‪Δημήτριος‬

Ήλθε ἡ ὥρα τοῦ διαχωρισμοῦ τῆς ἥρας ἀπὸ τὸ σιτάρι.

Ἐστὶν πλέον φανερὸν ὅτι (ἐπιτέλους) οἱ Αἱρετικοὶ Οἰκουμενισταὶ γίνονται ἐπόμενοι τῆς Ἀνιέροις Αἱρετικοῖς λαμβάνοντες ἐπισήμως καὶ δημοσίως πόλεμον κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ὡς ἐποίησαν ἀνέκαθεν οἱ πνευματικοὶ τῶν πρόγονοι Νεστόριος, Σευήρος, Βέκκος κ.λπ.

Διέγραψαν τὴν λέξιν "αἵρεσις" διὰ τοὺς ὄντως Αἱρετικοὺς ἀλλὰ ἀναγκάσθησαν νὰ τὴν ἐπαναφέρουν διὰ τοὺς ὄντως Ὀρθοδόξους.

https://m.youtube.com/watch?v=oOzjzVypinc&pp=ygUUzpHPgM6_z4TOtc6vz4fOuc-Dzrc%3D&fbclid=PAQ0xDSwLKMClleHRuA2FlbQIxMAABpw2VJl0tkyzfC_i3xE6eBMLQcI-xYYZmsCd3it61Py50mBWWY1LrUPNVvBrA_aem_w4N1HKIq3fsA7A64jyZIig

Με τὴν ἀπροκάλυπτη καὶ περήφανη διακήρυξιν ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι Αἱρετικοί, δὲν ἔρχονται εἰς δυσκολίαν οὔτε οἱ Αἱρετικοί Ὀικουμενισταί οὔτε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι διὰ τῶν λόγων τὴν Αἱρετικὴν ΠΣΕυδοσύνοδον τῆς Κρήτης τοῦ 2016 καὶ τὰ μετὰ ταύτην, πράξι δὲ κοινωνοῦντες μετὰ τῶν Αἱρετικῶν Ὀικουμενιστῶν λέγοντες αὐτοὺς Ὀρθοτομοῦντας τὸν Λόγον τῆς Ἀληθείας.

Δυστυχῶς τὸ βόλεμα στὶς Ἐνοριακὲς καὶ Μοναστηριακὲς δομὲς μετὰ τῆς ἐκούσιας κώφωσης καὶ τύφλωσης Ἀρχιερέων, Ἱερέων, Μοναχῶν καὶ Λαϊκῶν εἰς τοὺς πνευματικοὺς αὐτῶν ὅρκους, ἐν οἷς ἀναφέρουσι σαφῶς ἡ Ἁγία Γραφή, τὸ Consensus Consiliorum (συμφωνία τῶν Συνόδων) καὶ τὸ Consensus Patrum (συμφωνία τῶν Πατέρων) ὅτι:

«καὶ οἱ ἱερεῖς αὐτῆς ἠθέτησαν νόμον μου καὶ ἐβεβήλουν τὰ ἅγιά μου· ἀναμέσον ἁγίου καὶ βεβήλου οὐ διέστελλον καὶ ἀναμέσον ἀκαθάρτου καὶ τοῦ καθαροῦ οὐ διέστελλον» [Ἰεζ. 22,26] 

«Ἐὰν δὲ ἀσεβεῖς κατέχωσιν τὸν τόπον, φευκταῖός σόι ἔστω, διὰ τὸ βεβηλῶσθαι ὑπ’ αὐτῶν· ὡς γὰρ οἱ ὅσιοι ἱερεῖς ἁγιάζουσιν, οὕτως οἱ ἐναγεῖς μιαίνουσιν.» [Ἀποστολικὲς Διαταγὲς βιβλ. 8, κεφ. 34]

[Οὐκοῦν ἀνόμημα καὶ βεβήλωσις, καὶ ὑπὸ δίκην αἵματος τὸ τοῖς ἀνοσίοις αἱρετικοῖς συναυλίζεσθαι φιλεῖν καὶ τῆς πρὸς ἐκείνους ἀντέχεσθαι κοινωνίας.»

[Μέγας Αθανάσιος. PG69, 552] 

«Τοῦτο γάρ ἀρχή τῆς λύσεως τοῦ χειμῶνος, τοῦτο ἀσφάλεια τῆς Ἐκκλησίας, τοῦτο τῶν κακῶν διόρθωσις, ὅταν τούς τοιαῦτα πονηρευσαμένους ὑμεῖς οἱ ὑγιαίνοντες ἀποστρέφησθε και μηδέν κοινόν ἔχητε προς αὐτούς»

[Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. 

Ἐπιστολή 89, Θεοδοσίῳ ἐπισκόπῳ Σκυθουπόλεως PG 52, 655.] 

«γνοὺς ὅτι παρ’ ὅ δεῖ ἐφρόνησεν ὁ Νεστόριος, εὐθέως περιεῖλεν ἐν τῶ ἀποστολείῳ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, τοῦ μὴ ἀναφέρεσθαι ἐν τῆ προσφορᾶ. 

Γνούς δε τοῦτο ὁ εὐλαβέστατος Εὐλάλιος δεδοικὼς τὴν ἔκβασιν τοῦ πράγματος, ἦν γὰρ ἐγκρατὴς ἐν τῇ πόλει ὁ Νεστόριος, λέγει τῶ Ὑπατίῳ: Διατί περιεῖλες τὸ ὄνομα αὐτοῦ μὴ γινώσκων τὸ ἀποβησόμενον; 

Ὁ δε Ὑπάτιος ἔφη: Ἐγὼ ἀφ’ οὗ ἔγνων ὅτι ἄδικα λέγει περὶ τοῦ Κυρίου μου, οὐ κοινωνῶ αὐτῷ οὔτε ἀναφέρω το ὄνομα αὐτοῦ. Ἐκεῖνος γάρ οὐκ ἔστιν ἐπίσκοπος. Τότε λέγει ὁ ἐπίσκοπος ἐν ὀργῇ: ὕπαγε, διόρθωσον ὃ ἐποίησας, ἐπεί τι ποιῆσαι ἔχω εἰς σέ. Ὁ δὲ Ὑπάτιος ἀπεκρίθη: ὃ θέλεις ποίησον, ἐγὼ γὰρ πάντα προεθέμην παθεῖν καὶ οὕτω ταῦτα ἐποίησα…» 

[Άγιος Υπάτιος. Αcta Sanctorum, Nov./B, page 267] 

«Χθές ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ μηνός, ἥτις ἦν ἡ ἁγία Πεντηκοστή, ὁ πατριάρχης ἐδήλωσέ μοι λέγων·

Ποίας Ἐκκλησίας εἶ; 

Βυζαντίου; 

Ρώμης; 

Ἀντιοχείας; 

Ἀλεξανδρείας; 

Ἱεροσολύμων; 

Ἰδού πᾶσαι μετά τῶν ὑπ’ αὐτάς ἐπαρχιῶν ἡνώθησαν. Εἰ τοίνυν εἶ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνώθητι, μήπως, ξένην ὁδόν τῷ βίῳ καινοτομῶν, πάθῃς ὅπερ οὐ προσδοκᾷς.

