Ο Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος - Το μυστικό της αγάπης προς τον Θεόν

Όλους τους πιστούς οφείλομε να τους βλέπομε σαν ένα και να σκεπτόμαστε ότι στον κάθε ένα από αυτούς είναι ο Χριστός. Και νά έχομε για τον καθένα τέτοια αγάπη, ώστε να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσομε γιά χάρη του και την ζωή μας. Γιατί οφείλομε να μη λέμε, ούτε να θεωρούμε κανένα άνθρωπο κακό, αλλά όλους να τους βλέπομε ως καλούς. Κι αν δεις έναν αδελφό να ενοχλείται από πάθη, να μην τον μισήσεις αυτόν, μίσησε τα πάθη που τον πολεμούν. Κι αν τον δεις να τυραννείται από επιθυμίες και συνήθειες προηγούμενων αμαρτιών, περισσότερο σπλαχνίσου τον, μην τυχόν δοκιμάσεις και σύ πειρασμό, αφού είναι από υλικό πού εύκολα γυρίζει από τό καλό στο κακό. Η Αγάπη προς τον αδελφό σε προετοιμάζει να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό. Το μυστικό, λοιπόν, της αγάπης προς τον Θεό είναι η αγάπη προς τον αδελφό. Γιατί, αν δεν αγαπάς τον αδελφό σου που τον βλέπεις, πώς είναι δυνατόν να αγαπάς τον Θεό που δεν Τον βλέπεις; "Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, όν εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πώς δύναται αγαπάν;"

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

π. Αθανασίου Μυτιληναίου-Παραβολή Ασώτου Υιού

Simeron Wordpress

Οι αποκλεισμένοι της "θρησκευτικής ορθότητας"

 http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Λογοκρισία καὶ φίμωση κατὰ τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» ἀπὸ χριστιανικοὺς, ἀλλὰ ἀνελευθέρους καὶ ἐλεγχομένους ἱστοτόπους.

Γιὰ νὰ καταδείξουμε ἀκόμη μία φορὰ —ὥστε νὰ καταλάβουν ὅλοι τὰ συμβαίνοντα εἰς τὴν ὑπὸ οἰκουμενιστικὴ κατοχὴ εὑρισκομένη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, σήμερα— πόση ἀγάπη καὶ δημοκρατία καὶ ἐλευθερία πνέει σὲ κάποιους ἱστοτόπους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα θέλουν νὰ λέγονται «χριστιανικοί», ἀναφέρουμε ἕνα ἀκόμα φασιστικὸ κροῦσμα λογοκρισίας καὶ φιμώσεως ἐναντίον τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» (ΦΕΚΦ) καὶ τῶν μελῶν της.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι χρόνια τώρα, κατόπιν «ἄνωθεν» ὁδηγίας-ἐντολῆς, καλοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ μᾶς ἔχουν ἀποκλείσει ἀπὸ τοὺς ἱστοτόπους ποὺ κατέχουν ἢ διευθύνουν, ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει καὶ μὲ ὅλα τὰ ἔντυπα μέσα ποὺ χαρακτηρίζονται ὡς χριστιανικά!... Δὲν ἀναρτοῦν-δημοσιεύουν κείμενά μας καὶ εἰδήσεις περὶ τῶν ἐκδηλώσεών μας καὶ ἄλλων δραστηριοτήτων μας.

Κρίνουν οἱ καλοὶ ἀδελφοὶ ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι πληροῦν τὰ κριτήρια τῆς αὐθεντικῆς καὶ ἀνόθευτης Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, ἐφόσον κάνουν ὑπακοὴ σὲ «καθεστωτικοὺς» δεσπότες καὶ γέροντες καὶ πανεπιστημιακοὺς καθηγητές. Ἀλλὰ κρίνουν ὅτι ἐμεῖς δὲν πληροῦμε αὐτὰ τὰ κριτήρια, ἐπειδὴ προσπαθοῦμε νὰ κάνουμε ὑπακοὴ μὲ συνέπεια εἰς τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, εἰς τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ εἰς τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ ἐπειδὴ βάσει αὐτῶν ἐλέγχουμε τοὺς ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας δεσπότες καὶ γέροντες καὶ καθηγητὲς οἰκουμενιστές, κατονομάζοντάς τους, γιὰ τὴν προσχώρησή τους εἰς τὴν παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ· ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἐπίσης ἐλέγχουμε τοὺς ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς δεσπότες καὶ γέροντες καὶ καθηγητὲς γιὰ τὴν ἄτολμη καὶ χλιαρὴ καὶ ἐπαμφοτερίζουσα καὶ —ὄχι σπανίως— αἱρετίζουσα στάση τους ἔναντι τῶν οἰκουμενιστῶν. Ἐνεργώντας ὅμως ὅπως οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διαχρονικῶς μᾶς διδάσκουν μὲ τοὺς λόγους τους καὶ μᾶς ὑποδεικνύουν μὲ τὶς πράξεις τους κατὰ τῶν αἱρέσεων καὶ ἔναντι τῶν αἱρετικῶν. Δηλαδὴ μᾶς ἀπορρίπτουν ἐπειδὴ κάνουμε ὑπακοὴ εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Μέγα Ἀρχιερέα τῆς Ἐκκλησίας Του, καὶ ὄχι εἰς τὸν ὅποιον σύγχρονο μεγαλοσχήμονα καὶ βαρὺ ὄνομα φέροντα δεσπότη καὶ γέροντα καὶ καθηγητή!...

