Προσοχή Αριστοτέλη !

 Εκκλησιαστική κοινωνία με τους Παπικούς από το 1054 ως το 1965 ΔΕΝ υπήρξε, παρά τις πολλές προσπάθειες των ομοίων με το δικό σας "φρόνημα".

"Kάποιος" σε εξαπατά διότι δεν γνωρίζεις το δικό μου "φρόνημα". Πρόσεχε.

Ο Aριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση "Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

Χριστός Ανέστη Αληθώς Ανέστη! Ως τώρα το σχόλιό μου δεν εμφανίζεται στον ιστότοπο. Εμφανίζεται μόνο μια απάντηση, η οποία είναι παντελώς ανιστόρητη και άκρως επικίνδυνη.

Ας φροντίσουν οι διαχειριστές να εμφανιστεί το πρώτο μου σχόλιο παρακαλώ. Όπως και το παρόν φυσικά.

Το βλάσφημο Φιλιόκβε δεν εισήχθη από τους Παπικούς το έτος που αναφέρεται στην "απάντηση" αυτή.
Είχε γίνει πολύ πιο πριν από το έτος 990, γι αυτό και ο Μέγας Φώτιος συνεκάλεσε την 8η Οικουμενική Σύνοδο η οποία ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕ όσους προσθέτουν ή αφαιρούν οτιδήποτε από το Σύμβολο της Πίστεως.
Η 8η Οικουμενική Σύνοδος δεν σας είναι γνωστή; Έγινε το έτος 879!

Η οριστική αποκοπή των Παπικών έγινε το 1054, γιατί από το έτος 879 ως την οριστική αποκοπή τους από την Εκκλησία, υπήρχαν στον θρόνο της Ρώμης κάποιοι Πάπες που δεν δέχονταν το Φιλιόκβε, ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ τους Πάπες υπήρχε εκκλησιαστική κοινωνία. Αυτά ως το 1054 και την οριστική αποκοπή τους από την Εκκλησία.

Εκκλησιαστική κοινωνία με τους Παπικούς από το 1054 ως το 1965 ΔΕΝ υπήρξε, παρά τις πολλές προσπάθειες των ομοίων με το δικό σας "φρόνημα".
Και πάλι όμως εκφράζετε τους εαυτούς σας και όσους με εσάς συμφωνούν
ΚΑΙ ΌΧΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ(και κρίμα για όσους δεν συμφωνούν αλλά συνεχίζουν να συμπορευονται μαζί σας στην ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΣΑΣ)...

Εσείς δεν χρειάζεστε αποδείξεις, μελέτη της Ιστορίας χρειάζεστε και απομνημόνευσή της, παρ' αυτά σας απάντησα.
Αν και όποτε αποφασίσει η διαχείριση να αποδεχθεί την δημοσίευση των σχολίων μου, θα ήταν ευχής έργον.

Η υιοθέτηση του Ιουλιανού ημερολογίου ως το Εορτολόγιο της Εκκλησίας έγινε από την Α' Οικουμενική Σύνοδο.
Πάτριο Εορτολόγιο λοιπόν γιατί όπως έγραψα και στο αδημοσίευτο πρώτο μου σχόλιο, οι Άγιοι Πατερες εν Αγίω Πνεύματι αποφάσισαν.
Αυτά τα απλά....Καλή συνέχεια.

Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Ο υπολογιστής μου, ως φαίνεται έχει πρόβλημα!......

Ο υπολογιστής μου, ως φαίνεται έχει πρόβλημα!......

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

 

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

 Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση "πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου -- ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026"

Χριστός Ανέστη Αληθώς Ανέστη.

Το Ιουλιανό ημερολόγιο ονομάζεται ΠΑΤΡΙΟ Εορτολόγιο γιατί οι Άγιοι Πατέρες ΌΡΙΣΑΝ εν Αγίω Πνεύματι να ακολουθεί η Εκκλησία αυτό.

Εσείς οι καινοτόμοι από το 1924 εορτάζετε με τους Παπικούς τα Χριστούγεννα.
Τα προβλήματα υπάρχουν στο "διορθωμένο Ιουλιανό" όπως σας αρέσει να αποκαλείτε την Φράγκικη καινοτομία σας.

Το φετινό Πάσχα εορτάστηκε στις 30 Μαρτίου.

Αριστοτέλη δεν μου τα λες καλά τα πράγματα...

Οι αιρετικοί Λατίνοι εισήγαγαν το Φιλιόκβε στα τέλη του έτους ενιακόσια ενενήντα και 

εμείς κοινωνούσαμε μαζί τους! το 1924 σε μάρανε;

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

 

Αριστοτέλη δεν μου τα λες καλά τα πράγματα...

