Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής Παρθένε μνήμη σου

Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής Παρθένε μνήμη σου πάντας συνηγάγετο προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ, μετα χορών και τυμπάνων τω σω άδοντας μονογενεί ενδόξως, ότι δεδόξασται.

Η δημιουργική, καί συνεκτική τών απάντων, Θεού σοφία καί δύναμις, ακλινή ακράδαντον, τήν Εκκλησίαν στήριξον Χριστέ, μόνος γάρ εί άγιος, ο εν αγίοις αναπαυόμενος.

Ιταμώ θυμώ τε καί πυρί, θείος έρως αντιταττόμενος, τό μέν πύρ εδρόσιζε, τώ θυμώ δέ εγέλα, θεοπνεύστω λογική, τή τών οσίων τριφθόγγω λύρα αντιφθεγγόμενος, μουσικοίς οργάνοις εν μέσω φλογός, ο δεδοξασμένος, τών Πατέρων καί ημών Θεός ευλογητός εί.

Αι γενεαί πάσαι, μακαρίζομέν σε, την μόνην Θεοτόκον.

Νενίκηνται της φύσεως οι όροι, εν σοι Παρθένε άχραντε, παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωήν, προμνηστεύεται θάνατος· η μετά τόκον Παρθένος, και μετά θάνατον ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομίαν σου.

Οικουμενισμός

Μία είναι η ευλογημένη λύπη:

Στο έργον του «Περί των οκτώ λογισμών της κακίας» ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος γράφει μεταξύ άλλων: 

«Μόνον μια λύπη να έχουμε, την μετάνοια για τις αμαρτίες μας ενωμένη με την αγαθή ελπίδα, για την οποίαν ο Απόστολος Παύλος λέγει: Η κατά θεόν λύπη προξενεί μετάνοια, που οδηγεί σε οριστική σωτηρία (Β΄Κορ. Ζ/10 ). Και αυτό, γιατί η κατά Θεόν λύπη τρέφοντας την ψυχή με την ελπίδα, που ακολουθεί την μετάνοια, είναι ανάμικτη με χαρά. Γι’ αυτό η λύπη κάνει τον άνθρωπον πρόθυμον και υπάκουον για κάθε καλή πράξη, ευκολοπλησίαστον, ταπεινόν, υπομονετικόν, πράον σε κάθε αγαθόν κόπον και κάθε συντριβή, αφού η λύπη αυτή είναι κατά Θεόν…» 

Παρθενώνας: Η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Τελικά είχε άδικο ο Κώστας Γαβράς και είχε δίκιο η Εκκλησία. Θυμίζω την αντίδραση που προκάλεσε ανιστόρητη παρερμηνεία του γνωστού σκηνοθέτη, ο οποίος ανέλαβε να δημιουργήσει ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για τους επισκέπτες του Μουσείου της Ακροπόλεως το 2009. Ο Γαβράς παρουσίαζε ανθρωπάκια με μαύρα ράσα -άμεση αναφορά σε ορθοδόξους ιερείς- να καταστρέφουν το αέτωμα του Παρθενώνα λόγω θρησκευτικού φανατισμού. Κι όμως, ένα τέτοιο περιστατικό ουδέποτε συνέβη ή τουλάχιστον δεν μαρτυρείται από τις ιστορικές πηγές. Και επειδή Ιστορία είναι η μελέτη και τεκμηρίωση βάσει των κειμένων και των μνημείων της κάθε εποχής, έχουμε πλέον μια επιστημονική καταγραφή της βυζαντινής ιστορίας του Παρθενώνα.

Πρόκειται για το βιβλίο του Αντώνη Καλδέλλη με τίτλο «Ο Βυζαντινός Παρθενώνας - Η Ακρόπολη ως σημείο συνάντησης Χριστιανισμού και Ελληνισμού»,

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο εφιάλτης του Χότζα για τους ορθόδοξους

