7. Δεν πρέπει κανένας να λέει ότι δεν είναι δυνατό να κατορθώσει ο άνθρωπος την ενάρετη ζωή, αλλά να λέει ότι αυτό δεν είναι εύκολο. Ούτε μπορούν να κατορθώσουν την αρετή οι τυχόντες. Την ενάρετη ζωή την πραγματοποιούν όσοι άνθρωποι είναι ευσεβείς και έχουν νου που αγαπά το Θεό. Γιατί ο νους των πολλών είναι κοσμικός και μεταβάλλεται. κάνει σκέψεις άλλοτε καλές, άλλοτε κακές. μεταβάλλεται στη φύση και γίνεται υλικότερος. Ο νους όμως που αγαπά το Θεό, τιμωρεί την κακία η οποία έρχεται εκούσια στους ανθρώπους από την αμέλειά τους.
Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ
Σήμερα 10 Φεβρουαρίου, ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ Ἁγ. Χαραλάμπους. Γεννήθηκε στὴν Μαγνησία τὸ 90 μ. χ. καὶ σὰν νέος ἦταν φωτεινὸ παράδειγμα συνετῆς ζωῆς. Ἀφιερώθηκε στὴν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ ὡς ἱερέας τὸ 130 μ.χ. καὶ ἔζησε 113 χρόνια. Ἐμαρτύρησε τὸ 202 μ.χ ἐπὶ αὐτοκράτορος Σεβήρου. Ὅταν ὁ ἡγεμόνας τῆς Μαγνησίας Λουκιανὸς ἔμαθε τὴν δραστηριότητα τοῦ ἱερέως Χαραλάμπους διέταξε νὰ συλληφθῆ. Ὁ Ἅγιος ὁμολόγησε πίστη στὸν Κύριο γι αὐτὸ καὶ ὁδηγήθηκε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια. Τὸ ἀνδρεῖο φρόνημά του, παρά τὴν ἡλικία του, ὁδήγησε τοὺς δύο δημίους του, τὸν Πορφύριο καὶ τὸν Βάπτο, νὰ πιστέψουν στὸ Χριστὸ. Βλέποντας ὁ ἡγεμόνας πὼς ὑπομένει γενναῖα τὰ βασανιστήρια θέλησε νὰ τὸν τιμωρήση ἐπιχειρώντας νὰ ξεσκίση τὸ ἅγιο σῶμα του μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια, ὅμως τιμωρήθηκε μὲ τὴν κοπὴ τῶν χεριῶν του. Ὁ Θεὸς
ἔδωσε τὴν ἴασή τους μετὰ τὶς προσευχὲς τοῦ ἁγίου. Γι᾽αὐτὸ διέταξε νὰ σταματήση ὁ διωγμὸς καὶ πῆγε νὰ ἀναφέρη τὰ ὅσα συνέβησαν στὸ βασιλέα Σεβῆρο, ὁ ὁποῖος ἐξαγριώθηκε καὶ διέταξε νὰ ὁδηγήσουν τὸν Ἅγιο σὲ νέα βασανιστήρια. Μὲ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ ὅμως ὁ Ἅγιος δὲν ἔπαθε τίποτε καὶ ἔτσι ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων πίστεψε στὸ Χριστό. Ἡ κόρη τοῦ βασιλέως βλέποντας τὰ θαύματα ὁδηγήθηκε στὴν πίστη, πράγμα ποὺ ἐξόργισε τὸν βασιλέα καὶ διέταξε νὰ τὸν ὁδηγήσουν σὲ μία
ἀκόλαστη γυναίκα γιὰ νὰ τὸν μολύνη. Ὁ Θεὸς ἐπενέβη μὲ νέο θαῦμα καὶ ἡ γυναίκα, αὐτὴ πίστεψε στὸν Κύριο. Ἔτσι ὁ βασιλιὰς διέταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο. Τότε ἐμφανίστηκε ὁ Κύριος μὲ ἕνα πλῆθος Ἀγγέλων στὸν Ἅγιο Χαράλαμπο πρὸς ἐπιβράβευση τῶν ἀγώνων του. Τέλος ὁ Ἅγιος παρέδωσε τὴν ψυχὴ του εἰρηνικὰ πρὶν προλάβη ὁ δήμιος νὰ τὸν ἀποκεφαλίση.
