Aπό την επιστολή του Μεγάλου Φωτίου :

«ἐκπορεύεται τὸ Πνεῦ­μα ἐκ τοῦ Υἱοῦ». πόθεν ἤκουσας τοῦτο; ἐκ ποίων εὐαγγελιστῶν τὴν φω­νὴν ἔχεις ταύτην; ποίας Συνόδου τὸ βλάσφημον τοῦτο ῥῆμα; ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν φησι·(σ.σ. φησί=είπε) «Τὸ Πνεῦμα, ὃ (ὃ=το οποίον)παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεται». οἱ δὲ τῆς καινῆς ταύτης δυσσεβείας πατέρες «Τὸ Πνεῦμα», φασίν, «ὃ παρὰ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεται». τίς οὐ κλείσει τὰ ὦτα πρὸς τὴν ὑπερβολὴν τῆς βλασφημίας ταύτης; αὕτη κατὰ τῶν εὐαγγελίων ἵσταται, πρὸς τὰς Αγίας παρατάσσε­ται Συνόδους, τοὺς μακαρίους καὶ ἁγίους παραγράφεται Πατέρας, τὸν μέγαν Ἀθανάσιον, τὸν ἐν θεολογίᾳ περιβόητον Γρηγόριον, τὴν βασίλειον τῆς Εκκλησίας στήλην τὸν μέγαν Βασίλειον, τὸ χρυσοῦν τῆς οἰκουμένης στόμα τὸ τῆς σοφίας πέλαγος τὸν ὡς ἀληθῶς Χρυσόστομον· καὶ τί λέγω τὸν δεῖνα ἢ τὸν δεῖνα; κατὰ πάντων ὁμοῦ τῶν ἁγίων Προφητῶν, Αποστόλων, Ιεραρ­χῶν, Μαρτύρων, καὶ αὐτῶν τῶν Δεσποτικῶν φωνῶν ἡ βλάσφημος αὕτη καὶ Θεομάχος φωνὴ ἐξοπλίζεται.


Προσέχετε την διδασκαλία των οικουμενιστών Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Μοναχών και των κοινωνούντων αυτοίς. Είναι διδασκαλία πλάνης και απάτης!

Ευλόγει η ψυχή μου, τον Κύριον. Ψαλμός ΡΒ΄. 102

Αββά Μάρκου

ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ αμαρτία είναι εκείνη δια την οποίαν ο ανθρωπος δεν μετανοεί. Κανείς δεν είναι τόσον αγαθός και οικτίρμων, όπως ο Θεός. Τον άνθρωπον όμως, που επιμένει με πείσμα στην αμαρτίαν, και δεν μετανοεί, ούτε ο θεός τον συγχωρεί. Πολύ λυπούμεθα όταν αμαρτάνωμεν, ωστόσον όμως δεχόμεθα όλοι ευχαρίστως τας αιτίας και αφορμάς των αμαρτιών. 

(Υπόθεσις Α΄ Εδαφ.Θ΄ Τόμος Α΄)

Aγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης :

“Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσης, Κύριε, Κύριε τὶς ὑποστήσεται;”

 “Αν Κύριε, εξετάσης τις ανομίες μας, ποιός θα μπορέση να σταθή μπροστά σου;”. Για να μη λέγη λοιπόν κάποιος ότι, επειδή είμαι αμαρτωλός και γεμάτος από αμέτρητα κακά, δεν μπορώ να προσέλθω και να προσευχηθώ και να παρακαλώ τον Θεό, αφαιρώντας την δικαιολογία αυτή λέγει∙ “Αν εξετάσης τις ανομίες μας Κύριε, Κύριε, ποιος θα μπορέση να σταθή μπροστά σου;”. Το “ποιός” , εδώ σημαίνει κανένας. Διότι δεν είναι δυνατό, δεν μπορεί κανένας ποτέ να επιτύχη την ευσπλαχνία του Θεού, αν εξετασθούν με λεπτομέρεια οι ευθύνες των πράξεών του.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Αλέξ. Παπαδιαμάντης :

Τὸ ἐπ᾿ ἐμοί, ἐνόσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σοφρονῶ, δὲν θὰ παύσω πάντοτε, νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου, νὰ περιγράφω μετ᾿ ἔρωτος τὴν φύσιν, καὶ νὰ ζωγραφῶ μετὰ στοργῆς τὰ γνήσια Ἑλληνικὰ ἔθη. ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, Ἱερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου· κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν οὐ μή σου μνησθῶ, ἐὰν μὴ προανατάξωμαί σοι ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου...