Κλιμακώνονται οι προκλήσεις των Αλβανών κατά της χριστιανικής και της ελληνικής μειονότητας. Τρεις μέρες μετά τα επεισόδια που σημειώθηκαν στον Ιερό Ναό της Θεοτόκου στην Πρεμετή σε βάρος κληρικών και πιστών από δυνάμεις ιδιωτικής αστυνομίας, χθες, με νέα παρέμβασή τους, κατ' εντολήν του δήμου, προκλήθηκαν νέες επιθέσεις κατά των χριστιανών με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός Ελληνα πολίτη και ενός ομογενούς. Αμέσως μετά άγνωστοι εκσφενδόνισαν πέτρες εναντίον του κτιρίου του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο, οι οποίες προκάλεσαν μόνο υλικές ζημιές. Με ανακοίνωσή του το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εξέφρασε τον αποτροπιασμό του και καταδίκασε τις επιθέσεις, θέτοντας μάλιστα ερωτήματα ως προς την ετοιμότητα και τη βούληση των αλβανικών Αρχών. Μάλιστα, επέδωσε διάβημα διαμαρτυρίας στον πρέσβη της Αλβανίας στην Αθήνα.

Στο μεταξύ, ηχηρή παρέμβαση για τα επεισόδια έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος. «Ξαναζούμε τον εφιάλτη του 1967, όταν το κομμουνιστικό καθεστώς νόμιζε ότι θα ξερίζωνε για πάντα τη θρησκευτική πίστη από τον αλβανικό λαό» τόνισε ο φωτισμένος ιεράρχης από άμβωνος κατά το προχθεσινό κήρυγμά του στους πιστούς, κάνοντας λόγο για «μεγάλη προσβολή όχι μόνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά της Αλβανίας». Παράλληλα, μίλησε για σχεδιασμένη ενέργεια «από σκοτεινές δυνάμεις», ενώ ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις δοκιμασίες που έχει υποστεί ο ναός από την ίδρυσή του, τον 17ο αιώνα, έως και σήμερα.

Οι Αλβανοί επικαλούνται απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας για την επιστροφή του κτιρίου της εκκλησίας στις δημοτικές Αρχές, που ισχυρίζονται ότι ο χώρος τους ανήκει και πως πρόκειται για πολιτιστικό κέντρο.

Οπως είπε ο κ. Αναστάσιος, η αλβανική κυβέρνηση αναγνώρισε ότι το πολιτιστικό κέντρο στην Πρεμετή έχει χτιστεί πάνω στον Ιερό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου και το 1998 αποφάσισε να παραδώσει το κτίριο στον ορθόδοξο κλήρο, έναντι συγκεκριμένης αμοιβής προς το κράτος για τις σχετικές επενδύσεις που αφορούσαν τη μετατροπή του σε πολιτιστικό κέντρο. Εμφαση έδωσε, εξάλλου, στη συμφωνία του Ιανουαρίου του 2010 μεταξύ της κυβέρνησης και των θρησκευτικών κοινοτήτων στην Αλβανία για την επιστροφή σ' αυτές όλων των θρησκευτικών ιδρυμάτων, κάτι που σημαίνει, όπως είπε, ότι «δεν ισχύει καμιά δικαστική απόφαση». Πάντως, δήλωσε αισιόδοξος ότι θα βρεθεί λύση και ζήτησε από τους πιστούς να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους.




Δηλώσεις συμπαράστασης στα θύματα της επίθεσης έκαναν, μεταξύ άλλων, τα κόμματα των Χριστιανοδημοκρατών, των Ελλήνων και της Ενωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

http://www.dimokratianews.gr/

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Όταν ο άνθρωπος με ευαγγελικήν σοβαρότητα σκέπτεται το μυστήριον της ζωής του και του κόσμου, έρχεται κατ΄ ανάγκην εις το συμπέρασμα, ότι ανάγκη των αναγκών είναι το να απαρνηθή όλας τας ανάγκας και να ακολουθήση αποφασιστικώς τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, να προχωρήση και να ενωθλη με Αυτόν, δια της ασκήσεως των ευαγγελικών αρετών και αγώνων. Εάν τυχόν δεν πράξη τούτο, ο άνθρωπος παραμένει πνευματικώς άκαρπος, άνευ νοήματος, άνευ ζωής, η ψυχή του ξηραίνεται, διασκορπίζεται, αποσυντίθεται και βαθμηδόν αποθνήσκει, έως ότου αποθάνη οριστικώς ολόκληρος, άνευ υπολείμματος. Διότι το θείον στόμα του Χριστού είπεν: «καθώς το κλήμα ου δύναται καρπόν φέρειν αφ΄ εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς, εάν μη εν εμοί μείνητε. Εγώ ειμί η άμπελος, υμείς τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν. Εάν μη τις μείνη εν εμοί εβλήθη έξω ως το κλήμα και εξηράνθη, και συνάγουσιν αυτά και εις το πυρ βάλλουσι και καίεται» (Ιω. 15, 4-6).      

Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη.

Οι Λατίνοι και οι προτεστάντες, δυστυχώς, εφ’ όσον ακολουθούν πεπλανημένον τρόπον σαρκικής ζωής, δεν πρόκειται να δουν το φως της Ορθοδοξίας και της Θεογνωσίας. Αποθανούνται εν ταις αμαρτίαις των, εκτός εάν ο Θεός,--οις επίσταται κρίμασι—φωτίση το σκότος των. Δια τούτο αδιστάκτως φρονούμε ότι το επαναλαμβανόμενο τροπάριο εκ των Πατριαρχικών χειλέων, «δεν έχομεν διαφοράς, ουδέν μας χωρίζει προς την ένωσιν», μόνο εχθρός των ανθρώπων θα μπορούσε να το είπη, μόνο «ο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» ηδύνατο να το διακηρύξη, μόνο ο Άδης θα ηδύνατο να το εφεύρη, ως αντίθεον. Διότι δεν φθάνει ότι φθείρει το σωτήριο ορθόδοξον φρόνημα των ήδη ορθοδόξων λαών, αλλά στερεώνει εις την δαιμονική πλάνη και αίρεσιν τόσα εκατομμύρια αιρετικών, αυτών που ζουν σήμερα και εκείνων που θα έλθουν μέχρι συντελείας. Εάν κηρύγματα τοιαύτης τρομακτικής σημασίας και από τόσον υψηλάς καθέδρας, μας αφήνουν αδιάφορους, δεν έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι, οι ηγετικήν έχοντες θέση εις την Εκκλησία κληρικοί και λαϊκοί εις κάποιο σημείο εκ των τριών—πίστη, γνώση, βίωση—νοσούν; Αλλ’ υπάρχει ευσεβής κλήρος και λαός, που έχει αντιληφθή την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Και φυσικά θα αναλάβη την πρωτοβουλία προς εκκαθάριση της θέσης του. Ζήτημα χρόνου είναι η εκδήλωση μιας ορθοδόξου κίνησης προς αναστολή της φθοράς, που προσγίνεται εις την Εκκλησία από τους ποιμένες και τους διδασκάλους της, των μεν κακώς διδασκόντων, των δε αθλίως σιωπώντων. Αυτός ο κλήρος και ο λαός, αναλαμβάνοντες τις ευθύνες των θα σαλπίσουν το «στώμεν καλώς εις την βάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Κάποιοι Επίσκοποι θα συγκινηθούν και θα ηγηθούν του Ορθοδόξου αγώνα προς περισυλλογή και αναστολή του ενεργουμένου Ουνιτισμού μας. Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη. 

Παράδεισος η Εκκλησία.

Του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Τι θα γίνει τώρα; Απατηθήκαμε και χάσαμε τον παράδεισο; Δεν υπάρχει άραγε σωτηρία; Τυφλωθήκαμε; Άραγε δεν θα ξαναδούμε το φως; Γίναμε ανάπηροι; Άραγε δεν θα ορθοποδήσουμε πλέον; Με μια λέξη: πεθάναμε; Άραγε δεν θ' αναστηθούμε; 
Αδελφέ μου, Αυτός πού ανέστησε από τον τάφο τετραήμερο τον Λάζαρο, δεν έχει την δύναμη ν' αναστήσει πολύ ευκολότερα εσένα, πού είσαι ακόμη ζωντανός; Αυτός πού έχυσε το αίμα του για μας, δεν θα μας σώσει από την αμαρτία; "Ας μην απελπισθούμε. "Ας μη βυθισθούμε στην απόγνωση. Είναι φοβερό να χάσουμε την ελπίδα της συγχωρήσεως. Όποιος δεν προσδοκά την σωτηρία, αμαρτάνει ασυλλόγιστα. Όποιος όμως ελπίζει σ' αυτήν, σπεύδει να μετανοήσει. Το φίδι εγκαταλείπει το παλαιό δέρμα. Εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε την αμαρτία; Ή γη πού είναι γεμάτη αγκάθια, εάν καλλιεργηθεί με επιμέλεια, μεταβάλλεται σε καρποφόρα. Εμείς δεν μπορούμε να διορθωθούμε; 

