ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ

Τη αυτή ημέρα, Τρίτη της Διακαινησίμου, εορτάζομεν την προς την εν Άθω περιφανή των Ιβήρων Μονήν δια θαλάσσης παράδοξον έλευσιν της θαυματουργού και αγίας Εικόνος της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, της Κυρίας ημών ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΗΣ, γενομένην κατ΄ αυτήν την ημέραν, εν έτει 1004.

Ξένως ημίν ήκες εν τη ση Εικόνι                                                                      
Και της Ποίμνης σου πυλωρός ώφθης, Κόρη.                                                             
Θεοτόκου Πορταϊτίσσης τέρατ΄ αείδω λιγυρώς.

Κατά τον θ΄ μετά Χριστόν αιώνα, επί της βασιλείας Θεοφίλου του Εικονομάχου (829—842), εξηγριώθη ο κατά των αγίων Εικόνων δεινός διωγμός, και οι μεν Ορθόδοξοι προσκυνηταί αυτών παρεδίδοντο εις τιμωρίας και βάσανα, αι δε άγιαι Εικόνες απερρίπτοντο εκ των ιερών Ναών και κατεκαίοντο. Καθ΄ όλας δε τας πόλεις και τα χωρία ήσαν απεσταλμένοι μυστικώς κατάσκοποι, εις ανεύρεσιν κεκρυμμένων Εικόνων μετά αυστηράς διαταγής, ίνα εξολοθρεύωσιν αυτάς. Κατ΄ εκείνον τον καιρόν έζη εις τα μέρη της Νικαίας πλουσία τις, ευσεβής και ενάρετος χήρα γυνή, έχουσα και υιόν νέον μονογενή. Είχε δε αύτη την θαυματουργόν ταύτην Εικόνα, προς την οποίαν είχεν ιδιαιτέραν πίστιν και ευλάβειαν. Οικοδομήσασα δε Εκκλησίαν μικράν πλησίον του οίκου αυτής, έθεσεν εν αυτή και την αγίαν ταύτην Εικόνα και συνεχώς ανέπεμπεν έμπροσθεν αυτής θερμάς δεήσεις. Οι δε βασιλικοί κατάσκοποι, ελθόντες εις την οικίαν αυτής, και ιδόντες εκ της θυρίδος εντός του Ναού του παρ΄ αυτής οικοδομηθέντος τον θείον τούτον θησαυρόν, είπον προς την χήραν γυναίκα απειλητικώς:

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

"οι εν τω κόσμω" δεν είναι "οι εκ του κόσμου".

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Tο "ουκέτι ειμί εν τω κόσμω, και αυτοί εν τω κόσμω εισί" είναι απαραίτητο να διευκρινισθεί περαιτέρω, ώστε ο αναγνώστης να εννοήσει ότι "οι εν τω κόσμω" δεν είναι "οι εκ του κόσμου". Τι λέγει ο Κύριος; Ουκέτι ειμί εν τω κόσμω, συμπληρώνει δε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης : "12 ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 13 οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ' ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν".
Ας δούμε όμως ακριβέστερα αυτό το πολυδιαφημιζόμενο από τους οικουμενιστές "ίνα ώσιν εν"

"9 ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ  ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, (...) 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς"

Ου περί του κόσμου ερωτώ αλλά περί ων δέδωκάς μοι. Οι οικουμενιστές είναι οι εκ του κόσμου, νομίζουν δε ότι ισχύει και γι΄ αυτούς το "ίνα ώσιν εν". Πλανώνται και πλανούν τους αδαείς. 

Τήρησον αυτούς, λέγει, αλλά ποιους όμως; Ποιοι είναι αυτοί;

"οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ  ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι". Περί ων δέδωκάς μοι, αυτούς που εσύ μου έδωσες, παρακαλεί ο Κύριος τον Πατέρα, τήρησέ τους στην ενότητα "ίνα ώσιν εν". Άλλοι δεν έχουν θέση, δεν μπορούν οι διαστροφείς της αλήθειας (οι εκ του κόσμου) να μιλούν ή να διδάσκουν περί της των πάντων ενώσεως. Το Ιν. α΄ 12-13 είναι σαφέστατο και σαφώς ευκρινείς είναι οι αιρετικοί πλαστογράφοι  των Γραφών.

Οι αιρετικοί, όπως όλα τα παραχαράσσουν, δεν θα μπορούσαν αυτό να το αφήσουν. Με την αγαπολογία και τη σχεσιολογία και την ψυχοθεολογία πάνε να μας ενώσουν.

Φεύγε και σώζου.

ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ...

Ο Μάρκος, ένα παιδί πανέμορφο στην κυριολεξία, με μια πολύ καλή δουλειά, παντρεμένος με μια κοπέλα τη Μ. επίσης πολύ όμορφη, μορφωμένη, με μία πολύ καλή δουλειά. Ζουν τον έρωτα τους, ο οποίος πολύ σύντομα πρόκειται να ολοκληρωθεί με τον ερχομό ενός παιδιού. Και εδώ, καλό είναι να αναφέρουμε, πως ο Μάρκος είναι πάρα πολύ συνειδητός και πιστός Χριστιανός, συμμετέχει δε πολύ ενεργά στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. 




Όταν η Μ. ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, μαθαίνουν ότι ο Μάρκος πάσχει από μία μορφή μη ιάσιμου καρκίνου. Σε μία εβδομάδα περίπου, η Μ. αποβάλλει, και μένουν οι δυο τους να παλεύουν με τις χημειοθεραπείες, τις ακτινοβολίες, και τα πήγαινε έλα στα νοσοκομεία. 

Μετά περίπου από ένα χρόνο, ο Μάρκος πεθαίνει στην ηλικία των 30 ετών, αφήνοντας μόνη και άκληρη την πολυαγαπημένη του γυναίκα τη Μ. 

Βλέποντας, επιφανειακά τα γεγονότα ένας άθεος, θα αναφωνήσει: 

-Δεν σας τα είπα εγώ; Δεν υπάρχει Θεός. Αν υπήρχε, δεν θα επέτρεπε ποτέ αυτήν την αδικία, και μάλιστα σε έναν ‘δικό’ του. 

Είναι προτιμότερο όμως να αφήσουμε, να μας αναφέρει τα γεγονότα η ίδια η γυναίκα του, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα. Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από μερικά email που μας έστειλε. 