Δὲν θέλουν λοιπόν, οἱ καλοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, νὰ μολύνουν τοὺς ἱστοτόπους τους μὲ τὰ κείμενά μας καὶ τὶς δράσεις μας. Ὅλα τὰ δικά μας κείμενα εἶναι ἀκατάλληλα· ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις καὶ οἱ δράσεις μας ἀπορριπτέες. Μόνον ποὺ ποτὲ δὲν ἔκαναν τὸν κόπο νὰ μᾶς ἐξηγήσουν, μὲ ἐν Χριστῷ ἀδελφικὸ τρόπο καὶ μὲ ἁγιοΠατερικὸ λόγο, ποῦ παρεκκλίνουμε, ποῦ λαθεύουμε, ποῦ ἀστοχοῦμε. Προσοχή: μὲ ἁγιοΠατερικὴ ἀναφορὰ καὶ ἐπιχειρηματολογία· ὄχι μὲ προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ δεσποτοκρατικὲς ἐπιβολὲς καὶ ἐπιβoυλές, ὅπως ἔπραξαν οἱ δύο συντάκτες τοῦ ἀτεκμηρίωτου καὶ ἐπιπόλαιου φληναφήματος τοῦ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων Γραφείου τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς κατὰ τῆς περὶ Ἀποτειχίσεως καὶ τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Α&Β Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἁγιοΠατερικῶς τεκμηριωμένης καὶ στοιχειοθετημένης διατριβῆς τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ!!!

Σήμερα, ὅμως, τὸ κακό παράγινε καὶ ἐμεῖς ἁπλῶς καταγγέλλουμε, ὅτι δημοσίευσαν κείμενο τοῦ μητροπ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ ἐναντίον μας, καὶ μάλιστα ἀπαντητικὸ σὲ κείμενό μας ποὺ οἱ καλοὶ ἀδελφοὶ δὲν δημοσίευσαν (μὲ τιμητικὴ ἐξαίρεση τὸν ἱστότοπο aktines.blogspot.com), μὲ τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος μᾶς προέτρεπε: «Παρακαλῶ τοὺς ἀγαπητοὺς ἐν Κυρίῳ ἀδελφοὺς νὰ καταθέσουν ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ μίαν ἔστω δήλωσή μου ἢ ἀποδοχὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ».

Ὅμως, ἡ πολύπαθος καὶ πολύπλαγκτος ἀγάπη τους, οἱ δημοκρατικὲς εὐαισθησίες τους καὶ οἱ περὶ ἐλευθερίας τοῦ λόγου τοποθετήσεις τους, τὶς ὁποῖες ἐκλεκτικὰ καὶ ἐπιλεκτικὰ ἐφαρμόζουν οἱ καλοὶ ἀδελφοί, ἀκατασχέτως μπουρδολογώντας συνήθως περὶ «διαλόγου» καὶ «σεβασμοῦ τῶν ἀντιθέτων ἀπόψεων», δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ δημοσιεύσουν καὶ τὴν δική μας ἀπάντηση, παρότι κι αὐτὸς ὁ μητροπ. Πειραιῶς, τὸ κείμενο τοῦ ὁποίου ἐδημοσίευσαν, μᾶς προέτρεπε καὶ τὸ ζητοῦσε, ὅπως δὲν δημοσίευσαν καὶ τὸ κείμενό μας εἰς τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος ἀπαντοῦσε!!!

Μᾶς ἀπαγορεύουν καὶ μᾶς ἀποκλείουν μὲ «ἄψογη» δεοντολογικῶς φασίζουσα συμπεριφορά, οἱ καλοὶ ἀδελφοί, νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὶς θέσεις μας καὶ τὴν Ἕνωσή μας καὶ τὸν ἑαυτό μας, ποὺ ὁ μητροπ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ κακοπροαιρέτως παραποιεῖ καὶ βαναύσως κακοποιεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, πολὺ καλὰ γνωρίζοντας ὅτι οἱ θέσεις μας καὶ οἱ ἀπόψεις μας θὰ τύχουν μικρῆς ἢ καὶ μηδαμινῆς δημοσιότητος, κατὰ σύστημα καὶ αὐταρέσκως παίζοντας ἐν οὐ παικτοῖς.

Ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση καὶ τὴν φίμωσή μας τῆς διαδικτυακῆς καὶ ἔντυπης ἐξορίας μας, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ προσευχὴ γιὰ τὴν Ἀλήθεια Του καὶ τὴν Ἀγάπη Του, ἁγιοΠατερικῶς ἐπιμένοντες

Φιλορθόδοξος Ἕνωσις «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»
Θεσσαλονίκη, 8 Μαρτίου 2013

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Το σχίσμα άρχισε, όταν ο Καρλομάγνος αγνόησε και τους δύο Πάπες, τον Αδριανό Α' και τον Λέοντα Γ', για δογματικά θέματα και αποφάσισε, ότι οι Ανατολικοί Ρωμαίοι δεν ήσαν ούτε Ορθόδοξοι, ούτε Ρωμαίοι. Επισήμως, αυτή η Φραγκική πρόκληση απαντήθηκε στην Η' Οικουμενική Σύνοδο το 879 και από τα πέντε Ρωμαϊκά Πατριαρχεία, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Παλάιάς Ρώμης.

Δεν υπήρχε σχίσμα μεταξύ των Ρωμαίων της Παλαιάς και Νέας Ρώμης κατά τη διάρκεια των δυόμισυ αιώνων Φραγκικού και Γερμανικού ελέγχου στην Παπική Ρωμανία. Το αποκαλούμενο σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως ήταν, στην πραγματικότητα, η εισαγωγή στην Παλαιά Ρώμη του σχίσματος, που προκλήθηκε από τον Καρλομάγνο και μεταφέρθηκε εκεί από τους Φράγκους και Γερμανούς, που κατέλαβαν τον παπικό θρόνο.

Η ατμόσφαιρα για το διάλογο μεταξύ Παλαιάς και Νέας Ρώμης μπορεί να καθαρισθεί, με την συνειδητοποίηση του ότι η ονομαζόμενη Γαλλική Επανάσταση δεν διέφερε στην ουσία από την ονομαζόμενη Ελληνική Επανάσταση. Η μία ήταν εξέγερση Ρωμαίων εναντίον των Φράγκων κατακτητών τους, και η άλλη εξέγερση Ρωμαίων εναντίον των Τούρκων κατακτητών τους.

Θα αποδεικνυόταν, ότι υπάρχει πολύ ισχυρότερη ενότητα μεταξύ των Ρωμαίων, που εκτείνονται από τον Ατλαντικό ως τη Μέση Ανατολή, απ' όση ενότητα μπορεί να υπάρξει μεταξύ εκείνων, που εργάζονται για μια ένωση, βασισμένη μόνο στην Ευρώπη του Καρλομάγνου.

      

      Συνεχίζεται.

SIMONOPETRA - PSALM 110

Παράδεισος η Εκκλησία.

Σε μια ομιλία του “ Περί μετανοίας” ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι:  

“ Ποιο λιμάνι υπάρχει ωσάν την Εκκλησία; Ποιος Παράδεισος μοιάζει με την δική σας σύναξη; Δεν υπάρχει εδώ φίδι, που σχεδιάζει το κακόν, αλλά ο Χριστός, που σχεδιάζει την μυστηριακήν ζωήν. Δεν υπάρχει η Εύα, που ρίχνει κάτω με τρικλοποδιά, αλλά η Εκκλησία, που ανορθώνει. Δεν υπάρχουν εδώ φύλλα δένδρων, αλλά ο καρπός του πνεύματος. Δεν υπάρχει εδώ φράχτης με αγκάθια, αλλά αμπέλι θαλερόν. Εάν βρω ένα αγκάθι, το μετατρέπω σε ελιά, διότι όσα υπάρχουν εδώ δεν έχουν το αναγκαστικόν αδιέξοδον της φύσεως, αλλά έχουν τιμηθή με την ελευθερίαν, της μετά ώριμον σκέψιν, αποφάσεως. Εάν δέ βρω έναν λύκον, τον μεταβάλλω σε πρόβατον, χωρίς να μεταβάλλω την φύσιν, αλλά μετατρέπω την απόφασιν”.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Φραγγέψαμε.