Προς οὕς εἶπον· 

Καθολικήν Ἐκκλησίαν, την ὀρθήν και σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ὁμολογίαν, Πέτρον μακαρίσας ἐφ’ οἷς αὐτόν καλῶς ὡμολόγησεν, ὁ τῶν ὅλων εἶναι Θεός ἀπεφήνατο. Πλήν μάθω την ὁμολογίαν, ἐφ’ ἥν παςῶν τῶν Ἐκκλησιῶν γέγονεν ἡ ἕνωσις, και τοῦ γενομένου καλῶς, οὐκ ἀλλοτριοῦμαι» 

[Ὁσίου Μαξίμου Ὁμολογητὴ. Φιλοκαλία, ΕΠΕ 15Β, 450] 

«ἐπεί δέ ἐξῆλθεν εἰς προῦπτον ἡ αἱρετική ἀσέβεια διά συνόδου εἰς τοὐμφανές, δεῖ ἄρτι καί τήν σήν εὐλάβειαν σύν πᾶσι ὀρθοδόξοις παῤῥησιάζεσθαι διά τοῦ μή κοινωνεῖν τοῖς κακοδόξοις, μηδέ ἀναφέρειν τινά τῶν ἐν τῇ μοιχοσυνόδῳ εὑρεθέντων, ἤ ὁμοφρονούντων αὐτῇ. καί γε δίκαιον, ὅσιε πάτερ, κατά πάντα σε ὄντα φερωνύμως Θεόφιλον, φιλεῖν καί ἐν τούτῳ τόν Θεόν. ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυςόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο.»

[ Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης. Φατ. 39, 113,51 – P.G.99,1048/49] 

«Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ και ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε την κοινωνίαν αὐτοῦ και την προς αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως· ἀγκίστρῳ μέν και δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δε πονηρά και τον αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας και μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους» 

[Μέγας Φώτιος. ΕΠΕ 12, 400,31] 

«Καὶ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή, καὶ οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα, καὶ ὡς καπηλεύοντας τὰ θεῖα, τούτοις ἡγήσεται. 

Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἐπὶ τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίας, ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τὸ τοῦ ἀρχιερέως ὄνομα, δεικνύων καὶ τὴν πρὸς τὸ ὑπερέχον ὑποταγήν, καὶ ὅτι κοινωνός ἐστιν αὐτοῦ, καὶ πίστεως καὶ τῶν θείων μυστηρίων διάδοχος.»

[Ἐπιστολὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Παλαιολόγο. 

LAURENT -  J. DARROUZES, DOSSIER GREC. DE L’ UNION DE LYON (1273-1277, Παρίσι 1976, σ. 399] 

«Τούτου τοίνυν οὕτω και τοσαυτάκις παντός τοῦ τῶν ὀρθοδόξων πληρώματος ἐκκεκομμένου, λείπεται τῶν ἀδυνάτων εἶναι τελεῖν ἐν τοῖς εὐσεβέσι τον μη ἀφωρισμένον ἐκ τούτου, τοῦ καταλόγου δ’ εἶναι χριστιανῶν ἀληθῶς και τῷ Θεῷ ἡνωμένον κατ’ εὐσεβῆ πίστιν, ὅστις ἄν εἴη τούτων ἕνεκεν ἀφωρισμένος ἐκ τούτου» 

[Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς. ΕΠΕ 3, 692, Ἀναίρεσις ἐξηγήσεως τόμου Καλέκα] 

«Ἐπειδὴ λοιπὸν αὐτὰ διεπράχθησαν ὑπ’ αὐτοῦ, ἐθεωρήσαμεν ὅτι εἶναι «ἀλλότριον τῶν χριστιανῶν» νὰ μνημονεύεται τὸ ὄνομά του εἰς τὰ ἱερὰ δίπτυχα, διὰ νὰ μὴ συμβῇ καὶ ἔτσι εὑρεθῶμεν νὰ συμμετέχωμεν εἰς τὴν ἀσέβειαν τοῦ Νεστορίου καὶ τοῦ Θεοδώρου.»

[ΚΑΛΑΜΑΡΑ Μ., Ἡ Πέμπτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, σς. 561-562] 

Τα παραπάνω χωρία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Γραμματείας εἶναι μόνον μία σταγόνᾰ τοῦ ὠκεανοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Διδασκαλίας περὶ τῆς Διακοπῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας μετὰ Ἀκαθαίρετων Αιρετικῶν. Πότε οὖν θὰ παυθῇ τὸ ψεῦδος ἔμπροσθεν τῆς Ἁγίας Τράπεζας ἐκ τῶν Ἱερέων καὶ Λαϊκῶν ὅτι οἱ Αιρετικοί Οικουμενισταί Ὀρθοτομοῦν τὸν Λόγον τῆς Ἀληθείας;

Ἔναν αἰῶνα προσπαθοῦμε νὰ βροῦμε δικαιολογίες καὶ παραθυράκια ἐν τῇ Ἐκκλησιαστικῇ γραμματείᾳ καὶ με τοῦτον τὸν τρόπον δώσαμεν τὴν εὐκαιρίαν τοῖς Ἀιρετικοῖς νὰ κάμουν τὴν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δυστυχῶς διὰ τοὺς μη γνωρίζοντας ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης δεν ἔστιν ἄκυρος, οὐδὲ ἀπέθανεν οὐδὲ ἐτάφη. Τὴν ἀκύρωσιν συνόδου δύναται νὰ πράξῃ μόνον μέλλουσα Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἕως τῶτε αἱ ἀποφάσεις αὐτῆς δεσμεύουσι καὶ τὸν τελευταῖον πιστὸν ὃς ἔχει ἐκκλησιαστικὴν κοινωνίαν με τοὺς Ἀιρετικοὺς Οἰκουμενιστὰς, ὅσον καὶ νὰ κράζει ὅτι δεν τὴν δέχεται.