«Ο καημένος ο Μάρκος Γιώργο μου, με τις τόσες ειρωνείες που του έκανα, δε μου έλεγε πάντα τι διαβάζει.. 
Θυμάμαι είχε ένα σκληρόδετο μπορντό προσευχητάριο, τώρα που το βλέπω, γράφει Ιερά Μονή Προφήτου Ηλία Πρεβέζης, ούτε ξέρω πού το βρήκε, έξι χρόνια που ήμασταν μαζί, ουδέποτε πήγε στην Πρέβεζα.. 
Μετά το απόγευμα, που γυρίζαμε στο σπίτι και τρώγαμε, για να ξεκουραστεί, διάβαζε εσπερινό, απόδειπνο και άλλα. 
Περνούσα από το καθιστικό, τον κοιτούσα και του κουνούσα το κεφάλι. Του έλεγα ''τι λες, την ευχή ,την ευχή;'' 
Ο γλυκός μου, γελούσε και μου έλεγε ''ναι την ευχή, μόνο που λέω, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τη Μ.'' 

Το πόσο αγαπούσε το Χριστό, το πόσο ασκείτο σε πράγματα αδιανόητα σε μένα, μέσα στον ελάχιστο χρόνο του πόσο διάβαζε Πατερικά κείμενα. 

Διαβάζω τώρα τη Θεολογία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, και βλέπω υπογραμμισμένα από το Μάρκο, τόσα και τόσα που με ξενίζουν: άκτιστο φως, ουσία αμέθεκτος, ενέργειες... 

Τώρα τράβηξα άλλο του βιβλίο υπογραμμισμένο παντού, λέει Άγιου Μάξιμου Ομολογητού, 400 Λόγοι περί Αγάπης. 
Αυτό, πλην της εισαγωγής, που είναι λίγο στριφνή, φαίνεται βατό ακόμα και για αδαείς όπως εγώ.. 

Και τώρα, πλάι στα σχετικά με το αντικείμενό του, βλέπω τόσα Πατερικά και μένω έκπληκτη. 
Φιλοκαλία, που ούτε ξέρω τι είναι, πολλά Αγιορειτών, και αρκετά, κι αυτό μου κάνει εντύπωση γιατί δεν τον γνωρίζω, του Μητροπολίτη Ναυπάκτου, ενός Ιερόθεου.. 

Ευτυχώς που πρόλαβα και σε βρήκα πριν μονάσεις του έλεγα. Και απαντούσε ''ο ιερός Χρυσόστομος, λέει πως δεν υπάρχει διαφορά .Ό,τι κάνουν οι μοναχοί ισχύει και για μας στον κόσμο'' 
Γιώργο, τώρα που δε μας ακούει, σκέφτομαι γιατί; 
Γιατί του φύλαγε τέτοιο θάνατο κι εγώ το τέρας ζω; 
Δεν λέω πως ήμουν καμιά άθεη, μα ούτε τυπική με την εκκλησία ήμουν, πλήρη άγνοια από τέτοια βιβλία είχα, άρα; 

Όπως σου είχα γράψει, ξέραμε από την αρχή πως δεν υπάρχουν ελπίδες, στον ίδιο είπαμε πως ήταν μια ιάσιμη μορφή. 
Δεν ξέρω αν το είχε πιστέψει. Πάντως, τρεις μήνες πριν το τέλος, νοσηλευόμασταν στο ………... Τον πήραν για μια τομογραφία. Ρώτησε το γιατρό κι εκείνος του απάντησε ''είναι πάρα πολύ δύσκολη η περίπτωσή σου, μα στην Ιατρική ποτέ δε λέμε ποτέ''. Από τότε ήταν σίγουρος. Κι αυτή τη στιχομυθία τη μάθαμε από το γιατρό όχι από τον ίδιο.. 
Ο Μάρκος ήταν η περίπτωση που ο πάσχων στήριζε το περιβάλλον κι όχι το περιβάλλον τον πάσχοντα. 

Ο Μάρκος ήταν πάντα πολύ ήρεμος, δεν αγχωνόταν κι όταν τον ρωτούσα από πού αντλεί τη σιγουριά του, μου έλεγε διάφορα που δεν θυμάμαι, και το ''και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα''. 
Είχε πίστη, κι όταν του έλεγα, γιατί εγώ δεν μπορώ να ‘δω’, μου έλεγε ''όταν προσεύχεσαι να λες, Κύριε φώτισόν μου το σκότος''. 

Όταν κατέρρεα κι έβγαζα τη ''μάσκα'' της ψύχραιμης, μου έδειχνε μια εικόνα της Παναγίας του …….. που είχε δίπλα του, και μου έλεγε: ''Μη στενοχωριέσαι, η Παναγία, των θλιβομένων η χαρά, δε θα σε αφήσει. Εγώ θα γίνω καλά, μη φοβάσαι'' 

Ένα βράδυ, έσπασα και του είπα ''εγώ θα δώσω τέλος, αν συμβεί κάτι, θα δώσω τέλος'' 
Και ξέρεις Γιώργο, σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τα μάτια του γίναν ζωηρά και μου είπε ''τέλος; μην την ξαναπείς αυτή τη λέξη! θα δώσουμε τέλος, να χάσουμε τον Παράδεισο;'' 

Φορούσε πάντα έναν ξύλινο σταυρό με ένα πέτσινο λουράκι, δεν τον έβγαζε ποτέ, ούτε στη θάλασσα. 
Μέσα στα νοσοκομεία, κρατούσε στην παλάμη του κι άλλον έναν. Ούτε όταν αποκοιμιόταν δεν του έπεφτε. 
Όταν έκλαιγα, μου έλεγε, κράτα το σταυρό και λέγε, ''σταυρέ του Χριστού σώσον ημάς τη δυνάμει σου'', λέγε, ''χαίρε ξύλο μακάριο'', και άλλα που δεν τα είχα ακούσει ποτέ ούτε σε λειτουργίες. 

Εξουθενωμένος από τον πυρετό και τις θεραπείες, έλεγε ''συ ει η υπομονή μου Κύριε'' και μου έλεγε να το λέω κι εγώ. 
Θυμάμαι ξεκάθαρα τις τελευταίες του φράσεις, μεσημέρι Δευτέρας 13 Σεπτέμβρη. 
Ήδη από την Κυριακή, μας είπαν οι γιατροί πως πέρασε σε γενικευμένη πολυοργανική ανεπάρκεια, μόνο η καρδιά του τον κρατούσε. Λίγες ώρες ή λίγες μέρες μας είπαν.. 

Το μεσημέρι της Δευτέρας άνοιξε τα μάτια του και μου είπε: ''Να ξαναπαντρευτείς, ν' αποκτήσεις τον/την ………...(το παιδί που δεν απέκτησαν) και να τον/την κάνεις ν' αγαπήσει την …………(την ιδιαίτερη πατρίδα του)'. 

Όταν άρχισα να έχω λυγμούς, μου κρατούσε το χέρι αδύναμα, και μου είπε ''μη φοβάσαι, είμαι καλά, ΕΙΚΩΝ ΕΙΜΙ ΤΗΣ ΑΡΡΗΤΟΥ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ'' 

Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια. Έπεσε σε κώμα. 
Τρίτη 14 του Σεπτέμβρη,5:42 το απόγευμα έφυγε... 
Οχτώ περίπου μήνες μετά, όταν στοιχειωδώς επανεντάχτηκα, τα είπα αυτά τα λόγια στο γέροντα στη μονή Μ…………. 
''Αχ παιδάκι μου, μου λέει, να ήξερες τι σημαίνει αυτό, να ήξερες πού είναι τώρα, κι εσύ κλαις..'' 

