Τhe holy Agathon

When he was about to die, the holy Agathon remained in his
bed motionless for three days, his eyes open and upturned towards heaven.
On the third day, when he recovered some, his disciples, who had assembled around him,
asked him to tell them where his soul was during all of that interval of time.

"Before the judgment of God," he murmured, trembling.

"And you are afraid, Father?" the brothers asked with perplexity.

"I tried, as best I could, to keep the laws of God all of my life.
But I am a man. How do I know that I have pleased God?"
the holy one responded with great pain.

"You are not sure that your works were pleasing to God?" said the astonished monks.

"Until I am before God, no," answered the holy one, "for man judges
with one standard and God with another."

The brothers wanted to ask other things for the benefit of their souls, but the holy one nodded to them not to speak any further.

"I am preoccupied," his lips whispered.

His countenance began to shine! His disciples saw him leave this vain world
for eternal life with the joy which one feels when he sets off to meet his most beloved acquaintance.

"The good Christian," says the wise Abba Nistheros, "must take account of himself
morning and evening and say: 'What, from all that God desires, did I do, and what did I neglect to do?'
Only in this manner will one succeed in conducting himself in accordance with the will of God."

Μ. Βασίλειος : Η νηστεία

Και ο Δανιήλ, ο άνδρας των επιθυμιών, αυτός που τρεις εβδομάδες δεν έφαγε ψωμί και δεν ήπιε νερό (Δανιήλ 10, 2-3) εδίδαξε και τα λιοντάρια να νηστεύουν, όταν κατέβηκε στο λάκκο (Δανιήλ 6, 16-22). Διότι σαν από πέτρα ή χαλκό ή κάποια άλλη στερεά ύλη να ήταν κατασκευασμένος, τα λιοντάρια δεν μπορούσαν να μπήξουν τα δόντια τους. Έτσι η νηστεία, αφού εδυνάμωσε το σώμα του ανδρός όπως η βαφή το σίδηρο, το έκανε αδάμαστο στα λιοντάρια· διότι δεν άνοιγαν το στόμα κατά του αγίου. Η νηστεία «έσβησε την δύναμη της φωτιάς, έφραξε τα στόματα των λιονταριών» (Εβρ. 11, 33-34). Τα αγαθά της νηστείας. Η νηστεία αναπέμπει την προσευχή στον ουρανό, με το να γίνεται σ' αυτήν κατά κάποιο τρόπο φτερό προς την άνω πορεία της. Η νηστεία είναι προκοπή των οίκων, υγείας μητέρα, νεότητος παιδαγωγός, στολίδι στους γέροντες, καλή συνοδοιπόρος στους πεζοπόρους, ασφαλής ομόσκηνος στους συγκατοίκους. Ο άνδρας δεν υποψιάζεται κίνδυνο του γάμου, όταν βλέπει την γυναίκα να ζει με τη νηστεία. Δεν λυώνει η γυναίκα από την ζηλοτυπία, όταν βλέπει τον άνδρα να νηστεύει. Ποιος εζημίωσε το σπίτι του με τη νηστεία; Υπολόγισε σήμερα τα πράγματα του σπιτιού και υπολόγισε τα και μετά· δεν θα λείψει τίποτε με τη νηστεία από τα υπάρχοντα στο σπίτι. Κανένα ζώο δεν βγάζει κραυγές θανάτου, πουθενά αίμα, πουθενά απόφαση, που υπαγορεύεται κατά των ζώων από την άκαμπτη κοιλιά. Έχει σταματήσει το μαχαίρι των μαγείρων· το τραπέζι αρκείται στα πρόχειρα. Το Σάββατο εδόθηκε στους Ιουδαίους, «για να αναπαυθεί, λέγει, το υποζύγιό σου και o δούλος σου» (Έξοδ. 20, 10). Ομιλεί για τις 5 εβδομάδες της Μ. Τεσσαρακοστής. Ας γίνει η νηστεία ανάπαυση από τους συνεχείς κόπους στους υπηρέτες που υπηρετούν καθ' όλο το έτος. Ανάπαυσε τον μάγειρά σου, δώσε άδεια στον τραπεζοκόμο, σταμάτησε το χέρι του κεραστή, ας σταματήσει κάποτε και ο παρασκευαστής των ποικίλων γλυκισμάτων. Ας ησυχάσει κάποτε και το σπίτι από τους μύριους θορύβους, και από τον καπνό και την τσίκνα και από αυτούς που ανεβοκατεβαίνουν και που υπηρετούν σαν αμείλικτη κυρία την κοιλιά. Πάντως κάποτε και οι φοροεισπράκτορες επιτρέπουν για λίγο στους υποχειρίους τους να ζήσουν ελεύθερα. Ας δώσει κάποια ανάπαυλα και η κοιλιά στο στόμα, ας κάμει για μας πενθήμερες ανακωχές, αυτή που πάντοτε απαιτεί και ουδέποτε σταματά, αυτή που σήμερα παίρνει και αύριο λησμονεί. Όταν χορτάσει, φιλοσοφεί περί εγκρατείας, όταν αδειάσει λησμονεί τις φιλοσοφικές δοξασίες.

Μια ψυχή που καθαρίζεται από τα ψεκτά πάθη της

Μια ψυχή που καθαρίζεται από τα ψεκτά πάθη της, δηλαδή από την φιληδονία, τη φιλοδοξία, και τη φιλαργυρία, σ’ όλες τις λεπτομέρειές των, αποκτά δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία. Το θυμοειδές στρέφεται κατά των δαιμόνων μονάχα, το επιθυμητικό μεταβάλλεται σε αγάπη προς τον Θεό, και τον άνθρωπο και το λογιστικό κινείται με καθαρότητα στην προσευχή και στις πνευματικές θεωρίες, ενώ το Άγιο Πνεύμα, με τις άκτιστες ενέργειές του, πνευματοποιεί τις φυσικές αρετές κατά το μέτρο της πίστεως.

Άγιος Μάρκος ο ασκητής :

Ο Χριστός εγκέκρυπται μυστικώς εν ταις εντολαίς αυτού. Όσον τις εργάζεται τας εντολάς, τόσον αποκαλύπτεται ο Χριστός εις αυτόν .

Η οδός της αληθείας!

