Xριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!!!

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Χρόνια σας πολλά και ευλογημένα!!!

Εκεί που δεν χτυπά η αναστάσιμη καμπάνα

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Χριστός Ανέστη! Η χαρμόσυνη αυτή ευχή θα ακουστεί αυτές τις ημέρες από κάθε ελληνικό και ορθόδοξο στόμα και θα φέρει σε όλους μας μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας. Για τον Ελληνισμό η ευχή, πέραν του αμιγώς χριστιανικού περιεχομένου, έχει και εθνική και ιστορική σημασία. Επί Τουρκοκρατίας οι υπόδουλοι πρόγονοί μας έριχναν στον αέρα τους αναστάσιμους πυροβολισμούς και φώναζαν «Χριστός Ανέστη» υπονοώντας βαθειά μέσα στη ψυχή τους ότι έρχεται η ώρα και για το περιπόθητο: «Η Ελλάς Ανέστη»

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Του Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων ΗΛΙΟΥ ΜΗΝΙΑΤΗ.

Εχάρησαν ουν οι μαθηταί, ιδόντες τον Κύριον (Ιωάν. κ: 20).

Συγχαίρω και εγώ μαζί σας, ω θείοι Μαθηταί του αναστάντος Δεσπότου· μάλιστα συγχαίρουσι μαζί σας όλοι οι χριστοφόροι λαοί, όπου είδασι τέλος πάντων το αγλαόν φως της λαμπροφόρου Κυριακής της Αναστάσεως. Χαίρει άνωθεν η τρισόλβιος πόλις, και περιτριγυρίζοντες τον Θρόνον του Βασιλέως των Δυνάμεων ψάλλουσι τον επινίκιον ύμνον οι Άγγελοι της ειρήνης. Χαίρει κάτωθεν ο ίδιος ο Άδης, και όλος αστράπτει εις την λαμπράν παρουσίαν του ανατείλαντος Ηλίου της δόξης, όπου φέρει ανέσπερον ημέραν ζωής προς τους λυπημένους Προπάτορας. Χαίρει λαμπροφορούσα η νύμφη του Χριστού Εκκλησία, και τον εκ Τάφου ως εκ παστάδος προελθόντα θείον Νυμφίον ευφραινομένη ασπάζεται. Άλλαξεν όψιν ο ίδιος Γολγοθάς, και εκεί όπου ήτο αξιοθρηνήτου τραγωδίας φοβερωτάτη σκηνή, έγινε παγκοσμίου ευφροσύνης ευκλεέστατον θέατρον. Ο Σταυρός, η λόγχη, ο ακάνθινος στέφανος, όργανα σκληρότατα των φρικτών παθημάτων, θεοπρεπώς ευκοσμούσι τον θρίαμβον του θείου Νικητού. Ο Τάφος, άχαρον κατοικητήριον της πρώην φθοράς, εφάνη ζωηφόρος θάλαμος αφθαρσίας· και αι πληγαί, πρόξενοι θανατηφόρου νεκρώσεως, είναι πηγαί αθανάτου ζωής. «Εχάρησαν ουν οι Μαθηταί ιδόντες τον Κύριον» (Ιωάν. κ: 20). Ας συγχαρούμεν και ημείς, ω λαμπροφόροι ακροαταί, και ας θαυμάσωμεν σήμερον της ενδόξου Αναστάσεως του Χριστού την θεόσδοτον χάριν. Τότε, όταν εκλείσθη η θύρα του Παραδείσου, από τον οποίον εξωρίσθη ο άνθρωπος, ανεώχθη ευθύς η πύλη της αμαρτίας, δια της οποίας εισήλθεν ο θάνατος εις τον κόσμον, εισήλθε συντροφιασμένος από την κατάραν και από την φθοράν. Εβασίλευσεν ωσάν τύραννος επάνω εις το ανθρώπινον γένος, όπου εβάστα αθλίως τον βαρύν ζυγόν με κόπον και μόχθον, και επλήρψνεν απαραιτήτως το βαρύτατον χρέος με την ζωήν. Πλην καθώς ο Αδάμ πρώτος από όλους τους ανθρώπους έσφαλεν, ούτω έπρεπεν ο Αδάμ πρώτος από όλους τους ανθρώπους να αποθάνη. Και μ΄ όλον τούτο, πρώτος από όλους, και απ΄ αυτόν τον Αδάμ, απέθανεν ο δίκαιος και άπταιστος Άβελ, φονευμένος από τον Κάϊν τον φθονερόν αδελφόν. Όμως δεν ήτο δίκαιον, καθώς από τον Αδάμ ήρχισεν η αμαρτία, από τον Αδάμ να αρχίση και ο θάνατος; Αλλά από τον Άβελ; Ακροαταί μου, κάθε βασίλειον τότε είναι μόνιμον και στερεόν, όταν είναι θεμελιωμένον επάνω εις το δίκαιον. Όταν βασιλεύη η δικαιοσύνη, και η αρχή της βασιλείας είναι βεβαία, και η διαμονή της βασιλείας είναι αιώνιος. Εξ εναντίας, το βασίλειον είναι πολλά αβέβαιον, όταν είναι άδικον, και είναι πολλά ολιγοχρόνιον, όταν είναι βίαιον. Όταν αρχινά από την αδικίαν, η αρχή του είναι σφαλερά και όταν κρατήται με την βίαν, είναι σιμά εις το τέλος· φυσικά το άδικον δεν κατορθούται, το βίαιον δεν διαμένει. Τώρα ιδέτε έργον υψηλόν της φιλανθρώπου προνοίας του Θεού· ο Θεός παρεχώρησε, και δεν απέθανε πρώτος ο Αδάμ, όστις πρώτος ήμαρτε (καθώς ήτο το δίκαιον), αλλ΄ απέθανε πρώτος ο άπταιστος Άβελ. Εδώ το βασίλειον του θανάτου ήρχισεν από αδικίαν, δια να έχη σφαλεράν την αρχήν. Όχι μόνον πρώτος απέθανεν ο άπταιστος Άβελ, αλλά απέθανεν όχι με θάνατον φυσικόν, αλλά με θάνατον βίαιον, φονευθείς από τον αδελφόν· εδώ το βασίλειον του θανάτου, όπου ήρχισε με την αδικίαν, είχεν ακόμη και την βίαν σύντροφον, δια να είναι σιμά εις το τέλος. Εβασίλευσε λοιπόν εις τον κόσμον ο θάνατος με ένα βασίλειον, και άδικον, δια να είναι αβέβαιον, και βίαιον, δια να είναι ολιγοχρόνιον. Τούτο είναι νόημα του μεγάλου Αθανασίου εις την ξα΄ ερωταπόκρισιν: «Ει γαρ Αδάμ πρώτος