Αυτός ήταν ο ΜΑΡΚΟΣ!!! Και για να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι ακριβώς συνέβη, ας σκεφτούμε τα εξής: Ο Μάρκος μέσα σε μια εβδομάδα είδε μπροστά του να ξετυλίγεται ένα προσωπικό δράμα. Είδε, ο απόγονος του να χάνεται. Όσοι έχουν κάποια εμπειρία από αποβολές σε τέτοιο στάδιο εγκυμοσύνης, γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάμε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πρόβαλλε, απειλητικά μπροστά του το πρόσωπο του θανάτου, με μία λίαν επώδυνη μορφή. Στη συνέχεια, είδε το τέλος να έρχεται και σιγά - σιγά να αποχωρίζεται από οτιδήποτε τον συνδέει με τη ζωή. Και μάλιστα αυτό να γίνεται μέσα σε πόνους. Είδε ακόμη και αυτή του την ομορφιά να χάνεται, να πνίγεται μέσα στα ‘σχήματα’ της χημειοθεραπείας. Και όλα αυτά, ενόσω τα ‘είχε’ καλά με το Θεό, ήταν σωστός στις υποχρεώσεις του. Και όμως. 

Ο Μάρκος, όμως δεν λύγισε. Δέχτηκε τον σταυρό που μας υποσχέθηκε ο Χριστός. Τον αγάπησε τον σταυρό του, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον κουβάλησε πρόθυμα μέχρι το τέλος. Άραγε είναι τυχαίο που ο Μάρκος ‘έφυγε’ την ημέρα της υψώσεως του Σταυρού, σταυρού που τόσο αγάπησε ώστε να λέει κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας του τους Χαιρετισμούς του Σταυρού; Και τι έγινε στο τέλος; Απλά, για εμάς, ένα θαύμα! 

Τα τελευταία του λόγια ήταν ένα απόσπασμα από τη νεκρώσιμη ακολουθία, που υποδήλωνε με σαφέστατο τρόπο, πως έφθασε το καθ’ ομοίωσιν, ότι αγίασε. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως παραληρούσε. Ναι θα μπορούσε να είναι και έτσι. 

Αλλά, ξυπνώντας κάποιος από κώμα προερχόμενο από πολυοργανική ανεπάρκεια, εφόσον άρχιζε να παραληρεί, το πιο λογικό θα ήταν να χρησιμοποιεί στο παραλήρημα του φράσεις και εικόνες που χρησιμοποιούσε κάθε μέρα, και να τα συνδέει αυτά με τρόπο ασυνάρτητο αρκετές φορές. 

Μόνο, που στην προκειμένη περίπτωση, αυτά τα λόγια ‘Εικών ειμί της αρρήτου δόξης Του’ δεν περιέχονται σε ΚΑΝΕΝΑ προσευχητάριο, δεν λέγονται από κανέναν Χριστιανό, στις προσευχές που κάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το πιο λογικό, εφόσον παραληρούσε, θα ήταν να λέει διάφορες προσευχές που συνήθιζε να διαβάζει κάθε μέρα. 

Βέβαια, όλα όσα έλεγε ο Μάρκος ήταν απολύτως λογικά, και έβγαζαν νόημα. Δεν παραληρούσε ο Μάρκος. Τι συνέβη; Τίποτα το ιδιαίτερο… 

Απλά έτσι ‘φεύγουν’ οι άντρες, έτσι κοιμούνται οι άγιοι, έτσι παίρνει σάρκα και οστά το: 

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…» 

(κείμενο του Γιωργου Μ. από τον ιστοχωρο της ΟΟΔΕ)

ΑΝΑΣΤΗΘΙ ΚΥΡΙΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ - ΑΝΑΣΤΗΤΩ Ο ΘΕΟΣ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

 Ενότης και μοναδικότης της Εκκλησίας.

Όπως η Υπόστασις του Θεανθρώπου Χριστού είναι μία και μοναδική, ούτω και η Εκκλησία , δι΄ Αυτού, εν Αυτώ και επ΄ Αυτού θεμελιωθείσα, είναι μία και μοναδική. Η ενότης της Εκκλησίας απορρέει αναγκαίως εκ της ενότητος του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού. Η Εκκλησία ούσα καθολικώς εις και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός εις όλους τους κόσμους, δεν είναι δυνατόν να διαιρεθή. Κάθε διαίρεσις θα εσήμαινε τον θάνατόν της. Ενιδρυμένη όλη εν τω Θεανθρώπω η Εκκλησία πρωτίστως είναι Θεανθρώπινος οργανισμός και κατόπιν Θεανθρωπίνη οργάνωσις. Δια τούτο ό,τι έχει μέσα της είναι Θεανθρώπινον και αδιαίρετον: η πίστις, η αγάπη, η αλήθεια, το Βάπτισμα, η Ευχαριστία και κάθε θείον μυστήριον και κάθε θεία αρετή και γενικώς όλη η ζωή και η διάρθρωαίς της. Επομένως εν αυτή είναι αδιαίρετος και η διδασκαλία, και το έργον της και ο αγιασμός και η θέωσις. Τα πάντα είναι δια της χάριτος οργανικώς ηνωμένα εις εν Θεανθρώπινον σώμα, του οποίου ο Χριστός είναι η μόνη και μοναδική Κεφαλή.

Οι απαχθέντες Ορθόδοξοι Αρχιεπίσκοποι, δεν είναι Ορθόδοξοι!!!

Διαβάζω:
Επείγουσα έκκληση συλλογής υπογραφών

Ζητούμε συγνώμη για την αλλαγή θεματολογίας εν μέσω Μεγάλης εβδομάδας αλλά αγιορίτης πατέρας μας παρακάλεσε να προωθήσουμε την παρακάτω Συλλογή υπογραφών.

Η συλλογή υπογραφών απευθύνεται προς τον Πρόεδρο της Αμερικής για να πιέσει στην εξεύρεση των δύο απαχθέντων Ορθοδόξων Αρχιεπισκόπων.

Πρέπει να μαζευτούν 100.000 υπογραφές 

μέχρι 27 Μαϊου 

σ. σ. ...αγιορείτης πατέρας....  
Καλά, τι στην ευχή πήγε να κάνει στο Άγιο Όρος; Δεν γνωρίζει ότι και οι δύο αυτοί δεν είναι Ορθόδοξοι; Ο ένας είναι Μονοφυσίτης και ο άλλος Οικουμενιστής! 

