Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Ὅπως ἔχετε ἐνημερωθῆ, μόλις πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, δηλαδή τήν 23η Ἰανουαρίου 2024, συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἀρχή τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά μελετήση τό θέμα πού ἀνέκυψε στίς ἡμέρες μας, δηλαδή τήν θέσπιση τοῦ «πολιτικοῦ γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, μέ ὅλες τίς συνέπειες πού ἐπιφέρει αὐτό στό οἰκογενειακό δίκαιο.
Γνώτωσαν ἔθνη, ὁ Θεός ἐν ἀνθρώποις· ὁ Θεός εἶναι μαζί μας· ἔλαβε δούλου μορφήν, ὥστε δύνανται οἱ ἄνθρωποι ἄφοβα, προσερχόμενοι στόν θρόνο τῆς Χάριτος νά ρωτοῦν ποῖα εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐντολή πού ὁδηγεῖ τούς δούλους τῆς ἁμαρτίας, εἰς τήν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.
(Από συνέχεια).
Ο Διττός Θεός.
Υπάρχει χάσμα ανάμεσα στην Αΐδια “Διάσταση” του Θεού και στον κόσμο. Ο Αΐδιος Θεός, εντός Του και ενδοτριαδικά, έχει Τρία χωριστά Αΐδια Πρόσωπα. Το καθένα έχει όνομα και διακρίνεται η κάθε Υπόσταση κατά τα Αΐδια Υποστατικά Ιδιώματα τους. Ωστόσο όλα αυτά δεν ήρθαν από τον Αΐδιο “κόσμο” και δεν πήραν νέα θέση στον υλικό κόσμο, στον χρόνο, με σχήμα, σε ύλη, δεν αλλάζουν κατά τρόπο. Ο Θεός δεν μετακινείται από τον “κ’οσμο” Του στον δικό μας, δεν χωράει πουθενά, δεν κοινωνεί με κάτι, δεν έρχεται σε επαφή με οτιδήποτε. Ο Θεός είναι και παραμένει Απρόσιτος. Χάσμα υπάρχει μεταξύ του υλικού και του Άκτιστου κόσμου.
«Ὃ δὲ μὴ γενεαλογούμενος ἐξ αὐτῶν δεδεκάτωκε τὸν Ἀβραάμ(:Ο Μελχισεδέκ όμως, ο οποίος δεν γενεαλογείται και δεν κατάγεται από τη γενεά του Λευί, έχει πάρει το ένα δέκατο από τον Αβραάμ)»[Εβρ.7,6].Στη συνέχεια δεν το προσπέρασε έτσι απλά, αλλά και πρόσθεσε: «καὶ τὸν ἔχοντα τὰς ἐπαγγελίας εὐλόγηκε (: και έχει ευλογήσει αυτός τον Αβραάμ που είχε δεχθεί τις θείες επαγγελίες)». Επειδή αυτό ήταν παντού το καύχημα των Ιουδαίων, δείχνει και από την κοινή κρίση όλων ότι ο Μελχισεδέκ ήταν σπουδαιότερος από τον Αβραάμ.
Η Αδελφότης Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ» και ο Σύνδεσμος Επιστημόνων Πειραιώς υπό την αιγίδα της καθ’ ημάς Ι. Μητροπόλεως διοργανώνει ημερίδα εις το Στάδιον Ειρήνης και Φιλίας (Σ.Ε.Φ.), αίθουσα Μελίνας Μερκούρη την Κυριακή 4/2/2024 και ώρα 6.00 μ.μ. με θέμα «Το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο για τον ‘’γάμο’’ των ομοφυλοφίλων» με εισηγητάς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς, κ.κ. Σεραφείμ, και τον τέως Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ και Ομότιμον Καθηγητήν, κ. Απόστολον Νικολαΐδην.
Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας
Με το να είπή δέ ή Παναγία Παρθένος, «Ιδού ή δούλη Κυρίου, ας γίνη εις έμέ όπως είπες», έφανέρωσε τούτο. Είμαι πίναξ, λέγει, επάνω εις τον όποιον γράφεται ό,τι θέλει ό Κύριος του παντός. Άφού δε ό άγγελος ελαβε την διαβεβαίωσιν της πίστεως της Παρθένου άνεχώρησεν άπ’ αυτής.