Ἐευρέθη ἡ Ἀντιπατερικὴ "δικλείς" ὡς Κόκκινη Γραμμή, με τὸ ὄνομα Κοινὸν Ποτήριον, τοιοῦτον δὲ οὐχὶ ὑπάρχει ποτὲ ἐν τῇ Ἐκκλησιαστικῇ Παράδοσι. Παρὰ τὰύτα, ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς ὃς δίδωσιν εὐκαιρίας ἵνα ἀνοίξωσιν οἱ ἐκουσίως κλειστοὶ ὀφθαλμοὶ τῶν ἐν γνώσει κοινωνούντων μετὰ τῶν Καινοτόμων, ἐγένετο καὶ τὸ πολυπόθητον Κοινὸν Ποτήριον μετὰ τῶν χείρων τῶν Παπικῶν, Σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ὄντων οὐχὶ μόνον Σχισματικῶν, ἀλλὰ καὶ Αἱρετικῶν Ἐθνοφυλετιστῶν.

Τί ἔχει κερδίσει ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ ὅλην ταύτην τὴν στάσιν τῶν μὴ δεχομένων ἐν λόγῳ τὴν Κακοδοξίαν;

Μετανόησαν οἱ Αἱρετικοί; Θρίαμβος γίνεταί...

Κατεδικάσθησαν οἱ Αἱρετικοί; Διωγμός γίνεται...

Τὸ ποίμνιο σώζεται; Ψυχρὸν γίνεται καὶ εἰς τὸ Σχίσμα τῶν ΓΟΧ καταντᾶει...

Το θλιβερόν ἐρώτημα πρὸς πάντας τοὺς πιστοὺς μετὰ τὰ ἃ ἐγένετο ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ ἄλλα ἃ ἔρχονται ἐστὶ τὸ ἐξῆς: «Καὶ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή, καὶ οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα;!»

Τα... "ΛΟΚ της Ορθοδοξίας" και οι λαλίστατοι Μητροπολίτες κοινωνούν και τον μνημονεύουν!....

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .

Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός!

Διαχρονικαὶ θέσεις

Ο Παπισμὸς δεν απεκήρυξε τας κακοδοξίας και τας αιρέσεις του. Ο Οικ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος πραγματοποιεί  την ψευδοένωσιν κάμνων απαραδέκτους υποχωρήσεις και συμβιβασμοὺς μετὰ των Παπικών. Οφείλει όμως να γνωρίζῃ ότι πάσα Ένωσις, αγνοούσα την δογματικὴν ένωσιν εν τη Ορθοδόξω πίστει,  καταδικάζεται ως ανίερον πραξικόπημα υπὸ της Πανορθοδόξου Εκκλησιαστικής Συνειδήσεως, οι δε Επίσκοποι, οι οποίοι  αποτολμούν πραξικοπηματικὴν ένωσιν,  εκπίπτουν αυτομάτως της Ορθοδόξου Πίστεως και  ευρίσκονται εις την παράταξιν των Εξωμοτών, φέροντες ως άλλοι Βησσαρίωνες, το αιώνιον στίγμα του προδότου της Ορθοδοξίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ὁ φθόνος κρύβει μέσα του βαθύ σκοτάδι, ὅπου ἐμποδίζει στήν καρδιά νά εἰσέλθει ἀχτίδα θείου Φωτός.

Οἱ Φαρισαῖοι εἶχαν ἐνώπιόν τους, σήμερα, δύο ἐκπληκτικά σημεῖα· θαυμάσια γεγονότα πού φανέρωναν τήν ἀποστολή τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ στόν κόσμο. Οὐδέποτε ἐφάνησαν τέτοια θαύματα εἰς τό Ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ· οὔτε ὅταν οἱ Προφῆτες καί οἱ λοιποί ἅγιοι ἄνδρες ἐθαυματούργησαν ἐν μέσῳ αὐτοῦ.

 Ἐν τούτοις, ὁ Χριστός ἐνεθάρρυνε καί ζητοῦσε τήν πίστη· ἐνῶ οἱ Φαρισαῖοι, ἀντίθετα, ζητοῦσαν τή δική τους δόξα ἀντί τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.Ὁ Τριαδικός Θεός, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ποθοῦσε πραγματικά νά ἐλευθερώσει τό γένος τῶν ἀνθρώπων· παρ’ ὅλα αὐτά οἱ Φαρισαῖοι, ἐσκοτισμένοι ἀπό τήν διαβολικήν ὑπερηφάνεια, προέβαλλαν τήν φριχτήν ἀντι-τριάδα, τοῦ ἑαυτοῦ τους, τῆς ἀμαρτίας, τοῦ θανάτου. Ὅμως ὁ Θεάνθρωπος ἐργάζεται· ἀδιάκοπα ἐλευθερώνει τόν καθένα ἄνθρωπο πού τό ἐπιθυμεῖ. Ἀψευδεῖς μάρτυρες, ἡ ἔνδοξος ἁγία Παρασκευή καί ὁ θαυματουργός ἅγιος Παντελεήμων, πού ἑορτάζουμε αὐτό τό διήμερο.

Ἡ φερώνυμος ἁγία Παρασκευή, παρ’ ὅτι ὀρφάνεψε στήν ἡλικία τῶν δώδεκα ἐτῶν, εἰσῆλθε στήν ἀγκαλιά τοῦ Νυμφίου της Χριστοῦ· ὁ Κύριος, τήν χαρίτωσε ὥστε νά ποιήσει καρπόν ἑκατονταπλασίονα. Μάρτυς, Ὁσία καί Παρθένος, ἀκολούθησε τόν Χριστό καί μετέστρεψε βασιλεῖς καί λαούς στή Δύση καί τήν Ἀνατολή, τούς ὁποίους ὁδήγησε στήν Ὀρθόδοξον πίστιν. Χάρισε παρηγοριά στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία καί ἀνάσα πνευματική στούς Ὀρθοδόξους, στίς φριχτές ὧρες τῶν διωγμῶν τῶν πρώτων αἰώνων.

Ὁ ἅγιος Παντελεήμων στή συνέχεια, ὡς Ἰατρός, ζήτησε ἀπό τόν Μεσσία θαυμαστό σημεῖο· καί ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοῦ ἔδειξε, μέ πείραμα, παρατήρηση, ἀπόδειξη, ἐφ’ ὅσον εἶχε τήν ἐπιστημονική κατάρτιση, τήν δύναμιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως γνωρίζοντάς του τήν ἀλήθεια, σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν κοινή ἀνάσταση τῶν νεκρῶν «ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρα».