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, επιστολή 12η.
Φυλάξομεν το μέγα και πρώτον της σωτηρίας ημών φάρμακον, την καλήν λέγω της πίστεως κληρονομίαν, ομολογούντες ψυχή τε και στόματι, μετά παρρησίας, ως οι πατέρες ημάς εδίδαξαν.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας:
6. Όσο πιο λίγη περιουσία έχει κανείς, τόσο ευτυχέστερος είναι. Γιατί δεν φροντίζει για πολλά πράγματα, για υπηρέτες, καλλιεργητές, απόκτηση ζώων. Όταν αφοσιωνόμαστε σ’ αυτά κι ύστερα μας συμβαίνουν εξαιτίας αυτών δυσκολίες, κατηγορούμε τον Θεό. Με την αυθαίρετη επιθυμία μας τρέφομε τον θάνατο και έτσι μένομε στο σκοτάδι της αμαρτωλής ζωής, μέσα στην πλάνη, χωρίς ν’ αναγνωρίζομε τον πραγματικό εαυτό μας.
Ο Ελληνορθόδοξος πολιτισμός το «κινδυνευόμενον και προκείμενον»
π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Ομότιμος Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών
Ομότιμος Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών
Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό το οικονομικό μας πρόβλημα είναι πρώτιστα πνευματικό, συνδέεται δε με την αποδυνάμωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας, κύριο συστατικό της οποίας είναι η Ορθοδοξία. Χαίρω δε, που μου ανετέθη η παρουσίαση της δυναμικής, που ανέπτυξε η Ορθοδοξία στην διαμόρφωση και ιστορική συνέχεια του πολιτισμού μας.
Πολιτισμός είναι η πραγμάτωση του περιεχομένου της ψυχής του ανθρώπου. Αυτό ενσαρκώνεται και αποτυπώνεται στο περιβάλλον του, το οποίο -έτσι- διαμορφώνεται σύμφωνα με την κουλτούρα–καλλιέργεια της ψυχής του. Ορθά ο Arnold Toynbee είπε, ότι «η ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής». Από τον κανόνα αυτό δεν μπορεί να εξαιρεθεί το δικό μας Έθνος. Ο ελληνικός πολιτισμός καταξιώθηκε σε παγκόσμιο αγαθό και μορφωτικό θησαυρό της Οικουμένης.
Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο : Read more
Δια να χάσωμεν τον προσανατολισμόν
Άπασα η δύναμις του σατανά συνίσταται εις τον ερεθισμόν των παθών, είτε παραφθείροντος το δόγμα, δια να εμπέσωμεν εις αιρέσεις, είτε «λειαίνοντος» την ηθικήν, δια να «κενωθή ο λόγος του Σταυρού», πάντως, δια να χάσωμεν τον προσανατολισμόν δια την εύρεσιν του Θεού και της αιωνίου ζωής.
Ενότης και μοναδικότης της Εκκλησίας : Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς)
Όπως η Υπόστασις του Θεανθρώπου Χριστού είναι μία και μοναδική, ούτω και η Εκκλησία , δι΄ Αυτού, εν Αυτώ και επ΄ Αυτού θεμελιωθείσα, είναι μία και μοναδική. Η ενότης της Εκκλησίας απορρέει αναγκαίως εκ της ενότητος του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού. Η Εκκλησία ούσα καθολικώς εις και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός εις όλους τους κόσμους, δεν είναι δυνατόν να διαιρεθή. Κάθε διαίρεσις θα εσήμαινε τον θάνατόν της. Ενιδρυμένη όλη εν τω Θεανθρώπω η Εκκλησία πρωτίστως είναι Θεανθρώπινος οργανισμός και κατόπιν Θεανθρωπίνη οργάνωσις. Δια τούτο ό,τι έχει μέσα της είναι Θεανθρώπινον και αδιαίρετον: η πίστις, η αγάπη, η αλήθεια, το Βάπτισμα, η Ευχαριστία και κάθε θείον μυστήριον και κάθε θεία αρετή και γενικώς όλη η ζωή και η διάρθρωαίς της. Επομένως εν αυτή είναι αδιαίρετος και η διδασκαλία, και το έργον της και ο αγιασμός και η θέωσις. Τα πάντα είναι δια της χάριτος οργανικώς ηνωμένα εις εν Θεανθρώπινον σώμα, του οποίου ο Χριστός είναι η