«Δοξάζει ή ψυχή μου τον Κύριον»…
«Διότι είδε με εύμένειαν την ταπεινην δούλην του.Διότι από τώρα θα με μακαρίζουν όλαι αι γενεαί», ‘Αλλά πόσο μεγάλο κατόρθωμα είναι ή παρθενία; Όταν κανείς θέλη να άσκηση τάς αλλάς άρετάς καθοδηγείται από τον νόμον, ή παρθενία όμως, επειδή είναι ανωτέρα του νόμου και έχει ως ύψηλότερον σκοπόν την διαμόρφωσιν της προσωπικής ζωής,είναι άφ’ ενός μεν γνώρισμα του μέλλοντος αιώνος, άφ’ έτερου δε είκών της καθαρότητας των αγγέλων.”Οταν δηλαδή ό Δεσπότης του παντός ό Θεός Λόγος,επειδή ήθελεν ό Πατήρ να άνεγείρη και να ανακαίνιση τα πάντα, επέλεξε, δια να γίνη μήτηρ του σώματος το όποιον έπρόκειται να φορέση, την Παρθένον, ή οποία και έγινε, και με αυτόν τον τρόπον ήλθε μεταξύ μας ως άνθρωπος ό Κύριος,έκαμε την επιλογήν αυτήν,ώστε,όπως τα πάντα έγιναν δι’ αΰτού,έτσι και ή παρθενία να προέλθη εξ αύτού,και να δοθή πάλιν δι’αυτού το χάρισμα τούτο εις τους ανθρώπους και να πολλαπλασιάζεται.
Πόσο μεγάλο θα έλεγε κανείς το καύχημα της αγίας Παρθένου και θεοειδούς Μαρίας,επειδή υπήρξε και είναι μήτηρ του Λόγου ως προς την γέννηοιν του Σώματος; Διότι το θείον αυτό γέννημα στρατιά μεν αγγέλων έδοξολόγηοε, κάποια γυναίκα δε ύψωσε την φωνήν και έλεγε: «Μακαριά ή κοιλία που σε έβάστασε και οι μαστοί που έθήλασες».Και ή ιδία ή Μαρία πού έγέννησε τον Κύριον και ή οποία έμεινεν άειπάρθενος, επειδή αντελήφθη αυτό πού συνέβη εις τον εαυτόν της, έλεγεν «Από τώρα θα με μακαρίζουν όλαι αί γενεαί». Αυτό πού συνέβη εις την Μαρίαν είναι καύχημα δι’ όλας τάς παρθένους. “Ολαι δηλαδή αύται κρέμονται ωσάν παρθενικά παρακλάδια άπ’ αυτήν, ή οποία είναι ωσάν ρίζα δι’ αυτάς.