Αληθεύει ο σεβαστός Κορναράκης όταν γράφει : 

Το Περιβόλι της Παναγίας 

αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.


«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)

.............

...........

....

The Joyful Sorrow of Pascha

By Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos

One of the strongest and most expressive words encountered in our tradition is the word "joyful-sorrow" (χαρμολύπη). All things in our life are mixed with sorrow and joy. Life is not a theater with scenery changes, but an experience that is both joyful and sorrowful, where sorrow turns to joy and at the point where joy culminates, sorrow emerges, due to the mortality of our passionate nature.

Ο Κοσμάς :

6. Αναφέρεται ακόμα ο αγαπητός Misha και στο χώρο του Παλαιού Ημερολογίου. Λέγει:

Παράθεση:

«όσον αφορά τις ποικίλες αλληλοαναθεματισμένες παρατάξεις του Παλαιού Ημερολογίου, λέγεις πως δεν υπάρχουν δογματικά θέματα... και όμως.... όποιος γνωρίζει λίγο τα εσωτερικά ξέρει καλά πως υπάρχουν μείζονες τριαδολογικές διαφορές που εκφράσθηκαν προσφάτως με ακόμα ένα ενδοζηλωτικό σχίσμα. επίσης οι κατηγορίες για ζηλωτικό οικουμενισμό δίνουν και παίρνουν.......»

α. Στο Παληό Ημερολόγιο υπάρχει η Εκκλησία του Χριστού, η οποία μετά το 1924 είχε πρώτο ποιμενάρχη της τον ομολογητή Ιεράρχη, τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη. Από την Εκκλησία αυτή αποκόπηκαν διάφοροι, είτε καθηρημένοι κληρικοί, είτε όχι, και σχημάτισαν τις παρατάξεις τους. Δεν είναι αλήθεια, ότι η Εκκλησία αναθεμάτισε τις παρατάξεις αυτές. Από ότι μπορώ να γνωρίζω, η Εκκλησία αναθεμάτισε δύο επισκόπους της, που έλαβαν μέρος σε χειροτονία επισκόπου, χωρίς την εκλογή του από την Ιερά Σύνοδο.

β. Στην Εκκλησία του Παλαιού Ημερολογίου δεν υπάρχουν δογματικά ζητήματα, που συνιστούν έκπτωση από την Ορθόδοξη Πίστη. Τώρα, αν μερικά άτομα, αποκομμένα απ΄  την Εκκλησία, έχουν αιρετικές απόψεις, αυτό δεν σημαίνει ότι τις δέχεται η Εκκλησία!

γ. Ο αδελφός Misha μιλάει για «μείζονες τριαδολογικές διαφορές». Ποιές είναι αυτές οι «διαφορές»; Και ποιές απ΄ αυτές, ο καλός αδελφός, θεωρεί αιρετικές; Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε!

Η Zωή, (ROMFAIA) : Ευχαριστώ τον καλό φίλο Misha που το μοιράστηκε μαζί μας.

"Το αυγό του Αλέξανδρου"

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε με στρεβλωμένο σώμα, ήταν ήπιας μορφής αυτιστικό παιδί. Στην ηλικία των δώδεκα ετών ήταν ακόμη στη Δευτέρα Δημοτικού κι έμοιαζε ανίκανος να μάθει. Η δασκάλα του φρόντισε να γίνει … ιεραπόστολος. Να μη μείνει σε αυτό, που το Υπουργείο τους έχει πει να μάθουνε ή να μη μάθουνε, για να μην το διδάξουνε. Η δασκάλα αυτή ήταν πιστή κοπέλα, πραγματική ιεραπόστολος. Μία μέρα ο Αλέξανδρος την πλησίασε κουτσαίνοντας και της φώναξε «σ΄αγαπώ κυρία». Εν τω μεταξύ είχε φτάσει η άνοιξη κι όλα τα παιδιά μιλούσαν με ενθουσιασμό για το Πάσχα που θα ερχόταν…
Η κυρία έδωσε σε καθένα από τα παιδιά ένα μεγάλο πλαστικό αυγό και τους είπε: «Θέλω να το πάρετε αυτό στο σπίτι σας κι αύριο να το φέρετε πίσω, αφού, όμως, βάλετε μέσα κάτι, που να δείχνει δημιουργία και νέα ζωή».
Το επόμενο πρωί είκοσι παιδιά ήρθαν στο σχολείο γελώντας και μιλώντας καθώς τοποθετούσαν τα αυγά τους στο μεγάλο καλάθι μπροστά στην έδρα της κυρίας τους.
Σε λίγο ήρθε η ώρα, για να ανοίξουν τα αυγά. Στο πρώτο η δασκάλα βρήκε ένα λουλούδι. «Ναι, το λουλούδι οπωσδήποτε είναι σημάδι νέας ζωής», είπε η δασκάλα και συνέχισε λέγοντας «Μπράβο Μαρία!» στη μαθήτρια, που εν τω μεταξύ είχε σηκώσει το χέρι της δηλώνοντας ότι το αυγό είναι δικό της. Το επόμενο αυγό περιείχε μια πεταλούδα, η οποία, όμως, έδειχνε πολύ ζωντανή. Η δασκάλα σήκωσε το αυγό ψηλά: «Όλοι γνωρίζουμε, ότι η κάμπια αλλάζει και «μετασχηματίζεται» σε μια όμορφη πεταλούδα. Πράγματι, αυτό είναι νέα ζωή, επίσης» είπε η δασκάλα.
Μετά η δασκάλα άνοιξε το τρίτο αυγό. «Τα έχασε». Τα αυγό ήταν άδειο. Σίγουρα θα είναι του Αλέξανδρου, σκέφτηκε. Φυσικά δεν κατάλαβε τι έπρεπε να πράξει εκείνη τη στιγμή. Επειδή δεν ήθελε να τον ντροπιάσει, άφησε το αυγό στην άκρη και σήκωσε το χέρι για να πάρει άλλο. Ξαφνικά ο Αλέξανδρος πετάχτηκε. «Κυρία, δε θα πείτε τίποτα για το αυγό μου;» Ταραγμένη η δασκάλα απάντησε: «Μα, μα Αλέξανδρε, το αυγό σου είναι άδειο!». Εκείνος την κοίταξε μέσα στα μάτια και της είπε με απαλή φωνή: «Ναι κυρία, μα και του Χριστού ο τάφος ήταν κι αυτός άδειος».
Ο χρόνος σταμάτησε. Η δασκάλα προσπάθησε να συνέλθει. Λίγη ώρα μετά ρωτά τον Αλέξανδρο: «Εσύ ξέρεις γιατί ο τάφος ήταν άδειος;» κι εκείνος απαντάει: «Ναι, το Χριστό τον σκότωσαν και τον έβαλαν εκεί, όμως, μετά αναστήθηκε. Αυτό δε δείχνει τη νέα ζωή;»
Το κουδούνι για το διάλειμμα χτύπησε κι ενώ τα παιδιά έτρεχαν με ενθουσιασμό για την αυλή του σχολείου, η δασκάλα έκρυψε το πρόσωπό της. Και έκλαψε….
Τρεις μήνες αργότερα ο Αλέξανδρος έφυγε από τη ζωή… Όσοι συμμετείχαν στην κηδεία του, είδαν με έκπληξη πάνω στο φέρετρό του… είκοσι αυγά. Όλα ήταν άδεια.
Σαν τον τάφο του Χριστού μας που ήταν άδειος, επειδή… ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ 2013 - HOLY LIGHT

greek orthodox easter -the Sunday of the Resurrection

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Τη Αγία και Μεγάλη Κυριακή του ΠΑΣΧΑ αυτήν την Ζωηφόρον ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ εορτάζομεν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Χριστός κατελθών προς πάλην Άδου μόνος,                                                                                          Λαβών ανήλθε πολλά της νίκης σκύλα.