μόνη και μοναδική Κεφαλή. Όλα τα μέλη της Εκκλησίας, δηλαδή οι πιστοί, καίτοι ως πρόσωπα είναι ακέραιοι και άμικτοι, ενούμενοι δια της μιας και της αυτής χάριτος του Αγίου Πνεύματος, μέσω των μυστηρίων και των αρετών, εις οργανικήν ενὀτητα, αποτελούν εν σώμα και εν πνεύμα και ομολογούν μίαν πίστιν (πρβλ. Εφ. 4, 4-5), η οποία τους εωώνει μετά του Χριστού και μετ΄ αλλήλων. Μετά των άλλων αποστόλων, ιδίως ο χριστοφόρος Απόστολος των εθνών, δια Πνεύματος Αγίου κηρύττει την ενότητα και μοναδικότητα της Εκκλησίας, βασίζοντάς την εις την ενότητα και μοναδικότητα του προσώπου του θεμελιωτού της, του Θεανθρώπου Χριστού: «Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστιν Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορ. 3, 11). Ακολουθούντες τους αγίους Αποστόλους, οι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, μετά του αυτού ζήλου ομολογούν, κηρύττουν και επερασπίζουν την ενότητα και μοναδικότητα της Εκκλησίας των Ορθοδόξων. Ο ζήλος των δια την διαφύλαξιν της ενότητος της Εκκλησίας εξεδηλούτο κυρίως εις τας περιπτώσεις αποσχίσεως μερικών ανθρώπων ή και ομάδων από την Εκκλησίαν, δηλαδή εις τας περιπώσεις αιρέσεων και σχισμάτων. Εις το θέμα της ενότητος ειδικήν σημασίαν και σπουδαιότητα είχον και έχουν αι Οικουμενικαί και Τοπικαί Σύνοδοι της Εκκλησίας. Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι όχι μόνον μία, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχη πολλά σώματα. Η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του ενός και μοναδικού Χριστού. Είναι οντολογικώς αδύνατος ο χωρισμός της Εκκλησίας, δια τούτο ποτέ δεν υπήρχε διαίρεσις της Εκκλησίας, αλλά μόνον χωρισμός από την Εκκλησίαν. Κατά τον λόγον του Κυρίου δεν διαιρείται η Άμπελος, αλλά μόνον τα εκουσίως άκαρπα κλήματα εκπίπτουν και ξηραίνονται από την αείζωον Άμπελον (πρβλ. Ιω. 15, 1-6). Εκ της μιας αδιαιρέτου Εκκλησίας του Χριστού εις διαφόρους καιρούς απεσχίσθησαν και απεκόπησαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι κατά συνέπειαν έπαυσαν να είναι μέλη της Εκκλησίας και σύσσωμοι του θεανθρωπίνου σώματός της. Τοιούτοι ήσαν πρώτον οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί και Πνευματομάχοι, έπειτα οι Μονοφυσίται και Εικονομάχοι και τέλος οι Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάνται και Ουνίται και όλη η άλλη αιρετική και σχισματική λεγεών.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας:
5. Ο λογικός άνθρωπος, προσέχοντας ο ίδιος στον εαυτό του, εξετάζει τι πρέπει να πράξει και τι τον συμφέρει, καθώς και ποια ταιριάζουν στην ψυχή και την ωφελούν και ποια δεν της ταιριάζουν. Και έτσι αποφεύγει εκείνα που βλάπτουν την ψυχή, ως ξένα και γιατί τον χωρίζουν από την αιώνια ζωή.
Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, «Οι Άγιοι αναθεματίζουν τον Πάπα και εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε»
«Έχουμε στην εποχή μας τις αιρέσεις του Παπισμού και του Προτεσταντισμού και για τις οποίες οι εκκλησιαστικοί μας ηγέτες σιωπούν. Πολύ μεγάλη αίρεση ο Παπισμός, 21 καινοτομίας έχει: filioque, αλάθητο, πρωτείο του Πάπα, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, του κόσμου τις αιρέσεις και πολύ χειρότερη αίρεση ο Προτεσταντισμός. Και εμείς τι κάνουμε απέναντι αυτών των αιρέσεων;
Εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε...