ετελεύτησεν, ισχυράν ο θάνατος αν την κρηπίδα έσχεν, ως πρώτον τον αμαρτήσαντα δεξάμενος· επειδή δε τον αδίκως ανηρημένον πρώτον εδέξατο, σφαλερόν έχει και σαθρόν αυτού το βασίλειον». Εφάνη ευθύς από την αρχήν, ότι ο θάνατος, αγκαλά και τύραννος, δεν είχεν επάνω εις το ανθρώπινον γένος αυτεξούσιον την βασιλείαν. Έφυγεν από τας χείρας του ο Ενώχ, όστις ζωντανός μετετέθη· έφυγεν ο Ηλίας, όστις με πύρινον άρμα ανέβη εις τον ουρανόν· ο αυτός ελύτρωσε από την τυραννίαν του θανάτου τον υιόν της Σαραφθείας και ο μαθητής του Ελισσαίος τον υιόν της Σωμανίτιδος. Ήλθεν επ΄ εσχάτων των ημερών ο σεσαρκωμένος υιός του Θεού, ο Κύριος των ζώντων και νεκρών, ο φοβερός καθαιρέτης του θανάτου, και του έδειξε πόσον είναι αδύνατος. Με ένα λόγον του επήρε την θυγατέρα του Ιαείρου, όπου ήδη ήτο αποθαμένη, και την ανέστησεν ως εξ ύπνου εις ζωήν· του επήρε τον υιόν της χήρας, όπου εφέρετο με τον κράββατον εις τον τάφον, και τον ήγειρε με την αφήν της χειρός· του επήρε τον Λάζαρον, οπού τέσσαρας ημέρας εκράτει δέσμιον ο Άδης και με μίαν φωνήν τον έσυρεν από την φθοράν· του επήρε τόσα σώματα των κεκοιμημένων Αγίων αποθαμένων, όπου εκράτει τόσον καιρόν, τα οποία έβγαλε ζωντανά από τους τάφους. Και τέλος πάντων καθείλε τον τύραννον, εθανάτωσε τον θάνατον, εσύγχυσε το βασίλειόν του, όταν τριήμερος ανέστη ενδόξως εκ των νεκρών. Ημείς οι απόγονοι του Αδάμ είμεθα ωσάν πουλία πιασμένοι εις εκείνην την δυστυχή παγίδα, οπού εκράτει ολούθεν στημένην ο θάνατος· εις την ίδιαν παγίδα έπεσε θεληματικώς και ο θεάνθρωπος Ιησούς εκουσίως αποθανών· αλλ΄ αυτός με την θείαν του δύναμιν συνέτριψε την παγίδα, επάταξεν αυτός πρώτος μετά την ένδοξόν Του Ανάστασιν, και ελύτρωσε και ημάς από του θανάτου το κράτος· «Η παγίς συνετρίβη και ημείς ερρύσθημεν, η βοήθεια ημών εν ονόματι Κυρίου» (Ψαλμ. ρκγ΄ 7-8). Ερρύσθημεν, ερρύσθημεν, δεν είμεθα πλέον αιχμάλωτοι του θανάτου· ημείς τον βλέπομεν, και πλέον δεν φοβούμεθα την αγριωπήν θέαν. Πριν της Αναστάσεως του Χριστού ο θάνατος ήτο φοβερός τω ανθρώπω· μετά την Ανάστασιν του Χριστού ο άνθρωπος είναι φοβερός τω θανάτω. Αφ΄ ου ενίκησε τον θάνατον ο αναστάς Ιησούς, τον καταφρονούσι θαρσαλέως και οι του Χριστού Μαθηταί. Ανάμεσα εις τους Μάρτυρας, μικρά μικρά παιδιά, τρυφεραί παρθένοι τον περιπαίζουσιν· αυτή είναι του αναστάντος Δεσπότου η δωρεά· τούτο είναι της ενδόξου Αναστάσεως το προνόμιον. Ανέστη Χριστός, και ενεκρώθη ο θάνατος. Ανέστη Χριστός, και ελύθη η φθορά. Ανέστη Χριστός και έπαυσεν η κατάρα· Ανέστη Χριστός και ανέτειλεν η αθανασία. Ανέστη Χριστός, και πάλιν ηνέωκται ο Παράδεισος. Που σου, θάνατε, νυν το κέντρον; Που σου, Άδη, το νίκος; Ημείς πίπτομεν ως θνητοί, αλλ΄ ημείς ανασταινόμεθα ως αθάνατοι· ημείς κλειόμεθα εις φυλακήν σκοτεινού μνήματος, αλλ΄ εκεί φθάνει να μας ζωογονήση της Δεσποτικής Αναστάσεως το μακάριον φως. Ημείς αναμένομεν θάνατον, αλλ΄ ημείς προσδοκώμενα θάνατον ζωήν, ης αρραβώνα μας έδωκεν η Ανάστασις του Σωτήρος. Χριστός Ανέστη. Το έργον ετελείωσα, ο δέδωκάς μοι ίνα ποιήσω, περίβλεπτε και εκλαμπροτάτη πολιτεία του περιφήμου Ναυπλίου και Άργους· λοιπόν απόκειταί μοι το της ευχαριστίας χρέος. Ευχαριστώ πρώτον, δια το πρώτον κάλεσμα έως τώρα· ευχαριστώ δια την εύνοιαν της καρδίας, δια την συνδρομήν της ακροάσεως, δια την υπομονήν, και ας ειπώ, δια την ευχαρίστησιν, με την οποίαν ηκούετε πάντα τα ευτελέστατα λόγιά μου. Αλλ΄ επειδή δεν φθάνει η δια λόγου ευχαριστία, κράζω συμβοηθόν την επιστασίαν της θείας Χάριτος. Ύψιστε θριαμβευτά του θανάτου, αιώνιε Νυμφίε των ψυχών ημών, θειότατε Ιησού, εις Σε στρέφεται η γλώσσα μου· εις Σε αγρυπνεί το πνεύμα μου· εις Σε αποθέτω τας ψυχάς των ποθητών τούτων ακροατών μου. Εκεί όπου εγώ έρριψα τον σπόρον της ευαγγελικής αληθείας Σου, πέμψον την ομβροτοκίαν της θείας Σου Χάριτος, δια να βλαστήση σωτηρίας καρπός. Δέξαι, ω θείε Λόγε, τους λόγους μου, ως λογικήν θυσίαν, οπού εγώ προσφέρω εις δόξαν του αγίου Σου Ονόματος, εις σωτηρίαν της αμαρτωλής μου ψυχής, και τούτου μου του ακροατηρίου. Εμφάνηθι νοερώς, να μας ευφράνης με το φως της ενδόξου Αναστάσεως· και αν εύρης τάχα κλεισμένας τας καρδίας μας, πέρασε όμως εκεί μέσα, καθώς επέρασες κεκλεισμένων των θυρών προς τους Μαθητάς Σου και έμπνευσον εκεί μέσα την χάριν του Αγίου Σου Πνεύματος, και της θείας Σου ειρήνης· ειπέ άλλην μίαν φοράν προς ημάς: «Ειρήνη υμίν. Λάβετε Πνεύμα Άγιον» (Ιωάν. κ: 21-22).