Οι αιρετικοί Λατίνοι εισήγαγαν το Φιλιόκβε στα τέλη του έτους ενιακόσια ενενήντα και εμείς 

κοινωνούσαμε μαζί τους! Το 1924 σε μάρανε...

Aριστοτέλη δεν μου τα λες καλά τα πράγματα...

Πριν από το 1924 δεν είχαμε κοινωνία με τους αιρετικούς Φράγκους (Λατίνους);

Στα τέλη του 9ου αιώνα δεν εισήγαγαν το αιρετικό Φιλιόκβε οι Λατίνοι και εμείς κοινωνούσαμε μαζί τους; το 1924 σε μάρανε;

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου -- ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Γνωρίζουμε  ότι σύμφωνα με τον ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ το ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ πρέπει να τελείται την πρώτη ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ και οπωσδήποτε ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ.

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἰωάννης Καποδίστριας καὶ Ῥωμηοσύνη

Το παρακάτω κείμενο είναι, ουσιαστικά, μία περίληψη της μελέτης για τον Ι. Καποδίστρια του π. Γ. Δ. Μεταλληνού, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του «Ελληνισμός Μαχόμενος». Επιμέλεια - προσαρμογή - προσθήκες: Θωμάς Δρίτσας

Ελληνισμός Μαχόμενος, Eκδόσεις Τήνος, Αθήνα 1995

---

Πολλοί έχουν πει πως ο Καποδίστριας ήταν ένας Ευρωπαϊστής, ένας άνθρωπος που «ήθελε να μετατρέψει τους Ρωμηούς σε Έλληνες», ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

Το 1819 γράφει στον Πατέρα του: «Είναι έργον μοναδικόν της προστασίας του Θεού και των θαυματουργών Αγίων που αναξίως επεκαλέσθην με δάκρυα ειλικρινούς καρδίας και αφοσιωμένης» προσθέτοντας την φράση: «Πίπτων εις τους πόδας του Θαυματουργού Αγίου μας και της Αειπαρθένου Πλατυτέρας (=Θεοτόκου)»[1] Είναι έκδηλη η ησυχαστική του συνείδηση (βλ. τις σημειωμένες φράσεις) σε ένα ιδιωτικό γράμμα που του επιτρέπει να αποκαλύψει τα μύχια της καρδιάς του. Είναι δε γεγονός ότι έβλεπε την ιστορική ύπαρξη του Γένους ζυμωμένη με την πίστη.

Γράφει σε άλλη περίπτωση: «Η Χριστιανική Θρησκεία εσυντήρησεν εις τους Έλληνας και γλώσσα και πατρίδα και αρχαίας ένδοξους αναμνήσεις και εξαναχάρισεν εις αυτούς την πολιτικήν ύπαρξιν της οποίας είναι στύλος και εδραίωμα».[2] Συνδύαζε δηλαδή ο Καποδίστριας την ανάσταση και την ιστορική συνέχεια του Έθνους, όχι με την Ευρώπη και την οποιαδήποτε βοήθειά της, αλλά με την παράδοση του γένους και τα πνευματικά αποθέματά του. Ανάλογα θα δηλώσει και στον J. B. Georges Bory de saint Vincent [3]: «Πρώτα είμαι Έλληνας... γιατί γεννήθηκα σε αυτή την χώρα... Είμαι Έλληνας από πατέρα και μητέρα. Είμαι με την χάρη του Θεού που μού ανέθεσε την κυβέρνησιν αυτού του πτωχού λαού... Είμαι Έλληνας εκ γενετής, από καθαρή αγάπη, από αίσθημα, από καθήκον και από Θρησκεία»[4]

Η αποστασιοποίησή του από το φράγκικο περιβάλλον της γενέτειράς του είναι τόσο εμφανής το 1815 ώστε να δικαιώνεται ο χαρακτηρισμός του από τον Π. Χριστόπουλο ως «ταξικού αποστάτου».[5] Παρατηρεί ο Καποδίστριας: «Η ενετική πολιτεία εκυβέρνα τας Ιονίους νήσους με το σύστημα της διαφθοράς. Οι Αντιπρόσωποι εκλέγοντο εκ της κλάσεως (=τάξεως) των ευγενών αρχόντων ήτις ήτο η ευκαταφρονεστέρα και η μάλλον διεφθαρμένη δι’ ανηθικότητα και ελεεινότητα... Η πολιτεία της Βενετίας εφοβείτο το έξοχον της φυσικής μεγαλοφυϊας των Ελλήνων και επροσπάθει να το καταβάλη με την αμάθειαν».[6] Ήταν ευγενής στην καταγωγή, αλλά Ρωμηός στην καρδιά!

