ Balamand καὶ μετὰ τὸ Porto Alegre καὶ ἄφησαν τὴν αἵρεση νὰ θριαμβεύει καὶ νὰ ἐξευτελίζει τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, νὰ τὸ πράξουν τώρα, μετὰ τὸ Πουσάν, ποὺ ἐπαναλαμβάνει τὰ ἴδια καὶ προχωρεῖ σὲ χειρότερα, ὅπως θὰ δοῦμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας. Γιατί οἱ ἀντιπρόσωποί μας δὲν ἐχρησιμοποίησαν τὸ δικαίωμα ποὺ τοὺς δίνουν οἱ νέες ρυθμίσεις στὸ καταστατικὸ τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐκκλησιολογική τους διαφοροποίηση; Μᾶς ταύτισαν, λοιπόν, λόγῳ ἀγνωσίας, δειλίας ἢ στοχευμένης ἀδιαφορίας, μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀποφάσισαν ἐξ ὀνόματος καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων νὰ ζητήσουμε συγγνώμη καὶ νὰ μετανοήσουμε μαζὶ μὲ τὶς αἱρέσεις, ἀντὶ ἀκολουθώντας τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ καλέσουν τοὺς αἱρετικούς, Προτεστάντες καὶ Μονοφυσίτες, νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.