«Και όταν συνεπληρώθησαν αί ήμέραι του καθαρισμού, σύμφωνα προς τον Μωσαϊκόν νόμον, έφεραν αυτόν εις τα Ιεροσόλυμα, δια να τον παρουσιάσουν εις τον Κύριον, όπως είναι γραμμένον εις τον νόμον του Κυρίου,ότι κάθε άρσενικόν που ανοίγει μήτραν,πρέπει να θεωρηθή ως άφιερωμένον εις τον Κύριον, και δια να προσφέρουν θυσίαν,σύμφωνα με αυτό πού λέγει ό νόμος του Κυρίου εν ζεύγος τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια». Ούτος περιείίλήθη την σάρκα, Οχι δια να ύπάρχη και να ζή όπως οι άλλοι άνθρωποι, αλλ’ έγινεν άνθρωπος δια να άγιάζη την σάρκα. Εάν δε νομίση κανείς ότι ή φράσις «δια να παρουσιάσουν εις τον Κύριον» αναφέρεται εις τον ίδιον τον Κύριον, έχει λάθος εις αυτήν την σκέψιν. Διότι πότε άπεκρύβη ό Κύριος από τα μάτια του Πατρός διά να μη ήμπορή ό Πατήρ να τον βλέπη; “Η ποίος τόπος ευρίσκεται έξω από την έξουσίαν του Κυρίου, ώστε να ευρίσκεται εκεί και να μη ευρίσκεται μαζί με τον Πατέρα, εάν δεν ανήρχετο εις Ιεροσόλυμα και δεν έπαρουσιάζετο εις τον ναόν; Και πώς προσέφερε τάς τυπικάς θυσίας, άφού ό ίδιος είναι ή αλήθεια; Μήπως αυτά δεν εγράφησαν δι’ εκείνον, αλλά δι’ ημάς; “Οπως δηλαδή, ενώ είναι Θεός,γίνεται κατά φυσικόν τρόπον άνθρωπος χωρίς να ύποστή μεταβολήν,και υφίσταται την περιτομήν και βαπτίζεται και τα άλλα σχετικά, όχι δια τον εαυτόν του,αλλά δι’ ημάς,δια να γίνωμεν ημείς δια της χάριτος θεοί, ενώ είμεθα άνθρωποι, και δια να ύποστώμεν πνευματικήν περιτομήν και όχι νομικήν,και δια να καθαρισθώμεν από τον ρύπον της αμαρτίας δια του βαπτίσματος και δια να σταυρωθώμεν δια τον κόσμον και άναστηθώμεν δια τον Θεόν- ή ακακία και ή σωφροσύνη[…]
Μεγάλου Αθανασίου, Ερμηνεία εις το Κατά Λουκάν. “Εργα, 12, σελ. 317-321.
Πηγή: Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης
Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου – ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ (imsn.gr)
Κόλπους Πατρὸς τυποῦσι τοῦ σοῦ, Χριστέ μου,
Τοῦ Συμεὼν αἱ χεῖρες, αἱ φέρουσί σε.
Δέξατο δευτερίῃ Χριστὸν Συμεὼν παρὰ Νηῷ.
Το γεγονός αυτό εξιστορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς στο κεφάλαιο Β', στ. 22-35. Συνέβη σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του παιδιού Ιησού. Σύμφωνα με το Μωσαϊκό νόμο, η Παρθένος Μαρία, αφού συμπλήρωσε το χρόνο καθαρισμού από τον τοκετό, πήγε στο Ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ, για να εκτελεσθεί η τυπική αφιέρωση του βρέφους στο Θεό κατά το «πάν άρσεν διανοίγον μήτραν (δηλαδή πρωτότοκο) άγιον τω Κυρίω κληθήσεται».
Το στυγερώτερον έγκλημα εις βάρος της αγίας μας Ορθοδοξίας είναι η ανοχή των Αιρέσεων και των Αιρετικών. Ασεβέστατα κηρύσσονται από Ορθοδόξους (;) ποιμένας αιρέσεις φοβεραί, και ανεμπόδιστα κινούνται Αιρεσιόφρονες Ποιμένες (;) μεταξύ της Ποίμνης του Χριστού! Έπαυσε, φαίνεται, εις ωρισμένους να λειτουργή το αισθητήριον της Ορθοδοξίας και η Εκκλησιαστική συνείδησις έχει επικινδύνως αμβλυνθή, ώστε να μη διακρίνωνται τα Αγιοπνευματοχάρακτα σύνορα της Ορθοδοξίας από την πλάνην και την Αίρεσιν. Ποίοι άραγε ευθύνονται δια την τραγικήν αυτήν ψυχικήν τύφλωσιν; Κατ΄ αρχήν όλοι· προ παντός όμως οι Ποιμένες! «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου…» (Ιερ. 12, 10), θρηνωδεί ο προφήτης Ιερεμίας· και προσθέτει: «Ω οι ποιμένες (…) Υμείς διεσκορπίσατε τα πρόβατά μου και εξώσατε αυτά…» (Ιερ. 23, 1-3). Δυστυχώς Πατριάρχαι, Αρχιερείς, Επίσκοποι, Ηγούμενοι, με έναν λόγον Ποιμένες εμολύνθησαν από τον Οικουμενισμόν, ώστε να έχουν συνηθίσει εις τας Οικουμενιστικάς βλασφημίας και να μη ενοχλούνται από τα κηρύγματα των Αιρέσεων, δια των οποίων βάλλεται, εξοντωτικώς η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Φαίνεται, ότι εις την εποχήν του Υλιστικού Ευδαιμονισμού δεν θεωρείται πλέον υπέρτατος σκοπός της Εκκλησίας η αγιότης, αλλά η κοσμική σκοπιμότης.
· Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πατρώων Παραδόσεων τῆς Κύπρου ἀπέκτησε νέο μέλος
· Ἡ κατά Κύπρον Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ παρά τίς δοκιμασίες καί τά προσκόμματα αὐξάνεται καί προκόπτει πρός δόξαν Θεοῦ καί μαρτυρίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας
Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και εκκλησιαστική ευταξία τελέστηκε η εις Επίσκοπον Χειροτονία του Πανοσιωτάτου Ιερομονάχου της Ανδρώας Ιεράς Μονής Αγίου Επιφανίου Αραδίππου, Λάρνακος (Κύπρου), π. Ματθαίου (Σιήκκη), κατά την οποία παρέστη πλήθος πιστών, μοναχών και Κληρικών.
Η Χειροτονία έλαβε χώρα την Κυριακή 15/28 Ιανουαρίου 2024 στο περικαλλές Καθολικό της ιστορικής Δεσποτικής Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Αβδελλερού, Αραδίππου Λάρνακος (της ιδρυθείσης υπό του αοιδίμου Μητροπολίτου Κιτίου κυρού Επιφανίου), εν μέσω πυκνού εκκλησιάσματος από ολόκληρο την μεγαλόνησο αλλά και εξ Ελλάδος.
Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία και την τελετή της Χειροτονίας συμμετείχαν πέραν των δεκάδων πιστών, η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής περί την Οσιωτάτη Καθηγουμένη Λαμπαδία Μοναχή, σύσσωμη η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίου Επιφανίου, στην οποία ανήκε ως Ιερομόναχος ο νέος Επίσκοπος, ο Πανοσιώτατος Καθηγούμενος της Ανδρώας Ιεράς Μονής Αναλήψεως Κυρίου Δύο Βουνών Φθιώτιδος Γέρων Αρτέμιος και εικοσάδα Κληρικών.
Ειδικότερα, εκτός του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου κ.κ. Επιφανίου, του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κιτίου κ. Σεβαστιανού και του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Αμαθούντος κ. Λαζάρου (μελών της Ιεράς Συνόδου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας Πατρώων Παραδόσεων της Κύπρου), συμμετείχαν εκ προσώπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος Ιεράρχες, οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος και Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Νικαίας κ. Παύλος, ο Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου Παν/τος Ιερομόναχος π. Φίλιππος Σελητσανιώτης και ο Παν/τος Ιερομόναχος (της Ιεράς Μονής Αναλήψεως Φθιώτιδος) π. Πρόδρομος Κωτσεκίδης και σύμπας, βεβαίως, ο ιερός Κλήρος της τοπικής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας.
Τελετάρχης είχε οριστεί ο Παν/τος π. Φίλιππος, ο οποίος διεκπεραίωσε με εύσχημο και διακριτικό τρόπο την ανατεθείσα σε αυτόν απαιτητική διακονία. Από νωρίς προσήλθαν και με σεβασμό παρακολούθησαν την όλη τελετουργία εκπρόσωποι των Κυβερνητικών και τοπικών Αρχών (εκπρόσωπος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Υπουργού Παιδείας κ. ά.).
Τον προς χειροτονία «προσελθόντα» και «προσφερόμενο» προσφώνησε εμπνευσμένως ο Μακαριώτατος Προκαθήμενος της εν Κύπρω Εκκλησίας, ενώ αντιφώνησε με εγκάρδιους, βιωματικούς και πνευματικούς λόγους ο εψηφισμένος νέος Επίσκοπος. Τον Θείο λόγο κήρυξε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων.