Ο Κοσμάς :

5. Γράφει ακόμα ο αγαπητός Misha:

Παράθεση:

«Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ποιμαίνεται ήδη με ράβδο σιδηρά παρά Κυρίου Παντοκράτορος κι ελπίζουμε να μετανοήσει και να σωθεί . Ο μητρ.Πειραιώς π.Σεραφείμ έκανε πρόσφατη γραπτή δήλωση όπου καταδικάζει τον αιρετικό Παπισμό και τον παναιρετικό Οικουμενισμό Στην ίδια γραμμή κινείται ο βοηθός επίσκοπος στην Μητρ.Πειραιώς πρώην Ν.Ζηλανδίας π.Ιωσήφ τοσο σε γραπτα κειμενα όσο και στα κηρυγματα του. ανάλογα φρονήματα έχουν δεκάδες ακόμα επισκόπων».

α. Την μεν περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου δεν θα σχολιάσω, σεβόμενος την ασθένειά του. 

β. Για την περίπτωση του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και «δεκάδων ακόμα επισκόπων», που λέει ο αδελφός Misha, ότι έχουν αντιπαπικά φρονήματα, αυτό μπορεί να είναι σωστό. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτε, αν δεν συνοδεύεται από ορισμένες συνέπειες. Τι να το κάνουμε, αν ένας επίσκοπος έχει αντιπαπικό φρόνημα, όμως δεν εκδηλώνει το φρόνημά του αυτό με έργα; Τι έκαναν οι επίσκοποι αυτοί, για τους οποίους ομιλεί ο Misha , όταν ήρθε ο Πάπας στην Ελλάδα; Σιώπησαν! Όπως σιώπησαν και για την γενομένη «Ένωση των Εκκλησιών» το 1965! 
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στο λόγο του προς Βαβύλα, λέγει, πώς γίνεται να μη κολασθή αυτός που κάνει ότι δεν βλέπει και σιωπά, όταν οι θεϊκοί νόμοι και κανόνες υβρίζονται; 

γ. Οι επίσκοποι που δεν παύουν την «κοινωνία» με τους αιρετικούς Λατινόφρονες, είναι και αυτοί αιρετικοί! Από όλους αυτούς, πρέπει να φεύγουν οι πιστοί. Ό άγιος Γερμανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, συμβουλεύει τους Κυπρίους Ορθοδόξους, που την εποχή της Φραγκοκρατίας της Κύπρου, οι παπικοί τους πίεζαν να έχουν «κοινωνία» με ιερείς, που υποτάχτηκαν σε Λατίνους επισκόπους: 

«Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, που κατοικούν στην Κύπρο, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς, που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία (που αυτοί λειτουργούν) να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεστε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι σας, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες (ιερείς και αρχιερείς). Ει δ΄ άλλως θα υποστήτε την ίδια κόλαση με αυτούς» ( P.G. 140, 620)!!!!

O Xpnstos :

Κάποιος ευσεβής παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει τον Παράδεισο και την κόλαση. Και ο Θεός συγκατένευσε στο αίτημά του και του έστειλε Άγγελό Tου να του δείξει αυτά που επιθυμούσε. 
Ο Άγγελος ξεκίνησε την "ξενάγηση" από την κόλαση. Άνοιξε την πόρτα και έβαλε τον ευσεβή άνθρωπο στο δωμάτιο που ήταν η κόλαση. Μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι στην μέση του οποίου βρισκόταν μία κατσαρόλα με ένα πολύ ωραίο αλλά απείραχτο φαγητό. Οι συνδαιτημόνες, κάθονταν γύρω γύρω, αλλά ήταν περίλυποι. Το πρόβλημά τους δεν ήταν τα κουτάλια. Είχαν κουτάλια μακριά γύρω στα 3 μέτρα, τα οποία έφταναν μεν στην κατσαρόλα με το φαγητό, στο κέντρο του τραπεζιού, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν λόγω του μήκους τους, να τα γυρίσουν πίσω στο στόμα τους ώστε να γευθούν το ωραίο φαγητό. 
Αυτή είναι η Κόλαση, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 

Στην συνέχεια, άνοιξε μιά άλλη πόρτα και τον έμπασε στον Παράδεισο. 'Ιδια ακριβώς διάταξη με την κόλαση: πάλι το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, με το ωραίο φαγητό στο κέντρο, οι συνδαιτυμόνες με τα μακριά κουτάλια, αλλά εδώ χαρούμενοι και χορτάτοι. 
Αυτός είναι ο Παράδεισος, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 
Μα πώς; απάντησε εκείνος. Είναι ακριβώς το ίδιο με την κόλαση. Πώς εδώ καταφέρνουν και είναι χορτάτοι και χαρούμενοι; 
Εδώ οι άνθρωποι έχουν μάθει να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Φτάνουν το φαγητό με τα μακριά κουτάλια, και στην συνέχεια το προσφέρουν στο στόμα του απέναντί τους. Το ίδιο κάνει και γι αυτούς ο απέναντι. Έτσι όλοι είναι χορτάτοι και χαρούμενοι. 


Μου άρεσε πολύ η ιστοριούλα και είπα να σας την μεταφέρω 

Χριστός Ανέστη!

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου.

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, αγαπητοί αδελφοί· και πάλιν θα είπω, χαίρετε· ο Κύριος είναι πλησίον μας, καμμία μέριμνα ας μη σας απασχολή. Ο Κύριος ηγέρθη εκ νεκρών και μαζί με Αυτόν και μέγα πλήθος Αγίων. Ας εορτάσωμεν λοιπόν με ευχαρίστησιν, αλλά και με σωφροσύνην. Διότι αυτή αληθώς είναι η ημέρα την οποίαν εδημιούργησεν ο Κύριος. Ας χαρώμεν λοιπόν ψυχικώς και ας ευφρανθώμεν πνευματικώς κατά την ημέραν αυτήν· ας διακηρύξωμεν εις τα πέρατα της οικουμένης την Ανάστασιν του Σωτήρος ημών ή, δια να είπω καλύτερον, την ιδικήν μας σωτηρίαν. Ας διακηρύξωμεν την σημασίαν της ημέρας της σωτηρίας ημών· ας διακηρύξωμεν ανά την οικουμένην την θανάτωσιν του διαβόλου, την αιχμαλωσίαν των ακαθάρτων δαιμόνων, την σωτηρίαν των Χριστιανών, την ανάστασιν των νεκρών. Διότι δια της Αναστάσεως του Χριστού εσβέσθη μεν η γέεννα του πυρός, τελειώνει δε ο ακοίμητος σκώληξ. Ο Άδης συνταράσσεται, ο διάβολος πενθεί, η αμαρτία νεκρούται, τα πονηρά πνεύματα εκδιώκονται, οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν επί της γης αναβαίνουσιν ήδη εις τον ουρανόν, οι ευρισκόμενοι εις τον Άδην νεκροί ελευθερώνονται από τα δεσμά του διαβόλου, και ευρισκόμενοι πλησίον του Θεού, λέγουν εις τον διάβολον: Που είναι, θάνατε, η νίκη σου; Που ευρίσκεται, Άδη, το κέντρον σου;

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ 9ΠΜ 3-4-2010 ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΘΗΝΑ

Ίνα ώσιν εν

Κυπριανός Χριστοδουλίδης :

"9 ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, (...) 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς"

KX
Ου περί του κόσμου ερωτώ αλλά περί ων δέδωκάς μοι. Οι οικουμενιστές είναι οι εκ του κόσμου, νομίζουν δε ότι ισχύει και γι΄ αυτούς το "ίνα ώσιν εν". Πλανώνται και πλανούν τους αδαείς. 

Τήρησον αυτούς, λέγει, αλλά ποιούς όμως; Ποιοι είναι αυτοί; 

"οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι". Περί ων δέδωκάς μοι, αυτούς που εσύ μου έδωσες, παρακαλεί ο Κύριος τον Πατέρα, τήρησέ τους στην ενότητα "ίνα ώσιν εν". Άλλοι δεν έχουν θέση, δεν μπορούν οι διαστροφείς της αλήθειας να μιλούν ή να διδάσκουν περί της των πάντων ενώσεως.

Οι αιρετικοί, όπως όλα τα παραχαράσσουν, δεν θα μπορούσαν αυτό να το αφήσουν. Με την αγαπολογία και τη σχεσιολογία και την ψυχοθεολογία πάνε να μας ενώσουν.

Φεύγε και σώζου.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΩΔΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου.

Ευλόγησον Δέσποτα.