Οἱ πρόγονοί μας ἐδημιούργησαν τόν θαυμάσιο πολιτισμό τῆς Ρωμιοσύνης τοῦ Βυζαντίου,

κορυφαῖο, μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο πολιτισμό. Αὐτόν τόν πολιτισμό ἐπέλεξαν νά ἀσπασθοῦν καί να ἀναπτύξουν μέ τίς δικές τους σημαντικές συμβολές οἱ σλαβικοί λαοί καί ἡ Ρουμανία, μέ συνέπεια, ὅπως διαπιστώνει ὁ Obolensky στο ὁμότιτλο ἔργο του,

νά ὑπάρχει μία «Βυζαντινή Κοινοπολιτεία»  λαῶν καί ἐθνῶν μέ ἑνωτικό στοιχεῖο τον ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό. Δημιουργός ἀρχή καί ρίζα αὐτῆς τῆς ἰσχυρῆς κοινοπολιτείας εἶναι ὁ Μέγας Φώτιος. Ἐμεῖς ἀντί νά ἐνισχύσουμε τούς δεσμούς μας μέ αὐτούς τούς

ὁμοδόξους λαούς, ἔχουμε δυστυχῶς στραμμένα τά μάτια μας πρός την Δύση, πρός τόν πάπα καί προς τούς Φράγκους, οἱ ὁποῖοι διαχρονικά μᾶς ἀποδέχονται μόνον ἄν φραγγέψουμε. Παλαιότερα εἶχα γράψει ἕνα βιβλίο μέ τίτλο «Φραγγέψαμε». Φίλος Ἁγιορείτης μοναχός μέ συνεβούλευσε ὅτι ἴσως καλύτερα θά ἦταν ὁ τίτλος νά εἶχε και ἐρωτηματικό, ὥστε νά φαίνεται ὅτι δέν ἔχουν ὅλα φραγγέψει, κάτι ἔχει ἀπομείνει. Σήμερα πιστεύω μέ την ταχύτατη πορεία τῶν πολιτιστικῶν καταστροφικῶν διεργασιῶν ὅτι δεν χρειάζεται ἐρωτηματικό, ὅτι ὄχι μόνο ἡ παιδεία μας, ἀλλά καί ἡ θεολογία καί ἡ Ἐκκλησία, μέ τό κίνημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

καί τόν ἄκριτο φιλοπαπισμό, μέ τά πρωτοφανῆ ἀντικανονικά καί ἀντορθόδοξα ἀνοίγματα πρός τό Βατικανό και πρός τό προτεσταντικό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, ἔχουν δυστυχῶς φραγγέψει. Πολιτιστικά και ἐκκλησιαστικά ἀποδεικνυόμαστε ἀνάξιοι κληρονόμοι τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καί τοῦ συνόλου τῶν Ἁγίων Πατέρων καί Διδασκάλων.

Φώτης Κόντογλου - Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία

Ἡ Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πρᾶγμα. Γιὰ νὰ μὴν πάρω τοὺς πολὺ παλιούς, παίρνω δυὸ τρεῖς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀγωνισθήκανε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ὅποτε μιλᾶνε γιὰ τὴ λευτεριά, μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴ θρησκεία. Ὁ Ρήγας Φεραῖος λέγει: «νὰ κάνουμε τὸν ὅρκο / ἀπάνω στὸ Σταυρό». Ἕνας ἄλλος ποιητὴς γράφει: «Γιὰ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία / γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία / γι᾿ αὐτὰ τὰ δυὸ πολεμῶ, / μ᾿ αὐτὰ νὰ ζήσω ἐπιθυμῶ. / κι ἂν δὲν τὰ ἀποχτήσω / τί μ᾿ ὠφελεῖ νὰ ζήσω;»...

... Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά. τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων. Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.

Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.