Κυπριακό: Εξελίξεις με ελπίδες αλλά και παγίδες

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά κάνει αποφασιστικά βήματα για τη θωράκιση της δημοκρατίας από τους θιασώτες της ρατσιστικής βίας και του ολοκληρωτισμού. Καλό είναι, όμως, να στρέφουμε την προσοχή μας και στις εξελίξεις της εξωτερικής πολιτικής, διότι εκτυλίσσονται ταυτοχρόνως ενδιαφέροντα γεγονότα και διαδικασίες.
Η ισλαμιστική βία στην Κένυα, στη Συρία, στη Νιγηρία και στο Πακιστάν ανατρέπει πολλά δεδομένα και καθιστά πιο επιφυλακτικές τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση απέναντι στην κυβέρνηση Ερντογάν. Η Αραβική Ανοιξη κατέληξε χειμώνας για τους χριστιανούς, αλλά παραλλήλως απέδειξε μεγάλα κενά στην τουρκική εξωτερική πολιτική.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΕΙΡΑ Α Νο 20 ΑΠΟ 23

Η Ι. Μητρ. Γλυφάδας σχολιάζει εγκύκλιον του μακαριστού Αθηνών κυρού Χριστοδούλου δια την δωρεάν οργάνων.

Ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπ. Γλυφάδας ἐξεδόθη τὴν 20ὴν Ἰουνίου ἀνακοίνωσις, μὲ τὴν ὁποίαν διαψεύδει δημοσιεύματα, συμφώνως πρὸς τὰ ὁποῖα ἐπὶ παντοδυναμίας τοῦ μακαριστοῦ Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου, εἶχεν ἐκδοθῆ ἐγκύκλιος, ἡ ὁποία «προπαγάνδιζε» τὴν Δωρεὰν Ὀργάνων Σώματος καὶ ὅτι Ἀρχιερεῖς εἶχον ἀναλάβει τὴν ὑποστήριξιν τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ. Εἰς τὴν ἀνακοίνωσιν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Γλυφάδας ἐπισημαίνονται τὰ ἀκόλουθα:

«Μὲ ἀφορμὴ πρόσφατα δημοσιεύματα περὶ Ἐγκυκλίου τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴ δωρεὰ ὀργάνων, θὰ θέλαμε νὰ ἐνημερώσουμε τοὺς πιστοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ κάθε ἐνδιαφερόμενο πολίτη γιὰ τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ Ἐγκύκλιος 2819 “Περὶ τῆς δωρεᾶς ὀργάνων σώματος” ἀποτελεῖ ἐγκύκλιο τῆς ΔΙΣ (Διαρκοῦς Ἱ. Συνόδου) καὶ ὄχι ἔγκυρη ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλ λάδος. Γιὰ νὰ εἶναι κάποια ἀπόφαση ἔγκυρη, ἰσχυρὰ καὶ ἐφαρμοστέα, θὰ πρέπει νὰ ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς Ἱεραρχίας, τουτέστιν ἅπαντες τοὺς 82 Μητροπολίτες. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει γιὰ τὴν Ἐγκύκλιο 2819, ἡ ὁποία φέρει ὑπογραφὲς μόνο τῶν τότε μελῶν τῆς ΔΙΣ.

2. Οἱ ἐγκύκλιοι τῆς ΔΙΣ ὑπογράφονται ἀπὸ τὴν ΔΙΣ ὡς σῶμα, δηλαδὴ ὑπογράφονται ὑποχρεωτικὰ ἀπὸ ὅλα τὰ μέλη τῆς ΔΙΣ, συμφωνοῦντα ἢ διαφωνοῦντα.