Ει τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως. Ει τις δούλος ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού. Ει τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νυν το δηνάριον. Ει τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα. Ει τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω. Ει τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω· και γαρ ουδέν ζημιούται. Ει τις υστέρησεν εις την ενάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων. Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα· φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον, καθάπερ και τον πρώτον. Αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης. Και τον ύστερον ελεεί, και τον πρώτον θεραπεύει. Κακείνω δίδωσι, και τούτω χαρίζεται. Και τα έργα δέχεται, και την γνώμην ασπάζεται. Και την πράξιν τιμά, και την πρόθεσιν επαινεί. Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών· και πρώτοι και δεύτεροι, τον μισθόν απολαύετε. Πλούσιοι και πένητες, μετ΄ αλλήλων χορεύσατε. Εγκρατείς και ράθυμοι, την ημέραν τιμήσατε. Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύετε του συμποσίου της Πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν· εφάνη γαρ η κοινή Βασιλεία. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γαρ εκ του Τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσε γαρ ημάς του Σωτήρος ο θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ΄ αυτού κατεχόμενος. Εσκύλευσε τον Άδην, ο κατελθών εις τον Άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της Σαρκός Αυτού· και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν. Ο Άδης, φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω. Επικράνθη, και γαρ κατηργήθη. Επικράνθη, και γαρ ενεπαίχθη. Επικράνθη, και γαρ ενεκρώθη. Επικράνθη, και γαρ καθηρέθη. Επικράνθη, και γαρ εδεσμεύθη. Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν· έλαβε γην και συνήντησεν ουρανώ. Έλαβεν, όπερ έβλεπε, και πέπτωκεν, όθεν ουκ έβλεπε. Που σου, θάνατε, το κέντρον; Που σου, Άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός, και συ καταβέβλησαι. Ανέστη Χριστός, και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός, και χαίρουσιν Άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Περὶ τῆς Ἑνότητος τῶν «Ἐκκλησιῶν»

Κύριε Διευθυντά,

Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ Χριστὸς προσευχόμενος στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆς παρακάλεσε τὸν Πατέρα Θεὸ (Ἰωάν. ιζ´ 21): «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν»• καὶ αὐτὸ οἱ Οἰκουμενισταὶ τὸ κάνανε λάβαρο καὶ σημαία γιὰ τὴν ἐπιφανειακή,   περιφερειακή καὶ ἄνευ οὐσίας ἕνωση τῶν αἱρετικῶν, παπικῶν, μονοφυσιτῶν   καὶ προτεσταντῶν μετὰ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς  Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων χωρὶς νὰ μπαίνουν στὸ βαθύτερο νόημα καὶ στὴν οὐσία τῆς προσευχῆς αὐτῆς, γιὰ νὰ πετύχουν τὸν σκοπό τους. Περικόβουν τὶς φράσεις, γιὰ νὰ μὴ ἀποδίδουν τὸ ὁλοκληρωμένο νόημα καὶ νὰ δίδουν τὴν κατεύθυνση, ποὺ αὐτοὶ θέλουν.        

Γιατὶ ὁ Χριστὸς συνεχίζει μετὰ τὸ «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, καθὼς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας».

Πῶς οἱ μαθηταὶ καὶ ὅλοι οἱ ὀπαδοί του θὰ εἶναι «ἕν»; Σὲ τί ἦταν ὁ Πατέρας ἕνα μὲ τὸν Χριστὸν καὶ Υἱόν του; Ὁπωσδήποτε ἦταν ὁμοούσιος τῷ Πατρί, ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς (Ἰωάν. ι´ 30) εἶχε πεῖ: «Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμέν». Θεὸς ὁ Πατήρ, Θεὸς καὶ ὁ Υἱός, Θεὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι, μαθηταὶ καὶ ὀπαδοί του δὲν εἶναι θεοί, γιὰ νὰ εἶναι ἕν κατὰ τὴν οὐσία. Ἄρα κάτι ἄλλο θὰ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δίνει τὴν ἀπάντησι γράφοντας:

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ λόγο του, ποὺ ἐκφωνήθηκε τὸ Μέγα Σάββατο γράφει:

 «Ἔπρεπε νὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ σὲ αὐτούς, ποὺ βρίσκονται στὸν ἅδη καὶ νὰ τοὺς φανερωθεῖ τὸ μεγάλο αὐτὸ σχέδιο τῆς   σωτηρίας, καὶ νὰ τοὺς δοθεῖ τελειωτικὴ ἐλευθερία ἀπὸ τοὺς δαίμονες, ποὺ   τοὺς αἰχμαλώτιζαν, καθὼς καὶ ὁ ἁγιασμὸς καὶ οἱ ὑποσχέσεις γιὰ τὰ    μελλοντικὰ ἀγαθά. Λοιπόν, ἔπρεπε ὁ Χριστὸς νὰ κατεβεῖ μέχρι καὶ στὸν ἅδη.   Ἀλλὰ καὶ ὅλα αὐτὰ νὰ γίνουν μὲ ἀρετή, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν πραγματοποιεῖται τίποτε ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ…

Καὶ εὐδόκησε νὰ κατεβεῖ ἐκεῖ (ὁ Κύριος), ὅπου ριχθήκαμε ἐμεῖς, ὥστε νὰ μᾶς ξαναφέρει πίσω. Ἦταν ὁ μόνος, ποὺ φάνηκε ἐλεύθερος ἀνάμεσα στοὺς νεκρούς, γιατί κατέβηκε ἐκεῖ μὲ ζωντανὸ πνεῦμα, καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ ἄστραφτε μὲ θεῖο φῶς καὶ κατεῖχε δύναμη, ποὺ δίνει ζωή, γιὰ νὰ φωτίσει αὐτούς, ποὺ    κάθονται στὸ σκοτάδι καὶ νὰ ζωοποιήσει στὸ πνεῦμα αὐτούς, ποὺ ἐκεῖ θὰ πίστευαν σὲ Αὐτόν».

Ο Χριστός αναστημένος εμφανίζεται "εν ετέρα μορφή".