Κηρύττει απροκαλύπτως αδιαφορίαν πρός τά δόγματα καί τάς παραδόσεις,

Η αιρετική 'Εγκύκλιος του 1920 υλοποιήθη διά της υπογραφής ενωτικών συμφωνιών μέ τούς Μονοφυσίτας (1990) καί τούς Παπικούς (1993), της «αδελφοποιήσεως» των «εκκλησιών» αυτών, της αναγνωρίσεως ως εγκύρων των «μυστηρίων» των κ.λπ. Τά γεγονότα αυτά αποδεικνύουν ότι τό Οικ. Πατρ/χειον έχει περιέλθει εις πλήρη σύγκρουσιν μέ τήν δογματικήν διδασκαλίαν καί παράδοσιν της 'Εκκλησίας. Κηρύττει απροκαλύπτως αδιαφορίαν πρός τά δόγματα καί τάς παραδόσεις, τουτέστιν προδοσίαν και αποξένωσιν από τήν 'Ορθόδοξον πίστιν.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τι είναι ο Απόστολος; Είναι διάκονος της Εκκλησίας. Και η αποστολικότης; Η διακονία της Εκκλησίας. Έτσι είναι «κατά την οικονομίαν του Θεού» (Κολ. 1,15). Τοιαύτη είναι η θεανθρωπίνη Οικονομία της σωτηρίας. Διότι η σωτηρία είναι διακονία της Εκκλησίας, η δε διακονία της Εκκλησίας έγκειται, εις την υπακοήν εις την Εκκλησίαν. Η κατά πάντα εξ αγάπης υπακοή εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν είναι ο ύψιστος νόμος της θεανθρωπίνης ζωής εν τη Εκκλησία. Διατί ο Κύριος έδωσε τους αγίους διακόνους; «Εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού» (Εφ. 4,12). Εις τι έγκειται το «έργον διακονίας»; Εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας. Εις αυτό το άγιον έργον ο Κύριος έθεσεν ως οδηγούς και καθοδηγούς εξαιρέτως αγίους ανθρώπους. Και οι χριστιανοί τι πρέπει να κάμουν; Όλοι είναι καλεσμένοι να αγιασθούν με τας αγίας κεχαριτωμένας δυνάμεις, αι οποίαι τους δίδονται μέσω των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Πως συντελείται η «οικοδομή του σώματος του Χριστού»; Δια της αυξήσεως των μελών της Εκκλησίας. Κάθε χριστιανός εγκεντρίζεται δια του Βαπτίσματος εις το σώμα του Χριστού, την Εκκλησίαν, και γίνεται «σύσσωμός» της (Εφ. 3,6) και έτσι αυξάνει το σώμα της Εκκλησίας, και μεγαλώνει και οικοδομείται. Ο θεόπνευστος Απόστολος λέγει ότι οι χριστιανοί είναι «λίθοι ζώντες» οι οποίοι οικοδομούνται εις οίκον πνευματικόν, την Εκκλησίαν (Α΄ Πέτρου 2,5). Υπάρχει και ένας άλλος τρόπος οικοδομής του σώματος του Χριστού. Αυτός έγκειται εις την πνευματικήν αύξησιν, τελειοποίησιν και οικοδομήν των μελών της Εκκλησίας, των συσσώμων εν τω σώματί της.

Συνεχίζεται.

Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν;

 Τρία είναι τα αίτια μορφώσεως ορθοδόξων φρονημάτων: η πίστις, η γνώσις και η βίωσις. Εάν δεν συνέλθουν επί το αυτό τα τρία ταύτα, αδύνατον να αποφύγωμεν τας πλάνας και τας αιρέσεις. Παρατηρήσατε τους Αγιορείτας και τους Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος που εις τας προδοτικάς ενεργείας του Πατριάρχου τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του. Εις κάποιαν των τριών τούτων προϋποθέσεων χωλαίνουν. Ή εις την πίστιν ή εις την γνώσιν ή εις την βίωσιν. Αδύνατον Ορθόδοξος Χριστιανός έχων πίστιν εις τον Χριστόν, γνωρίζων την διδασκαλίαν της Εκκλησίας και τους βίους των Αγίων Πατέρων και βιών κατά το δυνατόν με ακρίβειαν, να μη εξεγείρεται, από την αναφανδόν υποστηριζομένην καθολικήν αίρεσιν της συμφωνίας του Σαμπεζύ ή της συμφωνίας του Μπαλαμάντ ή του Φαναρίου το : Κωνσταντίνου η πόλις, Πρωτοκλήτου λυχνία τε άγει εορτήν λαμπροφόρον δεχομένη τον Πρόεδρον, Ρωμαίων Εκκλησίας της σεπτής. Ή το : Ναυς, η πάντιμος Ορθοδοξίας αγλαΐζεται νυν δεχομένη, εκ Δυσμών σεπτόν Ποιμένα και Πρόεδρον. Ή το : Ετι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου. Ή το :  Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου και άλλα συναφή!!! Ας ερωτήσουν εαυτούς οι Αγιορείτες και οι Ποιμένες της Εκκλησίας μας, διατί τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του, και δεν ύψωσαν φωνήν διαμαρτυρίας κατά της ψυχολέθρου νοθείας της πίστεως. Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν; Πως ανέχονται το οικουμενιστικό τούτο κήρυγμα του Οικουμενικού Θρόνου χωρίς συγκλονισμόν, αφού μόνον δι΄ αυτό είναι αρκετόν να χάσωμεν τας ψυχάς μας; Εάν δεχθώμεν τον Πάπα ως Αγιώτατον Επίσκοπον Ρώμης, τότε ανατρέπομεν την δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας, απορρίπτομεν τους βίους και τους αγώνας των αγίων και οικοδομούμεθα κατά τρόπον λατινικόν, δηλαδή αντιπνευματικόν, που μόνον εις τον Χριστόν δεν οδηγεί. Διότι όλοι οι αγώνες των Αγίων Πατέρων υπέρ της διαφυλάξεως αλωβήτου της δογματικής διδασκαλίας, εγένοντο δια την προστασίαν της θεώσεως του ανθρώπου. Χωρίς ορθά δόγματα, θέωσις δεν επιτυγχάνεται......