Ιδιαίτερα σημαντική και συγκινητική καθώς και ουσιωδώς πνευματική ήταν η κατά την Απόλυση της Θείας Λειτουργίας πατρική απεύθυνση του Πνευματικού Πατρός και Γέροντος του νεοχειροτονηθέντος, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κιτίου κ. Σεβαστιανού, προς αυτόν, ο οποίος τόνισε με έμφαση την μεγάλη σημασία της ουσιαστικής πνευματικής σχέσεως πού χρειάζεται να έχουμε με τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας αλλά και τους Πνευματικούς μας Πατέρες. [ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλόκληρες τις εν λόγω ομιλίες θα δημοσιεύσουμε προσεχώς ενταύθα.]
Μετά την Απόλυση εψάλη υπό του χορού των ιεροψαλτών (με επικεφαλής τον Παν/τον Ιερομόναχον π. Σεβαστιανόν) το Πολυχρόνιον του Προκαθημένου της εν Κύπρω Εκκλησίας Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου κ.κ. Επιφανίου του Δ΄ καθώς και του νέου Μητροπολίτου Κυρηνείας και Εξάρχου Αμμοχώστου κ. Ματθαίου. Ακολούθησε η απόδοση υπό του ψαλτικού χορού των μοναζουσών του μελοποιημένου Ύμνου «Αγνή Παρθένε» τον οποίο συνέγραψε ο Άγιος Νεκτάριος προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος δέχθηκε τις ευχές πρώτα των πνευματικών αδελφών και συμμοναστών του, των κατά σάρκα ευλαβεστάτων Γονέων του, των Κληρικών, των εκπροσώπων των Αρχών αλλά και ολοκλήρου του εκκλησιάσματος προς τους οποίους διένειμε, ευλογίας χάριν και εις ενθύμιον της τελεσθείσης Χειροτονίας, εγκόλπια έκδοση της Ιεράς Μονής (με Θεομητορικές προσευχές).
Ακολούθως η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής παρέθεσε πλούσια μοναστηριακή Τράπεζα προς άπαντας τους παρευρισκομένους, Κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς. Όλοι έμειναν ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι διότι είχαν την ευκαιρία ή μάλλον ευλογία να συμμετάσχουν σε μία σπάνια, κατανυκτική και σημαντική για τη ζωή της Εκκλησίας λατρευτική Σύναξη και τελετή.
Στην παρατεθείσα τράπεζα στην οποία παρακαθήσαμε ως προσκεκλημένοι ζητήσαμε την ευλογία του οικείου Ποιμενάρχου και υψώνοντας το ποτήρι ευχηθήκαμε στον νεοχειροτονηθέντα Επίσκοπο και Μητροπολίτη Κυρηνείας, Έξαρχο δε Αμμοχώστου, να τον αξιώσει η Χάρις του Θεού να δεί ελεύθερη την ιστορική Έδρα της Μητροπόλεώς του, την πανέμορφη Κερύνεια και να λειτουργήσει και σε αυτήν και στην Αμμόχωστο που παραμένουν ήδη επί 50 έτη υπό Τουρκική κατοχή, μετά την παράνομη στρατιωτική εισβολή του 1974.
Και από εδώ ευχόμεθα στον νέο Ιεράρχη της Εκκλησίας του Χριστού, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυρηνείας κ. Ματθαίο, να τον χαρίζει ο Θεός στο ποίμνιό του και σε ολόκληρη την Εκκλησία σώον, έντιμον, υγιά, μακροημερεύοντα και ορθοτομούντα τον λόγο της Αληθείας. Επίσης, του ευχόμεθα όπως, δια της Επισκοπικής Χειροτονίας, κατέστη θρόνων διάδοχος, να αναδειχθεί και τρόπων μέτοχος των Αγίων Αποστόλων προς δόξαν Θεού και επ’ αγαθώ της σήμερον χειμαζομένης Εκκλησίας Του. Γένοιτο!