3. Κατόπιν προτροπῆς τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυροῦ Χριστοδούλου, ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς ἔγιναν αὐτόματα δότες, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποβάλουν σχετικὲς δηλώσεις ἢ χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ δηλώσουν ὅτι συμφωνοῦν μὲ τὴ δωρεὰ ὀργάνων, ὑπὸ προϋποθέσεις, δηλαδὴ ἐφόσον δὲν βλάπτεται ἡ ζωὴ τοῦ δότου ἢ ἐφόσον πρόκειται γιὰ τὴ δωρεὰ ἑνὸς ἐκ τῶν διπλῶν ὀργάνων ἀπὸ ὑγιῆ δότη.

4. Ἡ Ἐγκύκλιος 2819 πολὺ ὀρθῶς ἐπισημαίνει: «Ἂν κάτι βλάπτει τὴν ψυχὴ ἢ ὑποβιβάζει τὶς πνευματικὲς ἀξίες, ἀνεπιφύλακτα τὸ ἀπορρίπτει». Ἡ ἀφαίρεση ὀργάνων ἀπὸ ἀσθενῆ, ποὺ ἔχει χαρακτηριστεῖ “ἐγκεφαλικὰ νεκρός”, ὁπωσδήποτε ὑποβιβάζει τὶς πνευματικὲς ἀξίες καὶ βλάπτει τὴν ψυχή.

5. Ἡ Ἐγκύκλιος 2819 πολὺ ὀρθῶς τονίζει: «Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν λήπτη, θέλει ὅμως νὰ προστατεύσει τὸν δότη. Ἐπ᾽ οὐδενὶ λόγῳ καὶ μὲ κανένα τρόπο δὲν θυσιάζει τὸ δότη στὴν ἀνάγκη ἐπιβιώσεως τοῦ λήπτη». Καὶ ἀφοῦ ὁ δότης «σὲ λίγο θὰ πεθάνει», δηλαδὴ εἶναι ζωντανός, ἡ ὕπαρξή του ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία, σύμφωνα μὲ τὴν ἀνωτέρω ἐγκύκλιο, «οὔτε σὲ πολιτικὴ σκοπιμότητα ὑποχωρεῖ, οὔτε μὲ τὴν ἐκκοσμίκευση συντάσσεται». Ἔτσι, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀποστολή της, ἡ Ἐκκλησία ἔχει χρέος νὰ προστατεύσει τὴν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι τὸ καλὸ εἶναι καλό, μόνο ὅταν γίνεται μὲ καλὸ τρόπο.

6. Ἡ ἄγνοια περὶ τῆς μὴ ταύτισης τοῦ λεγόμενου «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου» μὲ τὸν ὁριστικό, βιολογικὸ θάνατο φαίνεται ὅτι ὁδήγησε σὲ ἐσφαλμένες ὑποθέσεις καὶ δηλώσεις.

7. Ὁ Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας κ. Παῦλος, παρότι δὲν εἶχε παλαιότερα πλήρη γνώση γιὰ τὴ διαφορὰ μεταξὺ «ἐγκεφαλικοῦ» καὶ βιολογικοῦ θανάτου, μετὰ ἀπὸ ἐνδελεχῆ ἐνημέρωση καὶ ἐμβριθῆ μελέτη, προέβη τὸ 2009 στὴν ἔκδοση σχετικοῦ ἐνημερωτικοῦ τόμου καὶ τὸ 2012 στὴ διοργάνωση ἡμερίδας, ὅπου σοβαροὶ ἐπιστήμονες, ἰατροὶ καὶ θεολόγοι, κατέδειξαν ὅτι ὁ «ἐγκεφαλικὸς θάνατος» δὲν εἶναι θάνατος. Οἱ εἰσηγήσεις τῆς ἡμερίδας, τὰ περισσότερα κείμενα τοῦ τόμου, ἀλλὰ καὶ ἄλλα νεώτερα ἄρθρα περὶ βιοηθικῆς καὶ μεταμοσχεύσεων εἶναι ἀνηρτημένα στὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἡ ἐνημέρωση, καὶ μάλιστα γιὰ τόσο σοβαρὰ θέματα, εἶναι χρέος ὅλων μας».

Όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μαγάλα.

Σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες, όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μαγάλα. Και ενώ τότε, η ημερολογιακή αλλαγή της Εγκυκλίου του 1920, φαινόταν ως κάτι μικρό και ασήμαντο (δεδομένου ότι η Εγκύκλιος δεν είχε γνωστοποιηθεί ακόμα στον κόσμο), οδήγησε σιγά-σιγά σε ολοένα και μεγαλύτερες προδοσίες, σε σημείο που να μπορούμε να πούμε ότι η Εγκύκλιος (η οποία, κατά τους σύγχρονους Πατέρες, θεωρείται και ως ο καταστατικός χάρτης του Οικουμενισμού) έχει εφαρμοστεί πλήρως από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία. Αυτό σημαίνει ότι ο Οικουμενισμός και η Εγκύκλιός του, έχει επικρατήσει παντού.

Άγ. Ιουστίνος-Πόποβιτς :

Μεταξύ ενός τοιούτου κόσμου, ο οποίος εκουσίως «εν τω πονηρώ κείται», και του ανθρώπου που ακολουθεί τον Θεάνθρωπον Χριστόν δεν υπάρχει συμβιβασμός. Εκείνος που ακολουθεί τον Θεάνθρωπον δεν δύναται εις βάρος της Ευαγγελικής Αληθείας να κάμνη συμβιβασμούς με τον ουμανιστικόν άνθρωπον, που όλα αυτά τα δικαιολογεί και ανάγει εις δόγμα. Εδώ πάντοτε πρόκειται περί αποφασιστικού και κρισιμωτάτου διλήμματος και εκλογής: ή ο Θεάνθρωπος ή ο άνθρωπος. Διότι ο ουμανιστικός άνθρωπος δι’ όλων των ενεργειών του εμφανίζεται και φέρεται ως δρων με αυτάρκειαν, ως υπερτάτη αξία και ανώτατον κριτήριον. Εδώ δεν υπάρχει θέσις δια τον Θεάνθρωπον. Δι’ αυτό εις το ουμανιστικόν βασίλειον την θέσιν του Θεανθρώπου την κατέχει ο Vicarius Christi, ο δε Θεάνθρωπος έχει εξορισθή εις τον ουρανόν. Τούτο αποτελεί ασφαλώς ιδιόμορφον αποσάρκωσιν του Θεανθρώπου Χριστού. Δεν είναι έτσι; Δια του δόγματος περί του αλαθήτου, σφετερισθείς υπέρ εαυτού, δηλαδή υπέρ του ανθρώπου, όλην την εξουσίαν και όλα τα δικαιώματα, που ανήκουν μόνον εις τον Θεάνθρωπον Κύριον, ο Πάπας αυτοανεκηρύχθη εις την πραγματικότητα Εκκλησία εν τη Παπική εκκλησία, και έγινεν εν αυτή τα πάντα εν πάσι. Ιδιόμορφος παντοκράτωρ. Δια τούτο το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα απέβη το κεντρικόν δόγμα του παπισμού. Και ο πάπας δεν δύναται να το αποκηρύξη με κανένα τρόπον, έως ότου θα είναι πάπας του ουμανιστικού παπισμού.

Εις Την Υπεραγία Θεοτόκο.

ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ !!!

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Οι 26 Οσιομάρτυρες Ζωγραφίτες

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=85&t=3478

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η Κυρία Θεοτόκος : Οι λατινόφρονες εχθροί εμού τε και του Υιού μου

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».