Πρός τόν πρώην Σεβ. Πειραιῶς κ. Καλλίνικον.

Τήν παρελθοῦσαν Τετάρτην ἀναγνῶσται τοῦ«Ο.Τ.» μᾶς κατέθεσαν τηλεφωνικῶς τήν

ἔντονον διαμαρτυρίαν των, διότι εἰς κήρυγμά του, ὡς μᾶς εἶπον, ὁ πρώην Σεβ. Πειραιῶς καί Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Χρυσοπηγῆς κ.Καλλίνικος, διετύπωσε τήν ἄποψιν (ἀπό τόν Ραδιοφωνικόν Σταθμόν «Πειραϊκή Ἐκκλησία») ὅτι οἱ Παπικοί ἔχουν τάς πλάνας των, ἀλλά ἔχουν κανονικήν Ἱερωσύνην. Οἱ ἀναγνῶσται τοῦ «Ο.Τ.» μᾶς εἶπον, πώς ὅσα εἶπεν ὁ πρώην Πειραιῶς ἔρχονται εἰς εὐθεῖαν ἀντίθεσιν μέ ὅσα κηρύττει ὁ σημερινός Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος εἶναι πολέμιος τοῦ Παπισμοῦ, τόν θεωρεῖ αἵρεσιν ἀπό τήν ὁποίαν πηγάζουν ὅλαι αἱ αἱρέσεις καί τά κινήματα τῆς ἀθεΐας, καί δέν ἀναγνωρίζει τά μυστήριά του καί τήν Ἱερωσύνην τῶν «κληρικῶν» καί τῶν «ἐπισκόπων» του κ.λπ. Ὁ «Ο.Τ.» ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ πρώην Πειραιῶς εἶχε πολύ καλήν συνεργασίαν μέ τά Οὐνίτικα Μοναστήρια τῆς Κάτω Ἰταλίας κατά τήν περίοδον, τήν ὁποίαν ἦτο Μητροπολίτης Πειραιῶς. Παρά ταῦτα ἀντετάχθη δυναμικῶς εἰς τήν ἐπίσκεψιν τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου εἰς τό Βατικανόν. Ὅταν δέ ὁ μακαριστός Ἀθηνῶν εἶχε παραβιάσει τήν ἀπόφασιν τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τόν ἐπέκρινε. Σήμερον, ὡς λέγουν ἀναγνῶσται τοῦ «Ο.Τ.» ἀναγνωρίζει ἱερωσύνην εἰς τόν Παπισμόν προκαλῶν ἐντόνους ἀντιδράσεις. Ὁ «Ο.Τ.» ἀναμένει τήν ἀπάντησιν τοῦ πρώην Πειραιῶς, τήν ὁποίαν καί θά δημοσιεύση.

" Oρθόδοξος Τύπος"

Η "Ορθόδοξος Φωνή" θα ήθελε να απαντήση με το εξής :

Πολλοί δόλιοι και αμαθείς, αστήρικτοι και νεωτερίζοντες φθείρουσιν ή παρερμηνεύουσι τας θείας Γραφάς. Όρα δε συ, αγαπητέ, μη πιστεύσης αυτοίς, βλέπε μη απατηθής· μη εκκλίνης εις τα δεξιά, μηδέ εις τα αριστερά, αλλ΄ οδώ βασιλική βάδιζε, ήτις εστιν η Αποστολική Εκκλησία και οι θείοι ημών Πατέρες. Τούτους μίμησαι, τούτων μη χωρίζου, τούτων την μνήμην έχε εν τη καρδίαν σου και εν τω νω ημέρας και νυκτός, και ου πλανηθής. Όταν ίδης πολλούς ασυνετούντας, μη ξενίζου· δει ταύτα γενέσθαι. Όταν ίδης πολλούς ψευδοπροφήτας, ψευδοχρίστους, πλανολόγους, υπομνήσθητι του Δεσπότου λέγοντος, ότι εγερθήσονται ψευδοπροφήται και ψευδόχριστοι, ώστε, ει δυνατόν πλανήσαι και τους εκλεκτούς· αλλ΄ ουαί τοις γράφουσι πονηρίαν.

(Δωρόθεος ο Σχολάριος, Μητρ. Λαρίσης, 1888).