Γιά ὅλους τούς παραπάνω θεανθρωπίνους λόγους καί τά θαυμαστά  σημεῖα τοῦ Χριστοῦ καί μέ τήν λαμπράν ἑορτήν τῶν ἑορταζομένων ἁγίων, διδασκόμαστε σήμερα, ὅτι στά πράγματα τῆς πίστεως δέν χωροῦν συμβιβασμοί. Ἤ θά εἴμαστε μέ τόν Χριστό, ἤ ἀλοίμονον μέ τόν Σατανᾶ. Ἤ θά συνάζουμε, ἤ θά σκορπίζουμε. Ἡ βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἁγία γερόντισσα, πού ξεστόμισαν σήμερα οἱ Φαρισαῖοι: «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκδιώκει τά δαιμόνια» καί πού συνεχίζουν οἱ ὅμοιοί τους, δηλαδή τά παιδιά τῆς κατάρας καί τοῦ ψεύδους, παραμένει ἀσυγχώρητος καί τώρα καί πάντοτε εἰς τούς αἰῶνας.

Ἀπό τήν πλευρά τῶν πιστῶν Ὀρθοδόξων, ἐν τούτοις, μόνον ἡ εὐαγγελική θεανθρώπινη πίστη ἐνοικεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν στίς καρδιές μας, στό νοῦ μας, στό εἶναι μας· «…καί λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο  ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε».

Συνεπῶς, ὅλες οἱ θεανθρώπινες ἀπειρότητες, ζοῦν διά τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, στήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ἔτσι ὁ Χριστός εἶναι γιά ἐμᾶς τούς Χριστιανούς, οἱ πάντες καί τά πάντα σέ ὅλους τούς κόσμους καί σέ ὅλες τίς αἰωνιότητες. Γι’ αὐτό ἡ πίστη στόν Θεάνθρωπο, εἶναι τό σημαντικότερο ἀπ’ ὅλα στή ζωή τῶν ἀνθρώπων. Γνωρίζουμε ἀπό τόν σαρκωμένο Θεό Λόγο, ἀδελφοί μου, ὅτι ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Θεός.

Καί τό ψέμα; Τό ψέμα, ὁ διάβολος καί τά ὄργανά του στούς αἰῶνας. Ἄς μήν ἡγεμονεύει λοιπόν κανείς στήν πίστη μας, ἀδελφοί καί Πατέρες μου, οὔτε ἀριθμοί οὔτε τεχνητές νοημοσύνες, πού ἀργότερα ἀφοῦ καταργήσουν τήν προσωπική μας ἐλευθερία, τεχνηέντως μέ δόλο, θά περάσουν τόν ἀριθμό τοῦ Ἀντιχρίστου, στό χέρι ἤ στό μέτωπο, ὑποδουλώνοντας τήν συνείδηση καί τήν κριτική μας σκέψη.

Σήμερα, στήν Ἐκκλησία μας, εὐτυχῶς, ἀκούσαμε καί πιστέψαμε τά δύο θαυμαστά σημεῖα πού σηματοδοτοῦν ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε σάρκα[1] καί ἀφοῦ ἑνώθηκε ὑποστατικά μέ τήν ἀνθρωπίνη φύση μας καί ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος -χωρίς ἁμαρτία-, ὡς τέλειος Θεάνθρωπος, τήν ξανάπλασε καί τή θέωσε.

Χάρισε καί πάλι τή δυνατότητα στό πλάσμα Του νά δεῖ τό Φῶς τό ἀληθινό καί νά ἀπαλλαγεῖ ὁριστικά ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου. Καί ἔτσι ἀφοῦ ἀνακαίνισε στόν ἑαυτό Του, ὁλόκληρο τόν ἄνθρωπο, ἀπό παλιό, τόν ἔκανε νέο· ὥστε νά μήν ὑπάρχει κανένας λόγος κατηγορίας ἐναντίον τοῦ δημιουργοῦ Λόγου στήν ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Φρονοῦμε λοιπόν ὅτι ὁ σαπρός λόγος τῶν Φαρισαίων σήμερα: «…ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τά δαιμόνια», εἶναι βλάσφημος, ἀνήθικος· ἄς τό γνωρίζουν ὅλοι οἱ ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας.

Τώρα λοιπόν χριστιανοί μου, εἶναι ἀνάγκη νά μιλήσουμε κατά τήν δύναμη πού μᾶς δωρίζει ὁ Χριστός καί περί Πλάνης· γιατί ἐξαιτίας τῶν πολλῶν τεχνασμάτων καί τρόπων πού χρησιμοποιεῖ στίς ἐνέδρες της, εἶναι δύσκολο νά τήν διακρίνεις, ἀδύνατον νά τήν καταλάβεις, κυρίως στίς ἔσχατες ἡμέρες μας. Οἱ μορφές της πάντως, κατά τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Παρασκευῆς καί Παντελεήμονος, ἔχουν ὅλες τήν ἴδια αἰτία, δηλαδή τήν ὑπερηφάνεια.

Συμπέρασμα, ἁγία γερόντισσα: Τίποτε δέν εἶναι φοβερότερο ἀπό τό ψεῦδος· τίποτε δέν εἶναι βαρύτερο ἀπό τό βάρος τῆς συκοφαντίας σ’ αὐτούς πού ἐνεργοῦν οὔτως· αὐτούς τούς βλασφήμους καί ἀρνητές, τούς  ὁδηγοῦν ὡς θεομάχους στήν ἀπώλεια. Σ’ ἐκείνους ὅμως πού πάσχουν γιά τόν Χριστό, τούς καταστοῦν χριστούς, θεούς κατά Χάριν, ἁγίους. Οἱ Ἅγιοί μας σήμερα βεβαιώνουν τοῦ λόγου τό ἀληθές.

Στούς ἁγίους Παρασκευή καί Παντελεήμονα ἡ τιμητική προσκύνησις· στόν Τριαδικό Θεό καί τόν Χριστό, ἡ λατρεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1](Ἰωάν. 1, 14)

Παπικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάνται, εις «οικουμενικήν λειτουργίαν» εις την Σύρον!...

…«Μόλις πρόσφατα πληροφορηθήκαμε για μια «οικουμενική λειτουργία», η οποία έγινε στη Σύρο με συμμετοχή ορθοδόξων, παπικών και προτεσταντών….                                                                                                                                                                                                              Οι περιγραφές είναι εξόχως απογοητευτικές: Συνέψαλαν η χορωδία των παπικών με τη χορωδία του ορθοδόξου ναού αγίου Νικολάου Ερμουπόλεως, μνημονεύθηκαν από κοινού ο τότε Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ -- ως δήθεν κανονικός επίσκοπος Ρώμης – και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και απηγγέλθη από όλους τους παρευρισκομένους το Σύμβολο της Πίστεως. Το οδυνηρότερο: Ο παπικός επίσκοπος εμβάπτιζε την όστια με οίνο και τη μετέδιδε στους ορθοδόξους! …

«Ο.Τ.» 1681

***

Ο  ΣΤΑΥΡΟΣ  άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παπικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάνται, εις «οικουμεν...":

Όποιος  εξακολουθεί  να  μην  θέλει να  καταλάβει  είναι άξιος  της  μοίρας  του.