St. Gregory Palamas on the Dormition of the Theotokos

Both love and duty today fashion my homily for your charity. It is not only that I wish, because of my love for you, and because I am obliged by the sacred canons, to bring to your God-loving ears a saving word and thus to nourish your souls, but if there be any among those things that bind by obligation and love and can be narrated with praise for the Church, it is the great deed of the Ever-Virgin Mother of God. The desire is double, not single, since it induces me, entreats and persuades me, whereas the inexorable duty constrains me, though speech cannot attain to what surpasses it, just as the eye is unable to look fixedly upon the sun. One cannot utter things which surpass speech, yet it is within our power by the love for mankind of those hymned, to compose a song of praise and all at once both to leave untouched intangible things, to satisfy the debt with words and to offer up the first fruits of our love for the Mother of God in hymns composed according to our abilities.

Τι βοάτε προς με; Δεν βλέπετε ότι καρπόν ου φέρει η άμπελος αύτη;

Ο π. Θεοφάνης είδεν εις όραμά του, εις τας αρχάς του ιθ΄ (19^ου) αιώνος, τη βοηθεία του Οσίου Νείλου, όρασιν φοβεράν και προφητικήν δια τους Αγιορείτας Πατέρας των ημερών μας και δι΄ ολόκληρον την Ελλάδα, της οποίας Σκέπη μοναδική ην και εστίν η Θεοτόκος. Εόρακε ούτος εν πλήθος παλαιών Αγιορειτών Πατέρων λέγοντες: «Ω, ποία ταλαιπωρία συνέβη εις την άμπελον ταύτην ; πως ησθένησαν τα κλήματα όλα ταύτα;» Και πλείστα άλλα τοιαύτα, εκφράζοντες δε ούτοι την ανησυχίαν των δια τους νυν πατέρας τους καλλιεργούντας νωχελικώς και νεωτεριστικώς το Περιβόλιον της Παναγίας. Ηκούσθη κατόπιν φωνή ερχομένη έσωθεν βροντής λέγουσα: «Άρατε την σκέπην ταύτην ότι η άμπελος αυτή ηχρειώθη και ου χρήζει της σκέπης ταύτης».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ετήσιον θαῦμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ(*)

ΜΕΡΙΚΕΣ εὐσεβεῖς γυναῖκες, μυροφόρες τοῦ Χριστοῦ, κάθε χρόνο στὴν μεγάλη

῾Εορτὴ τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, μᾶς πλησιάζουν καὶ ζητοῦν νὰ τοὺς

δώσουμε κλαδάκια βασιλικοῦ, ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ χρησιμοποίησε ὁ ῾Ιερεύς, ὅταν ἔκανε

τὴν τελετὴ τῆς ῾Υψώσεως, προκειμένου νὰ «πιάσουν» μὲ αὐτὰ «προζύμι τοῦ Σταυ­

ροῦ» καὶ ἀπὸ αὐτὸ νὰ ζυμώνουν μὲ εὐλάβεια τὰ πρόσφορα γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία

ὅλο τὸν χρόνο, μέχρι νὰ τὸ ἀνανεώσουν τὴν 14η Σεπτεμβρίου. Πρόκειται γιὰ ἕνα

ἀναμφισβήτητο Θαῦμα, τὸ ὁποῖο ἔχουμε διαπιστώσει καὶ στὴν Ἱερὰ Μονή μας, σχε­

τικὸ δὲ/παραλλαγὴ αὐτοῦ εἶναι τὸ ἀναφερόμενο μὲ ἰδιαίτερη παραστατικότητα στὴν

χαριτωμένη διήγησι, τὴν ὁποία παραθέτουμε ἐν συνεχείᾳ(**).