Ὁ ἄθεος μαρξισμός συνεχίζει νά δολοφονῆ θρησκευομένους

 Μπορεί ἡ ἄλλοτε κραταιὰ Σοβιετικὴ Ἕνωση νὰ διαλύθηκε καὶ τὸ θλιβερό

της σύμβολο, τὸ τεράστιο ἄγαλμα τοῦ «πατερούλη τῶν λαῶν» Στάλιν νὰ

ἔλειωσε σὲ κάποιο χυτήριο τῆς Μόσχας, ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ της συνεχίζει

νὰ ἐφαρμόζεται πιστὰ στὸ τελευταῖο προπύργιο τοῦ μαρξισμοῦ, τὴ Βόρεια

Κορέα. Μεταξὺ τῶν ἄλλων «φιλολαϊκῶν μέτρων», ἡ στυγνὴ δικτατορικὴ

κυβέρνηση τῆς χώρας αὐτῆς ἐφαρμόζει μὲ ἰδιαίτερη σκληρότητα καὶ τὸ

διωγμὸ τῶν Χριστιανῶν, ὡς δῆθεν ἀπαίτηση τοῦ κορεάτικου λαοῦ!

Σποραδικὲς πληροφορίες, οἱ ὁποῖες διοχετεύονται στὸ ἐξωτερικὸ μὲ ἄκρα

μυστικότητα, λόγῳ πρωτοφανῶν ἀπαγορεύσεων τῆς κόκκινης δικτατορίας,

κάνουν λόγο γιὰ παντελῆ ἀπαγόρευση κάθε θρησκευτικῆς δραστηριότητας.

Κάθε ἀπόπειρα θρησκευτικῆς ἐκδήλωσης τιμωρεῖται μὲ θάνατο! Καὶ ξέρετε

γιατί; Ἐπειδὴ ἐφαρμόζεται μὲν τὸ μαρξιστικὸ «δόγμα» περὶ τῆς θρησκείας

ὡς «ὄπιο τοῦ λαοῦ», ἀλλὰ κυρίως διότι «θεὸς» θεωρεῖται ὁ αἱμοσταγὴς

κομμουνιστὴς δικτάτορας τῆς χώρας Κὶμ Γιονγκ –Οὔν, ὁ γιὸς τοῦ

ἀποθανόντος μπαμπὰ – δικτάτορα, ἐγγονὸς τοῦ ἀποθανόντος

παπποῦ – δικτάτορα κ.λπ., τόσο δημοκρατικὰ ἐκλεγμένος! Τελειώνουμε

τὸ σχόλιό μας μὲ τὴν εἴδηση δημόσιου τυφεκισμοῦ δύο ἀνθρώπων τελευταῖα,

μὲ τὴν κατηγορία ὅτι ἦσαν Χριστιανοί!

" O.T " 

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις, ότι η ανώτερη και κατώτερη αριστοκρατία του Ευρωπαϊκού Φεουδαλισμού καταγόταν κατά το πλείστον από τους Γερμανούς και Νορμανδούς κατακτητές και ότι οι δουλοπάροικοι ήσαν κυρίως απόγονοι κατακτημένων Ρωμαίων και εκρωμαϊσθέντων Κελτών και Σαξώνων. Ετσι εξηγείται, ότι το όνομα Φράγκος (Franc) σήμαινε και "ευγενής" και "ελεύθερος" σε αντιπαράθεση με τους δουλοπαροίκους. Αυτή η χρήση του όρου ήταν πολύ συνηθισμένη, ώστε πέρασε και στην Αγγλική γλώσσα των Νορμανδών. Ετσι, ακόμη και όταν περιγράφεται η απελευθέρωση Αμερικανών Νέγρων, χρησμοποιείται η λέξη franchise.

Οι περιπλοκές είναι αρκετά βασανιστικές, όταν αναλαμβάνει κανείς το καθήκον να εννοήσει το πλαίσιο της Φραγκικής ή Λατινικής Χριστιανοσύνης και θεολογίας σε σχέση με τη Ρωμαϊκή (Ρωμαίικη) Χριστιανοσύνη και Θεολογία. Ο Φεουδαλισμός, η Ιερά Εξέταση και οι σχολαστική θεολογία ήσαν σαφώς έργα των Φράγκων, Γερμανών, Νορμανδών και Γότθων, οι οποίοι έγιναν κύριοι της εκκλησίας και περιουσίας της και χρησιμοποίησαν τη θρησκεία των Ρωμαίων, για να κρατούν τους κατακτημένους Ρωμαίους σε κατάσταση δουλείας. Αντίθετα, εκείνοι οι Ρωμαίοι, που κατακτήθηκαν από Αραβες και Τούρκους Μουσουλμάνους, είχαν τους δικούς τους Ρωμαίους επισκόπους. Ετσι, στη μια περίπτωση τα θεσμικά στοιχεία του Χριστιανισμού έγιναν μέσο καταπιέσεως και στην άλλη μέσα εθνικής επιβιώσεως.