ΠΑΣΧΑ το Μέγα και Άγιον επιτελούμεν σήμερον, Σεβάσμιοι Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, καθ΄ ο μετά χαράς αφάτου και πάσης λαμπρότητος την του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού θείαν και Ζωηφόρον Ανάστασιν εορτάζομεν, δι΄ ης η αφθαρσία εικονίζεται, εξ ης, Χάριτι και φιλανθρωπία του Παναγάθου Θεού, η ημετέρα φύσις επλουτίσθη. Πάσχα δε η σημερινή εορτή η πασών των εορτών βασιλίς και κυρία ονομάζεται εκ του Εβραϊκού, κατά δε την γλώσσαν των Εβραίων Πάσχα σημαίνει διάβασις.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΓΕΡΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ.

Ελήφθη εκ του Θησαυρού του Δαμασκηνού του Υποδιακόνου και Στουδίτου του μετέπειτα Επισκόπου Λιτής και Ρενδίνης.

Πάντα τα κτίσματα του Θεού, ως και αυτός ο Κτίστης Θεός, έχουσιν ουσίαν. Διότι αν δεν είχεν ο Θεός ουσίαν ουδέ καν θα υπήρχε, πλην η ουσία του Θεού δεν είναι όπως και η ουσία των κτισμάτων του, αλλ΄ είναι υπερούσιος, ήτοι τιμιωτέρα, μεγαλυτέρα και υψηλοτέρα από πάσαν άλλην ουσίαν. Έχομεν δε δύο ειδών ουσίας, την απλήν και την σύνθετον. Σύνθετος  μεν ουσία είναι όπως η του ανθρώπου, ήτις αποτελείται από το σώμα και από την ψυχήν· ομοίως σύνθετος είναι και η ουσία των άλλων κτισμάτων, δηλαδή των ορατών, όπως των ζώων, των φυτών, της γης και λοιπά. Σύνθετος δε λέγεται η ουσία των ορατών κτισμάτων, όχι διότι αποτελούνται από ψυχήν και από σώμα, αλλά διότι είναι τριχή διαστατή, δηλαδἠ διότι έχουν τρεις διαστάσεις, ήτοι ύψος, μήκος και πλάτος. Απλή δε η ουσία είναι όπως η των Αγγέλων και των δαιμόνων, οι οποίοι δεν βλέπονται από ημάς κατά την φύσιν των, απειδή δεν είναι τριχή διαστατοί· μάθετε δε καλά, ότι οι Άγγελοι και οι δαίμονες δεν αλλάσσουσιν εις τίποτε κατά την φύσιν των, τόσον μόνον διαφέρουσιν, όσον ο δίκαιος άνθρωπος αλλάσσει από τον αμαρτωλόν.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ.

Εκ της Ευαγγελικής Σάλπιγγος Μακαρίου του εν Πάτμω.

Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή (Ψαλμ. ριζ΄ 24).

Τις έχει πρόσωπον να το είπη; Τις λόγους να το αποδείξη; Ότι δεν είναι διαφορετική η ημέρα της νυκτός; Δεν έχει τα πρωτεία; Δεν υπερέχει ασυγκρίτως; Φθάνει να ακούσης φως και σκότος, εικόνα Παραδείσου και σκιάν του θανάτου, και παρευθύς εγνώρισες πόσην διαφοράν έχει η ημέρα από την νύκτα. Και ανίσως απλώς κάθε ημέρα είναι διαφορετική συγκρινομένη με το σκότος της νυκτός, πολλώ μάλλον τούτη η λαμπροφόρος ημέρα υπερβαίνει και νικά κάθε άλλην πανήγυριν. Επειδή ανίσως άλλη χαρμόσυνος ημέρα μας φέρει ενός Μυστηρίου καθ΄ υπόθεσιν χαράν, τούτη ευαγγελίζεται εις ημάς των Μυστηρίων απάντων την τελείωσιν. Ποία άλλη ημέρα έχει να μετρά με τόσα Μυστήρια το διάστημά της, ωσάν τούτη, της οποίας τα χαρμόσυνα έργα είναι περισσότερα παρά αι στιγμαί όπου έχει; Ποία άλλη ημέρα ανέτειλε τόσον πολύ, τόσον δραστικόν φως, όπου να έχη δύναμιν, όχι μόνον να χαροποιήση, να φωτίση, να λαμπρύνη το πρόσωπον της γης, τας καρδίας των ζώντων, αλλ΄ ακόμη και των απ΄ αιώνος νεκρών; Ποία άλλη ημέρα ανέτειλεν εις ημάς τοιούτον χαροποιόν φως, ώστε να φθάση έως και εις τα καταχθόνια του Άδου, να διασκεδάση εκείνο το παχύτατον σκότος όπου εκυρίευσε με μίαν θλιβεράν νύκτα το πλήθος όλον των προπατόρων μας; Ω ημέρα όντως λαμπρά, επειδή ανέτειλεν εις ημάς την παντελή ερήμωσιν του Άδου· ημέρα χαρμόσυνος, ωσάν όπου όχι μόνον των ζώντων παύει τα δάκρυα και τους αναστεναγνούς, αλλά μάλιστα των από κτίσεως κόσμου νεκρών.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

Xριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!!!

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Χρόνια σας πολλά και ευλογημένα!!!

Εκεί που δεν χτυπά η αναστάσιμη καμπάνα

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Χριστός Ανέστη! Η χαρμόσυνη αυτή ευχή θα ακουστεί αυτές τις ημέρες από κάθε ελληνικό και ορθόδοξο στόμα και θα φέρει σε όλους μας μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας. Για τον Ελληνισμό η ευχή, πέραν του αμιγώς χριστιανικού περιεχομένου, έχει και εθνική και ιστορική σημασία. Επί Τουρκοκρατίας οι υπόδουλοι πρόγονοί μας έριχναν στον αέρα τους αναστάσιμους πυροβολισμούς και φώναζαν «Χριστός Ανέστη» υπονοώντας βαθειά μέσα στη ψυχή τους ότι έρχεται η ώρα και για το περιπόθητο: «Η Ελλάς Ανέστη»

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Του Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων ΗΛΙΟΥ ΜΗΝΙΑΤΗ.