Τον δεχόμαστε στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι, στην Τιφλίδα, στην Κύπρο, τώρα και στη Μόσχα ετοιμάζεται να πάει, στην Κωνσταντινούπολη – «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», «άγιος αδελφός» ο αιρετικός Πάπας, τον οποίο ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει «Τον Πάπα να καταράσθε». Οι Άγιοι καταρώνται, αναθεματίζουν τον Πάπα και οι δικοί μας ηγέτες σήμερα; Που είναι το αποστολικό και πατερικό τους φρόνημα, που λέει «επιτιμάν αποτόμως τους αιρετικούς».
Τους Προτεστάντες; Μετέχουμε μαζί τους στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών». Είμαστε και εμείς ένα μικρό κομμάτι αυτού του παγκοσμίου συμβουλίου. Εκκλησίες οι Προτεστάντες! Οι αιρέσεις έγιναν Εκκλησίες, οι αιρετικοί οι βδελυκτοί έγιναν Εκκλησίες και εμείς είμαστε μαζί με αυτούς και γινόμαστε και εμείς ένα μέρος αυτών των αιρέσεων.
Και τα λέω αυτά διότι παροξύνθηκα εις το πνεύμα διότι μου δόθηκε από το διαδίκτυο η εξής είδηση. Χρυσό μετάλλιο στον Πάπα από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η Αγιοτόκος Θεσσαλονίκη, η Θεσσαλονίκη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, η οποία ανέθρεψε τόσους αγίους αντιπαπικούς και η Θεολογική της Σχολή στην οποία υπηρέτησα επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες ως καθηγητής – και ίσως τότε εξαιτίας και της παρουσίας μερικών εξ ημών τους παραδοσιακούς καθηγητάς δεν τολμούσαν να κάνουν αυτά που κάνουν σήμερα - τώρα λοιπόν στην πόλη του Βατικανού αντιπροσωπεία του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης έδωσαν χρυσό μετάλλιο στον Πάπα. Και ο Πάπας περιχαρής, απευθύνθηκε προς τους παρευρισκόμενους λέγοντας ότι αισθάνθηκε βαθιά τιμή. Πλέον τον εξήγνισαν τον Πάπα, τον παρουσιάζουν ως ορθόδοξο, άξιο τιμής και άξιο σεβασμού.
Εγώ επικρίνω και ελέγχω πολύ αυστηρά αυτή την ενέργεια της αντιπροσωπείας αυτής της Θεολογικής Σχολής και αντίθετα επαινώ όλους αυτούς οι οποίοι προ δύο-δυόμιση ετών υπογράψαμε την «Ομολογία Πίστεως» εναντίον του Οικουμενισμού και εναντίον του Παπισμού. Την οποία Ομολογία της Πίστεως πολλές φορές και αυτές τις μέρες ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο Άγιον Όρος την αναθεμάτισε. Και επέκρινε ο Πατριάρχης τους παραδοσιακούς μοναχούς, τους ζηλωτάς μοναχούς της Αγίας Λαύρας οι οποίοι κρατούν τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις. Απέναντι λοιπόν σε αυτόν τον άδικο, αθεμελίωτο έλεγχο που έκανε ο Πατριάρχης στους μοναχούς της Αγίας Λαύρας και σ’ όλους εμάς οι οποίοι υπογράψαμε την «Ομολογία Πίστεως», εγώ εδώ ένας ταπεινός πρεσβύτερος της Εκκλησίας του Χριστού, επόμενος όμως τοις αγίοις Πατράσι, επαινώ αυτούς οι οποίοι ακολουθούν τις αποστολικές και τις πατερικές παραδόσεις και κατακρίνω δριμέως αυτούς τους φοιτητάς τους αντιπροσώπους οι οποίοι πήγαν και ετίμησαν τον αιρετικό Πάπα, αντίθετα προς αυτό που ακούσαμε σήμερα: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν ατοκατάκριτος». Χίλια χρόνια ο Πάπας και παραπάνω ακούει την αλήθεια. Πόσες φορές δικοί μας Πατέρες, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Μέγας Φώτιος, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, πολλές φορές του είπαν ότι «κάνεις λάθος». Εν τούτοις «ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος», έχει διαστραφεί ο Πάπας, είναι διεστραμμένη η παπική θεολογία, «καὶ ἁμαρτάνει ὢν αυτοκατάκριτος».
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).
Η αμαρτία, κατά πρώτον λόγον, είναι νοητική, διανοητική, νοερά, λογική δύναμις, δηλαδή δύναμις της νοήσεως, της διανοίας, του νου και της λογικής, πλημμυρίζουσα ως λεπτοτάτη «ύλη» την λογικήν και την συνείδησιν του ανθρώπου, τον νουν, την ψυχή και την διάνοιάν του. Αυτή εργάζεται δια της λογικής και της συνειδήσεως του ανθρώπου ως συστατική ενέργεια της λογικής και της συνειδήσεως, ούτως ώστε οι άνθρωποι να θεωρούν όλας τας απάτας και ψευδοαπάτας της λογικής και της συνειδήσεώς των ως τι το ολοτελώς ιδικόν των, ως κάτι το ανθρώπινον και φυσικόν. Και δεν αισθάνονται εν τη αυταπάτη των και δεν κατανοούν εν τη μωρία των, ότι εδώ πρόκειται περί της πανουργίας του διαβόλου, δια της οποίας αυτός απαλλοτριώνει και κρημνίζει τον νουν του ανθρώπου, την λογικήν και την συνείδησίν του, εις την αλογίαν του θανάτου και εις το σκότος από το οποίον δεν ημπορούν να ίδουν τον Θεόν ούτε τα του Θεού. Δια τούτο, ακριβώς, και Τον αρνούνται συχνά, Τον βλασφημούν και Τον απορρίπτουν. Εκ των καρπών των επιστημών αυτών ευκόλως συμπεραίνεται ότι αυταί είναι όντως «διδασκαλίαι δαιμονίων» (Α΄ Τιμ. 4, 1).
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας:
4. Την απόκτηση των χρημάτων και το πλούσιο ξόδεμά τους να τα θεωρείς μόνο σαν φαντασία που δεν κρατά παρά λίγο καιρό, και ξέροντας ότι η ενάρετη και θεάρεστη ζωή διαφέρει από τον πλούτο. Όταν το μελετάς αυτό σταθερά, ούτε θα αναστενάξεις, ούτε θα κραυγάσεις, ούτε θα κατηγορήσεις κανένα, αλλά θα ευχαριστείς το Θεό για όλες τις ευεργεσίες που σου δίνει, βλέποντας ότι οι χειρότεροι από σένα στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα. Γιατί η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια είναι τα πιο κακά πάθη της ψυχής.
Λόγια φανατισμού, ή ὀροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως;
Την Κυριακήν της Ορθοδοξίας ακούομεν από το «Συνοδικόν» της Εβδόμης Αγίας Οικουμενικής Συνόδου : «Όλοις τοις Αιρετικοίς, ανάθεμα!» και «Άπαντα τα παρά την Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν και την διδασκαλίαν των αγίων και αοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα!». Θα ερωτήσωμεν τους Προκαθημένους, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθώς και τους περί Ορθοδοξίας γράφοντας και ομιλούντας θεολόγους: Τα πάρα πάνω εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας είναι λόγια φανατισμού, ή ὀροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως; Εάν συμβαίνει το δεύτερον, ότι δηλαδή είναι εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας και όροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως, τότε επιβάλλεται να εκδιωχθούν εκ της Θεοκτίστου Αγίας Πόλεως της Ορθοδοξίας οι ψυχοβόροι Οικουμενιστές Λυκοποιμένες. Η Ορθοδοξία δεν θα επιβιώσει με τα ωραιολογήματα των θεολόγων, ή τας εντυπωσιακάς εκδηλώσεις, αλλά μόνον με την εφαρμογήν των θείων και Ιερών Κανόνων!
Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!
Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον ενσαρκωτήν της αιρέσεως Πάπαν, και όχι μόνον δεν καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι αιρετικοί εις την Ορθοδοξίαν, αλλά και επευλογούν την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους Ορθοδόξους πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες δεν είναι πεπλανημένοι! Όσοι δε από τους Ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, καλώς πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες αυτές ενέργειες, αντί να επαινεθούν δια την εμμονήν των εις την πίστιν των Πατέρων τους, διώκονται σκληρώς. Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!
Το Τριώδιο : Αγίου Ανδρέου Αρχιεπ. Κρήτης
Ἡ παραβολή τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου εἶναι σάν προάσκηση καί προετοιμασία, γιά ὅσους θέλουν νά κατακτήσουν τήν ἱερή ταπείνωση -πού εἶναι ὅλων τῶν ἀρετῶν ἡ βάση, ὅσων ἡ ἀπόκτηση θεμελιώνει τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν- καί νά ἀποφύγουν τή θεομίσητη ἀλαζονεία, πού ἐκτρέπει τόν ἄνθρωπο ἀπό ὅλες τίς φιλόχριστες ἀρετές. Ποιός λοιπόν, δέν θά ζηλέψει τόν Τελώνη, τήν ἐπιστροφή καί τή μετάνοιά του καί δέν θά ἀποτινάξει τήν ὑπερηφάνεια τοῦ Φαρισαίου, ἀφοῦ ἡ ταπείνωση συνδέεται μέ τόν Χριστό καί ἡ ἀλαζονεία μέ τόν φαντασμένο καί γεμᾶτο ὑπερηφάνεια δαίμονα;
Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο: Read more
Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο: Read more
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
3. Η εγκράτεια, η ανεξικακία, η σωφροσύνη, η εγκαρτέρηση, η υπομονή και οι παρόμοιες μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις μας δόθηκαν από το Θεό και είναι αντίθετες και αντιστέκονται και μας βοηθούν στις αντίστοιχες προς αυτές κακίες. Αν γυμνάζομε αυτές τις δυνάμεις και τις έχομε πάντοτε πρόχειρες, τότε νομίζομε ότι δεν μας συμβαίνει πια τίποτε δύσκολο ή θλιβερό ή αβάσταχτο. γιατί σκεφτόμαστε ότι όλα είναι ανθρώπινα και τα νικούν οι αρετές που έχομε. Αυτά δεν τα έχουν υπόψη τους οι ανόητοι άνθρωποι. Ούτε σκέφτονται ότι τα πάντα γίνονται σωστά και όπως πρέπει για το συμφέρον μας, για να λάμψουν οι αρετές μας και να στεφανωθούμε από το Θεό.
Ο Ορθόδοξος ήρωας Στρατηγός Μακρυγιάννης
Μάθαινα από ανθρώπους τίμιους ότι η κατήχηση των ξένων εναντίον της θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τα μάτια μου. Πάγω εις τον Κωλέτη και του λέγω: Δεν μας αφήνεις πλέον ησύχους να ζήσουμεν εδώ εις την ματοκυλισμένην μας πατρίδα με την θρησκεία μας, αλλά μας τζαλαπατάς και μας διαιρείς. Γνωρίζομεν τις ενέργειες τις μυστικές των ξένων όπου εργάζονται δια την θρησκείαν μας, θρησκείαν δεν αλλάζομεν εμείς, ούτε την πουλούμεν. Τώρα θα γένης κομμάτια απ’ αυτά που εργάζεσαι εσύ με τους όμοιούς σου κι αφήνεις και τους ξένους κι εργάζονται δια την θρησκείαν μας. Μου λέγει : Η Κυβέρνηση πρέπει να λάβη μέτρα δια σένα. Του είπα, κουσούρι να μην κάμης εσύ και η κυβέρνησή σου! Σηκώθηκα κι έφυγα. Τότε έστειλε στρατιώτες, την νύκτα, μου τριγύριζαν το σπίτι. Έρχονταν πάντοτε άνθρωποι και μόλεγαν να φυλαχτώ, ότι θα με σκοτώσουνε, ότι έχω πολλούς οχτρούς. Τους λέγω : οχτρούς αν τους έκαμα, δε λυπώμαι, ότι κακό κανενού δεν έκαμα δια το νιτερέσιόν μου. Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και την θρησκείαν μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας:
2.
Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει και να είναι αρεστός στο Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πως να γίνει αρεστός στο Θεό, ευχαριστώντας Τον για την μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή. Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στο Θεό για όσα φαίνονται σ’ εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζομε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στο Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.
Συνεχίζεται.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
1. Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό. και έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς το Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)