Όλαι αι κακοδοξίαι από το Πρωτείον προήλθον. Πρωτείον σημαίνει νόσον πνευματικήν, υποχώρησιν εις το πνεύμα του εωσφόρου. Επομένως η άρσις του Πρωτείου, θα οδηγήση ασφαλώς εις ταπεινώφρονα υποταγήν του παπισμού εις την διαφυλαττομένην διδασκαλίαν της Εκκλησίας. Και ούτως αφ’ εαυτής θα απελευθερωθή η Ρωμαϊκή Καθέδρα από το αλάθητον, το Filioque, το ράντισμα, το Καθαρτήριον, τον ουμανισμόν, τον ορθολογισμόν, δι’ ων κατέστη αιρετική, και θα επανέλθη εις την οικογένειαν των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, «ιματισμένη και σωφρονούσα» πλέον. Και ο Χριστός θα καταλάβη την θέσιν Του, αφ’ ης τον εξετόπισεν ο πάπας. Και εντεύθεν θα έχωμεν την ποθουμένην ένωσιν. Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Θεός και πατρίδα

Να ένα ζήτημα ενδιαφέρον. Μπορεί να είναι κανείς άπιστος και συγχρόνως φιλόπατρις; Αυτός που δεν αγαπά την αιώνια Πατρίδα, μπορεί άραγε να αγαπά την πρόσκαιρη; Αυτός που την καρδιά του  δεν δονεί ο ιερός ενθουσιασμός για την Ουράνια και μόνιμη Πατρίδα, πώς είναι δυνατόν να υποτάξει τον εγωισμό του και να σκεφτεί τις υποχρεώσεις του για την Πατρίδα του την πρόσκαιρη;

Θα πάρω το θάρρος, στα ερωτήματα αυτά να απαντήσω, όχι!
Και θα προσθέσω κάτι ακόμη περισσότερο. Θα πω − και πιστεύω πως είναι αλήθεια − ότι ο άπιστος, αργά ή γρήγορα αποδεικνύεται για την Πατρίδα του άχρηστος ίσως και επιζήμιος. Ενώ ο πιστός είναι η χρυσή ελπίδα, το γερό θεμέλιο, η σταθερή πεποίθηση ότι το μέλλον της Πατρίδος θα είναι καλό και ένδοξο.

Μπορεί βέβαια να βλέπεις και τον άπιστο φίλο σου να συμμετέχει σε πατριωτικές εκδηλώσεις και να πρωτοστατεί ίσως στις φωνές. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιφανειακές μονάχα εκδηλώσεις. Θυσίες πραγματικές για το καλό της Πατρίδος, μόνο η ψυχή εκείνη που έχει βάση της την πίστη, μπορεί να κάνει. Στις κρίσιμες στιγμές, μόνο ο πιστός είναι ικανός να δείξει αυτό που λέμε, ηρωϊσμό.

Ο πατριωτισμός που περιορίζεται στις προσφωνήσεις των επισήμων γευμάτων και συγκεντρώσεων ή στις υστερικές κραυγές της αρθρογραφίας των εφημερίδων, δεν εξυπηρετεί καθόλου τα συμφέροντα του Έθνους. Εκείνος που αγαπά μ’ όλη του την καρδιά την Πατρίδα του δεν φωνάζει, αλλά εργάζεται και με το τίμιο παράδειγμά του προσφέρει υπηρεσία αληθινά πατριωτική.

Σκέφτηκες αλήθεια, παιδί μου, τι θα πει φιλοπατρία; Είναι τάχα ο σύνδεσμός μας με το Πατρικό μας σπίτι; Όχι. Ο σύνδεσμος αυτός δεν είναι παρά ένα στοιχείο μόνο της αληθινής φιλοπατρίας.
Μήπως τότε είναι φιλοπατρία η αγάπη του χωριού μας, της πόλεώς μας, του λαού μας; Κι’ αυτό δεν είναι παρά στοιχείο. Στοιχείο που δεν αποδίδει το σύνολο.

Τότε λοιπόν ποιά είναι η αληθινή φιλοπατρία; Η αληθινή φιλοπατρία πρώτα − πρώτα δεν είναι μόνο αίσθημα. Είναι προ πάντων έργα. Είναι αφοσιωμένη και σκληρή πολλές φορές προσπάθεια για το καλό του λαού σου, της κοινωνίας, της πατρίδος ολόκληρης.

Τότε αγαπώ πραγματικά την Πατρίδα μου, όταν ποθώ να τη δω να λάμπει, με τα έργα της μπροστά σε όλο τον κόσμο. Όταν δουλεύω για να γίνουν οι νέοι της πατρίδος μου − το μέλλον της δηλαδή − άνθρωποι με χαρακτήρα σταθερό, τίμιο, ειλικρινή, ακέραιο. Όταν αγωνίζομαι να φτάσει η ζωογόνος πνοή της πίστεως μέχρι τον τελευταίο συμπατριώτη μου κι’ όταν ποθώ να δω την κοινωνία καθαρή όπως τα μάτια του άκακου βρέφους.

Αυτή είναι η αληθινή φιλοπατρία και όπως βλέπεις, είναι ριζωμένη σε έδαφος θρησκευτικό. Κι’είναι παιδί μου φυσικό. Γιατί μόνο η πίστη η Χριστιανική μπορεί να ανεβάσει ψηλά τα άτομα και τους λαούς. Η πίστη, να το ξέρεις, έχει μέσα της το μυστικό της μεγαλουργίας.

Οι επιπόλαιοι κατηγορούν τον Χριστιανισμό ότι ενδιαφέρεται μόνο για την μέλλουσα ζωή και όχι για την παρούσα, την επίγεια.
Τίποτα πιο ανακριβές απ’ αυτό. Ο ίδιος ο Κύριος, με το θεϊκό Tου κύρος, είπε:
«Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Κι’ αυτά τα λόγια τί άλλο κάνουν παρά να δικαιώνουν την άποψη ότι η αιώνια πατρίδα, τρέφει και συντηρεί την πρόσκαιρη;

Μου δόθηκε η ευκαιρία να το διαπιστώσω αυτό προσωπικώς όταν ταξίδεψα στην Αμερική και συνάντησα τους ξενιτεμένους συμπατριώτες μας. Ε λοιπόν όλοι εκείνοι που διατηρούσαν μέσα τους νοσταλγική την ανάμνηση της μικρής μας Πατρίδος και έκλαιγαν όταν την έφερναν στο νου, ήταν άνθρωποι πιστοί. Ενώ οι άλλοι… ω ας μην αναφέρω το παράδειγμά τους γιατί μου προξενεί φρίκη!

Έτσι είναι παιδί μου. Πίστη και φιλοπατρία βαδίζουν ενωμένες στενά. Βλέπω επίσης με πόνο ότι κι’άλλο ένα ζευγάρι δεν μπορεί να βαδίσει χωρισμένο. Η απιστία και η προδοσία. Όπου η πίστη ατονεί, ατονεί και η αγάπη της Πατρίδος. Εκείνος που προδίδει την πίστη του δεν θ’ αργήσει και την πατρίδα του να προδώσει.

H Ορθόδοξος οδός

Ο Θεός είναι επάνω παντός συλλογισμού. Δια της κτίσεως μανθάνομεν σχετικώς περί της σοφίας του Θεού, της δυνάμεως, της απειρίας, της ωραιότητος, αλλ’ αυτά είναι απλαί καταφάσεις, αι οποίαι δεν εξαντλούν την γνωστικήν ικανότητα της ψυχής και τας θείας εφέσεις της. Αλλά πέραν της καταφατικής ταύτης γνώσεως, αισθανόμεθα την ανάγκην της αποφατικής αγνωσίας, η οποία θα μας υψώση ύπερθεν της φύσεως, θα μας προσεγγίση δι’ «αγνώστου» τρόπου εις τον Θεόν και θα μας κορέση θαυμασμού και εκστατικού θείου έρωτος και αγίας γνώσεως. Και θα έλθη ο Χριστός – «της Ερήμου ο φίλος» -- εντός της ερήμου εγκοσμίων εφέσεων και παθών καρδίας μας, να «ποιήση μονήν», κατά την «φίλην φωνήν» Του. Και εις της μυστικής μας ενώσεως το όργιον, θα μας αποκαλύψει τον Πατέρα και το Πνεύμα. Και εντεύθεν θα ακούσωμεν ρήματα άρρητα, «α ουκ εξόν λαλήσαι ανθρώπω», Αυτή είναι η Ορθόδοξος οδός «γνώσεως» και επιστροφής εις το «καθ’ ομοίωσιν».

ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ ΤΟΥ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ Η ΚΩΜΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΙΞΤΟΥ Ε'

Πρεσβύτερος Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος

Στις 18 Ιουλίου 1870 στην τετάρτη συνεδρία της Α' Βατικανείου συνόδου -θεωρουμένης εικοστής οικουμενικής για τους Ρωμαιοκαθολικούς- κατόπιν μακράς ιστορικής κυοφο­ρίας, αλλά και εν μέσω αντιδρά­σεων, κατά τη διάρκεια της συνόδου, ο πάπας Πίος Θ' ανέγνωσε το διάταγμα Pastor aeternus, με το οποίο ανεγνώριζε ως αλήθεια πίστεως αποκαλυφθείσα από τον Θεό, το αλάθητο του εαυτού του, όλων των προκατόχων του και των διαδόχων του.

Βεβαίως, για την ορθόδοξη θε­ολογία, το αλάθητο του επισκόπου Ρώμης ανήκει στο χώρο της παπικής μυθολογίας. Όχι μόνο στερείται των γνωρισμάτων του δόγματος, αλλά αποτελεί ταυτοχρόνως αυθαίρετη και βλάφημη οικειοποίηση γνωρίσματος και ιδιότητος του θεανθρωπίνου σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας.

Αψευδής μάρτυρας των ανωτέρω, είναι η ετυμηγορία της εκκλησιαστικής ιστορίας. Ένα από τα πολλά παραδείγματα για το πόσο αλάθητοι υπήρξαν οι προκάτοχοι του Πίου Θ' είναι και η κωμική περίπτωση του πάπα Σίξτου Ε' (1585-1590) και η υπ' αυτού έκδοση της Vulgata το 1590.

Ο πάπας Σίξτος Ε', ορμώμενος από την απόφαση της εν Τριδέντω συνόδου, όπου η Vulgata ανεγνωρίσθη ως αυθεντικό κείμενο για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, εξέδωσε και κυκλοφόρησε μία νέα έκδοσή της γνωστή στην ιστορία ως έκδοσις Sixtina. Στο παπικό δεκρετάλιο με το οποίο ανήγγειλε την έκδοση ο πάπας Σίξτος Ε', ανέφερε ότι, το εν λόγω κείμενο θα ήταν το μοναδικό αυθεντικό κείμενο, και αυτό γιατί το κείμενο είχε διορθώσει «δια της ιδίας χειρός στηριζομένης επί της εξουσίας της αφθονίας της αποστολικής δυνάμεως». Ώριζε επίσης, ότι κάθε άλλη έκδοση των Αγ. Γραφών στερούνταν αξίας και ότι όποιος επιχειρήσει να μετατρέψει το νέο κείμενο ήταν αυτομάτως αφορισμένος.

Δύο χρόνια αργότερα ο πάπας Κλήμης Η' (1592-1605) θα αποσύρει την έκδοση του Σίξτου Ε' γιατί ήταν γεμάτη πλάνες και σφάλματα «μεταφράσεως, εκφράσεως, και διδασκαλίας». Μάλιστα ο Ιησουίτης καρδινάλιος Ροβέρτος Βελλαρμίνος, ένας από τους μεγαλύτερους παπικούς θεολόγους μέχρι σήμερα, άγιος των Ρωμαιοκαθολικών και δεινός υποστηρικτής του παπικού πρωτείου, χαρακτήριζε το κείμενο του Σίξτου Ε' «ως λαβύρινθο πλανών παντός είδους».

Ο ίδιος ο Βελλαρμίνος μάλιστα αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, ότι είχε ζητήσει από τον πάπα Γρηγόριο ΙΔ' (1590-1591) να προστατεύσει την φήμη του Σίξ­του Ε' από τη χλεύη. Πώς; Επανεκδίδοντας διορθωμένη την έκδοση του 1590 με την προσθήκη ενός προλόγου του Βελλαρμίνου με τον οποίο θα εξηγούσε στους πιστούς, ότι ένοχοι των λαθών δεν ήταν ο Σίξτος Ε' αλλά «οι τυπογράφοι και άλλα πρόσωπα».