http://anastasiosk.blogspot.ca/

Η Μαρία η Μαγδαληνή, στον κήπο του μνημείου, Τον περνάει για κηπουρό. 
Οι δυό οδοιπόροι, στο δρόμο για την Εμμαούς, Τον νομίζουν τυχαίο διαβάτη. 
Οι μαθητές, που ψαρεύουν στην Τιβεριάδα, τον ακούνε να τους ζητάει κάτι "βρώσιμον" και δεν υποψιάζονται πάλι πως είναι Αυτός που τους περιμένει στην όχθη. 
Όλοι Τον ανακαλύπτουν ξαφνικά και αυτονόητα, αλλά αφού αρχικά πλανηθούν. 
Είναι ο γνώριμος "υιός του ανθρώπου", αλλά "εν ετέρα μορφή". 
Αυτή η ετερότητα μένει απροσδιόριστη στις ευαγγελικές διηγήσεις. 
Ωστόσο, αν και άρρητη, μοιάζει γνωστή και αυτονόητη για την εμπειρία της Εκκλησίας. 
Είναι η μορφή του "εκ νεκρών ζώντος", η ανθρωπότητα στον καινούργιο τρόπο υπάρξεως, που έχει περάσει μέσα από τον θάνατο, που έχει πατήσει "θανάτω" τον θάνατο. 
Για να βεβαιώσει την Ανάστασή Του ο Χριστός δείχνει στους έντρομους μαθητές τα σημάδια του θανάτου στο σώμα Του. 
Αυτό το σώμα έχει προσλάβει το θάνατο και τον έχει μεταποιήσει σε ζωή η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι, απλά και μόνο, η επιβίωση ενός προσώπου μετά τον θάνατο, μια κάποια θαυματουργική νεκρανάσταση που προεκτείνεται στο φυσικό βίο. 
Είναι η "κατάποσις του θνητού υπό της ζωής", είναι ο θάνατος μεταποιημένος σε ζωή, είναι ένας άλλος τρόπος υπάρξεως του ανθρώπου. 
Στα όριά του ο άνθρωπος δεν αλλάζει φύση ή πρόσωπο, ωστόσο, η καινούργια του ύπαρξη δεν μπορεί να είναι παρά "εν ετέρα μορφή". 
Το αναστημένο σώμα του Χριστού είναι η καινούργια ανθρωπότητα, ο νέος Αδάμ-είναι η Εκκλησία, που αποδέχεται το θάνατο με την κατάδυση στο νερό του βαφτίσματος κι αργότερα με τη μετάνοια και την άσκηση και συνανίσταται με το Χριστό πατώντας το θάνατο. 
Είναι ο κάθε άνθρωπος που δέχτηκε να πεθάνει ως φυσική ατομικότητα και εγωκεντρική μονάδα, και αναστήθηκε ως πρόσωπο, σε κοινωνία και αγαπητική σχέση μέσα στην Εκκλησία. 
Μόνο που η καινούργια αυτή ανθρωπότητα, οι πρώτοι καρποί της καθολικής μας ανάστασης, οι άγιοι της Εκκλησίας, κυκλοφορούν ανάμεσά μας "εν ετέρα μορφή". 
Εμφανίζονται στα μάτια μας ή επιμένουμε να τους ερμηνεύουμε ως ηθικά, απλώς, πρότυπα, ακραίες περιπτώσεις άσκησης και αυταπάρνησης, ακατανόητες για την κοινωνική μας θρησκευτικότητα, που περιμένει πάντοτε την Ανάσταση σαν κοσμική σωτηρία: "ημείς ηλπίζομεν ότι αυτός εστίν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ". 
Η πραγματικότητα της Ανάστασης μας διαφεύγει, γιατί δεν ξέρουμε να ψηλαφίσουμε τα σημάδια του θανάτου, δεν ξέρουμε να αναγνωρίσουμε την αλήθεια της ζωής, το μοναδικό τρόπο υπάρξεως, στην αποδοχή του θανάτου. 
Γι' αυτό και οι "εκ νεκρών ζώντες" περνάνε από το βίο μας απαρατήρητοι "εν ετέρα μορφή". 
Ο αναστημένος Χριστός εισέρχεται στο υπερώο της Ιερουσαλήμ "των θυρών κεκλεισμένων"- όταν όλες οι θύρες της προσδοκίας του Μεσσία έχουν πια σφαλιστεί. 
Όταν απελπιστούμε πραγματικά για όλες τις μεσσιανικές μας επιδιώξεις, όταν πεισθούμε για την ουτοπία όλων των κοινωνικών, ηθικολογικών, ανακαινιστικών μας οραμάτων, όταν τα προγράμματα ευζωίας αποδειχθούν στα μάτια μας σκιές και είδωλα ζωής, όταν, δηλαδή, ψηλαφίσουμε το θάνατο του ανθρώπου, τότε είναι η ώρα της Ανάστασης. 
Η Ανάσταση έρχεται μυστικά, "εκκύπτουσα ωσεί όρθρος". 
Θα έχουμε ίσως δαπανήσει μια ολόκληρη πορεία ζωής με ατέλειωτες ηθικολογικές συζητήσεις, με αναπάντητους φόβους και απελπισμούς και μεσσιανικές προσδοκίες, ως την εσπέρα που σε κάποια Εμμαούς, ο Αναστημένος Χριστός θα αποκαλυφθεί "εν τη κλάσει του άρτου". 
Στην απλή κίνηση της ευλογίας του άρτου και του οίνου, που συντελείται αδιάκοπα μέσα στην Εκκλησία, θα αναγνωρίσουμε τότε τη δυνατότητα της αναστημένης ζωής. 
Λίγο ψωμί και λίγο κρασί, που είναι η άρνηση και ο θάνατος της λογικής μας, των θεωριών μας περί "υπερτάτου όντος", των αποδείξεων περί υπάρξεως Θεού, των οργανωτικών μας συστημάτων για την ανάπλαση της κοινωνίας, αυτό το λίγο ψωμί και το λίγο κρασί είναι ο αναστημένος Χριστός. 
"Εν ετέρα μορφή". 
Η ετερότητα της μορφής του Αναστημένου Χριστού είναι το κλειδί της όντως ζωής η αποκρυπτογράφησή της είναι η είσοδος στη ζωή. 
Η είσοδος δεν είναι μόνο στενή, μοιάζει συχνά "κεκλεισμένη". 
Την κλείνουν τα πάθη μας, το απελπισμένο μας γάντζωμα στις επιφάσεις της ζωής, στην εγωκεντρική μας εξασφάλιση. 
Μόνο αν όλα αυτά νεκρωθούν, όχι θεωρητικά, αλλά πάνω στο ίδιο το κορμί μας, μόνο με έκτυπα τα σημάδια του θανάτου στο σώμα μας, μπορούμε να μπούμε, "των θυρών κεκλεισμένων", στη ζωή. Πριν από μας έχει εισέλθει ο Αναστημένος Χριστός. 
Αυτός κάνει δυνατή την είσοδό μας. 
Η ετερότητα της μορφής Του αποκαλύπτει το μυστικό της εισόδου: είναι ο "εκ νεκρών ζων". 
Τα σημάδια του θανάτου στο σώμα μας, η άσκηση, η αυταπάρνηση, η αγαπητική αυτοπροσφορά, είναι σημάδια της δικής του ζωής, που έχει πατήσει "θανάτω" τον θάνατο. 
Γι' αυτή την είσοδο στη ζωή, πρόσκληση ανοιχτή και αμετάθετη είναι ο πασχαλινός όρθρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας: 
"Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών". 
Αυτή η χαρά, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, μας κατακλύζει καθώς προσερχόμαστε με μια μικρή φλόγα ελπίδας στη λαμπάδα μας και στην καρδιά μας- αυτή η χαρά είναι η ζωή, είναι η Ανάσταση. 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς στὴν ὁμιλία του εἰς τὸ Ἅγιον Σάββατον σημειώνει:

 «Ὁ Νῶε, ὅταν κλεινόταν στὴν κιβωτὸ κι ἔσωζε μὲ τὸ ξύλο τὰ σπέρματα τοῦ δευτέρου   κόσμου, γινόμενος πάλι ἀρχὴ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προτύπωνε τὸ Χριστό, ποὺ ἐνταφιαζόταν ἑκούσια, ποὺ καθάρισε τὴν ἁμαρτία μὲ τὸ ἀνάμικτο αἷμα μὲ νερό, ποὺ   ἀνάβλυσε ἀπὸ τὴν πλευρά του καὶ ποὺ ἔσωσε μὲ τὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ ὅλο τὸ γένος μας  κι ἔγινε ἀρχηγὸς κι ὁδηγὸς κοινοῦ βίου καὶ νέας πολιτείας. Ὁ Ἀβραὰμ ὁ μέγας  Πατριάρχης ὁδηγώντας σὲ ὁλοκαύτωση τὸν Ἰσαάκ, ποὺ τοῦ εἶχε δοθεῖ ἀπὸ ὑπόσχεση  καὶ τὸν ἀφοροῦσαν οἱ ὑποσχέσεις, προανήγγειλε φανερὰ τὴν σφαγὴ τοῦ Κυρίου. Κι ὁ Ἰσαὰκ βέβαια χαρίζεται στὸν πατέρα του ζωντανὸς ἀπὸ τὸν Θεό, ἐνῶ ἕνα ἀρνί, ποὺ   εἶχαν μπλεχτεῖ τὰ κέρατά του σὲ ἕνα θάμνο Σαβέκ, ἀντικατέστησε τὸ σφάγιο. Καὶ γίνεται  τὸ διπλὸ μυστήριο, τοῦ κριαριοῦ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ ἀληθινὸς τύπος τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας».

Μας πηγαίνουν δια απάλειψιν του Σταυρού από την σημαίαν μας!

Είναι ὁλοφάνερο πὼς ἡ χριστιανομάχος Εὐρώπη ἐφαρμόζει τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ,  προκειμένου νὰ ἀποχριστιανοποιήσει τὴν ἀποστατημένη Δύση. Κόψε – κόψε, τελικὰ  δὲ θὰ μείνει τίποτε! Ἀλλὰ Δύση εἶναι (τὴν ἔκαναν νὰ εἶναι) καὶ ἡ Ἑλλάδα. Θὰ θυμοῦνται  οἱ ἀναγνῶστες μας τὴ φράση τοῦ ἀλήστου μνήμης «ἐθνάρχη» ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τὴν  Δύσιν», ὁ ὁποῖος ἤξερε πολὺ καλὰ τί ἔλεγε! Αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ Δύση θέλει νὰ  «ξεμπερδεύει» μὲ τὸ Σταυρὸ στὶς σημαῖες, ὅσων κρατῶν ἔχουν στὶς σημαῖες τους τὸ  ἱερὸ σύμβολο! Ἡ δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπάλειψη τοῦ Σταυροῦ, γελοία ὅπως πάντα: Νὰ μὴ «καταδυναστεύονται τὰ δικαιώματα ὅσων πολιτῶν δὲν εἶναι χριστιανοί»! Οἱ ἐδῶ  στὴ Χώρα μας ἐθνομηδενιστὲς καὶ χριστιανομάχοι «τρίβουν τὰ χέρια» τους ἀπὸ κάτι τέτοιες ἀποφάσεις τῶν εὐρωπαίων μηδενιστῶν. Κάποιοι δήμαρχοι μάλιστα ἄρχισαν   νὰ ὑλοποιοῦν τὴν ἀπόφαση, πρὶν σταλεῖ ἐπίσημα ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ κέντρα.               
Ἀνάρτησαν σημαῖες κατὰ τὴν 25η Μαρτίου, χωρὶς Σταυρό, μὲ μακριὲς μπλὲ λωρίδες!  Βλέπετε τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ, τοὺς ἐνοχλεῖ, ὅσο ἐνοχλεῖ καὶ τὸ σατανᾶ, καὶ γιʼ  αὐτὸ δὲν θέλουν νὰ τὸ ἀντικρίζουν. Ἀφαίρεσαν κατʼ ἀρχὰς οἱ «ἀπριλιανοὶ» δικτάτορες  τοῦ δῆθεν «ἑλληνοχριστιανισμοῦ» τους τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ κοντό τῆς σημαίας καὶ  ἔβαλαν τὴ σφαῖρα, δηλαδὴ τὸν οἰκουμενισμό. Ἡ «ἐθνοσωτήρια» κυβέρνηση τοῦ  «ἐθνάρχη» περιόρισε τὸ Σταυρὸ σὲ μία γωνία τῆς σημαίας, νὰ δείχνει ὅσο τὸ δυνατὸ μικρότερος! Τώρα ἔρχεται τὸ «μπουγιουρντὶ» τῆς «φωτισμένης Ἑσπερίας» νὰ  ἀφαιρέσει ἐντελῶς τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ ἐθνικό μας σύμβολο! Τὸ μόνο πού τοὺς μένει  εἶναι τώρα νὰ «στολίσουν» τὴ σημαία μας μὲ ἀποκρυφιστικὰ σύμβολα τῆς «Νέας  Ἐποχῆς»! Ἔχουν νομίζετε ἀναστολὲς νὰ τὸ πραγματοποιήσουν;    Ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἔχουν!

«Ο.Τ.»

Εκλογές Μητροπολιτών χωρίς το Άγιον Πνεύμα.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοί  Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν συνέρχεται ἡ Ἱεραρχία γιά τήν   ἐκλογή νέου Μητροπολίτου σέ κάποια περιοχή, ἀντιμετωπίζουν τό θέμα μέ ἀσυγχώρητη ἐπιπολαιότητα. Δέν ἀνησυχοῦν καί δέν ἀγωνιοῦν γιά τό ποιός θα ἐκλεγεῖ. Οὔτε καί θέλουν  νά πληροφορηθοῦν οἱ ἴδιοι γιά τόν ποιόν πρέπει νά ψηφίσουν, ἀλλά ἁπλῶς ἀκολουθοῦν  τήν ἰδιοτελῆ γραμμή, πού δίνει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἤ κάποια ὁμοιογενής ὁμάδα Μητροπολιτῶν (Σεραφειμικῶν ἤ Χριστοδουλικῶν). Ἡ τακτική αὐτή εἶναι ἀπαράδεκτη, γιατί καταργεῖ  τή δυνατότητα νά ἐκλέγονται Μητροπολίτες θεοφοβούμενοι καί ἄξιοι κληρικοί. Ἴσως  κάποιος νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ὅλοι οἱ ὑποψήφιοι εἶναι ἄξιοι καί θεοφοβούμενοι, ἀφοῦ εἶναι ἐγγεγραμμένοι στόν κατάλογο τῶν πρός ἀρχιερατείαν, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπό τήν Ἱερά    Σύνοδο. Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ὄχι, χίλιες φορές ὄχι. Δέν εἶναι ὅλοι ἄξιοι. Δέν πρέπει νά παραθεωροῦμε τό εὐόλισθον τοῦ ἀνθρωπίνου χαρακτῆρος. Ἐνδεχομένως, ὅταν προτάθηκαν στήν Ἱερά Σύνοδο νά ἦταν ἄξιοι γιά Ἀρχιερεῖς. Μέ τήν πάροδο ὅμως τῶν  ἐτῶν, μπορεῖ νά συνέβησαν πολλά ἁμαρτωλά στή ζωή τους. Γι᾽ αὐτό οἱ ἐκλέκτορες Μητροπολίτες πρέπει νά ἔχουν πληροφόρηση, να εἶναι ἄγρυπνοι καί νά μή συμβιβάζονται  μέ τίς ὑποδείξεις ἰδιοτελῶν συναδέλφων τους, οἱ ὁποῖοι θέλουν ὁπωσδήποτε νά ἐκλεγοῦν  οἱ δικοί τους ἄνθρωποι. Δυστυχῶς, ἡ κακή κατάσταση διαιωνίζεται καί τά προβλήματα  στήν Ἐκκλησία μας πολλαπλασιάζονται! Καί νά σκεφθεῖ κανείς ὅτι θεωρητικά ὅλοι οἱ    Ἀρχιερεῖς ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει να ἀλλάξει ὁ τρόπος ἐκλογῆς τῶν Μητροπολιτῶν, ἀλλά    καί ὅλοι ἐπιμένουν καί ἀναπαύονται στόν ἰσχύοντα τρόπο, γιατί ἔτσι πετυχαίνουν     εὐκολώτερα αὐτό πού ἐπιθυμοῦν, πάντα εἰς βάρος τῆς βελτίωσης τῶν ἐκκλησιαστικῶν   μας πραγμάτων. Τό τί γίνεται στό προεκλογικό παρασκήνιο δέν εἶναι εὐχάριστο νά τό περιγράψει κανείς. Ἀτέλειωτα τηλεφωνήματα, συνεννοήσεις καί ὑποσχέσεις, ἐπισκέψεις  καί παρεμβάσεις πολιτικῶν και πολλά ἄλλα. Μιά ἀπαράδεκτη τακτική, πού ἀποκαλύπτει  τά κριτήρια τῶν περισσοτέρων Μητροπολιτῶν. Ἀπογοητευτική εἶναι καί ἡ ἐμφάνιση  μερικῶν παλαιότερων Μητροπολιτῶν, πού ἔχουν καλή φήμη καί εἶναι ἀξιοσέβαστοι,  ἀλλά ὑποστηρίζουν ὑποψηφίους, πού δέν ἔχουν τήν ἔξωθεν καλή μαρτυρία! Τί νά πεῖ  κανείς; Εἴμαστε πολύ πίσω. Κινούμαστε μέ ὁδηγό τίς προσωπικές μας ἐπιλογές καί ὄχι  μέ ὁδηγό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο συχνά ἐπικαλούμαστε καί μονίμως ἀρνούμαστε!  Τελικά, μπορεῖ νά ἀλλάξει κάτι στήν Ἐκκλησία; Εἶναι δυνατό; Προφανῶς μέ τούς  σημερινούς ὑπεύθυνους ὄχι. Γιατί δέν τό θέλουν καί δέν μποροῦν. Ἔχουν ζήσει  δεκάδες χρόνια μέσα σε αὐτή τήν κατάσταση καί τήν ἔχουν συνηθίσει. Δέν βλέπουν  κάτι πιό φωτεινό, πιό καθαρό καί πιό ἁγνό.