Η Παναγία και οι Παπικοί

Στις 22 Σεπτεμβρίου η του Χριστού Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει το φοβερό μαρτύριο των 26 Οσιομαρτύρων Ζωγραφιτών Μοναχών!

Η Παναγία προειδοποιεί Αγιορείτη μοναχό που απήγγειλε συνεχώς τους Χαιρετισμούς ότι έρχονται οι εχθροί του Υιού Της, οι παπικοί, για να υποτάξουν το Άγιον Όρος στον αντίχριστο πάπα!

Ο Ομολογιακός και στη συνέχεια Μαρτυρικός αγώνας των 26 Οσιομαρτύρων της Μονής Ζωγράφου έχει ιδιάζουσα σημασία για εκείνους που επιθυμούν να φυλάξουν τον πολύτιμο μαργαρίτη της Ορθοδόξου πίστεως καθαρό και αλώβητο από τις αιρέσεις!

Το μαρτύριο των 26 Ζωγραφιτών μοναχών αποτελεί μνημειώδες παράδειγμα Ορθόδοξης ομολογίας, ψυχικής ανδρείας και ακλονήτου σθένους!

OIΣΤΡΟΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ -- του π. Διονυσίου Τάτση

Οι συνειδητοί χριστιανοί συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κοινωνία και ειδικότερα τον τρόπο ζωής των κοσμικών ανθρώπων, γιατί δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί τους. Όσοι, όμως, πληροφορούνται, απογοητεύονται. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά, η οποία ξεπερνάει τα όρια της δικής τους φαντασίας. Οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί απ’ το θέλημα του Θεού και ζουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του διαβόλου. Δεν υπάρχει πια χριστιανικό ήθος στους λεγόμενους χριστιανούς. Παντού επικρατεί η ανηθικότητα. Οι σαρκικές ηδονές έχουν μεθύσει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Οι νέοι, οι έγγαμοι και οι γέροντες μιλούν για τον έρωτα και δεν ντρέπονται. Κανένας δεν μιλάει για ηθική, εγκράτεια, αγάπη, οικογένεια, φόβο Θεού και αιώνιες αξίες. Ζωώδης η κατάσταση. Γι’ αυτό έχουν αυξηθεί τα διαζύγια και λιγόστεψαν οι γάμοι. Οι άνθρωποι στις μέρες μας εύκολα λύνουν τις συζυγικές τους σχέσεις. Όλα επιτρέπονται πια! Κανένας ηθικός φραγμός και καμμιά ηθική αναστολή. Παλαιότερα λέγαμε ότι αυτά συμβαίνουν στις μεγάλες πόλεις, ενώ στις κωμοπόλεις και τα χωριά οι άνθρωποι είναι πιο συντηρητικοί. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σήμερα. Η ανηθικότητα έχει φτάσει και στο τελευταίο χωριουδάκι. Δυστυχώς, η τηλεόραση δίνει τα κατάλληλα μαθήματα. Το παν είναι οι σαρκικές ηδονές. Τίποτα άλλο. Ηδονές, ηδονές, ηδονές! Οι άνθρωποι τρελάθηκαν. Ξέχασαν εντελώς το Θεό. Κι ενώ αυτό συμβαίνει, έρχεται και η πολιτεία και νομοθετεί όχι για να περιορίσει το κακό, αλλά για να το νομιμοποιήσει. Καθιερώνει τον πολιτικό γάμο, αναγνωρίζει τις εκτρώσεις, διευκολύνει την έκδοση των διαζυγίων, δέχεται δικαιώματα στους ομοφυλόφιλους και τώρα σκέφτεται να νομοθετήσει και το συμβόλαιο της ελεύθερης συμβίωσης, δηλαδή να ζουν οι άνθρωποι κατά τις ορέξεις τους, να μη έχουν υποχρεώσεις και να μη θεωρούνται παράνομοι και αμαρτωλοί. Συγχρόνως δε ν’ αδιαφορούν για τα παιδιά, που θα γεννιούνται και θα είναι καταδικασμένα να ζουν μέσα σ’ ένα άθλιο περιβάλλον. Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Οι αληθινοί χριστιανοί έχουν περισσότερους πειρασμούς, αλλά και αυξημένες υποχρεώσεις. Πρέπει ν’ αναδεικνύονται νικητές στους πειρασμούς και συγχρόνως να είναι το φως και το αλάτι της κοινωνίας. Και αυτό δεν νομοθετείται απ’ την πολιτεία. Είναι εντολή του Θεού κι έχει αιώνια ισχύ.