Ο ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΑΣ του πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού) Εισαγωγικά.

O αντιπαπικός αγώνας της Οσίας Θεοδώρας, της πολιούχου της Άρτας, δεν φαίνεται να έχει απασχολήσει εκτενώς μέχρι τώρα τους ιστορικούς και εκκλησιαστικούς μελετητές, παρότι στο βίο και την πολιτεία της Οσίας υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία για το θέμα. Μόνο που για να τα ανακαλύψουμε πρέπει να εμβαθύνουμε και να τα αναλύσουμε θεολογικά. Οι περισσότεροι των μελετητών αρκούνται στις λεγόμενες διπλωματικές πρωτοβουλίες της Οσίας, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ίσως και η επικείμενη σχεδιαζόμενη Ένωση με τους Παπικούς επιβάλλει τη σιωπή στο θέμα αυτό, όπως και σε πολλά άλλα.

Προκειμένου να παρουσιάσουμε τον ομολογιακό και αντιπαπικό αγώνα της Αγίας Θεοδώρας θα κινηθούμε σε δύο επίπεδα με βάση το βίο και την πολιτεία της.
Α. Η Οσία ως κτιτόρισσα ναών.
Β. Η οσία ως Ορθόδοξη μητέρα και παιδαγωγός.
Στην προσπάθειά μας αυτή θα στηριχτούμε σε ιστορικά στοιχεία καθώς και σε στοιχεία που διασώζει η Ορθόδοξη προφορική Αρτινή παράδοση.
Η Οσία Θεοδώρα ως κτιτόρισσα ναών.

Η προφορική Αρτινή παράδοση διέσωσε μέχρι τώρα το πώς έζησε η Οσία στα Τζουμέρκα τα πέντε χρόνια, όταν απομακρύνθηκε με δόλιο τρόπο από τα ανάκτορα εξ αιτίας της Γαγγρινής.Τα στοιχεία αυτά τα δημοσιεύσαμε στον τοπικό τύπο σε σχετικά άρθρα με τίτλο «Άγνωστες πτυχές από το μαρτύριο της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας»
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, η Οσία ήταν η πρώτη κτιτόρισσα του αρχικού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Μονής Σέλτσου (όχι με τη σημερινή μορφή) μετά από τη θαυματουργική διάσωσή της. Από το συναξάριο του Ιώβ Μέλη και το Χρονικό του Γαλαξειδίου πληροφορούμαστε ότι η Οσία Θεοδώρα ήταν κτιτόρισσα και ανακαινίστρια μαζί με το σύζυγό της Μιχαήλ (μετά τη μετάνοιά του) και των εξής ναών και μονών.
1.Του καθολικού της Μονής της Κάτω Παναγιάς, που είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Θεοτόκου.
2.Του ναού της Παρηγορήτισσας της Άρτας, που τιμάται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και του οποίου η ανοικοδόμηση συνεχίστηκε από τον γιο της Οσίας Νικηφόρο Α και τη σύζυγό του Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή
3.Της μονής της Παντάνασσας στη Φιλιππιάδα.
4.Της μονής του Αγίου Δημητρίου στην Κυψέλη Θεσπρωτίας.
5.Της Μονής της Μεταμόρφωσης στο Γαλαξείδι.
Το θέμα που θα εξετάσουμε στη συνέχεια είναι το γιατί η Οσία διάλεξε να κτίσει ναούς αφιερωμένους στη Θεοτόκο, στη Μεταμόρφωση του Χριστού και στον Άγιο Δημήτριο.
Η Θεοτοκοφιλία της Οσίας Θεοδώρας

Η Θεοτοκοφιλία της Οσίας Θεοδώρας δεν ήταν τυχαία. Ήθελε μέσα από την ανοικοδόμηση θεομητορικών ναών και μονών να τονίζει διαχρονικά και συνεχώς στο λαό του Δεσποτάτου της Ηπείρου, από την πρωτεύουσά του την Άρτα, τις βασικές πτυχές του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ. Αυτό διαφέρει κατά πολύ από το αντίστοιχο παπικό και αποτελεί ΑΣΦΑΛΕΣ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και τείχος προστασίας των Ορθοδόξων από τις πλανεμένες απόψεις του Βατικανού. Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει να αναλύσουμε γιατί η Οσία ως κτιτόρισσα ναών γίνεται προστάτης και διδάσκαλος των Ορθόδοξων δογμάτων.

Γιατί η Μονή της Κάτω Παναγιάς είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου;
1.Για να τονίσθεί το μεσιτευτικό έργο της Παναγίας!
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία η μονή ανοικοδομήθηκε μετά τη μετάνοια του συζύγου της Αγίας Μιχαήλ Β. Το Θεομητρορικό μεσιτευτικό έργο διασώζεται μέχρι σήμερα από την επιγραφή που υπάρχει σε εξωτερικό τοίχο του καθολικού της Μονής. Εκεί υπάρχει γραμμένη η εξής ικεσία του Μιχαήλ: «Πύλας ημίν άνοιξον, ω Θε(ού) Μ (ητερ), της μετανοίας του φωτός ουσα πύλη» (ΜΧ-ΔΚ)..Δ(εσπότου ) Μ(ιχαήλ) π(αράσχου) ρ(ύσιν) αμαρτημάτων.
2.Για να διδάσκονται οι Ορθόδοξοι το μέρος του Ορθοδόξου Θεομητορικού δόγματος που έχει σχέση με τη γέννηση της Θεοτόκου και δεν έχει σχέση με την παπική πλάνη της Άσπιλης σύλληψης. Στην Ορθοδοξία έχουμε «άφθορον σύλληψιν» του Χριστού και όχι «άσπιλον σύλληψιν της Θεοτόκου».

Η Παναγία γεννήθηκε με βάση τους βιολογικούς νόμους από τον Ιωακείμ και την Άννα, έχοντας το προπατορικό αμάρτημα, όπως όλοι μας και απαλλάχτηκε από αυτό κατά τον Ευαγγελισμό. Τότε με τη σύλληψη εκ πνεύματος Αγίου και τη Γέννηση του Χριστού αναδεικνύεται Θεομήτωρ και Θεοτόκος. Έτσι παίρνει την πιο υψηλή θέση μεταξύ όλων των κτιστών όντων και εντάσσεται στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία των ανθρώπων ως όργανο κατά χάρη.