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θεόδωρος Ζήσης - Ανάλυση του Γ΄ λόγου του Αγ. Ιω. Δαμασκηνού στη κοίμηση της Θεοτόκου μας.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

…Νομιμοποιήσαμε ἐκκλησιολογικὰ μὲ τὴν παρουσία μας στο Π.Σ.Ε. τὶς ποικίλες προτεσταντικὲς ὁμάδες καὶ παραφυάδες ὡς «ἐκκλησίες», καὶ ὁδηγήσαμε σὲ εὐτελισμὸ καὶ ξεγύμνωμα τὴν “νύμφην Χριστοῦ”, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ πανάγιον αὐτοῦ αἷμα, τὴν ἐδόξασε καὶ τὴν λάμπρυνε ὑπὲρ τὸν ἥλιον».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τεράστιος είναι ο κατάλογος των αναγκών, τας οποίας ο σύγχρονος άνθρωπος επινοεί με πάθος. Και δια την ικανοποίησιν των πολυαρίθμων και χωρίς νόημα αναγκών των, οι άνθρωποι μετέβαλον αυτόν τον χρυσούν αστέρα του Θεού εις σφαγείον. Ο δε φιλάνθρωπος Κύριος απεκάλυψε προ πολλού το εν «ου έστι χρεία» εις έκαστον άνθρωπον και εις ολόκληρον την ανθρωπότητα. Ποίον είναι τούτο; Ο Θεάνθρωπος Κύριος και παν ό,τι φέρει μαζί Του: Η θεία Αλήθεια, η θεία Δικαιοσύνη, η θεία Αγάπη, η θεία Αγαθωσύνη, το θείον Φως, η θεία Αγιότης, η θεία Αθανασία, η θεία Αιωνιότης και όλαι αι άλλαι θείαι τελειότητες. Ιδού, τούτο είναι «ου έστι χρεία» εις τον άνθρωπον και εις την ανθρωπότητα, όλαι δε αι άλλαι ανάγκαι του ανθρώπου εν συγκρίσει προς αυτήν, είναι τόσον δευτερεύουσαι, ώστε να είναι σχεδόν άχρηστοι (πρβλ. Λουκ. 10, 42).                                                                                       

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΑΡΡΟΣ.

 Αυτό το θάρρος το χρειαζόμαστε όλοι και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μας εξηγεί πως θα το βρούμε (Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια ) : «Εκείνος, που έχει οδηγόν του τον φόβον του Θεού, δεν φοβάται και όταν ακόμα ζη ανάμεσα σε πονηρούς ανθρώπους. Διότι, όταν έχει μέσα του τον φόβον του Θεού, κρατά το ανίκητον όπλον της πίστεως, ένα όπλον με το οποίον μπορεί να επιτύχη τα πάντα, ακόμα και αυτά, που φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα σε πολλούς. Ο άνθρωπος, που φοβάται τον Θεόν, ζη μεν ανάμεσα σε κακούς και πονηρούς ανθρώπους, αλλά μοιάζει με γίγαντα ανάμεσα σε μαϊμούδες ή με λιοντάρι, που βρυχάται ανάμεσα σε αδύνατα σκυλιά και σε αλεπούδες, γιατί το θάρρος του το βρίσκει και το αντλεί από τον φόβον του Θεού, που νοιώθει μέσα του». Γι’ αυτό ας έχουμε πάντοτε στην καρδιά μας τον φόβον του Θεού, που είναι ο απέραντος σεβασμός και η αγάπη προς τον Κύριον.

O οικουμενιστής Αρχιεπ. Αλβανίας Αναστάσιος για τα γεγονότα της Πρεμετής :

Παράδεισος η Εκκλησία.