….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Τζιοβάνι Βέκκο, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Τζιοβάνι Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

Εάν δε και ασθενήσης :

Εάν δε και ασθενήσης ως ο Ιακώβ, ή από ασθένειαν σωματικήν, ή από ασθένειαν ψυχικήν, ήτις είναι η αμαρτία, μη καταπέσης μηδέ απελπίσης την υγείαν σου· αλλά ελπίζων όλος διόλου εις την δύναμιν του Σταυρού, και εις τον Ιατρόν των ψυχών και των σωμάτων Χριστόν, τον επί Σταυρού προσηλωθέντα, φώναζε προς αυτόν μετά πίστεως: «ελέησόν με, Κύριε, ότι ασθενής ειμι» (Ψαλμ. στ: 3)· κάμε αποχήν του κακού· εξομολογήσου· κράξον τους Ιερείς να εκτελέσουν εις εσέ το άγιον Ευχέλαιον· και βέβαια η ευχή της Πίστεως των Ιερέων θέλει σε σώσει, κατά τον ιερόν Αδελφόθεον (Ιάκ. ε: 15), και θέλει σε αναστήση από κλίνης οδυνηράς. Εάν δε και αμαρτίας εποίησας, έχουν αύται να συγχωρηθούν υπό της του Θεού φιλανθρωπίας, δια της των αγίων Ιερέων προσευχής, κατά τον αυτόν Αδελφόθεον (αυτόθ.). Ώστε θέλουν λέγεσθαι και δε εσέ τα λόγια εκείνα άπερ γράφει ο Ιώβ δια τον ασθενή μεν όντα, μετανοήσαντα δε και εξομολογηθέντα τας αμαρτίας του: «εάν νοήση άνθρωπος τη καρδία επιστραφήναι προς Κύριον, αναγγείλη δε ανθρώπω την εαυτού μέμψιν (ήτοι εξαγορεύση την αμαρτίαν του), την δε άνοιαν αυτού δείξη ανθέξεται (ο Θεός δηλ.) του μη πεσείν εις θάνατον, ανανεώσει δε αυτού το σώμα ώσπερ αλοιφήν επί τοίχου, τα δε οστά αυτού εμπλήσει μυελού· απαλυνεί δε αυτού τας σάρκας ώσπερ νηπίου, αποκαταστήσει δε αυτόν ανδρωθέντα εν ανθρώποις» (Ιώβ λγ: 23-25).

 

Εορτοδρόμιον σελ. 96.

Αββά Ισαάκ

Τα πάθη ομοιάζουν με μικρά σκυλάκια, τα όποία έχουν συνηθίσει να συχνάζoυν έξω από τα κρεοπωλεία, αυτά λοιπόν φεύγουν αμέσως μόλις τους βάλη κανείς την φωνήν. Όταν όμως τα αφήσης ελεύθερα, αποθρασύνονται και επιτίθενται ως μεγάλοι λέοντες.

Αββά Ισαάκ

Ο εχθρος τής ψυχής μας, ο διάβολος, παραμένει πάντοτε απέναντί μας και κατασκοπεύει μετά προσοχής ποίαν θύραν των αισθητηρίων θα του ανοίξη η αμέλειά μας δια να εισέλθη. Μόλις δε αντιληφθή μίαν θύραν αφρούρητον, αμέσως ο παμπόνηρος εισάγει εις την ψυχήν μας δι' αυτής τας αποσκευάς του. Ας φροντίσωμεν όμως ημείς να αντικαταστήσωμεν τους μεγάλους κόπους, (που προέρχονται από τον πόλεμον με τα μεγάλα πάθη) με μικρούς (που οφείλονται εις την εύκολον αντιμετώπισιν τών πονηρών λογισμών) και χωρίς δυσκολίαν θα τον κατανικήσωμεν. 

(Υπόθεσις ΙΑ΄ Τόμος Γ΄)

Η Εκκλησία: Το σώμα του Ζώντος Χριστού. π.Γεωρ.Φλωρόφσκυ.