Αντίθετα, στον Παπισμό υπάρχει άμωμη σύλληψη της Παναγίας, που σημαίνει ότι αυτή γεννήθηκε χωρίς τη νομική ενοχή (προπατορικό αμάρτημα) που βαραίνει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ. Η διδασκαλία αυτή εισήχθη στη Δύση τον 12ον αιώνα από δυο Βρετανούς μοναχούς, τους Έντμερτ και Όσμπερτ, το δε 1140 θεσπίστηκε και σχετική εορτή με αυτή την Παπική πλάνη.

Στην Ορθοδοξία δεχόμαστε, ότι μόνο ο Χριστός γεννήθηκε αναμάρτητος εκ Πνεύματος Αγίου και ότι η Παναγία δεν ήταν αναμάρτητη εκ φύσεως, αλλά κατόρθωσε εν τούτοις να καλλιεργήσει τις αρετές με πολλή άσκηση, με προσευχή, με νηστείες, με εγκράτεια, με αγνότητα ιδιαιτέρως και να φθάσει στα ύψη αυτά της αγιότητος, συνεργώντας και κοπιάζοντας η ίδια.

Γιατί η Παρηγορήτισσα είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου;
Σύμφωνα με το συναξάριο του Ιώβ Μέλη, ο ναός της Παρηγορήτισσας άρχισε να χτίζεται το 1260 από τον Μιχαήλ Β´ Άγγελο Κομνηνό και τη σύζυγό του μετέπειτα Οσία Θεοδώρα. Αφιερώθηκε στον Ευαγγελισμό (=αναγγέλω κάτι το ευχάριστο) μετά την εξάμηνη παράταση της ζωής της με τις μεσιτείες της Παναγίας.
Όμως υπάρχει και ακόμα βαθύτερος Δογματικός λόγος. Mεταξύ Ορθόδοξης θεολογίας και Παπισμού υπάρχει διαφορά θεολογικής ερμηνείας στον χαιρετισμό του Αγγέλου κατά τον Ευαγγελισμό.
Σύμφωνα με το Ορθόδοξο Θεομητορικό δόγμα, η Παναγία δεν ήταν αναμάρτητη, όπως αναφέραμε προηγουμένως.

Η αγιότητά της οφείλεται στην ασκητική της ζωή. Με αυτή έγινε «Κεχαριτωμένη».
Στον Παπισμό υπάρχει η αιρετική άποψη ότι η αναμαρτησία της Θεοτόκου στηρίζεται στο χωρίο του Λουκά «χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου» (1. 28) και ερμηνευόμενο το «κεχαριτωμένη», ότι σημαίνει αναμαρτησία της Θεοτόκου, ως πεπληρωμένης χαρίτων εκ γενετής λόγω της άσπιλης Σύλληψης.

Γιατί εκλέχτηκε το Θεοτοκωνύμιο «Παντάνασσα» στην ομώνυμη Μονή στην Φιλιππιάδα.
Η λέξη «παντάνασα» σημαίνει βασίλισσα των πάντων. Είναι ένα θεοτοκωνύμιο που εκφράζει τη θέση της Παναγίας στην Ορθοδοξία σύμφωνα με την Ζ Οικουμενική Σύνοδο. «Τιμάν και μεγαλύνειν εμάθομεν πρώτον μεν και κυρίως και αληθώς την του Θεού Γεννήτριαν και τας αγίας και αγγελικάς Δυνάμεις και τους ενδόξους Μάρτυρας, αλλά και τους αγίους άνδρας και τούτων αιτείν τας πρεσβείας».

Δηλ. στην τιμή των Αγίων προηγείται η Θεοτόκος και ακολουθούν οι Άγγελοι, οι μάρτυρες και οι υπόλοιποι Όσιοι. Γι΄αυτό ψάλουμε και το τροπάριο «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκουσα, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν».
Αντίθετα, ο Παπισμός διδάσκει ότι η Παναγία ως άσπιλη είναι Θεά. Έτσι την συγκαταλέγουν στην Αγία Τριαδα (που γίνεται τετράδα). Αυτό εκφράζεται με τον τρόπο με τον οποίο κάνουν το Σταυρό τους οι Παπικοί, χρησιμοποιώντας όχι τρία αλλά τα τέσσερα δάκτυλα του δεξιού χεριού.

Με βάση τα παραπάνω και η Μονή της Παντάνασσας στη Φιλιππιάδα, με το όνομά της μας διδάσκει ότι η Ορθόδοξη εκκλησία σέβεται και τιμά και υμνεί τη Θεοτόκο, δεν κάνει όμως την Παναγία Θεά. Την τοποθετεί μετά τη Θεότητα. «τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα».

Γιατί η Οσία Θεοδώρα ανοικοδόμηση ναό αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος;

Για δύο λόγους. Πρώτα, για να δείξει τη μεταμόρφωση δια της μετανοίας του συζύγου της Μιχαήλ, που παραμορφώθηκε από τα πάθη της πορνείας και της μοιχείας, εξ αιτίας της Γαγγρινής. Η πραγματική μετάνοια είναι Χαρισματική κατάσταση και επιτυγχάνεται μυστηριακά με τη συνέργεια ανθρώπου και Θείας Χάριτος.
Ο δεύτερος λόγος ήταν, για να θυμίζει στους Ορθοδόξους του Δεσποτάτου της Ηπείρου τη διαφορά στη Θεολογία της Μεταμόρφωσης του Χριστού μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Συγκεκριμένα:

Στην Ορθοδοξία, η θεολογία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου συγκεφαλαιώνει όλη την πνευματική ζωή της Εκκλησίας και τη σημασία της Άκτιστης Χάρης στην εν Χριστώ Μεταμόρφωση του ανθρώπου δηλ.τη θέωση.
Eκείνο που πολύ καθαρά μας δίνει τις προϋποθέσεις βιώσεως της χορηγίας χάρης της Μεταμορφώσεως είναι ο ύμνος που λέει: «καὶ ἡμεῖς ἀστράψωμεν, ταῖς θείαις ἀλλοιώσεσιν, αὐτὴν κατασπαζόμενοι (την θείαν Μεταμόρφωσιν). Ὄρος ὑψηλότατον τὴν καρδίαν, κεκαθαρμένην ἐκ παθῶν, ἔχοντες ὀψόμεθα, Χριστοῦ τὴν Μεταμόρφωσιν, φωτίζουσαν τὸν νοῦν ἡμῶν».