 Του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Ό διάβολος αμάρτησε πρώτος και δημιουργεί όλα τα κακά. Αυτό δεν το λέω εγώ, άλλ' ο Κύριος: «'Απ' αρχής ο διάβολος αμαρτάνει» Κανείς δεν είχε αμαρτήσει πριν άπ' αυτόν. Αμάρτησε ο διάβολος, χωρίς τίποτε να τον εξαναγκάσει, γιατί τότε υπεύθυνος για την αμαρτία θα ήταν ο θεός. Πλάσθηκε αγαθός άπ' Αυτόν. Αμάρτησε όμως με την δική του προαίρεση και από το έργο του ονομάσθηκε διάβολος. Ενώ ήταν αρχάγγελος κατάντησε να διαβάλει, δηλαδή να συκοφαντήσει τον Θεό στους πρωτοπλάστους, και γι' αυτό ονομάσθηκε διάβολος. Ενώ ακόμη ήταν πιστός υπηρέτης του Θεού, έγινε Σατανάς, δηλαδή έχθρός και άντίπαλος του Θεού. Διότι ή λέξης Σατανάς ερμηνεύεται αντικείμενος, εκείνος πού βρίσκεται αντίθετα, δηλαδή ο αντίπαλος. 
Ο διάβολος μετά την πτώση του οδήγησε πολλούς στην αποστασία. Αυτός σπέρνει τις αμαρτωλές επιθυμίες σε όσους τον ακολουθούν. Άπ' αυτόν προέρχεται η μοιχεία, η πορνεία και κάθε άλλο κακό. Αυτός οδήγησε τον προπάτορα Αδάμ στην παρακοή και στην εξορία. Έξ αίτιας του, ο Αδάμ αντί για τον παράδεισο, πού καρποφορούσε άκοπα θαυμάσιους καρπούς, κληρονόμησε την γη, πού έβγαζε αγκάθια. 

Bishop Prokopios ordained

19 Aug 2013

Amidst a sea of controversy, Prokopios Kanavas was ordained as Bishop of Adelaide and to head the Autocephalic Greek Orthodox Church of America and Australia.
This comes after members of the Greek Orthodox Community of South Australia (GOCSA) asked the Supreme Court to grant an injunction stopping the ordination of priest Prokopios Kanavas as a bishop. The decision was overruled in the courts last week, and his ordination went ahead as scheduled.
On the website of GOCSA, John Lesses AM, President, expressed his delight on behalf of the Executive Committee and Supervisory Council members when he announced the ordination of Bishop Prokopios as the Bishop of Adelaide.
"Archimandrite Prokopios Kanavas couldn't hold his emotions when he received the blessings from His Eminence Archbishop Petros of Philadelphia Pennsylvania, who officially declared him as Bishop of Adelaide," he said.
The members who opposed the decision for the ordination did so because they believed the GOCSA committee was acting outside the rights of their own constitution, that states a special assembly is needed prior to the decision to ordain someone as Bishop. They said that a special assembly of members was not called, therefore they did not have the authority to select someone as bishop of the community. This has caused friction between GOCSA and also the Federation of Greek Orthodox Communities of Australia, who also feel they went out of their jurisdiction in this time.
Justice Kelly, who presided over the hearing, stated: "I am not satisfied on the basis of the material before me that there is any proper issue to be tried".
On the website, the now Bishop Prokopios said "the future of the Autocephalic Church looks brighter".
He went on to thank the Executive Committee of the Community for entrusting him with the spiritual leadership of the Church.
"Today our Church is being resurrected, it is making progress. We turn over a new page from the past disappointments," said Bishop Prokopios.
The ordination ceremony, held in Adelaide on Sunday 11 August, passed without any incident at the Greek Orthodox Cathedral of the Archangels Michael and Gabriel, Franklin Street Adelaide. Mr Lesses commented "that there was a strong sense of unity, joy and relief".
Father Kanavas was previously sacked as an SA Police chaplain. Allegations have also been raised about discrepancies over his tertiary qualifications.

About

The Autocephalic Greek Orthodox Church of America and Australia is a national recognised Greek orthodox Church.

Description

A BRIEF HISTORY
The Autocephalic Greek Orthodox Church of America and Australia was established in 1973 as a result of a long standing dispute between the Greek Orthodox Communities of Australia and the Archdiocese of Australia which belongs to the Patriarchate of Constantinopole, and in particular the demand that the Communities hand over ownership of their churches to the Archdiocese.

As ...a lever of pressure the Archdiocese, under Archbishop Ezekiel Kefalas, without warning withdrew the priests serving in those churches. The Federation then approached the Ukranian Orthodox Church of Diaspora, who’s canonical Bishop for Australia was Metropolitan Sergje Ohotenko, and which has suspended any contact with the Patriarchate of Moscow. Bishop Sergie supported and served the Communities until his death.