«Ο. Τ.»

Μεγάλη Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Σήμερα, Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, η ημέρα των Αγίων Παθών του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.

Σήμερα το πρωί τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Δεσποτικών Ωρών, που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστό. Η Πρώτη ώρα αντιστοιχεί με την ανατολή του ήλιου, η Τρίτη γύρω στις 9:30 το πρωί, η Έκτη το μεσημέρι και η Εννάτη με τη δύση του ήλιου. Ακολουθεί ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως από το Σταυρό. Προτού ολοκληρωθεί η ακολουθία προβάλλει ο Επιτάφιος. Τότε ψέλνεται το δοξαστικό των αποστίχων: «Σε τον αναβαλλόμενόν, το φως ώσπερ ιμάτιον, καθελών Ιωσήφ από του ξύλου, συν Νικοδήμω, και θεωρήσας νεκρόν γυμνόν άταφον, ευσυμπάθητον θρήνον αναλαβών, οδυρόμενος έλεγεν. Οίμοι γλυκύτατε Ιησού! Ον προ μικρού ο ήλιος, εν Σταυρώ εκυμαίνετο, … Μεγαλύνω τα πάθη σου, υμνολογώ και την Ταφήν σου, συν τη Αναστάσει κραυγάζων. Κύριε δόξα σοι».

Απόψε το βράδυ τελείται ο όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου. Ο Επιτάφιος. Ο Χριστός βρίσκεται στον Άδη και κηρύσσει ανάσταση. Τα εγκώμια είναι πολύ οικεία στους πιστούς: «Η  ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο συγκατάβαση δοξάζουσαι την σην».

Μετά την πρώτη συγκατάβαση του Θεού, την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, τώρα έχουμε την δεύτερη συγκατάβαση του Θεανθρώπου, με την κάθοδο στον άδη. 
Μετά την περιφορά του Επιταφίου επιτελείται ο ενταφιασμός επί της Αγίας Τραπέζης, η οποία θεωρείται ο Τάφος του Χριστού.

«Των Αγγέλων ο δήμος κατεπλάγη ορών σε, εν νεκροίς λογισθέντα, του θανάτου δε Σωτήρ, την ισχύν καθελόντα… και εξ Άδου πάντας ελευθερώσαντα».

Η χαρμολύπη κυριαρχεί. Θάνατος και ανάσταση. Προσδοκούμε την ανάσταση μας από τα πάθη και τις δοκιμασίες της πατρίδας μας. Προσδοκούμε την ζωή, το φως και τη χαρά που εκπηγάζουν από τον Τάφο του Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού.

http://www.churchofcyprus.org.cy/article.php?articleID=3159

Οι πικροί καρποί των συμπροσευχών.

Τά τελευταῖα γεγονότα στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τό συνεχιζόμενο κατήφορο τῶν οἰκουμενιστῶν, μοῦ θύμισαν τήν ἀφετηρία τῶν παρανομιῶν αὐτῶν, πού ἦταν ἡ  αὐθαίρετος καί παράνομος ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων τό 1965. Τότε οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες προέβλεψαν ποῦ θά μᾶς ὁδηγήση ἡ παρανομία αὐτή, καί διέκοψαν ἐπί ἑπταετίαν τό μνημόσυνο τοῦ οἰ κουμενιστοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα. Ἐάν ἡ πρώτη παράνομη            ὑποχώρηση τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας, μέ τάς δύο ἐγκυκλίους τοῦ 1902 καί τοῦ 1920,   ἐπέφερε στήν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας, το μεγάλο τραῦμα τοῦ ἡμερολογιακοῦ σχίσματος, ἡ δεύτερη, αὐθαίρετη, προδοτική καί παράνομη ὑποχώρηση, ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων, τί μᾶς ἐπιφυλάσσει;                                                                                                        
Ἤδη τρυγοῦμε τούς πρώτους πικρούς καρπούς, τῶν παράνομων συλλειτουργιῶν καί συμπροσευ χῶν μέ τούς αἱρετικούς παπικούς. Καί ἐάν ἐφησυχάσουμε καί βαπτίσουμε τίς παρανομίες αὐτές, «φιλοφρονήσεις», γρήγορα θά ὁ δη γηθοῦμε στό χάος τῆς  ψευδοενώσεως τῆς ὀρθοδοξίας μέ τήν αἱρετική ἐκκλησία τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, μέ  τραγικές συνέπειες γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας.                                                       
Μετά ἀπό πενῆντα χρόνια ἀνούσιων διαλόγων, Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ, γι᾽ αὐτά πού  μᾶς ἑνώνουν! κατέληξαν στό συμπέρασμα ὅτι και οἱ δύο «Ἐκκλησίες» εἶναι «ἀδελφές» καί κατέχουν τήν «ἀλήθεια». Γι᾽ αὐτές τίς προκλήσεις τῶν οἰκουμενιστῶν ἡ πλειονότης τῶν  ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔδωσε ἕνα ἠχηρό ράπισμα κατά τῶν οἰκουμενιστῶν ὑπογράφοντας τήν «Ὁμολογία πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». Γιά τήν διακοπή τοῦ ὀλισθηροῦ αὐτοῦ δρόμου χρειάζεται ἐπαγρύπνηση, ἀγώνας, προσευχή καί φώτιση ἀπό τόν Κύριον ἡμῶν  Ἰησοῦν Χριστόν.

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ

Μοναχός Νικόλαος

Καρυές Ἁγίου Ὄρους

Ο Κοσμάς :

4. Συνεχίζοντας ο αδελφός Misha γράφει:

Παράθεση:

Η Ελλαδική Εκκλησία παραμένει Ορθόδοξη παρά τις στραβοτιμονιές ορισμένων επισκόπων της.

Ά, εδώ, αγαπητέ Misha δεν θα συμφωνήσω!
Έχω, πολλούς λόγους, τους οποίους μπορώ να επικαλεσθώ ανά πάσα στιγμή υπέρ της αντίθετης με τη δική σου γνώμης μου.
Αν δεν είχα πεισθεί ότι η Εκκλησία αυτή δεν ορθοτομεί, δεν θα είχα ποτέ αποτειχιστεί! Δυό λόγια μόνο θα πω.

α. Σε προηγούμενη καταχώρησή μου στην ιστοσελίδα αυτή στις 28.10.2007, έχω γράψει:

«Η “εκκλησία" του Νέου Ημερολογίου είναι Ορθόδοξη, ή όχι!
Νομίζω, ότι το θέμα αυτό είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο.
Νομίζω, ότι δεν υπάρχει καλοδιάθετος Νεοημερολογίτης, που να μη
θεωρεί αίρεση τόσο τον Παπισμό, όσο και τον Οικουμενισμό!
Νομίζω, ότι δεν υπάρχει ειλικρινής Νεοημερολογίτης, που να μην πιστεύει ότι ο μασόνος Αθηναγόρας, ο και ραβίνος χρηματίσας ως Μητροπολίτης Κέρκυρας, που υπόγραψε την “Ένωση των Εκκλησιών”, ήταν ένας μεγάλος αιρετικός!
Νομίζω, ότι δεν υπάρχει καλόπιστος Νεοημερολογίτης, που να μη δέχεται ότι οι διάδοχοί του, Δημήτριος και Βαρθολομαίος, που δήλωσαν ότι ακολουθούν τον Αθηναγόρα, είναι εξ ίσου με αυτόν αιρετικοί!