Εχάρησαν ουν οι μαθηταί, ιδόντες τον Κύριον (Ιωάν. κ: 20).

Συγχαίρω και εγώ μαζί σας, ω θείοι Μαθηταί του αναστάντος Δεσπότου· μάλιστα συγχαίρουσι μαζί σας όλοι οι χριστοφόροι λαοί, όπου είδασι τέλος πάντων το αγλαόν φως της λαμπροφόρου Κυριακής της Αναστάσεως. Χαίρει άνωθεν η τρισόλβιος πόλις, και περιτριγυρίζοντες τον Θρόνον του Βασιλέως των Δυνάμεων ψάλλουσι τον επινίκιον ύμνον οι Άγγελοι της ειρήνης. Χαίρει κάτωθεν ο ίδιος ο Άδης, και όλος αστράπτει εις την λαμπράν παρουσίαν του ανατείλαντος Ηλίου της δόξης, όπου φέρει ανέσπερον ημέραν ζωής προς τους λυπημένους Προπάτορας. Χαίρει λαμπροφορούσα η νύμφη του Χριστού Εκκλησία, και τον εκ Τάφου ως εκ παστάδος προελθόντα θείον Νυμφίον ευφραινομένη ασπάζεται. Άλλαξεν όψιν ο ίδιος Γολγοθάς, και εκεί όπου ήτο αξιοθρηνήτου τραγωδίας φοβερωτάτη σκηνή, έγινε παγκοσμίου ευφροσύνης ευκλεέστατον θέατρον. Ο Σταυρός, η λόγχη, ο ακάνθινος στέφανος, όργανα σκληρότατα των φρικτών παθημάτων, θεοπρεπώς ευκοσμούσι τον θρίαμβον του θείου Νικητού. Ο Τάφος, άχαρον κατοικητήριον της πρώην φθοράς, εφάνη ζωηφόρος θάλαμος αφθαρσίας· και αι πληγαί, πρόξενοι θανατηφόρου νεκρώσεως, είναι πηγαί αθανάτου ζωής. «Εχάρησαν ουν οι Μαθηταί ιδόντες τον Κύριον» (Ιωάν. κ: 20). Ας συγχαρούμεν και ημείς, ω λαμπροφόροι ακροαταί, και ας θαυμάσωμεν σήμερον της ενδόξου Αναστάσεως του Χριστού την θεόσδοτον χάριν. Τότε, όταν εκλείσθη η θύρα του Παραδείσου, από τον οποίον εξωρίσθη ο άνθρωπος, ανεώχθη ευθύς η πύλη της αμαρτίας, δια της οποίας εισήλθεν ο θάνατος εις τον κόσμον, εισήλθε συντροφιασμένος από την κατάραν και από την φθοράν. Εβασίλευσεν ωσάν τύραννος επάνω εις το ανθρώπινον γένος, όπου εβάστα αθλίως τον βαρύν ζυγόν με κόπον και μόχθον, και επλήρψνεν απαραιτήτως το βαρύτατον χρέος με την ζωήν. Πλην καθώς ο Αδάμ πρώτος από όλους τους ανθρώπους έσφαλεν, ούτω έπρεπεν ο Αδάμ πρώτος από όλους τους ανθρώπους να αποθάνη. Και μ΄ όλον τούτο, πρώτος από όλους, και απ΄ αυτόν τον Αδάμ, απέθανεν ο δίκαιος και άπταιστος Άβελ, φονευμένος από τον Κάϊν τον φθονερόν αδελφόν. Όμως δεν ήτο δίκαιον, καθώς από τον Αδάμ ήρχισεν η αμαρτία, από τον Αδάμ να αρχίση και ο θάνατος; Αλλά από τον Άβελ; Ακροαταί μου, κάθε βασίλειον τότε είναι μόνιμον και στερεόν, όταν είναι θεμελιωμένον επάνω εις το δίκαιον. Όταν βασιλεύη η δικαιοσύνη, και η αρχή της βασιλείας είναι βεβαία, και η διαμονή της βασιλείας είναι αιώνιος. Εξ εναντίας, το βασίλειον είναι πολλά αβέβαιον, όταν είναι άδικον, και είναι πολλά ολιγοχρόνιον, όταν είναι βίαιον. Όταν αρχινά από την αδικίαν, η αρχή του είναι σφαλερά και όταν κρατήται με την βίαν, είναι σιμά εις το τέλος· φυσικά το άδικον δεν κατορθούται, το βίαιον δεν διαμένει. Τώρα ιδέτε έργον υψηλόν της φιλανθρώπου προνοίας του Θεού· ο Θεός παρεχώρησε, και δεν απέθανε πρώτος ο Αδάμ, όστις πρώτος ήμαρτε (καθώς ήτο το δίκαιον), αλλ΄ απέθανε πρώτος ο άπταιστος Άβελ. Εδώ το βασίλειον του θανάτου ήρχισεν από αδικίαν, δια να έχη σφαλεράν την αρχήν. Όχι μόνον πρώτος απέθανεν ο άπταιστος Άβελ, αλλά απέθανεν όχι με θάνατον φυσικόν, αλλά με θάνατον βίαιον, φονευθείς από τον αδελφόν· εδώ το βασίλειον του θανάτου, όπου ήρχισε με την αδικίαν, είχεν ακόμη και την βίαν σύντροφον, δια να είναι σιμά εις το τέλος. Εβασίλευσε λοιπόν εις τον κόσμον ο θάνατος με ένα βασίλειον, και άδικον, δια να είναι αβέβαιον, και βίαιον, δια να είναι ολιγοχρόνιον. Τούτο είναι νόημα του μεγάλου Αθανασίου εις την ξα΄ ερωταπόκρισιν: «Ει γαρ Αδάμ πρώτος ετελεύτησεν, ισχυράν ο θάνατος αν την κρηπίδα έσχεν, ως πρώτον τον αμαρτήσαντα δεξάμενος· επειδή δε τον αδίκως ανηρημένον πρώτον εδέξατο, σφαλερόν έχει και σαθρόν αυτού το βασίλειον». Εφάνη ευθύς από την αρχήν, ότι ο θάνατος, αγκαλά και τύραννος, δεν είχεν επάνω εις το ανθρώπινον γένος αυτεξούσιον την βασιλείαν. Έφυγεν από τας χείρας του ο Ενώχ, όστις ζωντανός μετετέθη· έφυγεν ο Ηλίας, όστις με πύρινον άρμα ανέβη εις τον ουρανόν· ο αυτός ελύτρωσε