In 1969 the Federation, under the presidency of D. Elefantis ( G.O.C. of Melbourne) came in contact with Archbishop Spyridon Ermogenous who was in communion with the Russian Orthodox Church Abroad, serving the Greek Orthodox Communities of the Old Calendar rites in America and which have sought ecclesiastical cover under the said synod.
Archbishop Spyridon arrived in Australia in mid 1969 and took charge of the spiritual administration of the churches. In 1973 the Federation, who’s president now was Mr Nich. Manos, ( later appointed as judge in S. Australia) in collaboration with Msr. Spyridon, moved to establish the Autocephalic Church as a legal entity and which now is officially recognised as an Official Church Denomination by the Australian authorities. Archbishop Spyridon resigned by his own accord. In 1984 the Federation came in to an agreement with Bishop Paul of Christianoupolis, a former Auxiliary Bishop of the Archdiocese of Australia. He resigned in 2009.
The genuine and honest attempts of the leadership of the communities to attain ecclesiastical order and leadership remained without real results mainly due to the inability of the various church leaders to organise the Church properly which, worthy to mention, was welcomed, and still is, feverishly by our faithful in Australia.
In early 2009 the federation, under the presidency of Theo Maras, representing the G,O,C, of South Australia, requested from our Holy Synod , presided by His Excellency Metrpolitan of Αιgina ,Poros, Spetses, Treazinea and Hermionid Mgr Afxentios, ecclesiastical and spiritual coverage and communion. The Holy Synod in a spirit of prudence and a sense of responsibility accepted and assumed the spiritual administration of the Autocephalic Church and the churches of the various communities – members of the federation forming with a synodical Tomos the Holy Metropolis of Australia & All Oceania.
The Synodical Administration of the Metropolis of Australia & All Oceania was entrusted to Metropolitan Auxentios,who in September 2010 was elected and elevated to the high office of Archbishop of Athens and All Greece and is now known as Afxentios II.

Agni Parthene (Complete) - Simonopetra Monastery

Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.

 Ιδού τι διδάσκει ο Αγ. Μάξιμος ο Ομολογητής (Β´ Εκατοντάδα) «Περί αγάπης»:

 

 «Από τα πράγματα, που μας δόθηκαν από τον Θεόν για χρήση, άλλα απ᾽ αυτά  βρίσκονται μέσα στην ψυχή, άλλα στο σώμα, και άλλα έξω από το σώμα. Για παράδειγμα, μέσα στην ψυχή βρίσκονται οι δυνάμεις αυτής, στο σώμα τα αισθητήρια όργανα και τα υπόλοιπα μέλη, ενώ έξω από το σώμα βρίσκονται οι τροφές, τα κτήματα και τα υπόλοιπα. Η καλή λοιπόν ή κακή χρήση αυτών ή των ενεργειών και αποτελεσμάτων αυτών μας καθιστούν εναρέτους η κακούς».

Το περιεχόμενο του νέου λυκείου

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η πρόταση του υπουργείου Παιδείας για το νέο λύκειο βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας διαβούλευσης. Ορισμένοι το θεωρούν βεβαρημένο, διότι για την πρόσβαση στα ΑΕΙ θα υπολογίζονται οι βαθμοί των τριών τάξεων. Προσωπικά θα ήθελα να μείνω περισσότερο στο περιεχόμενο των μαθημάτων. Μπορεί η Γ΄ Λυκείου να λειτουργεί ως συμπλήρωμα του φροντιστηρίου, όμως το λύκειο δεν παύει να αποτελεί μέρος της εγκυκλίου παιδείας. Και όταν μιλούμε περί παιδείας, αναφερόμαστε στη διαμόρφωση ήθους, στη διάπλαση χαρακτήρων, στην καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως, όπως επιτάσσει και το Σύνταγμα.