Έχοντας την καρδιά μας ως υψηλότατο όρος, καθαρισμένη από τα πάθη, θα δούμε τη Μεταμόρφωση του Χριστού να φωτίζει το νου μας. Η κάθαρση της καρδιάς μας, δια της μετανοίας και της τηρήσεως των εντολών του Χριστού, είναι η προϋπόθεση για να δούμε κι εμείς το φως του Χριστού να λάμπει μέσα μας. Ο άνθρωπος μπορεί με τη χάρη του Θεού και το δικό του προσωπικό αγώνα να φτάσει να δει και να γίνει μέτοχος αυτού του ακτίστου φωτός και της δόξας του Θεού και από αυτή τη ζωή, με τον προσωπικό αγώνα και την πραγματική μετάνοια. Δηλ.να μεταμορφωθεί εν Χριστώ. Παράδειγμα είναι ο Μιχαήλ Β ο σύζυγός της.

Οι αιρετικοί δυτικοί έχουν άλλη αντίληψη για το μυστήριο της μετανοίας. Το συνδέουν με το Πρωτείο και Αλάθητο του Πάπα, τις αντιμισθίες και το καθαρτήριο πυρ και το αποσυνδέουν από τη Χάρη του Θεού (που είναι οι άκτιστες ενέργειες του Θεού, ενώ αυτοί τις θεωρούν κτιστές).
Γιατί επιλέχτηκε να τιμάται ο Άγιος Δημήτριος στο καθολικό της ομώνυμης μονής στην Κυψέλη Θεσπρωτίας.

Η οσία Θεοδώρα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ως εκ τούτου συναισθηματικά ήταν δεμένη με τον πολιούχο της πόλεως Άγιο Δημήτριο. Για τρεις λόγους θεωρούσε Μεγάλο Άγιο, τον Άγιο Δημήτριο και ήθελε αυτό να το διδάσκει στους ορθόδοξους χριστιανούς του κράτους της Ηπείρου.
(α) Ο πρώτος λόγος είναι ότι το μαρτύριό του σχετίστηκε με το μαρτύριο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ο Κύριός μας «ελογχίσθη επί του Σταυρού»• αλλά και για τον άγιο ο Μαξιμιανός έστειλε στρατιώτες να τον κατατρυπήσουν με λόγχες και παρέδωσε την αγία του ψυχή με αυτό το μαρτύριο. Έτσι ο Άγιος γίνεται πρότυπο μάρτυρα.
(β) Δεύτερον, «ο άγιος θεωρείται μεγάλος, γιατί ήταν παρθένος και το όνομά του σχετίζεται με την Παρθένο Παναγία μας. Θα το εξηγήσω αυτό, γιατί έχει μία ωραία ερμηνεία το θέμα. Το όνομα «Δημήτριος» είναι παλαιό.

Αρχικά ήταν «Δη-μήτερ», «Δημήτριος». Οι παλαιοί τη γη την έλεγαν «μητέρα», γιατί απ᾽ αυτήν καταγόμεθα (χώμα είναι το σώμα μας), απ᾽ αυτήν τρεφόμεθα (όλοι οι καρποί είναι από τη γη) και σ᾽ αυτήν επανερχόμεθα με την ταφή μας. Γι᾽ αυτά τα τρία οι παλαιοί έλεγαν την γη «τρισαγάθη» και «μητέρα». «Γη-μήτερ», έλεγαν. Από αυτό είναι και το όνομα «Δημήτριος». Για μας όμως «Γη-Μητέρα» είναι η Παναγία, η Οποία, όπως η γη στην αρχή εβλάστησε παρθενικά δια μόνου του λόγου του Θεού (βλ. Γεν. 1,11), έτσι και Αυτή παρθενικά, δια Πνεύματος Αγίου, συνέλαβε και έτεκε τον Υιόν του Θεού. Γι᾽ αυτό και λέγουμε στην Ακολουθία των Χαιρετισμών: «Χαίρε άρουρα (= γη) βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών». Με αυτή, λοιπόν, την ερμηνεία ο άγιος Δημήτριος συνδέεται με τη Θεοτόκο, όπως και δια το μαρτύριό του συνδέεται με τον Εσταυρωμένο Κύριο». (Μητροπολίτης Μεγαλουπόλεως κυρός Ιερεμίας Φούντας)

Η Οσία Θεοδώρα ως Ορθόδοξη μητέρα και παιδαγωγός.
Τα γνήσια τέκνα του Μιχαήλ Β΄ και της Θεοδώρας ήταν: ο Νικηφόρος Α΄, ο Ιωάννης, ο Δημήτριος, η Άννα, η Ελένη και μια ακόμη κόρη ανώνυμη και άγνωστου βίου για την οποία ελάχιστες πληροφορίες μας παραδίδει ο Παχυμέρης, γράφοντας ότι ήταν σύζυγος του Αλέξιου Ραούλ τον οποίο η Αγία Θεοδώρα δέχτηκε ως γαμπρό της με πολλή χαρά. Όλα τα παιδιά της η Οσία τα ανέθρεψε με μεγάλη αγάπη και στοργή και με φόβο Θεού. Τους έδωσαν αρκετή μόρφωση, και εμφύσησαν παράλληλα στις ψυχές τους τα ελληνορθόδοξα ιδανικά. Η μητέρα τους με τις συμβουλές της, αλλά κυρίως και πρωτίστως με το καλό παράδειγμά της, εμφυσούσε μέσα τους την ευγένεια, την καλοσύνη, το σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, τη φιλανθρωπία, την αγάπη και την πίστη στον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Τους δίδαξε την αυτοθυσία, προκειμένου να υπερασπίζονται τα ιδανικά τους. Με αυτὲς τις αρχές και αξίες όλα της τα παιδιά πορεύτηκαν σε όλη τους τη ζωή. Και κάποια θυσιάστηκαν ακόμη για την υπεράσπιση της ορθοδοξίας, για την οποία η Αγία Θεοδώρα, η μητέρα τους, αγωνίστηκε πολύ σε όλη της τη ζωή.