από την τυραννίαν του θανάτου τον υιόν της Σαραφθείας και ο μαθητής του Ελισσαίος τον υιόν της Σωμανίτιδος. Ήλθεν επ΄ εσχάτων των ημερών ο σεσαρκωμένος υιός του Θεού, ο Κύριος των ζώντων και νεκρών, ο φοβερός καθαιρέτης του θανάτου, και του έδειξε πόσον είναι αδύνατος. Με ένα λόγον του επήρε την θυγατέρα του Ιαείρου, όπου ήδη ήτο αποθαμένη, και την ανέστησεν ως εξ ύπνου εις ζωήν· του επήρε τον υιόν της χήρας, όπου εφέρετο με τον κράββατον εις τον τάφον, και τον ήγειρε με την αφήν της χειρός· του επήρε τον Λάζαρον, οπού τέσσαρας ημέρας εκράτει δέσμιον ο Άδης και με μίαν φωνήν τον έσυρεν από την φθοράν· του επήρε τόσα σώματα των κεκοιμημένων Αγίων αποθαμένων, όπου εκράτει τόσον καιρόν, τα οποία έβγαλε ζωντανά από τους τάφους. Και τέλος πάντων καθείλε τον τύραννον, εθανάτωσε τον θάνατον, εσύγχυσε το βασίλειόν του, όταν τριήμερος ανέστη ενδόξως εκ των νεκρών. Ημείς οι απόγονοι του Αδάμ είμεθα ωσάν πουλία πιασμένοι εις εκείνην την δυστυχή παγίδα, οπού εκράτει ολούθεν στημένην ο θάνατος· εις την ίδιαν παγίδα έπεσε θεληματικώς και ο θεάνθρωπος Ιησούς εκουσίως αποθανών· αλλ΄ αυτός με την θείαν του δύναμιν συνέτριψε την παγίδα, επάταξεν αυτός πρώτος μετά την ένδοξόν Του Ανάστασιν, και ελύτρωσε και ημάς από του θανάτου το κράτος· «Η παγίς συνετρίβη και ημείς ερρύσθημεν, η βοήθεια ημών εν ονόματι Κυρίου» (Ψαλμ. ρκγ΄ 7-8). Ερρύσθημεν, ερρύσθημεν, δεν είμεθα πλέον αιχμάλωτοι του θανάτου· ημείς τον βλέπομεν, και πλέον δεν φοβούμεθα την αγριωπήν θέαν. Πριν της Αναστάσεως του Χριστού ο θάνατος ήτο φοβερός τω ανθρώπω· μετά την Ανάστασιν του Χριστού ο άνθρωπος είναι φοβερός τω θανάτω. Αφ΄ ου ενίκησε τον θάνατον ο αναστάς Ιησούς, τον καταφρονούσι θαρσαλέως και οι του Χριστού Μαθηταί. Ανάμεσα εις τους Μάρτυρας, μικρά μικρά παιδιά, τρυφεραί παρθένοι τον περιπαίζουσιν· αυτή είναι του αναστάντος Δεσπότου η δωρεά· τούτο είναι της ενδόξου Αναστάσεως το προνόμιον. Ανέστη Χριστός, και ενεκρώθη ο θάνατος. Ανέστη Χριστός, και ελύθη η φθορά. Ανέστη Χριστός και έπαυσεν η κατάρα· Ανέστη Χριστός και ανέτειλεν η αθανασία. Ανέστη Χριστός, και πάλιν ηνέωκται ο Παράδεισος. Που σου, θάνατε, νυν το κέντρον; Που σου, Άδη, το νίκος; Ημείς πίπτομεν ως θνητοί, αλλ΄ ημείς ανασταινόμεθα ως αθάνατοι· ημείς κλειόμεθα εις φυλακήν σκοτεινού μνήματος, αλλ΄ εκεί φθάνει να μας ζωογονήση της Δεσποτικής Αναστάσεως το μακάριον φως. Ημείς αναμένομεν θάνατον, αλλ΄ ημείς προσδοκώμενα θάνατον ζωήν, ης αρραβώνα μας έδωκεν η Ανάστασις του Σωτήρος. Χριστός Ανέστη. Το έργον ετελείωσα, ο δέδωκάς μοι ίνα ποιήσω, περίβλεπτε και εκλαμπροτάτη πολιτεία του περιφήμου Ναυπλίου και Άργους· λοιπόν απόκειταί μοι το της ευχαριστίας χρέος. Ευχαριστώ πρώτον, δια το πρώτον κάλεσμα έως τώρα· ευχαριστώ δια την εύνοιαν της καρδίας, δια την συνδρομήν της ακροάσεως, δια την υπομονήν, και ας ειπώ, δια την ευχαρίστησιν, με την οποίαν ηκούετε πάντα τα ευτελέστατα λόγιά μου. Αλλ΄ επειδή δεν φθάνει η δια λόγου ευχαριστία, κράζω συμβοηθόν την επιστασίαν της θείας Χάριτος. Ύψιστε θριαμβευτά του θανάτου, αιώνιε Νυμφίε των ψυχών ημών, θειότατε Ιησού, εις Σε στρέφεται η γλώσσα μου· εις Σε αγρυπνεί το πνεύμα μου· εις Σε αποθέτω τας ψυχάς των ποθητών τούτων ακροατών μου. Εκεί όπου εγώ έρριψα τον σπόρον της ευαγγελικής αληθείας Σου, πέμψον την ομβροτοκίαν της θείας Σου Χάριτος, δια να βλαστήση σωτηρίας καρπός. Δέξαι, ω θείε Λόγε, τους λόγους μου, ως λογικήν θυσίαν, οπού εγώ προσφέρω εις δόξαν του αγίου Σου Ονόματος, εις σωτηρίαν της αμαρτωλής μου ψυχής, και τούτου μου του ακροατηρίου. Εμφάνηθι νοερώς, να μας ευφράνης με το φως της ενδόξου Αναστάσεως· και αν εύρης τάχα κλεισμένας τας καρδίας μας, πέρασε όμως εκεί μέσα, καθώς επέρασες κεκλεισμένων των θυρών προς τους Μαθητάς Σου και έμπνευσον εκεί μέσα την χάριν του Αγίου Σου Πνεύματος, και της θείας Σου ειρήνης· ειπέ άλλην μίαν φοράν προς ημάς: «Ειρήνη υμίν. Λάβετε Πνεύμα Άγιον» (Ιωάν. κ: 21-22).