Το γεγονός αυτό καθ' εαυτό αλλά και οι θέσεις του Βελλαρμί­νου είναι αποκαλυπτικά για το πόσο αλάθητος υπήρξε ο πάπας Σίξτος Ε' ως προκάτοχος του Πίου Θ'. Ως τελικό σχόλιο στο μικρό άρθρο αυτό, για το τί αποδεικνύει και η περίπτωση του Σίξ­του Ε' σε σχέση με το αλάθητο του Ρώμης, θα θέλαμε να αναφέρουμε την άποψη του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Χρυσάνθου Νοταρά (1707-1731). Αποδεικνύει «τους νεωτερισμούς της δυτικής εκκλησίας, και την νυνί του συναδέλφου (ίν' ούτω είπω) Ρώμης καινήν και πρόσφατον αμόναρχον μοναρχίαν και εναμάρτητον αναμαρτησίαν, ας τινας οι τε Ανατολικοί οι τε Δυτικοί άγιοι πατέρες ούτε εγίνωσκον, ούτε εφαντάσθησαν ως ούσας νεωτερικά και αλλόκοτα σπέρματα, και εφευρέματα εις την δυτικήν εκκλησίαν, σπαρέντα και φυτευθέντα υπό γνώμης υπερηφάνου, και διεφθαρμένης οιήσεως, και δια την πολυκαιρίαν ριζωθέντα, και καρπούς σαπρούς ποιήσαντα».

A contemporary miracle of the Theotokos in the field of foreign missions providing numerous teachings.

Nina, a girl of about ten years old, was the third child of a family which lived in Western Kasai (Congo). Her two older siblings, two boys, had left this world very early on, making Nina the only daughter and only child.  Nina was born of a mother who retained deep religious interest, even to the point that she had embraced a protestant sect and even became a 'pastoress' (i.e. type of priest).

As would be expected, Nina would go with her mother to the congregation of protestants. Still, the good reputation of the Orthodox Mission school brought the girl to the Orthodox school's desks.

Mας απομένει η ταπείνωση

Επειδή εμείς είμαστε πεσμένοι πολύ χαμηλά ή δεν έχουμε υψωθεί στα όρια της ευαγγελικής διδασκαλίας, ανυποψίαστοι για την ασύλληπτη συμφορά, καταπληττόμεθα ή και σκανδαλιζόμεθα από την υπόμνηση της αυθεντικής διδαχής του Κυρίου, που με συνέπεια εσάρκωσαν στον εαυτό τους οι Άγιοι του Θεού. Αν από ραθυμία δεν τους φθάνουμε, αντί να νοθεύουμε το λόγο του Θεού, μας απομένει η ταπείνωση και ο κλαυθμός, σαν έσχατο μέσο διασώσεώς μας από το ψέμα και την υποκρισία της ψυχής μας.

Κόλαση αφόρητη!

Περισσότερα από ένα δισεκατομμύρια πλάσματα του Θεού, απόγονοι της Άγαρ, πλέουν μέσα στο ερεβώδες σκότος του Κορανίου, που ετεχνούργησεν ο σατανάς δια μέσου ενός επιληπτικού καμηλέρη, νεκρά, άταφα, πτώματα! Αληθινή συμφορά για ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, από τον έκτον αιώνα μέχρι σήμερα που, αντί να αναγεννηθούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, να λάμψουν με τη χάρη του βαπτίσματος, να αγιασθούν και να καταστούν «κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού», γεννώνται στο σκότος, ζουν στο ζόφο της αγνωσίας, χωρίς πνευματική ζωή, νεκρωμένοι και πορεύονται για τα αιώνια κτηνώδη πιλάφια και τα φιλήδονα ουρί! Κόλαση αφόρητη!

H μόνη οδός σωτηρίας μας

Είναι απαραίτητον να αντιληφθώμεν ότι η αγία Εκκλησία μας, είναι Εκκλησία πιστών του Σταυρού. Ο Σταυρός, ως σταύρωσίς μας εν τω κόσμω, είναι η μόνη οδός σωτηρίας μας. Σταυρός  είναι θλίψις δια Χριστόν, είναι πόνοι και δάκρυα. Εάν δεν θλιβώμεν δια τον Χριστόν, θα θλιβώμεν από τον σατανάν και από τα πάθη μας. Είναι και αυτός ένας άλλος σταυρός, με την διαφοράν, ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γλυκύς, πνευματικός, αγιαστικός, ζωοποιός. Με συνέπειαν την αιωνίαν ζωήν και την άληκτον χαράν. Ο άλλος σταυρός είναι φρικτός, άπελπις, νεκροποιός και με συνέπειαν τον αιώνιον θάνατον και τον «ακοίμητον σκώληκα». Θα είμεθα απείρως δυστυχείς, απείρως ελεεινοί, εάν δεν αγαπήσωμεν τον Σταυρωθέντα Χριστόν, εάν δεν άρωμεν με χαράν τον Σταυρόν μας και αν δεν ζήσωμεν ως εσταυρωμένοι.

Η διπλή πίστη

Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

Μ. Βασίλειος περί νηστείας

Τι εβεβήλωσε τον Ησαύ και τον έκαμε δούλο του αδελφού του; Δεν ήταν ένα φαγητό, για το οποίο επώλησε τα πρωτοτόκια; (Γεν. 25, 30-34). Τον δε Σαμουήλ δεν τον εχάρισε στην μητέρα του η προσευχή με τη νηστεία; (Α΄ Βασιλ.1, 13-16). Τι έκαμε τον Σαμψών ακαταμάχητο και μεγάλο ήρωα; Δεν ήταν η νηστεία με την οποία συνελήφθη στην κοιλιά της μητέρας του; (Κριτ. 13, 14). Η νηστεία τον εγέννησε, η νηστεία τον εθήλασε, η νηστεία τον έκαμε άνδρα, που την διέταξε ο άγγελος στην μητέρα του. «Δεν πρέπει να φάει κανένα από τα προϊόντα της αμπέλου, και οίνο και σίκερα [μεθυστικά ποτά] να μην πιει» (Κριτ. 13, 14). Η νηστεία γεννά προφήτες, δυναμώνει δυνατούς· η νηστεία κάνει σοφούς τους νομοθέτες, είναι καλό φυλακτήριο της ψυχής, στο σώμα ασφαλής σύνοικος, όπλο στους ανδρείους, γυμναστήριο στους αθλητές. Αυτή αποκρούει τους πειρασμούς· αυτή προετοιμάζει προς την ευσέβεια, συγκάτοικος της νηφαλιότητας, δημιουργός της σωφροσύνης. Στους πολέμους κάνει ανδραγαθήματα, στην ειρήνη διδάσκει την ησυχία. Τον Ναζιραίο [αφιερωμένος στον Θεό για 30 ημέρες με αποχή φαγητών και ποτών. Ισόβιοι Ναζιραίοι ήταν ο Σαμψών, Σαμουήλ, Ιωάννης ο Πρόδρομος, Ιάκωβος ο Αδελφόθεος. Στον χριστιανισμό Ναζιραίοι καλούνται οι Μοναχοί] αγιάζει, και κάνει τέλειο τον ιερέα. Διότι δεν είναι δυνατόν χωρίς νηστεία να αποτολμήσει την ιερουργία· όχι μόνον τώρα στην μυστική και αληθινή λατρεία, αλλά και στην τυπική που γινόταν κατά τον (Μωσαϊκό) νόμο. Αυτή έκαμε τον Ηλία θεατή του μεγάλου θεάματος· διότι αφού επί σαράντα ημέρες με νηστεία καθάρισε την ψυχή, έτσι καταξιώθηκε να δει στο σπήλαιο του Χωρήβ (Γ' Βασιλ. 19, 8-13), όσον είναι δυνατόν στον άνθρωπο να δει, τον Κύριο. Νηστεύοντας έδωσε πίσω στην χήρα το παιδί της, αφού αποδείχθηκε ισχυρός με τη νηστεία κατά του θανάτου. Από στόμα που ενήστευε εβγήκε η φωνή που εσταμάτησε για τον παράνομο λαό τη βροχή του ουρανού για τρία χρόνια και έξι μήνες. Διότι για να μαλακώσει την αδάμαστη καρδιά των σκληροτραχήλων, επροτίμησε και τον εαυτό του στην κακοπάθεια να τον καταδικάσει μαζί με τους άλλους. Για τούτο «ζει Κύριος, είπε, δεν θα υπάρξει στη γη νερό, παρά μόνο με τον λόγο μου» (Γ' Βασιλ. 17, 1). Και έφερε σ' όλο τον λαό νηστεία με την πείνα, για να επανορθώσει την κακία που είχε προέλθει από την τρυφή και την μαλθακή ζωή. Τι λογής δε υπήρξε ο βίος του Ελισσαίου; Πως μεν εφιλοξενήθηκε από την Σουναμίτιδα; Πως δε ο ίδιος εδεχόταν τους προφήτες; Δεν έκανε την φιλοξενία με άγρια λάχανα και λίγο αλεύρι; (Δ' Βασιλ. 4, 42- 44). Κι έτσι κάποτε με τα χόρτα είχε μαζευτεί και αγριοκολοκύθι, ώστε να κινδυνεύουν αυτοί που θα έτρωγαν, εάν με την ευχή του νηστευτή δεν είχε αχρηστευθεί το δηλητήριο. Και γενικώς, θα μπορούσες να βρείς τη νηστεία να χειραγωγεί όλους τους αγίους στην κατά Θεόν πολιτεία. Υπάρχει κάποιο είδος αντικειμένου, που ονομάζουν αμίαντο, άφθορο στη φωτιά, που όταν μεν τίθεται στην φλόγα φαίνεται ότι έχει απανθρακωθεί, όταν δε το βγάζουν από τη φωτιά, σαν να έχει λευκανθεί στο νερό, γίνεται καθαρότερο. Τέτοια ήταν τα σώματα των τριών εκείνων παίδων της Βαβυλώνος, που είχαν τον αμίαντο από τη νηστεία (Δανιήλ 1, 8-16). Διότι στη μεγάλη φλόγα της καμίνου, σαν να ήσαν κατά την φύση από χρυσό, απεδεικνύοντο ανώτεροι από την βλάβη της φωτιάς. Δηλαδή απεδεικνύοντο πιο δυνατοί και από τον χρυσό· διότι δεν τους έλυωνε αυτούς η φωτιά, αλλά τους φύλαγε ακέραιους. Και όμως τίποτε δεν θα συγκρατούσε τότε την φλόγα εκείνη, που την έτρεφαν νάφθα και πίσσα και κληματίδες, ώστε αυτή να εξαπλώνεται σαρανταεννέα πήχεις, και κατατρώγοντας τα γύρω απ' αυτήν πολλούς από τους Χαλδαίους να καταφάγει. Εκείνη λοιπόν την πυρκαγιά καταπατούσαν oι παίδες, αφού εισήλθαν με νηστεία, αναπνέοντας έτσι στην ορμητική φωτιά σαν λεπτή αύρα και δροσερή. Διότι η φωτιά ούτε τις τρίχες δεν επείραξε, επειδή τις είχε εκθρέψει η νηστεία (Δανιήλ 3, 24- 33).

Ο μηχανισμός επιλογής.

Όλα τα ερεθίσματα και όλες οι προσβολές από τον εξωτερικό κόσμο, πρέπει να υφίστανται την αναπόφευκτη κριτική διεργασία υπό το πρίσμα των εμπειριών σου και της ορθόδοξης γνωσιολογίας σου, και ό,τι αντέχει στα ηθικοπνευματικά σου κριτήρια, που είναι σύμφωνο με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και τις αγνές ελληνοχριστιανικές παραδόσεις να το αποδέχεσαι και να το αφομοιώνει η ορθόδοξη ψυχή σου. Ό,τι είναι, ξένο, οθνείο, αλλότριο, πέταξέ το σαν άχρηστο. Αυτός ο μηχανισμός επιλογής, αποδοχής και απορρίψεως, να λειτουργεί ασταμάτητα στη ζωή σου.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ

Τίποτε δεν συγκινεί τόσον βαθέως τον Ορθόδοξον Έλληνα, όσον η πίστις του, η στάσις του εις την Ορθοδοξίαν. Και φρονώ ότι η ψυχή του ορθοδόξου, εις το σημείον αυτό, είναι ορθότατα προσανατολισμένη. Πράγματι. Η ορθή πίστις προς τον Θεόν είναι το ένα βασικόν σκέλος της σωτηρίας της ψυχής του. Το άλλο είναι ο καθαρός ευαγγελικός βίος. Ο βίος του ημπορεί να κυματούται διαρκώς, να παρουσιάζη μεταπτώσεις, πότε ύψος και πότε βάθος. Αλλά είναι πάντως μέσα εις την περιοχήν της σωτηρίας, αφού η αγιωτάτη Θρησκεία μας, είναι η Θρησκεία της μετανοίας και της συγγνώμης. Αλλά αν χάση την πίστιν του, που έχει να καταφύγη; Δικαίως λοιπόν συγκινείται εις ό,τι αφορά εις την Ορθοδοξίαν του. Χάνομεν μίαν Αυτοκρατορίαν, χάνομεν την ατομικήν μας ελευθερίαν, γινόμεθα δούλοι εχθρών της πίστεώς μας, αλλά λέγομεν: δόξα τω Θεώ, ότι εκρατήσαμεν την πίστιν μας. Την ελευθερίαν θα την κερδίσωμεν όπως – όπως. Πατρίδα θα φτιάξωμε πάλι. Και στηριγμένοι εις την αγίαν πίστιν μας, θα ξαναβρούμε τον δρόμον «ημερών αρχαίων». Αν όμως εχάναμεν την πίστιν εις την Ορθοδοξίαν, με ποία κριτήρια θα ξαναφτιάχναμε νέαν Πατρίδα, τι περιεχόμενον θα εδίναμεν εις την ελευθέραν ζωήν μας και ποίους προσανατολισμούς θα έπαιρνεν η θρησκευτικότης μας;…

Ορθοδοξία είναι ένα αιώνιον νόημα και αιώνιον βίωμα της ελληνικής ψυχής μας. είναι η ψυχή της ψυχής μας, την φέρομεν κληρονομικώς εις το αίμα μας. Δεν ημπορούμεν να ζήσωμεν χωρίς Ορθοδοξίαν. Με την Ορθοδοξίαν δεν συνεχίζομεν μόνον τας εθνικάς μας παραδόσεις, αλλά διατηρούμεν και αδιάκοπον συνέχειαν με τους αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Η εμμονή μας εις την Ορθοδοξίαν εξασφαλίζει την ορθήν πίστιν μας, την επαφήν μας με τους Πατέρας και την συνέχειαν της Παραδόσεως, της Παραδόσεως της αληθείας, εις όλας απολύτως τας εκφάνσεις. Πολλοί, που δεν ηξεύρουν τι θησαυρός είναι η Ορθοδοξία, νομίζουν ότι είμαστε στενοκέφαλοι, στενόκαρδοι, προσκεκολλημένοι εις τύπους ξηρούς και αντιλήψεις ξεθωριασμένες. Η Ορθοδοξία είναι πάντα νέα, πάντα ζώσα, πάντα «παρούσα» εις όλους τους αιώνας. Ρωτήστε έναν απλόν και αληθινόν Ορθόδοξον να σας ειπή διατί είναι δεμένος με φανατισμόν εις την Ορθοδοξίαν. Τότε θα καταλάβητε διατί αι αλήθειαι του Θεού λάμπουν μόνον εις τας ψυχάς των απλών και αγαθών ανθρώπων, εις τα εν Χριστώ νήπια. «Ευχαριστώ σοι, Πάτερ, ότι απέκρυψας ταύτα (τα μυστήρια της πίστεως) από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις…». Και όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, ότι «ο Θεός τα μωρά του κόσμου εξελέξατο, ίνα τους σοφούς καταισχύνη…».

Ορθοδοξία σημαίνει πίστις ορθή προς τον Θεόν, που μέσα εις το φως της αληθείας, εζυμώθη είκοσιν αιώνας με την αγωνιστικήν πείραν των αγίων και με τα αίματα των Μαρτύρων και Ομολογητών του Χριστού. Η Ορθοδοξία, ως πίστις και ζωή, είναι η αλήθεια του Χριστιανισμού, που συνεχίζεται εις τους αιώνας. Την αλήθειαν αυτήν παρελάβομεν από την Εκκλησίαν και την κρατούμε ζηλότυπα. Η ιστορία της Εκκλησίας μας, διδάσκει ότι δια την διατήρησιν της Ορθοδόξου πίστεώς μας έχομεν τα «νέφη» των Μαρτύρων και των Ομολογητών. Εκείνος που αρνείται την πίστιν του εις την Ορθοδοξίαν ή συντελεί εις την παραχάραξίν της «ενδύεται κατάραν ως ιμάτιον». Εις τους ιερείς ναούς μας εικονίζονται οι Μάρτυρες και Ομολογηταί της Ορθοδοξίας. Και τους βλέπομεν, δια να φρονηματιζώμεθα και να τους αποδίδωμεν τιμητικήν προσκύνησιν, επειδή εκράτησαν την πίστιν την αγίαν και δεν ηρνήθησαν την Ορθοδοξίαν παρά τα ανεκδιήγητα βάσανα, που υπέστησαν. Δια τούτο και ο Θεός τους εδόξασεν εν ουρανοίς και εδώ τους εθαυμάστωσε, δια να τους έχωμεν ως υποδείγματα πίστεως εις τα δόγματα της Ορθοδοξίας μας…                                                                                                                                           
Η  Εκκλησία μας είναι βαμμένη εις το αίμα των Μαρτύρων και των Ομολογητών. Εις το Άγιον Όρος οι ναοί είναι βαμμένοι με κόκκινον χρώμα, εις ένδειξιν ότι η Αγία Εκκλησία μας εθεμελιώθη επάνω εις τα αίματα των Μαρτύρων της. Χάριν εις τα αίματα των Μαρτύρων και των Νεομαρτύρων μας, εχάρισεν ο Θεός την ανάστασιν του δούλου γένους μας μέσα από την στάχτη της καταστροφής. Αλλά και ως επιβράβευσιν της πίστεως που εκρατήσαμεν 400 χρόνια, ωσάν σπίθα κρυμμένη στη στάχτη…  
                                                                                         
 Σκεφθήτε εις ποίαν επικίνδυνον πνευματικήν σχιζοφρένειαν ημπορούσαμεν να φθάσωμεν, εάν ηθέλαμεν να θυσιάσωμεν κάτι από την Ορθοδοξίαν μας, δια το οποίον έχυσαν το αίμα των οι άγιοι που προσκυνούμεν κάθε ημέρα! Με την απάρνησιν θα τους ατιμάζαμεν και με την προσκύνησιν θα τους ετιμούσαμεν. Με όσον περισσότερες δυσκολίες, πειρασμούς και βάσανα κρατούμεν την πίστιν, τόσον και αξιώτεροι γινόμεθα. Δι’ αυτό, περισσότερον απ’ όλους τους αγίους, τιμώνται οι άγιοι Μάρτυρες. Μεγάλοι είναι οι Όσιοι, που «εμαρτύρησαν» αναιμάκτως εις τας ερήμους, δια να τηρήσουν την καθαρότητα του βαπτίσματος και επάλαισαν χρόνια κατά των παθών και των δαιμόνων. Αυτοί είναι Μάρτυρες της Οσιότητος. Μέγιστοι όμως είναι οι Μάρτυρες της πίστεως και της θείας Ορθοδοξίας μας…

Τελευταίως ακούεται ότι πρέπει να ενωθούμε με τους αιρετικούς. Με αυτούς που δεν εβάστασαν ανόθευτον την πίστιν των Πατέρων μας. Να ενωθούμε. Αλλά πως; Να ενωθή η αλήθεια με το ψεύδος; Το φως με το σκότος; Οι πιστοί εις την Εκκλησίαν με εκείνους που ηρνήθησαν την Εκκλησίαν; Να ενωθούμε, ναι. Αλλ’ αφού αποβάλουν οι κακόδοξοι τας κακοδοξίας των. Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ’ όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας…                                                                                                      Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! Δεν αγόμεθα από ακρίτους μισαλλοδοξίας. Δεν είμεθα τετυφλωμένοι φανατικοί. Αισθανόμεθα την ανάγκην, ως τέκνα της  Ορθοδόξου Εκκλησίας, να δώσωμεν «την μαρτυρίαν του Αρνίου, ην έχομεν». Η Ορθόδοξος Εκκλησία, διετήρησεν απαραχάρακτον την παρακαταθήκην της πίστεως, ως Δόγμα και Ηθικήν, και οφείλομεν να το γνωρίζωμεν. Εκπέμπομεν το φως της πίστεως και όσοι οι εν τω σκότει ας προσέλθουν. Θέλουν εξηγήσεις; Θέλουν «λόγον περί της εν ημίν ελπίδος»; Είμεθα έτοιμοι. Όχι να δίδωμεν αφορμάς, δια να λέγουν οι κακόδοξοι ότι αμφιβάλλομεν δια την πάμφωτον και αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας. Όσα καλώς και εν Αγίω Πνεύματι παρελάβομεν υπό της Εκκλησίας αυτά τηρούμεν ως κόρην οφθαλμού. Δεν γνωρίζομεν άλλα δόγματα και ανθρώπινα καινοτομήματα. Γνωρίζομεν τα αναθέματα, δια των οποίων η αγία Εκκλησία μας, κατωχύρωσε τας εν Οικουμενικαίς Συνόδοις διατυπωθείσας δογματικάς αληθείας και δεν τολμώμεν να σκεφθώμεν καμμίαν μεταβολήν και κανένα συμβιβασμόν…

θ. μ. δ.

Άγ. Ι. Χρυσόστομος

Πολλοί ενόμισαν, ότι το εμφύσημα αυτού (του Θεού) ην η ψυχή, και ότι εκ της ουσίας του Θεού μετεδόθη τω σώματι η ψυχή. Έστι δε πολλής ου μόνον ανοίας, αλλά και ατοπίας μεστός ο λόγος, ει γαρ εκ της ουσίας του Θεού η ψυχή, ουχ εχρήν αυτώ μεν είναι σοφήν, εν άλλω δε μωράν και ασύνετον, ουδέ εν τούτω μεν είναι ψυχήν δικαίαν, εν ετέρω δε άδικον. Η γαρ του Θεού ουσία ου μερίζεται, ουδέ αλλοιούται, αλλ’ έστιν αναλλοίωτος. Το εμφύσημα λοιπόν επί Θεού η του Αγίου Πνεύματος εστιν ενέργεια. Ώσπερ γαρ ο Σωτήρ ενεφύσησεν εις τα πρόσωπα των Αποστόλων και είπε, λάβετε Πνεύμα Άγιον ούτω το εμφύσημα το θείον ανθρωπίνως ακουόμενον, Πνεύμα εστι το προσκυνητόν και Άγιον. Τούτο το Πνεύμα προελθόν ουκ αυτό γέγονε ψυχή αλλά ψυχήν έκτισεν, ουκ αυτό εις ψυχήν μετεβλήθη, αλλά ψυχήν εδημιούργησε. Δημιουργόν γαρ το Πνεύμα το Άγιον, κοινωνεί τη δημιουργία του σώματος και τη δημιουργία της ψυχής. Πατήρ γαρ και Υιός και Πνεύμα Άγιον τη Θεία δυνάμει δημιοτργεί το πλάσμα.

Άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Ελθέ το φως το αληθινόν, ελθέ η αιώνιος ζωή, ελθέ το αποκεκρυμμένον μυστήριον, ελθέ ο ακατανόμαστος θησαυρός, ελθέ το ανεκφώνητον πράγμα, ελθέ το ακατανόητον πρόσωπον, ελθέ η αϊδιος αγαλλίασις, ελθέ το ανέσπερον φως, ελθέ πάντων των μελλόντων σωθήναι η αληθινή προσδοκία, ελθέ των κειμένων η έγερσις, ελθέ των νεκρών η ανάστασις, ελθέ ο δυνατός, ο πάντα αεί ποιών και μεταποιών και αλλοιών μόνω τω βούλεσθαι! Ελθέ ο αόρατος και αναφής πάντη και αψηλάφητος, ελθέ ο αεί μένων αμετακίνητος και καθ’ ώραν όλος μετακινούμενος και ερχόμενος προς ημας τους εν τω άδη κειμένους, ο υπεράνω πάντων των ουρανών, ελθέ το περιπόθητον όνομα και θρυλούμενον λαληθήναι δε παρ’ ημών, όπερ ης, ή γνωσθήναι, οποίος ή ποταπός, όλος ημίν ανεπίδεκτον. Ελθέ η αιώνιος χαρά, ελθέ το στέφος το αμαράντινον, ελθέ η πορφύρα του μεγάλου Θεού και Βασιλέως ημών, ελθέ η ζώνη η κρυσταλλοειδής και διάλιθος, ελθέ το υπόδημα το απρόσιτον, ελθέ η βασίλειος αλουργίς και αυτοκρατορική όντως δεξιά! Ελθέ ον επόθησε και ποθεί η ταλαίπωρός μου ψυχή, ελθέ ο μόνος προς μόνον, ότι μόνος ειμί καθάπερ οράς! Ελθέ ο χωρίσας εκ πάντων και ποιήσας με μόνον επί της γης, ελθέ ο γενόμενος πόθος αυτός εν εμοί και ποθείν σε ποιήσας με τον απρόσιτον παντελώς! Ελθέ η πνοή μου και η ζωή, ελθέ η παραμυθία της ταπεινής μου ψυχής, ελθέ η χαρά και η δόξα και η διηνεκής μου τροφή!

ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.

 Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Κοίταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων. Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς.

Αν βιώναμε το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως...

Κατέβηκε ο Θεός στη γη παίρνοντας την ανθρώπινη φύση. Αν βιώναμε το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως πρόβλημα τρομοκρατίας δεν θα υπήρχε, η αγάπη θα βασίλευε. Αγωνία για πολέμους δεν θα είχαμε, η ειρήνη θα επικρατούσε. Καταλήψεις και καταστροφές δεν θα γίνονταν, για μια κατάληψη θα αγωνίζονταν τα νιάτα, για την κατάληψη της αρετής και της αγιότητας. Οικονομικό πρόβλημα δεν θα υπήρχε, η αγάπη και η αδελφοσύνη θα αποτελούσαν την εγγύηση για ισοδύναμη απόλαυση των υλικών αγαθών. Θα υπήρχε σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο, στο περιβάλλον, στην άλογη φύση.

Ὀξύτατον τὸ δημογραφικὸν πρόβλημα

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑΝ τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς πολυτέκνου οἰκογενείας (1η Κυριακὴ Νοεομβρίου) καὶ

τῆς ἑορτῆς (6 Νοεμβρίου) τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Τερεντίου, Νεονίλλης καὶ τῶν ἑπτὰ

τέκνων των, τῶν προστατῶν τῶν πολυτέκνων, καλὸν εἶναι νὰ ἐπισημάνωμεν τὴν πλήρη

δημογραφικήν κατάρρευσιν τῆς χώρας μας. Ἡ κατάστασις εἶναι τραγική. Συμφώνως πρὸ τὴν

τελευταίαν ἀπογραφὴν παρουσιάζεται μείωσις τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν γεννήσεων

κατὰ 7% κατὰ τὰ τελευταῖα 30 χρόνια. Τὸ ἔτος 1971 τὰ παιδιὰ ἕως 14 ἐτῶν ἦσαν 2.243.962 ἤτοι

τὸ 25, 36% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας. Τὸ 2010 ἦσαν 1.623.752 δηλ. τὸ 14% μείωσις κατὰ 7%.

Ἐνῶ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν τὸ 1971 ἦσαν 957.116, 10,92%· τὸ ἔτος 2010  2.141.786, ἔφθασαν

δηλαδὴ τὸ 19% τοῦ πληθυσμοῦ. Αἰτία. Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ ἔλλειψις ἰδανικῶν.

Ἡ Ἑλλὰς διετηρήθη ἀνὰ τοὺς αἰῶνας στηριζομένη κυρίως εἰς τοὺς πολυτέκνους. Πολλὰ παιδιά,

πολλοὶ ἀγωνισταί. Κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821 οἱ περισσότεροι ἀγωνισταὶ ἦσαν τέκνα

πολυτέκνων οἰκογενειῶν. Ὁ Παπαφλέσσας ἦτο τὸ 28 παιδὶ τῆς οἰκογενείας τοῦ Δημ. Δικαίου!

Κολοκοτρωναῖοι 46 νεκροὶ νέοι, εἰς τὸν ἀγῶνα. Ὁ Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης εἶχε 12 ἀδέλφια

καὶ 32 ἐξαδέλφια. Ὁ Μιαούλης ἕξι υἱούς, ὁ Κανάρης, ἕξι υἱοὺς καὶ μία θυγατέρα. Οἱ

Μαυρομιχαλαῖοι 49 νεκροὺς εἰς τὸν ἀγῶνα. Ἡ Μπουμπουλίνα 6 παιδιὰ καὶ τόσοι ἄλλοι.

Καλὸν εἶναι λοιπόν, νὰ ἐνθυμούμεθα τοὺς ἐλευθέρους- σκλάβους, ποὺ εἶχον ἀρχὰς καὶ

ἰδανικὰ καὶ κυρίως Ὀρθόδοξον φρόνημα.

“ Oρθόδοξος Τύπος”
http://www.orthodoxostypos.gr/

«Μελαγχολικαί ενοράσεις»

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτη μού θύμισαν κάποιες συζητησεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;

 Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Ερημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.

Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.

Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φαντάζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».

Κι έμεινα μόνος…

Μέσα στον συγκλονισμό μου γιά τήν τραγωδία του λαού μας, τόν κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους. Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καί συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σέ αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.

Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στήν σιωπήν των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δέν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως τών συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Οταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τόν Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους τούτοις, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε νά κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Αγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ νά ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τά Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τόν γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σέ κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον μέ εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα τής μετανοίας, αξίζει τον έπαινον τής Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σέ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης τής μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστάσεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.

Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, τό κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμένων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμάνων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού. Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μή κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ τών επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «τό αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τόν αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στό γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στά χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη μέ Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.

Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία τών πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας νά κηρύξει μετάνοιαν στόν λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001