Γράφει ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀσκάλωνος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων κ. Νικηφόρος:

«…Οὐσιαστικά ἡ γνωστή ὡς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὅπως τήν κατάντησαν οἱ σημερινοί «ἡγέτες» της, δέν εἶναι καθόλου Ὀρθόδοξος, δέν ἔχει καμιά σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στήν ὁποία πιστεύω ἐγώ, ἡ Ἐκκλησία τὴν ὁποία παρέλαβαν ἀπό τίς προηγούμενες γενεές καί στήν ὁποία πίστευαν οἱ Πατέρες μας» (Ὀρθ.Τύπος 26 Δεκεμβρίου 2021).

Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

 Ἡ ἀποτείχισις ἀπό «ἀλλοτρίους ποιμένας», πρίν ἀκόμη αὐτοί κατακριθοῦν Πανορθοδόξως, εἶναι δόγμα Πίστεως καί, ὡς ἐκ τούτου, ὑποχρεωτική, ἐνῷ ὁ «Δυνητισμός» εἶναι αἵρεσις. Οἱ Οἰκουμενισταί, οἱ ὁποῖοι ἐσχάτως διατείνονται ὅτι ἡ ἀποτείχισις εἶναι «αἵρεσις», καθίστανται αἱρετικοί  κ α ί  διά τόν ἐπιπλέον αὐτόν λόγον. Αἱ προϋποθέσεις πού θέτει ὁ ΙΕ' Κανών τῆς ΑΒ' Συνόδου διά τήν ἀποτείχισιν, ὅτι δηλαδή ἡ αἵρεσις πρέπει νά κηρύσσηται δημοσίως καί νά ἔχῃ ἤδη καταγνωσθῇ ὑπό Συνόδων ἤ Πατέρων, ὑπάρχουν διά τόν Οἰκουμενισμόν. Διότι κηρύσσεται παρρησίᾳ καί ἐπισήμως ἐπί 100 καί πλέον ἔτη ὑπό «πατριαρχῶν», «ἀρχιεπισκόπων» κ.ἄ. εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις, καί ἔχει κατακριθῆ ὑπό Συνόδων καί Πατέρων, ὅπως ὑπό τῆς ΡΟΕΔ (1983), ὑπό τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς κ.ἄ., αἱ δέ ἐπί μέρους αἱρετικαί δοξασίαι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν καταδικασθῆ ὑπό Οἰκ. Συνόδων. Συνεπῶς, ψεύδονται ἀσυστόλως οἱ πολέμιοι τῆς ἀποτειχίσεως πού ἰσχυρίζονται ὅτι πρόκειται διά μή κατεγνωσμένην αἵρεσιν.

ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.

Φθάνει να αναγνώση κανείς την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920 διά να πεισθή πλήρως.

H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει

O τότε πρόεδρος της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν δήλωσε το 1974 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ,: " Κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει την νίκη".

Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".

Ο δε Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ το 1993 είπε: "δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια Μουσουλμάνους να τελειώνουμε μαζί τους".

Οἱ σημερινοί ψευδεπίσκοποι δέν εἶναι ἁπλῶς «ἀνεκτικοί» πρός τίς αἱρέσεις, ἀλλ' εἶναι ἀντίχριστοι! -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Τό στυγερώτερον ἔγκλημα εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὅτι οἱ (ὑποτιθέμενοι) ταγοί της εἶναι οἱ ἴδιοι αἱρετικοί! Ὁ εἷς κηρύττει ἀνενδοιάστως ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του (Ἀρχοντώνης)! Ἕτερος ἰσχυρίζεται ὅτι «εἰς τά ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ ἀληθινός Θεός» (Χορευτάκης)! Τρίτος λέγει ὅτι δέν ὑπάρχουν αἱρετικοί, παρά μόνον οἱ «καβγατζῆδες» (Λαμπρινιάδης)! Τέταρτος βροντοφωνάζει ὅτι ἄν ὁ λαός ἐναντιωθῇ πρός τό Εὐαγγέλιον, τότε αὐτός θά συνταχθῇ μέ ... τόν λαόν (Κουκουρίδης)! Ὅλοι μαζί λέγουν «συνοδικῶς» (Κολυμπάρι, 2016) ὅτι ἀναγνωρίζουν «τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν ἑτεροδόξων «ἐκκλησιῶν», π.χ. ἀναγνωρίζουν τόν Παπισμόν ὡς «Καθολικήν Ἐκκλησίαν», παρά τό γεγονός ὅτι αὐτό εἶναι τό ἱστορικόν ὄνομα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!!! Ἐπίσης, ὅλοι μαζί συντάσονται μέ τόν ἀντίχριστον Καίσαρα εἰς τόν ἀπηνῆ πόλεμον τοῦ τελευταίου κατά τῆς Ὀρθοδοξίας! Ὅλ' αὐτά καί χιλιάδες ἄλλα καθιστοῦν τούς σημερινούς ψευδεπισκόπους φανατικούς Ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, ἰσαξίους τῶν Ἀρχιερέων Ἄννα καί Καϊάφα! Συνεπῶς, οἱ σημερινοί ψευδεπίσκοποι δέν εἶναι ἁπλῶς «ἀνεκτικοί» πρός τίς αἱρέσεις, ἀλλ' εἶναι ἀντίχριστοι!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΘΩΜA(ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός».

Ἡ Εὐαγγελική περικοπή τῆς ἡμέρας εἶναι τελικῶς μία αἰσιόδοξη παρακαταθήκη γιά τόν ἄνθρωπο, γιά τήν ὑπαρξιακή του προοπτική. Ἀρκεῖ νά βρίσκεται ἐκεῖνος πάντοτε ἕτοιμος νά ἐξέλθει ἀπό τόν ἑαυτό του γιά νά συναντήσει τόν Ἀναστάντα Κύριον καί Θεόν, πού ἦλθε νά τόν ἀναγεννήσει, διά τῆς ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ὁμολογίας.

Εἰσῆλθε «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» ὁ ἀναστάς Θεάνθρωπος ὥστε νά πλουτίσει αὐτόν πού Τόν λαμβάνει καί Τόν ὁμολογεῖ ὡς τόν γνήσιον Υἱόν τοῦ Πατρός, πού ἐνηνθρώπησε, ἔπαθε καί ἀνέστη, διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν. «Τῇ γάρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι»[1]. Ὡστόσο, γιά νά μήν ἀκυρώσει καί τό ἀνθρώπινο μέρος στό κατόρθωμα, προσθέτει ἐκεῖνο πού ἀπαιτεῖται ἀπό ἐμᾶς: «διά τῆς πίστεως»[2].

Ἐν τούτοις, οὔτε ἡ πίστη εἶναι ἀπό ἐμᾶς· γιατί, ἄν ὁ Χριστός, δέν ἔδειχνε θεϊκή συγκατάβαση καί δέν μᾶς προσκαλοῦσε νά ἀκουμπήσουμε «ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων», πῶς θά πιστεύαμε; Λένε οἱ Πατέρες: «· ὁ Θεός γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καί τό θέλειν καί τό ἐνεργεῖν ὑπέρ τῆς εὐδοκίας».[3] Ὅμως, γιά νά μή μᾶς σώζει χωρίς τήν δική μας συμμετοχή, ὁ Θεός ἀπαιτεῖ τήν πίστη μας τελειωμένη διά τῶν ἔργων. Ὁ Θεός θέλει καί ἡ πίστη σώζει.

Αὐτή ἡ ἴδια ἡ πίστις εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ «ἵνα μή τις καυχήσηται»[4], ἀλλά καί τά ἔργα τῆς πίστεως εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς καθαρᾶς ὁμολογίας, τῆς βουλήσεως καί προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου»· κι αὐτό ἕως κι αὐτοῦ τοῦ μαρτυρίου,  ὕστερα ἀπό κόπους, νηστεῖες, ὁδοιπορίες πού ὑπόκεινται οἱ ἀληθινοί πιστοί.

 Φρονοῦμε ἀδελφοί, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία ὑπάρχει· ἀλλά πολλές φορές ἔχει γίνει μητέρα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. Ἐξηγούμαστε· ἄν δέν ἀμφέβαλλε ὁ Θωμᾶς, δέν θά Τόν ψηλαφοῦσε, δέν θά πίστευε· ἄν δέν πίστευε κατ’αὐτόν τόν τρόπο, δέν θά μποροῦσε νά μᾶς διδάξει νά πιστεύουμε κατά τόν ἴδιο τρόπο οἱ ἀπανταχοῦ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Γι’ αὐτό τόν λόγο κι ἐμεῖς προσκυνοῦμε καί ὁμολογοῦμε τόν Ἀναστάντα Μεσσία· καί Ἐκεῖνος, πρός τήν ἡμῶν βοήθεια, ἔχει χαρίσει στήν ἁγίαν Του Ἐκκλησία τά χαριτόβρυτα σκηνώματα τῶν Ἁγίων, τίς μυροβλύζουσες ἁγίες εἰκόνες τῆς Παναγίας μητέρας Του, τήν ἁγίαν Ζώνην καί Ἐσθῆταν τῆς Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.

Ἔτσι, σύν Θεῷ, οἱ βίοι καί τά «σημεῖα» τῶν Ἁγίων ἕως τῶν ἡμερῶν μας, ὅπως ἐνδεικτικά Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου καί Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, μεταφράζονται σέ ὅλο τόν κόσμο καί χιλιάδες ἀνθρώπων προσέρχονται στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί βαπτίζονται τό ἅγιον Ὀρθόδοξο Βάπτισμα, τό μόνον πού δύναται νά «ζυμώσει» ὅλο τό φύραμα καί νά σώσει κάθε ἄνθρωπο ἀπό τό σκοτάδι τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων, τοῦ Μετανθρωπισμοῦ καί τῆς πονηρῆς τεχνητῆς Νοημοσύνης, πού ὑβρίζεται μέσῳ αὐτῆς τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

Ἡ δογματική διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τά θαύματα τῶν Ἁγίων της, πού ἡ ἀφετηρία τους ὑπάρχει μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Ἱεράν Παράδοσιν, ἀναπτύσσονται θεολογικά καί μέ τήν σοφία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καταρδεύουν καί ποτίζουν τό Ἀδαμιαῖον γένος, ἐσαεί. Ἐπέτυχε λοιπόν ἡ ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, νά καταστεῖ αἰώνιον κτῆμα τῆς Ἐκκλησίας  τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ· καί μέ εὐχέρεια ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, διαχρονικά, μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ νά ἑρμηνεύσει θεολογικά, ὀρθόδοξα τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ νά πιστεύσει καί νά κατανοήσει τίς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Καί ἐμεῖς, ἁγία γερόντισσα, πιστεύουμε· ὅμως καί τῆς πίστεώς μας αἰτία εἶναι ὁ γλυκύτατος ἀναστάς Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, ὁ Χριστός. Γιατί ἄν ὁ Υἱός καί Λόγος δέν ἐνσαρκώνονταν, τότε πῶς θά μπορούσαμε νά πιστεύσουμε; Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος ὀνομάζει τήν πίστη, θεῖον ἔργο.

Ἕνας ἄλλος λόγος πού ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πίστη ἀποτελεῖ θεία Δωρεά, εἶναι τό ὅτι δέν θά μποροῦσε καθ’ ἑαυτήν νά σώζει, ἄν ὁ Θεός δέν εὐδοκοῦσε νά σώζει δι’ αὐτῆς. Θεία δωρεά δέν ἀποτελεῖ μόνον ἡ σωτηρία μας, ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ ζωή μας, ἡ ἴδια ἡ ψυχή, τό σῶμα, ἡ ὕπαρξή μας. Ὅλα ἀποτελοῦν δῶρα τοῦ Θεοῦ.

Εὐχαριστοῦμε τόν Ἅγιο Ἀπόστολο Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος μέ τήν καλή ἀπιστία του,  μᾶς δίδαξε καί ὁμολόγησε ὅτι: ὁ Χριστός κατῆλθε στόν κόσμό μας, γιά νά μᾶς δώσει ὅλα τά ἀπαραίτητα μέσα καί τίς δυνάμεις γιά τήν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ θείου σκοποῦ. Δηλαδή, τά ἱερά μυστήρια καί τίς θεῖες ἐντολές-ἀρετές.

Καί πράγματι, ἀδελφοί, ὅλα αὐτά ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι εἶναι ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ προσιτά στούς πάντες. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Χριστός σήμερα καί διά τοῦ ἀποστόλου Του, μᾶς προσέφερε ξεκάθαρα τήν ἐπίγνωση καί τῆς ἀληθινῆς προελεύσεως, ἀλλά καί τοῦ πραγματικοῦ στόχου τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου: «ἡ μέν προέλευση εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, καθώς καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι “ποίημα τοῦ Θεοῦ”, ὁ δέ στόχος εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή καί τά, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀγαθά ἔργα μας».

Στόν Ἀναστάντα Κύριον καί Θεόν μας, Ἰησοῦν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1](Ἐφεσ.2, 8)

[2](Ἐφεσ.2, 8)

[3](Φιλιπ. 2,13)

[4](Ἐφεσ.2, 9).

Ἡ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητος -- π. Διονύσιος Τάτσης

 Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴ ζωή τους δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές. Ζοῦν χωρὶς ἠθική. Γι᾽ αὐτὸ δὲν μιλοῦν γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς ἁγνότητας ἢ καλύτερα τὴ χλευάζουν καὶ τὴν περιφρονοῦν. Θεωροῦν ἀφύσικο νὰ εἶναι κανεὶς ἁγνός. Καὶ ὅμως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦς αὐτὸ εἶναι. Δίχως τὴν ἁγνότητα δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴ σωτηρία καὶ στὴ μέλλουσα μακαριότητα. Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος μᾶς προτρέπει: «Πλησιάστε τὸν Θεό, καὶ θὰ σᾶς πλησιάσει κι ἐκεῖνος. Καθαρίστε τὰ χέρια σας οἱ ἁμαρτωλοί, κι ἐξαγνίστε τὶς καρδιές σας οἱ δίγνωμοι. Θρηνῆστε καὶ πενθῆστε καὶ κλάψτε. Ἂς γίνει τὸ γέλιο σας πένθος καὶ ἡ χαρά σας θλίψη. Ταπεινωθεῖτε μπροστὰ στὸν Κύριο, κι ἐκεῖνος θὰ σᾶς ἀνεβάσει ψηλά» (δ´ 8-10). Ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας προϋποθέτει σταθερότητα στὴν ἀπόφαση. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶσαι ἁγνὸς καὶ κάποτε - κάποτε νὰ στρέφεσαι καὶ πρὸς τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Οἱ δίγνωμοι δὲν εἶναι ἁγνοί. Δὲν μποροῦν νὰ πετύχουν τὸν ἐξαγνισμό τους καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἐφεσίους, μιλάει γιὰ τὴν τέλεια ἁγνότητα, τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἔχουν οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι: «Ἀφοῦ ἀνήκετε στὸν Θεό, δὲν πρέπει οὔτε κἄν λόγος νὰ γίνεται μεταξύ σας γιὰ ἀκολασία καὶ κάθε εἴδους ἠθικὴ ἀκαθαρσία καὶ πλεονεξία.

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας : Οἴμοι! οἴμοι! τῆς συνειδήσεως ἐλεγχούσης με, καὶ τῆς γραφῆς βοώσης, καὶ διδασκούσης με·

ὦ ψυχὴ, τῶν μιασμάτων, καὶ παρὰ σοὶ ἐβδελυγμένων ἔργων! 

Οἴμοι, ὅτι τὸν ναὸν τοῦ σώματος ἔφθειρα, καὶ τὸ ἅγιόν σου Πνεῦμα ἐλύπησα! ὦ Θεὲ, ἀληθινά σου τὰ ἔργα, καὶ δικαία ἡ κρίσις σου, καὶ εὐθεῖαι αἱ ὁδοί σου, καὶ ἀνεξιχνίαστα τὰ κρίματά σου. 
∆ιὰ πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, ἀθάνατα βασανίζομαι· 
δι' ἡδονὴν σαρκὸς, τῷ πυρὶ παραδίδομαι. 
∆ικαία ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ· 
ἐκαλούμην, καὶ οὐχ ὑπήκουον· 
ἐδιδασκόμην, καὶ οὐ προσεῖχον· 
διεμαρτύραντό μοι, ἐγὼ δὲ κατεγέλων· 
ἀναγινώσκων καὶ ἐπιγινώσκων, οὐκ ἀπιστεύων, ἀλλ' ἐν ἀμελείᾳ, καὶ ῥᾳθυμίᾳ, καὶ ἀκηδίᾳ, καὶ ἐν περισπασμοῖς, καὶ ταραχαῖς, καὶ ζάλαις τρυφῶν καὶ σπαταλῶν, καὶ σκιρτῶν ἀγαλλόμενος, καὶ εὐφραινόμενος ἐδαπάνησά μου τὰ ἔτη, καὶ τοὺς μῆνας, καὶ τὰς ἡμέρας εἰς τὰ πρόσκαιρα, καὶ φθαρτὰ, καὶ γήϊνα κοπιῶν, καὶ μοχθῶν, καὶ ἀγωνιζόμενος· 
μὴ εἰς νοῦν λαμβάνων, ἢ λογιζόμενος, οἷον φόβον καὶ τρόμον, καὶ ἀγῶνα, καὶ ἀνάγκην ἔχει ἰδεῖν ἡ ψυχὴ, ὅτε τοῦ σώματος χωρίζεται.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Η επανέναρξις της μυστηριακής κοινωνίας των «Ορθοδόξων» με την Παπική παρασυναγωγή

Τό πρωτότυπο γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας τοῦ 1965 ἀναφέρει ὅτι:

 Ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ´ καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας αἴρουν τήν «ἀκοινωνησία» μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Συγκεκριμένα ἡ σωστή μετάφραση τῆς παραγράφου 4, ἐδάφιο β´, τῆς συμφωνίας λέγει τά ἑξῆς: «ἀποδοκιμάζουσιν ὡσαύτως καί αἴρουσιν ἀπό τῆς μνήμης καί ἐκ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τάς ἀποφάσεις ἀκοινωνησίας (=lessentences d’ excommunication), ὧν ἡ ἀνάμνησις ἐπενεργεῖ μέχρι σήμερον ὡς κώλυμα εἰς τήν ἐν ἀγάπῃ προσέγγισιν, παραδίδουσι δέ αὐτάς τῇ λήθῃ»! Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ New York Times μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatio (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν ἐπανέναρξιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλλει τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων», ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἀπό τά παραπάνω συμπεραίνουμε ὅτι, τοὐλάχιστον γιά τό Φανάρι, (ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὅπως καί γιά τό Βατικανό, «ἀκοινωνησία», «σχίσμα», πλέον δέν ὑφίσταται καί ἡ ἕνωση τῶν «Ἐκκλησιῶν» ἤδη ἔγινε.

Περί Οικουμενισμού

Υπάρχουν σήμερα ορισμένα αυτονόητα, τα οποία επιτρέπουν την ομαλή εξέλιξη των γεγονότων, που θα οδηγήσουν στο «κοινό ποτήριο» εφόσον η ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογραφεί από καιρό! Δυστυχώς δε, με μίαν απίστευτη ειρωνεία της Ιστορίας είναι τα ίδια «αυτονόητα», τα οποία στον καιρό τους δεν επέτρεψαν την εσχάτη προδοσία της αληθινής πίστεως. Το μεγαλύτερο είναι πως όταν έρθει η ώρα, ο λαός του Χριστού θα αντιδράσει! Στην ερώτηση, γιατί ο λαός του Χριστού δεν έχει αντιδράσει ακόμη, η απάντηση είναι πως ο λαός αυτός δεν είναι ενημερωμένος! Όλα γίνονται με πρωτοβουλία της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία διοίκηση, σαν γραφειοκρατικός οργανισμός, δεν έχει υποχρέωση να δίνει λόγο. Έχει στηθεί λοιπόν μία Μυστική συμφωνία τύπου Ποντίου Πιλάτου, ανάμεσα στον «λαό» και στην «Ιεραρχία», κατά την οποία θα εμφανιστούν όλα σαν τετελεσμένα. Ο λαός θα νίπτει τας χείρας του, επειδή δεν ήταν ενημερωμένος. Και η Ιεραρχία θα νίπτει τους πόδας της, διότι ό,τι κι αν έγινε και ό,τι κι αν γίνει δεν πρόκειται να προδόση την Ορθοδοξία! Το μοντέλο της μη-προδοσίας είναι ήδη έτοιμο: Η  ΟΥΝΙΑ! Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει πλέον ούτε ο λαός του Χριστού, ούτε η «Ιεραρχία» της Εκκλησίας! Υπάρχει μόνον η Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος! Ένα μεγάλο μέρος του υποτιθέμενου λαού του Χριστού κρέμεται από τους κανόνες, που επιβάλλουν τα διάφορα Γεροντοπαλλήκαρα, που παριστάνουν τους Γέροντες, και δεν γνωρίζει τίποτα άλλο πλέον παρά να μισεί και να κατακρίνει όλους όσους δεν τηρούν τους ίδιους κανόνες και δεν έχουν μεταμορφώσει την ζωή τους σε Κόλαση! Το υπόλοιπο μέρος του λαού απολαμβάνει τις ακολουθίες και την Θ. Λειτουργία της Ορθοδοξίας μας, έχοντας και την διαβεβαίωση του κ. Ζηζιούλα ότι αυτή την απόλαυση δεν θα τους την αφαιρέσει κανείς, καθώς η Θ. Ευχαριστία στο κέντρο της Θ. Λειτουργίας είναι όλη η αλήθεια και η Δόξα της Εκκλησίας. Ξεχνώντας ύποπτα την εμπειρία και την διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού, ο οποίος μέσα στην πληρότητα της Χαράς της Ορθοδόξου Μοναστικής ζωής, είχε εκ Κυρίου την αποκάλυψη πως όλα όσα έκανε ήταν ψεύτικα και πως όλα τα έκανε χάριν του εαυτού του και όχι του Κυρίου! ….

H Πίστις του λαού μας την Μεγάλην Εβδομάδα --- του Φώτη Κόντογλου

«Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που τη Σαρακοστή και τη Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλίμονο, οι σπουδαγμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουμε, αντί να διδαχθούνε απ΄ αυτούς. Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντάς Τον να λέγη: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού». Μαζί Του βρίσκονται στο Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγια Του, μαζί Του πάνε στο πραιτώριο και στον Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται. Τα μάτια τους γίνονται βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ΄ αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Ω! Πόσο αληθινή πίστι είναι η ορθόδοξη πίστι του λαού μας!»