Επειδή είναι απίθανο να πιστέψει κανείς, ότι τέσσερα Ρωμαϊκά Πατριαρχεία διέκοψαν σχέσεις από τον Φραγκικό Παπισμό, οι Φράγκοι αναγκάσθηκαν να πλάσουν τον κάπως πιστευτότερο μύθο, ότι τέσσερα Ελληνικά Πατριαρχεία διέκοψαν σχέσεις από ένα δήθεν Ρωμαϊκό, αλλά στην πραγματικότητα Φραγκικό Παπισμό. Οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ιστορικοί συνεχίζουν να διδάσκουν και να υποστηρίζουν αυτή τη θέση.

      

     Συνεχίζεται.

Saint John Chrysostom : HOMILY XXII. ROM. XII. 14,

 " Bless them which persecute you; bless, and curse

not."

AFTER teaching them how they ought to be minded towards one

another, and after joining the members closely into one, he next

proceeds to lead them forth to the battle without, which he makes

easier as from this point. For as he who hath not managed things

well with those of his own side, will find more difficulty in arranging

affairs with strangers, so he, that has practised himself duly among

these, will with the more ease have the advantage of those without

also. Hence then Paul also as he goes on in his journey, after the one

places the other, and says, "Bless them that persecute you." He did

not say, be not spiteful or revengeful, but required something far

better.

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐπαινεῖ ἱερομόναχο ποὺ διέκοψε τὸ μνημόσυνο του Πατριάρχη. Γράφει:

Ὁ Μ. Ἀθανάσιος λέγει, πὼς: Στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, συμπεριφέρονται κακῶς καὶ σκανδαλίζουν τὸν λαό, πρέπει νὰ ἐκδιώκονται, ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχῃ κίνδυνος νὰ μείνουν οἱ πιστοὶ χωρὶς ποιμένα. Εἶναι καλύτερα, συμφέρει, χωρὶς ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς νὰ γίνονται οἱ συνάξεις στοὺς ναούς, παρὰ νὰ ριφθοῦν οἱ πιστοὶ μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσκοπο καὶ τοὺς ἱερεῖς στὴν κόλαση, ὅπου πῆγαν οἱ Ἑβραῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς τους...

Αὐτὸ ἔπραξε στὶς ἡμέρες μας ὁ Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος Γαβριὴλ καὶ μὲ μία ὀλιγόλογη καὶ θαρραλέα Δήλωση καὶ Ὁμολογία διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, μετὰ τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὶς κοινὲς δηλώσεις μὲ τὸν προηγούμενο πάπα. Στὸ ἑξῆς, γράφει, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ ὅτι μὲ τὴν σιωπή μου συμφωνῶ μὲ ὅσα γίνονται, δὲν θὰ συμμετέχω στὶς ἀκολουθίες ποὺ μνημονεύεται τὸ ὄνομα τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου.

Δὲν πρό­κει­ται πε­ρὶ σχί­σμα­τος, ἀλ­λὰ πε­ρὶ θε­α­ρέ­στου ὁ­μο­λο­γί­ας

«Νὰ δι­α­τρα­νω­θεῖ πρὸς τὶς Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὲς ἡ­γε­σί­ες ὅ­τι σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ ἐ­ξα­κο­λου­θή­σουν νὰ συμ­με­τέ­χουν καὶ νὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν πα­να­ί­ρε­ση τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, δι­α­χρι­στι­α­νι­κοῦ καὶ δι­α­θρη­σκει­α­κοῦ, ὁ ἐ­πι­βε­βλη­μέ­νος σω­τή­ρι­ος, κα­νο­νι­κὸς καὶ ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κὸς δρό­μος τῶν πι­στῶν, κλη­ρι­κῶν καὶ λα­ϊ­κῶν, εἶ­ναι ἡ ἀ­κοι­νω­νη­σί­α, ἡ δι­α­κο­πὴ δη­λα­δὴ τοῦ μνη­μο­σύ­νου τῶν ἐ­πι­σκό­πων, οἱ ὁ­ποῖ­οι κα­θί­σταν­ται συ­νυ­πε­ύ­θυ­νοι καὶσυγ­κοι­νω­νοὶ τῆς αἱ­ρέ­σε­ως καὶ τῆς πλά­νης. Δὲν πρό­κει­ται πε­ρὶ σχί­σμα­τος, ἀλ­λὰ πε­ρὶ θε­α­ρέ­στου ὁ­μο­λο­γί­ας, ὅ­πως τὸ ἔ­πρα­ξαν πα­λαι­οὶ Πα­τέ­ρες, ἀλ­λὰ καὶ στὶς ἡ­μέ­ρες μας ὁ­μο­λο­γη­ταὶ ἐ­πί­σκο­ποι, με­τα­ξὺ τῶν ὁ­πο­ί­ων ὁ γε­ρα­ρὸς καὶ σε­βα­στὸς μη­τρο­πο­λί­της πρώ­ην Φλω­ρί­νης Αὐ­γου­στῖ­νος, καὶ τὸ Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος…»