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Οἱ τελῶνες καί οἱ πόρνοι καί οἱ πόρνες προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Ὄντως παράδοξον τό κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ, σεβαστή γερόντισσα. Γνωστόν, ἐδείχθη Χριστέ τό ἔλεος, τό ὑπέρ νοῦν τῆς Σῆς φιλανθρωπίας, ἐν τοῖς ἔθνεσιν. Βοᾶ ὁ Ἡσαΐας, ὁ προφήτης. Ὁ Ἐμμανουήλ, ὅπως ἡ χάρις προεφήτευσε, εἶναι ὁ τόκος ὁ ἄρρητος, ὁ Χριστός, ὅπου ὁ Ἀρχάγγελος ἀποκάλυψε στόν θεοτίμητον σώφρονα καί δίκαιον Ἰωσήφ τόν μνήστορα. Ἦλθε, περπάτησε ὁ Ἰησοῦς, ὁ Σωτήρ, παρασχῶν ἀναγέννησιν στούς ἀνθρώπους, διά τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως, ἀλλά καί πᾶσαν κτίσιν ἐκαινούργησεν.
|
Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος |
Ο Όσιος Εφραίμ καταγόταν από την Ανατολή και γεννήθηκε στην πόλη Νίσιβη της Μεσοποταμίας πιθανώς το 308 μ.Χ. ή και ενωρίτερα. Ήταν ένας από τους πρώτους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Θεωρείται ως ο σημαντικότερος Σύρος θεολόγος ενώ ο Θεοδώρητος Κύρου τον αναφέρει ως τον εισηγητή του έμμετρου εκκλησιαστικού άσματος στη Συρία. Η ποίησή του επηρέασε την μεταγενέστερη εκκλησιαστική ποίηση.
Ήκμασε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου (324 - 337 μ.Χ.), Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.) και των διαδόχων αυτού. Από την μικρή του ηλικία διδάχθηκε την πίστη και την αρετή από τον Επίσκοπο της γενέτειράς του Ιάκωβο (309 - 364 μ.Χ.), ο οποίος και τον χειροτόνησε διάκονο, αλλά ο Όσιος αρνήθηκε να λάβει μεγαλύτερο αξίωμα. Τοποθετήθηκε στη θέση του υπεύθυνου της τοπικής θεολογικής σχολής. Ακολούθησε πολύ νωρίς τον μοναχικό βίο και με το φωτισμό του Παρακλήτου έγραψε πάρα πολλά συγγράμματα πνευματικής και ηθικής οικοδομής. Γι’ αυτό και θαυμάζεται για το πλήθος και το κάλλος των έργων του. Γνώστης ακριβής όλων των δογματικών θεμάτων, ήξερε να καταπολεμά τις αιρέσεις και να υπερασπίζει με θαυμάσια σαφήνεια την Ορθοδοξία. Ήταν εκείνος που κατατρόπωσε σε διάλογο τον αιρετικό Απολλινάριο και οδήγησε πολλούς αιρετικούς να επιστρέψουν στην πατρώα ευσέβεια.
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Νίσιβης από τα περσικά στρατεύματα συμμετείχε στην άμυνα της πόλης. Όταν, διά της συνθήκης του έτους 363 μ.Χ., που υπέγραψε ο διάδοχος του Ιουλιανού του Παραβάτου, Ιοβιανός (363 - 364 μ.Χ.), η Νίσιβης παραδόθηκε στους Πέρσες, ο Όσιος Εφραίμ εγκατέλειψε την πατρίδα του και ήλθε στην Έδεσσα, όπου ασκήτεψε σε παρακείμενο όρος. Το έτος 370 μ.Χ. επισκέφθηκε τον Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και λίγο αργότερα τους Πατέρες και Ασκητές της Αιγύπτου.
Ο Όσιος Εφραίμ κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 373 μ.Χ. και η Σύναξή του ετελείτο στο Μαρτύριο της Αγίας Ακυλίνας, στην περιοχή Φιλοξένου, κοντά στην αγορά. Η μνήμη του οσίου Εφραίμ εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιανουαρίου.