Ποιός μπορεί να διαφωνήσει, ότι εφόσον οι επίσκοποι μιας Εκκλησίας είναι αιρετικοί, αιρετική είναι και η Εκκλησία αυτή»;

β. Από τη στιγμή, που ο Πατριάρχης Αθηναγόρας έκανε την «Ένωση των Εκκλησιών» με τον πάπα Παύλο 6ο το 1965 και οι διάδοχοί του Δημήτριος και Βαρθολομαίος δήλωσαν, ότι ακολουθούν τη γραμμή του και υλοποιούν την Ένωση αυτή, όλες οι Εκκλησίες που έχουν «κοινωνία» με το Πατριαρχείο Κων/πόλεως, όπως είναι και η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος, έπαυσαν πλέον να είναι Ορθόδοξες!

Είναι χαρακτηριστική η ομολογία του Αθηναγόρα, που περιέχεται σε επιστολή του που έστειλε το 1971 στον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, επικρίνοντας τους θεολόγους της Ελλάδας, που ήταν αντίθετοι στην Ένωση με τον Παπισμό. Έγραφε:

«Εις ταύτην αντιτίθενται οι Θεολόγοι ημών, και δεν λέγουσιν ημίν, πως εννοούσι την αποκατάστασιν των πραγμάτων μεταξύ των δύο πρεσβυγενών Εκκλησιών, εκτός εάν προτιμώσι την διαιώνισιν της διαιρέσεως.
Ουδέ απαντώσιν εις το ερώτημα: Αφού διά της άρσεως του Σχίσματος, την 7ην Δεκεμβρίου 1965, επανήλθομεν αυτομάτως εις την προ του 1054 εποχήν....»!

Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, αντί να εξαναστεί και καταγγείλει την «άρση του σχίσματος», δηλ. την γενόμενη «Ένωση των Εκκλησιών», που ομολόγησε ο Αθηναγόρας, έκρυψε την επιστολή αυτή και αποσιώπησε το θέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανακήρυξε τον αιρετικό Αθηναγόρα σε .... «προφηταπόστολο»!

γ. Δεν ήταν μόνο ο Αθηναγόρας αιρετικός. Είναι και οι διάδοχοί του Δημήτριος και Βαρθολομαίος, με τους οποίους η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος είχε και έχει πλήρη «κοινωνία». Ο Βαρθολομαίος π.χ. έχει δηλώσει ότι η Ορθοδοξία και ο Παπισμός αποτελούν «το ενιαίον σώμα του Χριστού» (Επίσκεψις φ. 499)!

Στις 4 Νοέμβριο 1994 στην «Παγκόσμια Διάσκεψη Θρησκείας και Ειρήνης»
στην Ιταλία διακήρυξε: « Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί και Κομφουκιανοί, ήλθε ο καιρός όχι απλώς για προσέγγιση, αλλά για μιά συμμαχία και συλλογική προσπάθεια», για «να συντελέσωμε όλοι μας στην προώθηση των πνευματικών αρχών του Οικουμενισμού, της αδελφωσύνης και της ειρήνης», εφόσον όμως «είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού» (Επίσκεψις 30.11. 94)!!

Αναφερόμενος δε στους προμάχους της Ορθοδοξίας, που αντέστησαν στις αιρέσεις των Φράγκων, οι οποίοι σχίστηκαν από την Εκκλησία, ο Βαρθολομαίος τους καλεί σε μετάνοια, λέγων: «...... η μετάνοια ημών (= των Ορθοδόξων) δια το παρελθόν είναι απαραίτητος. Δεν πρέπει να σπαταλήσωμεν τον χρόνον εις αναζητήσεις ευθυνών. Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλά οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (Εκκλ. Αλήθεια 16. 12. 1998)!!

Μία Εκκλησία είναι Ορθόδοξη, ή αιρετική, ανάλογα με τους επισκόπους της, αν είναι Ορθόδοξοι, ή αιρετικοί!

δ) Αιρετική Εκκλησία είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, λόγω των αιρετικών Πατριαρχών του. Αιρετικές όμως είναι και οι λοιπές Εκκλησίες, που «κοινωνούν» με το αιρετικό Πατριαρχείο. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποφαίνεται: «Ει τις ακοινωνήτω καν εν οίκω συνεύξηται αφοριζέσθω, και ο ακοινωνήτοις κοινωνών ακοινώνητος έστε, και ο αιρετικόν δεχόμενος τοις αυτοίς εγκλήμασιν υπόκειται» !!
Ο δε άγιος Μάρκος ο Ευγενικός επισημαίνει: «άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι σύνοδοι, πάσαι αι θείαι γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διϊστασθαι»!

Μπορεί, λοιπόν, να έχει κάποιος αμφιβολία, ότι η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος έπαυσε να είναι Ορθόδοξη;

Εγκώμια Επιτάφιου Θρήνου Μεγάλης Παρασκευής

π. Θε­ό­δω­ρου Ζή­ση :

Δι­α­θρη­σκει­α­κὲς Συ­ναν­τήσεις, Ἄρ­νη­σις τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου καὶ προ­σβο­λὴ τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων.

 «Ἂς μᾶς ξε­κα­θα­ρί­σουν λοι­πὸν με­ρι­κοὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὶ ἡ­γέ­τες ὅ­τι ἔ­χουν προ­σχω­ρή­σει σ' αὐ­τὴν τὴν “προ­ο­δευ­τι­κὴ” ἄ­πο­ψη, γι­ὰ νὰ κα­θο­ρί­σου­με καὶ ἐ­μεῖς τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τί τους, τὴν ὁ­ποί­α οὕ­τως ἢ ἄλ­λως εἴ­μα­στε ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νοι νὰ κα­θο­ρί­σου­με, δι­ό­τι δι­α­φο­ρε­τι­κά, κοι­νω­νοῦ­με καὶ ἐ­μεῖς “τοῖς ἔρ­γοις αὐ­τῶν τοῖς πο­νη­ροῖς” (Β' Ἰ­ω. 11). Ἐ­μεῖς ἐ­πι­θυ­μοῦ­με νὰ ἔ­χου­με κοι­νω­νί­α ὄ­χι πρὸς τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους, ἀλ­λὰ πρὸς τοὺς ἁ­γί­ους καὶ πι­στοὺς ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, νὰ πι­στεύ­ου­με ὅ­πως ἐ­πί­στευ­αν ὅ­λοι οἱ πρὸ ἡ­μῶν Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες, στοὺς ὁ­ποί­ους πει­θό­με­θα καὶ ὑ­πα­κού­ου­με» 

Η ΣΤΑΥΡΩΣΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

+Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης

Υπάρχουν διάφοροι θέσεις, πολλαί «γωνίαι οπτικαί» και διάφορα όργανα θεωρήσεως των δύο μεγαλυτέρων και συγκλονιστικωτέρων, των δύο μοναδικών και όντως ανεπαναλήπτων γεγονότων εντός της ανθρωπίνης ιστορίας. Των γεγονότων της Σταυρώσεως και Αναστάσεως του Χριστού. Δύο εξ αυτών των θέσεων και οπτικών γωνιών, των περισσότερον χρησιμοποιουμένων, είναι η Ιστορία και η Πίστις. Δια της Ιστορίας δαμάζεται ο νους και υποτάσσεται εις την φωνήν της.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ

Του A. Παπαδιαμάντη

Ὅπως τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.

Μετὰ δύο ἡμέρας οἱ σκοτωμένοι, πέντε ἢ ἓξ τὸν ἀριθμόν, ἐκομίζοντο εἰς Ἀθήνας. Εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ νέου ἐκείνου ὅλοι οἱ φρικώδεις περίεργοι εἶδον ἐντυπωμένον, πιστωμένον τὸν γέλωτα. Οὔτ᾿ ἐπρόφθασεν, ὁ εὐτυχὴς ἄνθρωπος, νὰ αἰσθανθῇ τὴν πικρίαν τοῦ βέλους, ἀλλ᾿ ὁ θάνατος τοῦ ἦλθε μυστηριώδης, γλυκύς, πρὸ τῆς ἀλγηδόνος.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more