Τα ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν την αντιπαπική και ορθόδοξη ανατροφή των τέκνων της φαίνονται στα παρακάτω ιστορικά γεγονότα.
Ο Νικηφόρος Α, ως πιστός ορθόδοξος χριστιανός, συνεργάστηκε με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ για τη διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστης και την ακύρωση των ενεργειών για τη θρησκευτική ένωση με τους Λατίνους, την οποία είχε επιδιώξει οπροκάτοχος του Ανδρόνικου Β΄, ο Μιχαήλ Η΄ και ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγίας μητέρας του συνέχισε την ανοικοδόμηση του περίτεχνου ναού της Παναγίας της Παρηγορήτισσας.
Ο Ιωάννης Δούκας, είναι το δεύτερο γνήσιο τέκνο του Μιχαήλ Β΄ και της Θεοδώρας. Γεννήθηκε στην Άρτα προφανώς μετά το 1237. Ο Ιωάννης Δούκας, μετά από επιθυμία του Μιχαήλ Η΄, παντρεύεται τη δεύτερη κόρη του Σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Τορνικίου. Όμως λόγω των αντιπαπικών του φρονημάτων συνελήφθη αργότερα από τον ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΟ και ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟ Μιχαήλ Η Παλαιολόγο, ο οποίος τον τύφλωσε, τον φυλάκισε και πέθανε γύρω στο 1283.

Η Ελένη Αγγελίνα Δούκαινα (η αδικημένη ομολογήτρια της Ορθοδοξίας)
Όπως έχουμε ξαναδημοσιεύσει, η Ελένη παντρεύεται τον Μαμφρέδο, γιο του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν, αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ο Παχυμέρης αναφέρει ότι η Οσία Θεοδώρα δέχτηκε το γάμο αυτό, επειδή απέκτησε γαμπρό, που ήταν αντίπαλος του πάπα και φίλος των Ορθοδόξων.
Η Ελένη όμως αναδείχθηκε σε μία τραγική βασίλισσα. Ο βασιλιάς Μαμφρέδος, ενώ πολεμά επί επτά έτη εναντίον των στρατευμάτων του πάπα, το 1266 νικάται από τον Γάλλο Κάρολο του Ανζού, υποστηρικτή του πάπα και χάνει τη ζωή του. Η Ελένη και τα παιδιά της συλλαμβάνονται από πράκτορες του Καρόλου και φυλακίζονται. Η μεν Ελένη στο φρούριο της Νοκερίας και τα μικρά παιδιά της αλλού. Στη συνέχεια αρνείται πεισματικά την πρόταση του Καρόλου να προχωρήσει σε ένα δεύτερο γάμο με τον Ισπανό Ερρίκο Ινφάντη της Καστιλλίας, διότι πρώτα έπρεπε να αρνηθεί την Ορθοδοξία και να γίνει Παπική. Στη συνέχεια, αν δεχόταν το συνοικέσιο, ο Κάρολος θα έπαιρνε την προίκα της, θα μπορούσε να διευρύνει τις κτήσεις του σε βάρος του πατέρα της Μιχαήλ Β΄ και υπέρ πάπα. Σε αυτή την περίπτωση η Ελένη έπραξε υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά των επεκτατικών σχεδίων του πάπα, εφαρμόζοντας στην πράξη ό,τι της έμαθε η μητέρα της Θεοδώρα. Η Ελένη τελικά πέθανε φυλακισμένη σε ηλικία περίπου 30 ετών.

Ο μελετητής της ζωής της Ελένης Μιχαήλ Δένδιας, διατύπωσε στην εργασία του την εξής ενδιαφέρουσα άποψη:
«Είναι κρίμα ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία εσκέφθη να αγιάση την μητέρα αυτής Θεοδώρα μόνην, ουχί δε και την Ελένην. Ο λόγος είναι ότι η Εκκλησία αύτη υπήρξε μακράν των παθημάτων της θυγατρός της Αγίας Θεοδώρας, δεν εγένετο μάρτυρας της εμμονής αυτής εις την αρετήν, δεν εγνώρισε ποτέ την χριστιανικήν αυτής εγκαρτέρησιν εν τη θλίψει, εν τω πόνω, εν τη συμφορά, εν τη ταλαιπωρία, δεν επληροφορήθη ποτέ τα κατά την στάσιν αυτής απέναντι των εν Ιταλία αντιπροσώπων της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας. Η κόρη του «ευγενούς Μιχαλίτση», εμαρτύρησεν αληθώς υπέρ της αρετής, υπέρ της ευγενείας του έθνους αυτής».

Τέλος ο Δημήτριος ήταν ο νεότερος γιος του Μιχαήλ Β. Έλαβε ιδιαίτερη μόρφωση και ακολούθησε καριέρα στο βυζαντινό στρατό.

Το 1281 διακρίθηκε στον πόλεμο κατά του Καρόλου του Ανζού (σύμμαχος του Πάπα), ο οποίος είχε φυλακίσει την αδερφή του Ελένη μαζί με τα παιδιά της.

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση "Αγία Θεοδώρα Βασίλισσα της Άρτας"

 

Καλησπέρα κ.Δημήτριε, την ευλογία και την δύναμη της ομολογίας της Αγίας Θεοδώρας να έχουμε!
Εκτός από τον άγνωστο βίο της μεγάλης μας αυτής Αγίας και Ομολογήτριας Βασίλισσας, ελάχιστα ιστορικά στοιχεία έχουμε και ελάχιστοι μνημονεύουμε την περίοδο της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας.
Εις αυτούς τους χρόνους δεν συνέβη μόνον η πρώτη Άλωση της Πόλης των πόλεων, αλλά εγκαταστάθηκαν όλα τα βάρβαρα Ιπποτικά Τάγματα-οι Καρδινάλιοι μας πήραν όλες σχεδόν τις Εκκλησιές και επεβλήθη ο Παπισμός, σχεδόν σε όλη την επικράτεια της Ελλάδος.
Το σκοτάδι όμως ποτέ δεν νικά το Φως!

Το μόνο που κράτησε ζωντανό τον Ρωμηό στην Ελλάδα, ήταν η πίστη και η μη υποταγή στον Παπισμό και τους Οικουμενιστές.
Ξεκάθαρο το μήνυμα λοιπόν για το πώς πρέπει να πορευθούμε ως και τα έσχατα χρόνια.

Η Ελλάδα δεν σώζεται, δεν βλέπω πώς αυτό θα συμβεί και πολύ αμφιβάλλω για το αν μας αξίζει.
Ήδη η μακροθυμία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι απίστευτη σε σύγκριση με την κατάντια μας σαν Έθνος.
Εύχομαι να σωθούν όμως οι ψυχές μας και να μετανοήσουν έστω και λίγοι την ύστατη ωρα, γι αυτό ήθελα να δείξω το άγνωστο παράδειγμα της Αγίας Θεοδώρας επί Φραγκοκρατίας και Οικουμενιστών μπας και την μιμηθούμε έστω και λίγο στις αρετές και στην ομολογία.
Καλή μετάνοια σε όλους μας!