(Πηγή κειμένου: https://orthodoxoiorizontes.gr/)
Ιανουαρίου 27
Ὁ ἱερὸς Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπειδὴ δὲν ἔκανε διακρίσεις ἀνάμεσα στὰ πρόσωπα στὴν ἀπόδοση τοῦ δικαίου καὶ ἔλεγχε καὶ τὴν ἴδια τὴν βασίλισσα Εὐδοξία γιὰ τὶς παρανομίες καὶ τὶς ἀδικίες της, ἐξορίσθηκε δύο φορές, ἀλλὰ καὶ πάλι ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὴν ἐξορία. Ἐξορίστηκε ὅμως καὶ πάλι γιὰ τρίτη φορά.
Λόγος “διά” του Χριστού και “προς” τον Χριστό. Ο Χριστός είναι Μεσίτης και Πλήρης Θεός.
(Από συνέχεια).
Αναφέρθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση ότι στη Βάπτιση Του, ο Χριστός φανέρωσε την Τριαδικότητα του. Φανέρωσε το Ένα Αληθινό Πρόσωπο Του που έχει δύο Φύσεις. Φανέρωσε ταυτόχρονα τον Υιό αοράτως και την ανθρώπινη μορφή Του. Επιπλέον φανέρωσε και τα τρία Πρόσωπα του Θεού, ως Ομοούσιος και Αδιαίρετος Θεός. Φανερώνει τον Πατέρα ως η Υποστατική εικόνα Του και το Άγιο Πνεύμα ως προβολέας Του. Φανερώνει όλη την αγία Τριάδα, ως η μόνη Οδός και ο μόνος Μεσίτης προς Αυτήν. Στη Βάπτιση Του, ο επιφανής Χριστός, φανέρωσε κάθε Μία μορφή Του και Όλες μαζί ως Μονάδα.
Πειραιάς, 26 Ἰανουαρίου 2024
«ΣΥΓΧΑΙΡΟΜΕΝ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΤΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ».
Η Αγία μας Εκκλησία των δύο χιλιάδων χρόνων ιστορικού βίου είναι θεμελιωμένη επί την «πέτραν τῆς πίστεως» (Ματθ. 16,18) και αρδεύεται μυστικώς από το ζωήρρυτον αίμα του επί του Σταυρού εκουσίως θυσιασθέντος υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας. Είναι η Εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, που σε ηλικία τριάντα μόλις ετών ύψωσε το λιπόσαρκο ασκητικό του χέρι και κατέδειξε τον αιμομίκτη ηγεμόνα Ηρώδη Αντύπα, ελέγχων δημοσία αυτόν λέγοντας
Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση, σήμερα με μοναδικό θέμα την εξαγγελθείσα νομοθέτηση γάμου και «τεκνοθεσίας» υπέρ ζευγαριών του ιδίου φύλου.
Μετά την καθιερωμένη προσευχή, η Σύνοδος άκουσε την εισήγηση
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, επί της
οποίας ακολούθησε διάλογος, και εκφράζει ομόφωνα τις θέσεις της Εκκλησίας της
Ελλάδος επί του θέματος, ως εξής:
Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση, σήμερα με μοναδικό θέμα την εξαγγελθείσα νομοθέτηση γάμου και «τεκνοθεσίας» υπέρ ζευγαριών του ιδίου φύλου.
Τι λες , Ιουδαίε; Εσύ που ήσουν πρώτος έγινες τρίτος; Οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι μπήκαν μπροστά , και ο πρωτότοκος Ισραήλ πήγε πίσω;
....Το τι έγινε εκείνο το βράδυ, το διηγείται ο ίδιος ως εξής: «Δεν θυμάμαι πως ξεκίνησα την αγρυπνία μου, αλλά ξέρω καλά ότι μόλις άρχισα δεν πρόλαβα να προφέρω πολλές φορές το όνομα του Χριστού μας και γέμισε η καρδιά μου αγάπη προς τον Θεό. Έξαφνα πολλαπλασιάσθηκε τόσο πολύ, που δεν προσευχόμουν πλέον, αλλά θαύμαζα με έκπληξιν το ξεχείλισμα αυτό της αγάπης. Ήθελα ν΄ αγκαλιάσω και ν΄ ασπασθώ όλους τους ανθρώπους και όλη την κτίσι και συγχρόνως σκεφτόμουν τόσο ταπεινά, που ένοιωθα πως είμαι κάτω από όλα τα κτίσματα.