…Η Εκκλησία είναι ακόμη in statu viae και εν τούτοις είναι επίσης ήδη in statu patriae. Έχει, ούτως ειπείν, διπλήν ζωήν, εις τους ουρανούς και επί της γης ταυτοχρόνως. Η Εκκλησία είναι κοινωνία ιστορική, ορατή και ταυτοχρόνως το σώμα του Χριστού, είναι τώρα η Εκκλησία των εξηγορασμένων και των αθλίων αμαρτωλών. “Ολόκληρος η Εκκλησία είναι Εκκλησία μετανοούντων, ολόκληρος η Εκκλησία είναι Εκκλησία απολλυμένων” (άγιος Εφραίμ ο Σύρος). Και τα δύο ταυτοχρόνως. Επί ιστορικού επιπέδου, ο τελικός στόχος δεν επετεύχθη ακόμη. Αλλ' η εσχάτη πραγματικότης έχει ήδη φανερωθή και αποκαλυφθή, ή μάλλον δοθή. Και αυτό το έσχατον είναι πάντοτε προσιτόν, εις πείσμα κάθε ιστορικής ατελείας, και παρ' ό,τι δεν είναι παρά υπό μορφάς πάντοτε προσωρινάς. Διότι η Εκκλησία είναι κοινότης μυστηριακή. Και μυστηριακός σημαίνει ακριβώς εσχατολογικός. Το έσχατον δεν σημαίνει αρχικώς τελικόν, εντός της χρονολογικής σειράς των γεγονότων σημαίνει μάλλον τελευταίον (ή αποφασιστικόν). Και αυτό το “αποφασιστικόν” ημπορεί να έχη, και όντως έχει, πραγματοποιηθή εις την εξέλιξιν των γεγονότων της ιστορίας. Εκείνο το οποίον “ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου” είναι ήδη εδώ, “εν τω κόσμω τούτω”, ουδόλως δε καταργεί αυτόν τον κόσμον, αλλά δίδει εις αυτόν νέαν σημασίαν και νέαν αξίαν. Δεν πρόκειται ακόμη παρά περί μιας προκαταβολικής πραγματοποιήσεως, ενός “αρραβώνος” της τελικής ολοκληρώσεως. Και εν τούτοις, το Άγιον Πνεύμα σκηνοί ήδη αληθώς εν τη Εκκλησία. Αυτό δε συνιστά το εκκλησιολογικόν μυστήριον: μία “κοινωνία” ορατή και γηίνη είναι ένας οργανισμός της θείας χάριτος.

His Grace, Bishop Artemije of Raska and Prizren (Serbian Orthodox Church) :

There exist only those persistent in their confession of Faith and those ready for various kinds of compromise, abatement, and condescension. Many Orthodox participants at those ecumenical gatherings are not confessors of their faith; accordingly, they can not represent the teaching of the Orthodox Church. If they were in fact worthy representatives of the Orthodox Church and Orthodox Teaching, they would, above all, listen to the Apostle Paul who says, "to stay away from a heretical man after the first and second approaches." How far are we going to go with those dialogs, commissions — until there is no end? Are we there counseling those in heresy, in delusion? No, we are seeking to compromise with them. True love for a Christian is to secure eternal life for one's neighbor, which means you straightforwardly say he is in error, and try to return him to the truth, directing him onto the path of salvation. Encouraging someone to remain in his delusion is not love, but hatred, according to St. Maximus the Confessor.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εις την Δύσιν; Ούτε γνωρίζουν την Εκκλησίαν, ούτε γνωρίζουν την οδόν, ούτε γνωρίζουν έξοδον από τα αδιέξοδα. Εκεί όλα έχουν βυθισθή εις την ψυχοφθόρον ειδωλολατρίαν και φιλαυτίαν, φιληδονίαν και σαρκολατρίαν. Δια τούτο, Ευρώπη ίσον αναγέννησις της ειδωλολατρίας.                                                                                 

Ψευδόχριστοι και ψευδοθεοί έχουν πλημμυρίσει την Ευρώπην και από εκεί εξάγονται εις όλας τας αγοράς της Οικουμένης, έχοντες ως κύριον έργον των να φονεύσουν τον Θεόν και την ψυχήν εις τον άνθρωπον, και ούτω να στερήσουν από τον κόσμον την μοναδικήν ελπίδα και αυτήν την δυνατότητα της αληθινής κοινωνίας.                                                                                                                                                                         

Γράφοντες ταύτα, δεν γράφομεν την ιστορίαν της Ευρώπης, των αρετών και των ελαττωμέτων της, ούτε την ιστορίαν των ψευδοεκκλησιών της Ευρώπης. Εκθέτομεν απλώς και μόνον την εντελέχειαν της οντολογίας των.                                                                                                                                                                            
Προσπαθούμεν να εισδύσωμεν εις τον πυρήνα της ευρωπαϊκής υψηλοφροσύνης, εις τα δαιμονικά υπόγειά της, απ΄ όπου πηγάζουν αι ακάθαρτοι πηγαί της, τα ύδατα των οποίων δηλητηριάζουν την οικουμένην. Τούτο ουδόλως είναι καταδίκη της Ευρώπης, είναι μόνον μία εκ βαθέων κραυγή και εν προσευχή πρόσκλησις εις την μοναδικήν οδόν της σωτηρίας δια της μετανοίας.

Μονοφυσίτης ή Ορθόδοξος ;

Από τον αδελφό μας Sotirio

Άγγελος Κυρίου ζητά από έναν απλοϊκό γέροντα, που είχε κοινωνία με τους Σεβηριανούς, να ξεκαθαρίση την πίστι του, 
προτού πεθάνη. 

Μας διηγήθηκε ο αββάς Γεώργιος ο πρεσβύτερος του κοινοβίου των Σχολαρίων ότι ησύχαζε στα Μονίδια ένας γέροντας πολύ φιλόπονος, ήταν όμως αφελής κατά την πίστη και μεταλάμβανε αδιάκριτα όπου έβρισκε. 
Μια μέρα λοιπόν του φανερώθηκε άγγελος Θεού και του είπε; «Πες μου, γέροντα, αν πεθάνεις, πώς θέλεις να σε ενταφιάσουμε; Όπως οι Αιγύπτιοι μοναχοί ενταφιάζουν, ή όπως οι Ιεροσολυμίτες;» 
Ο γέροντας τότε του αποκρίθηκε και του είπε: «Δεν ξέρω». Τότε του λέει ο άγγελος: «Σκέψου κι έρχομαι μετά τρεις βδομάδες και μου λες». 
Πήγε τότε ο γέροντας σε κάποιον άλλο και του διηγήθηκε όσα άκουσε από τον άγγελο. Μόλις λοιπόν το άκουσε ο γέροντας, έμεινε εμβρόντητος από το άκουσμα. τον ατένισε για πολύ και του λέει, παρακινημένος από το Θεό: «Πού μεταλαμβάνεις τα άγια μυστήρια;» 
Αυτός αποκρίνεται και του λέει: «Όπου βρω». Τότε του λέει ο γέροντας: «Μην κρίνεις πια σωστό να κοινωνήσεις έξω από την αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία, η οποία μνημονεύει τις τέσσερις άγιες συνόδους, της Νικαίας των 318 (Θεοφόρων Πατέρων), και της Κωνσταντινουπόλεως των 150 και της Εφέσου την πρώτη των 200 και της Χαλκηδόνος των 630. 
Κι όταν έρθει ο άγγελος, πες του: «Όπως οι Ιεροσολυμίτες θέλω». Μετά τρεις βδομάδες λοιπόν ήρθε ο άγγελος και λέει στο γέροντα: «Τί έγινε, γέροντα; Σκέφτηκες;» Τότε ο γέροντας του λέει: «Όπως οι Ιεροσολυμίτες θέλω». Του λέει ο άγγελος: «Καλά, καλά». Κι ευθύς παράδωσε την ψυχή. Κι όλο αυτό έγινε, για να μη χάσει τους κόπους του ο γέροντας και καταδικαστεί μαζί με τους αιρετικούς.(1) 

1. Ιωάννου Μόσχου, Λειμωνάριον σ. 195-196>>

Φώτης Κόντογλου :

Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο; ... -Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο τῆς ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται σύγχρονος πολιτισμός.

«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»

Eφημερίς "Ορθόδοξος Τύπος : Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ περί αὐτόν Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς δέν σέβονται τίποτε.