Θεωρώ θετικό το γεγονός ότι δεν ακολουθήθηκε η πρόταση της κυρίας Διαμαντοπούλου για το λύκειο. Αντέγραφε ξένα πρότυπα. Το προτεινόμενο λύκειο διατηρεί τα Αρχαία Ελληνικά, την Ιστορία και τα Θρησκευτικά σε ικανό αριθμό ωρών. Πρόκειται για τα μαθήματα, τα οποία, ασχέτως της επαγγελματικής κατευθύνσεως των νέων, καλλιεργούν την ανθρωπιά, τον υγιή πατριωτισμό, τη δημοκρατική ευθύνη. Βεβαίως σημασία έχει το περιεχόμενο των βιβλίων, ιδίως αν υπάρξουν καινούργια. Θα διδάσκονται τα Αρχαία από το πρωτότυπο, ώστε να επικοινωνούν τα παιδιά μας με τους οικουμενικούς θησαυρούς της διαχρονικής ελληνικής γλώσσας και γραμματείας; Θα παραμείνει προσανατολισμένο στην επικρατούσα -ορθόδοξη- θρησκεία το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως γίνεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ή θα εφαρμοστεί η πρόταση των αριστερών κομμάτων για θρησκειολογικό -πολυπολιτισμικό περιεχόμενο; Θα διδάσκονται οι έφηβοι και οι νέες μας μία Ιστορία με έμφαση στους ήρωες και τους μάρτυρες του έθνους ή θα δούμε νέα φαινόμενα «συνωστισμού» και ιδεολογικού φανατισμού;

Θεωρώ επίσης θετική τη δημιουργία νέας κατεύθυνσης εξειδικεύσεως στη Γ΄ Λυκείου για τις οικονομικές και πολιτικές επιστήμες, καθώς και την καθιέρωση μαθήματος Πολιτικής Παιδείας στην Α΄ και τη Β΄ Λυκείου. Οι μαθητές του λυκείου ετοιμάζονται να βγουν στην κοινωνία ως πολίτες και ψηφοφόροι μετά τα 18. Καλό είναι να γνωρίζουν ότι δεν νοείται δημοκρατία χωρίς εθνική συνείδηση και ότι δεν έχουμε μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Ευκαιρία είναι να καταδειχθεί η συνέχεια του Ελληνισμού και στην πολιτική σκέψη. Μαζί με τα κείμενα των αρχαίων πολιτειολόγων να διαβάσουν τα παιδιά μας την πολιτική σκέψη του Πατριάρχου Φωτίου, του αυτοκράτορος Ιωάννου Βατάτζη, των Εθνοσυνελεύσεων της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Σε εποχές κρίσης η ελληνορθόδοξη παιδεία δίνει ελπίδα.


http://www.dimokratianews.gr/

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Την βασιλείαν του Θεού επί της γης, την ορθόδοξον πολιτείαν, δημιουργεί όχι εξωτερική, βιαία, μηχανική επιβολή, αλλά εσωτερική, ελευθέρα, προσωπική αποδοχή του Κυρίου Ιησού, δια της ακαταπαύστου ασκήσεως των ευαγγελικών αρετών. Διότι η βασιλεία του Θεού δεν έρχεται δια των εξωτερικών ορατών οδών, αλλά δια των εσωτερικών, πνευματικών αοράτων τοιούτων. Ο Σωτήρ είπεν: «ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε ή ιδού εκεί, ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί» (Λουκ. 17, 20 , 21), δηλαδή, εντός της δημιουργηθείσης από τον Θεόν θεοειδούς ψυχής, εντός της ψυχής της ηγιασμένης υπό του Αγίου Πνεύματος. Διότι η βασιλεία του Θεού είναι «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω» (Ρωμ. 14, 17). Ναι, εν Πνεύματι Αγίω και όχι εν πνεύματι ανθρώπου. Δύναται να είναι εν πνεύματι ανθρώπου τόσον, καθ΄ όσον ούτος θα πληρώση τον εαυτόν του με το Άγιον Πνεύμα, δια μέσου των ευαγγελικών αρετών. Ένεκα τούτου η πρώτη και μεγαλυτέρα εντολή της ορθοδόξου αγωγής και του πολιτισμού είναι: «ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 33), δηλαδή θα προστεθούν όλα τα αναγκαία δια την συντήρησιν του σώματος: η τροφή, το ένδυμα, η κατοικία (πρβλ. Ματθ. 6, 25-32). Όλα αυτά είναι μόνον συμπλήρωμα της βασιλείας του Θεού. ο δε πολιτισμός της Δύσεως επιζητεί πρώτον αυτό το συμπλήρωμα. Εις τούτο έγκειται και η τραγικότης του, διότι κατηνάλωσε την ψυχήν του, μεριμνών περί των πραγμάτων. Ο δε αναμάρτητος Κύριος είπεν άπαξ δια παντός: «μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε… πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί, οίδε γαρ ο Πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων. Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6,25, 32-33. Λουκ. 12, 22-31).