Ο Κοσμάς :

5. Γράφει ακόμα ο αγαπητός Misha:

Παράθεση:

«Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ποιμαίνεται ήδη με ράβδο σιδηρά παρά Κυρίου Παντοκράτορος κι ελπίζουμε να μετανοήσει και να σωθεί . Ο μητρ.Πειραιώς π.Σεραφείμ έκανε πρόσφατη γραπτή δήλωση όπου καταδικάζει τον αιρετικό Παπισμό και τον παναιρετικό Οικουμενισμό Στην ίδια γραμμή κινείται ο βοηθός επίσκοπος στην Μητρ.Πειραιώς πρώην Ν.Ζηλανδίας π.Ιωσήφ τοσο σε γραπτα κειμενα όσο και στα κηρυγματα του. ανάλογα φρονήματα έχουν δεκάδες ακόμα επισκόπων».

α. Την μεν περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου δεν θα σχολιάσω, σεβόμενος την ασθένειά του. 

β. Για την περίπτωση του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και «δεκάδων ακόμα επισκόπων», που λέει ο αδελφός Misha, ότι έχουν αντιπαπικά φρονήματα, αυτό μπορεί να είναι σωστό. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτε, αν δεν συνοδεύεται από ορισμένες συνέπειες. Τι να το κάνουμε, αν ένας επίσκοπος έχει αντιπαπικό φρόνημα, όμως δεν εκδηλώνει το φρόνημά του αυτό με έργα; Τι έκαναν οι επίσκοποι αυτοί, για τους οποίους ομιλεί ο Misha , όταν ήρθε ο Πάπας στην Ελλάδα; Σιώπησαν! Όπως σιώπησαν και για την γενομένη «Ένωση των Εκκλησιών» το 1965! 
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στο λόγο του προς Βαβύλα, λέγει, πώς γίνεται να μη κολασθή αυτός που κάνει ότι δεν βλέπει και σιωπά, όταν οι θεϊκοί νόμοι και κανόνες υβρίζονται; 

γ. Οι επίσκοποι που δεν παύουν την «κοινωνία» με τους αιρετικούς Λατινόφρονες, είναι και αυτοί αιρετικοί! Από όλους αυτούς, πρέπει να φεύγουν οι πιστοί. Ό άγιος Γερμανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, συμβουλεύει τους Κυπρίους Ορθοδόξους, που την εποχή της Φραγκοκρατίας της Κύπρου, οι παπικοί τους πίεζαν να έχουν «κοινωνία» με ιερείς, που υποτάχτηκαν σε Λατίνους επισκόπους: 

«Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, που κατοικούν στην Κύπρο, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς, που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία (που αυτοί λειτουργούν) να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεστε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι σας, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες (ιερείς και αρχιερείς). Ει δ΄ άλλως θα υποστήτε την ίδια κόλαση με αυτούς» ( P.G. 140, 620)!!!!

O Xpnstos :

Κάποιος ευσεβής παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει τον Παράδεισο και την κόλαση. Και ο Θεός συγκατένευσε στο αίτημά του και του έστειλε Άγγελό Tου να του δείξει αυτά που επιθυμούσε. 
Ο Άγγελος ξεκίνησε την "ξενάγηση" από την κόλαση. Άνοιξε την πόρτα και έβαλε τον ευσεβή άνθρωπο στο δωμάτιο που ήταν η κόλαση. Μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι στην μέση του οποίου βρισκόταν μία κατσαρόλα με ένα πολύ ωραίο αλλά απείραχτο φαγητό. Οι συνδαιτημόνες, κάθονταν γύρω γύρω, αλλά ήταν περίλυποι. Το πρόβλημά τους δεν ήταν τα κουτάλια. Είχαν κουτάλια μακριά γύρω στα 3 μέτρα, τα οποία έφταναν μεν στην κατσαρόλα με το φαγητό, στο κέντρο του τραπεζιού, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν λόγω του μήκους τους, να τα γυρίσουν πίσω στο στόμα τους ώστε να γευθούν το ωραίο φαγητό. 
Αυτή είναι η Κόλαση, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 

Στην συνέχεια, άνοιξε μιά άλλη πόρτα και τον έμπασε στον Παράδεισο. 'Ιδια ακριβώς διάταξη με την κόλαση: πάλι το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, με το ωραίο φαγητό στο κέντρο, οι συνδαιτυμόνες με τα μακριά κουτάλια, αλλά εδώ χαρούμενοι και χορτάτοι. 
Αυτός είναι ο Παράδεισος, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 
Μα πώς; απάντησε εκείνος. Είναι ακριβώς το ίδιο με την κόλαση. Πώς εδώ καταφέρνουν και είναι χορτάτοι και χαρούμενοι; 
Εδώ οι άνθρωποι έχουν μάθει να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Φτάνουν το φαγητό με τα μακριά κουτάλια, και στην συνέχεια το προσφέρουν στο στόμα του απέναντί τους. Το ίδιο κάνει και γι αυτούς ο απέναντι. Έτσι όλοι είναι χορτάτοι και χαρούμενοι. 


Μου άρεσε πολύ η ιστοριούλα και είπα να σας την μεταφέρω 

Χριστός Ανέστη!

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου.

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, αγαπητοί αδελφοί· και πάλιν θα είπω, χαίρετε· ο Κύριος είναι πλησίον μας, καμμία μέριμνα ας μη σας απασχολή. Ο Κύριος ηγέρθη εκ νεκρών και μαζί με Αυτόν και μέγα πλήθος Αγίων. Ας εορτάσωμεν λοιπόν με ευχαρίστησιν, αλλά και με σωφροσύνην. Διότι αυτή αληθώς είναι η ημέρα την οποίαν εδημιούργησεν ο Κύριος. Ας χαρώμεν λοιπόν ψυχικώς και ας ευφρανθώμεν πνευματικώς κατά την ημέραν αυτήν· ας διακηρύξωμεν εις τα πέρατα της οικουμένης την Ανάστασιν του Σωτήρος ημών ή, δια να είπω καλύτερον, την ιδικήν μας σωτηρίαν. Ας διακηρύξωμεν την σημασίαν της ημέρας της σωτηρίας ημών· ας διακηρύξωμεν ανά την οικουμένην την θανάτωσιν του διαβόλου, την αιχμαλωσίαν των ακαθάρτων δαιμόνων, την σωτηρίαν των Χριστιανών, την ανάστασιν των νεκρών. Διότι δια της Αναστάσεως του Χριστού εσβέσθη μεν η γέεννα του πυρός, τελειώνει δε ο ακοίμητος σκώληξ. Ο Άδης συνταράσσεται, ο διάβολος πενθεί, η αμαρτία νεκρούται, τα πονηρά πνεύματα εκδιώκονται, οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν επί της γης αναβαίνουσιν ήδη εις τον ουρανόν, οι ευρισκόμενοι εις τον Άδην νεκροί ελευθερώνονται από τα δεσμά του διαβόλου, και ευρισκόμενοι πλησίον του Θεού, λέγουν εις τον διάβολον: Που είναι, θάνατε, η νίκη σου; Που ευρίσκεται, Άδη, το κέντρον σου;

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ 9ΠΜ 3-4-2010 ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΘΗΝΑ