«Ἅγιε, ἐπίσκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν». Ὁ Χριστός μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός καί τήν χάριν τοῦ Παρακλήτου, εἶναι ὁ Φύσει Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. Ἐπίσης ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς, εἶναι ἡ Ζωή καί ἡ Ἀνάστασις ἡμῶν. Ἡ ἀλήθεια αὐτή ἀδελφοί μου, φανερώνεται μέ ἀκρίβεια, στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ὅπου ἀναγνώσαμε καί εἴδαμε μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς, τά δύο θαύματα-σημεῖα πού ἐτέλεσε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος. Γιά τόν ὀρθόδοξο χριστιανό, ὁ ὁποῖος ἐπιμελεῖται πιστά τήν αἰώνια ψυχή του, τηρῶντας τίς ἐντολές, ὡς ὄντας σοφός κατά Θεόν, εἶναι γνωστόν ὅτι ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς ἀντανακλᾶται καί μεταδίδεται κατ’ ἐπέκτασιν στό σῶμα( βλέπε, Ἀσκληπιός, ἀρχαῖος ἰατρός).
Η ΨΥΧΟΚΟΡΗ --- του Αλέξ. Παπαδιαμάντη
Παρεπίδημος ἤμην τὸν καιρὸν ἐκεῖνον εἰς τοὺς λόφους τῆς Δεξαμενῆς, εἰς τοῦ Λυκαβηττοῦ τὰ κράσπεδα. Μεγάλη πελατεία ὑπῆρχε, συντυχίαι αἰσθηματικαὶ ἐγίνοντο, ὡς καὶ ὁμιλίαι σοβαραί, γύρω εἰς τὰς πρασιὰς καὶ τοὺς καλαμῶνας. Σοβαροὶ ἄνδρες, ὑποστράτηγοι, δικηγόροι, καθηγηταί, ἐσχημάτιζον κύκλους εἰς τὴν σκιὰν τῶν λευκῶν, καὶ συνεζήτουν ἐμβριθῶς τὰ νέα τῆς ἡμέρας. Ζωηροὶ νέοι ἐθορύβουν, ἐμυκτήριζον, διεκωμῴδουν πτωχοὺς καὶ πλάνητας δυστυχεῖς, τοὺς ὁποίους ἐφαντάζοντο μωροτέρους τῶν ἑαυτῶν των. Σφηκιὰ λούστρων ἐβόμβει ἀνὰ τὰς πλατείας, τοὺς δρομίσκους καὶ τὰς βρύσεις. Τὸ Λουστραρχεῖόν των ἦτο ἐγκαθιδρυμένον ὀλίγον παραπάνω πρὸς βορρᾶν, εἰς μακρὸν ἰσόγειον οἴκημα, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐνοικιάσει πρὸ χρόνων ἐλθὼν ἀπὸ τὸ κέντρον τοῦ Μορέως ὁ λούστραρχος ὁ ἀνδραποδιστής των.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα=του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον: διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον Ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.
Αυτοαναφορικός μονόλογος. --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Οι σημερινοί επιστήμονες δέν Επίστανται (1. βλέπε LSJ ρ. επίστημι ή εφίστημι, "ίσταμαι επί τινός"). Γιά λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν καλά Αφίστανται. Ερευνητέο τό πόθεν αφίστανται καί πάντως, επί Σταυρού δέν ίστανται.
1. Ἵσταμαι ἐπί τινος, τεῖχος., ῥύατ’ ἐφεσταότες Ἰλ. Σ. 515·
πύργῳ ἐφεστήκει Ζ. 373· δίφρῳ ἐφεσταότος Ρ. 609, κτλ.· ἐπέστη βηλῷ ἔπι λιθέῳ Ἰλ.
Ψ. 201· ἡ... ἐπισταθεῖσα ὀρθή Ἀριστ. Μετὰ τὰ Φυσ.
Τί θέλω καί ασχολούμαι ... ;
https://lsj.gr/wiki/%E1%BC%90%CF%86%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B9
Αν η Ελλάδα απαιτήσει και η Γερμανία πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.
Σοκάρει στο “Spiegel ONLINE” η συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή – «Αν η Ελλάδα επιτεθεί, μας τα παίρνει όλα»
Για το ελληνικό χρέος μίλησε Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας στο Spiegel online σε σκληρή γλώσσα για τη Γερμανία.
Ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl (London School Of Economics – LSE) τα λέει έξω από τα δόντια για το ελληνικό χρέος στο έξαλλα ανθελληνικό Spiegel, ο δημοσιογράφος του οποίου δεν πιστεύει στα αυτιά του.
Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή για το ελληνικό χρέος και τη Γερμανία:
Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή για το ελληνικό χρέος και τη Γερμανία:
Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;
Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και το ρόλο του «Δασκάλου της Ευρώπης» η Γερμανία τα χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α΄ αλλά και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμά τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό το ξεχνούν όλοι.
Spiegel: Θα μας πείτε τι ακριβώς συνέβη τότε;
Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια «δανειακή Πυραμίδα», η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία. Στην ουσία πάνω σε αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα! Παράλληλα όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής όπως οι Έλληνες, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση.
Spiegel: Πόσο μεγάλα ήταν τότε τα ποσά από τις γερμανικές χρεοκοπίες;
Ritschl: Με βάση την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, αναλογικά τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του ‘30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Αν τα συγκρίνουμε λοιπόν με τα ελληνικά χρέη, τότε, πιστέψτε, με τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και ίσως της νεότερης οικονομικής ιστορίας.
Spiegel: Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του ‘30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με το γνωστό πλέον haircut, σαν να μετατρέπεις ένα afro look σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της. Στο ίδιο διάστημα όμως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να σηκώσουν κεφάλι από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.
Spiegel: Είστε βέβαιος;
Ritschl: Φυσικά! Ήταν όταν ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως πλήρωσε ελαχιστότατες αποζημιώσεις μετά το 1990, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια που είχε συνάψει, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. Μην κρυβόμαστε! Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, ο δεύτερος μάλιστα ήταν πόλεμος αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το περίφημο «γερμανικό θαύμα» συντελέστηκε πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Έλληνες.
Spiegel: Αυτή τη στιγμή συζητιέται η διάσωση της Ελλάδας μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των
κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ελεγχόμενης αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
Ritschl: Βεβαίως! Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εντελώς ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του ’50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Άρα είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένη. Επιτέλους θα πρέπει να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν.
Spiegel: Ναι, αλλά το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
Ritschl: Νομίζω πως έτσι θα πρέπει να γίνει. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν υπερβολικά ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλουν τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις! Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.
Spiegel: Τι προτείνετε δηλαδή να κάνουμε στο θέμα της Ελλάδας;
Ritschl: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τη λύση: πρέπει τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους! Ξέρω πως αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Δυστυχώς, η λύση αυτή είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι τελικά θα πρέπει να πληρώσουμε. Μόνο έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.
truenews.gr
----------------------------------
Ὁ Καθηγητής Ritschl εἶναι παράδειγμα φιλαληθείας! Συνεπῶς, νομοτελειακῶς, θά πρέπῃ ν' ἀναμένῃ πόλεμον ἐναντίον του ὄχι μόνον ἀπό Γερμανούς, ἀλλά καί ἀπό «ἕλληνες» τοῦ τύπου Μητσοτάκη, Τσίπρα, ΓΑΠ κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται ἀόκνως διά τήν πλήρη καταστροφήν τῆς Ἑλλάδος!
-----------------------
45 λεπτά πριν
Μέ αφορμή τά γεγονότα στόν ιερό Ναό Αγ. Ισιδώρων Λυκαβηττού Αθηνών. --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Οι άνθρωποι ακόμη καί σήμερα, λησμονούν τί έχει γράψει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος γιά τά θαύματα. Δέν θά τούς τό υπενθυμίσω. Θά γράψω, όμως, αυτό που δέν το θεωρούν θαύμα.
Ποιό είναι αυτό ; Η γνώση τής ανάγνωσης πάντων τών
διαλαμβανομένων στήν Αγία Γραφή (Μετάφραση τών Εβδομήκοντα) συνευδοκούντων τών
αγίων πατέρων τής καθ' ημάς Εκκλησίας καί τής Ιεράς Παραδόσεως.
Έτσι, τό μόνο που τούς χρειάζεται γιά νά πιστεύσουν,
είναι τό θαύμα, ενώ η επίγνωση τής γνώσεως τού αγίου τριαδικού Θεού, παραμένει
στά αζήτητα.
Επί τούτοις
1.«Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον» καί
2.«Ιησού μνήμη ενωθήτω τη πνοή σου».
1. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος ΚΖ΄, Θεολογικός καί
2. Άγιος Ιωάννης τής Κλίμακος
Σημείωση
Τό πεζό γράμμα "ή" στό "μνημονευτέον (τό
όνομα) τού Θεού ή αναπνευστέον" είναι διαζευτικό (μεταφράζεται
"παρά") καί όχι ερωτηματικό.
Αμφιβάλλω άν οι σημερινοί τό γνωρίζουν αυτό.
Θά παρακαλούσα, επίσης, τόν αναγνώστη νά μή θεωρήσει τόν
γράφοντα σάν αρνητή τών θαυμάτων. Θυμίζω, μερικές φορές ο Κύριος δέν επιθυμούσε τήν κοινοποίηση αυτών
: "26 καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ λέγων· μηδὲ εἰς τὴν κώμην
εἰσέλθῃς μηδὲ εἴπῃς τινὶ ἐν τῇ κώμῃ." (Μρ. η')
"36 καὶ διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενὶ εἴπωσιν· ὅσον
δὲ αὐτὸς αὐτοῖς διεστέλλετο, μᾶλλον περισσότερον ἐκήρυσσον." (Μρ. ζ')
ΤΟ ΑΛΛΗΛΕΝΔΕΤΟΝ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ
Όσοι εγεύθησαν την ανέκφραστον πνευματικήν γλυκύτητα της θείας εν Χριστώ ζωής, αυτοί μόνον ημπορούν να αντιληφθούν εις μίαν φωτεινήν πληρότητα, την αδιάρρηκτον σχέσιν της δογματικής και πνευματικής διδασκαλίας της Ορθοδόξου αγίας Εκκλησίας μας. Εάν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήλθεν εις τον κόσμον, «ίνα σώση τον κόσμον» και «ίνα ζωήν έχωμεν και περισσόν έχωμεν», είναι προφανές ότι δεν ήλθε, δια να διδάξη απλώς δόγματα εις τους ανθρώπους, αλλά δια να αγιάση τους ανθρώπους δια των δογμάτων. Και ο αγιασμός αυτός είναι η ζωή. Πρέπει να ζήση κανείς την εν Χριστώ ζωήν, δια να αντιληφθή, να αισθανθή εν χάριτι, ότι όλα τα δόγματα της Εκκλησίας οδηγούν κατ’ ευθείαν εις την σωτηρίαν, την θέωσιν, εις την γνώσιν την μυστικήν, η οποία δεν αποτελεί κατηγόρημα διανοητικόν, αλλά μετουσίαν ψυχής, δια την γνώσιν της Αγίας Τριάδος, όπως είναι και το θέλημα του Θεού. «Αύτη δε εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν».
Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.
Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.
Εθνική Ενότητα, Εθνική Ασφάλεια, Εθνικό Κύρος -- Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Το μονοπώλιο της νόμιμης επίθεσης τους Κράτους προς προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας
Η μείζονος σπουδαιότητας ημέρα του Έπους του 40, η οποία σηματοδοτεί την σύσσωμη αντίσταση του έθνους κατά του επίβουλου εχθρού, αμαυρώθηκε από την ιδεοληψία του ανθελληνικού κράτους και των τελούντων εν διατεταγμένη υπηρεσία εμμίσθων ξενόδουλων φερεφώνων του, τα οποία αποπειράθηκαν να διαστρεβλώσουν την αντικειμενική αλήθεια περί του μεγάλου Ηγέτου Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος παρέκαμψε τις φίλιες συμμαχίες κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και τάχθηκε αναφανδόν και εκθύμως υπέρ του υπέρτατου εθνικού συμφέροντος.
Φώτης Κόντογλου - Παράδοση
Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.
H επί Γης στρατευομένη Εκκλησία δεν ζη την ζωήν των Αγίων Αποστόλων!
Ενώ η Εκκλησία τιμά τους Αγίους Αποστόλους (γιατί αυτό επιβάλλει το πνευματικόν χρέος), ωστόσο η επί Γης στρατευομένη Εκκλησία δεν ζη την ζωήν των Αγίων Αποστόλων! Ορθότατα παρατηρεί ο Άγιος Ιουστίνος(Πόποβιτς) ότι «η ζωή των πιστών εις την Εκκλησίαν δεν είναι άλλο παρά η κατά την χάριν του Αγίου Πνεύματος Θεανθρωποποίησις αυτών ήτοι εν-χρίστωσις και χριστοποίησις αυτών». Ας είμεθα ειλικρινείς, παρατηρούνται τα γνωρίσματα αυτά εις την ζωήν των λαϊκών, των Κληρικών, των Επισκόπων; Και το ακόμη τραγικώτερον, που εξάγεται από τα άγια γραπτά του Αγίου Ιουστίνου: «… και η αποστολικότης διαφυλάττεται δια της προσευχής και όλης ευσεβείας, όπως ακριβώς την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι». Δυνάμεθα να ομιλώμεν σήμερον περί ευσεβείας, όπως «την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι»; Κινδυνεύει να εξαφανισθή η ευσέβεια των Αποστόλων και των Πατέρων μέσα εις τα θολά ρεύματα του Οικουμενισμού, των Αιρεσιολογιών, των Μωαμεθανισμών με την «ευλογίαν» (φρίξον Ήλιε!) Επισκόπων, Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών! Αλλά μήπως η ευσέβεια διατηρείται εις την ζωήν των Μεγαλοσχήμων Αξιωματούχων της Εκκλησίας; «… Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»! Ειλικρινά θα πρέπει να εντρεπώμεθα, και λαϊκοί και Κληρικοί (προ παντός οι εν υπεροχή όντες), όταν, απαγγέλλοντες το Ιερόν Σύμβολον της Πίστεώς μας, λέγωμεν: «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», διότι ο Διάβολος, ημών ρεγχόντων τον ύπνον της αδιαφορίας, κοντεύει να εξαφανίση και την Αγιότητα και την Καθολικότητα και την Αποστολικότητα της Εκκλησίας!
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Κ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ
(ΠΗΓΗ: http://entoytwnika1.blogspot.gr/2014/01/blog-post_3457.html )
Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ.
Καλλίνικε, Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι Ἀρχιερεῖς, Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς
Γνησίας Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου κ. Μεθόδιε, Σεβαστοί Πατέρες, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ
ἀδελφοί, Χριστός ἐτέχθη!
1. Προοίμιον
Τό ἀψευδές στόμα
τοῦ Κυρίου μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι
(1) «εἰ ἐμέ
ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν» (Ἰω. 15:20)·
(2) «ἐπιβαλοῦσιν
ἐφ” ὑμᾶς τάς χεῖρας αὐτῶν καί διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγάς καί φυλακάς,
ἀγομένους ἐπί βασιλεῖς καί ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου» (Λκ. 21:12)·
(3) «παραδοθήσεσθε
δέ καί ὑπό γονέων καί συγγενῶν καί φίλων καί ἀδελφῶν καί θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν,
καί ἔσεσθε μισούμενοι ὑπό πάντων διά τό ὄνομά μου» (Λκ. 21:16-17).
Τό δέ «στόμα
Χριστοῦ», ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, προσθέτει: «οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ
Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τμ. 3:12).
Ὡς γνωστόν, αἱ
προφητεῖαι αὐταί ἔχουν ἐπαληθευθῇ πολλάκις εἰς τήν δισχιλιετῆ ἱστορίαν τῆς
Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἐπαληθεύονται καί εἰς τάς ἡμέρας μας μέ τούς ἐπί
τέσσαρας δεκαετίας διωγμούς τῆς παραδοσιακῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους. Διῶκται
της εἶναι οἱ Οἰκουμενισταί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν (ὑποκριτικῶς) ὡς σημαίαν των τήν
ἀγάπην καί τήν καταλλαγήν μέ τούς παντός δόγματος καί πάσης θρησκείας
ἀνθρώπους, ἐκτός ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, τούς ὁποίους διώκουν ἀπηνῶς!
Διαχρονικαὶ θέσεις
Ο Παπισμὸς δεν απεκήρυξε τας κακοδοξίας και τας αιρέσεις του. Ο Οικ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος πραγματοποιεί την ψευδοένωσιν κάμνων απαραδέκτους υποχωρήσεις και συμβιβασμοὺς μετὰ των Παπικών. Οφείλει όμως να γνωρίζῃ ότι πάσα Ένωσις, αγνοούσα την δογματικὴν ένωσιν εν τη Ορθοδόξω πίστει, καταδικάζεται ως ανίερον πραξικόπημα υπὸ της Πανορθοδόξου Εκκλησιαστικής Συνειδήσεως, οι δε Επίσκοποι, οι οποίοι αποτολμούν πραξικοπηματικὴν ένωσιν, εκπίπτουν αυτομάτως της Ορθοδόξου Πίστεως και ευρίσκονται εις την παράταξιν των Εξωμοτών, φέροντες ως άλλοι Βησσαρίωνες, το αιώνιον στίγμα του προδότου της Ορθοδοξίας.
--------------------
Το μεγάλο μυστικό…! -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών
Όλο το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού, από τη στιγμή που πραγματοποιούμε την πρώτη κατάδυσή μας στην ιερή κολυμβήθρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας εντάσσει σε μια μεταμορφωτική πορεία. Η πνευματική μας προσπάθεια δεν προσδιορίζεται μόνο ως ακρόαση του λόγου του Θεού και ως εφαρμογή ορισμένων εντολών. Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια διαδικασία δημιουργίας νέας ζωής! Θα έλεγε κανείς ότι, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της φύσεως του ανθρώπου, η νέα ζωή κατανοείται σαν μια οντολογική μεταβολή με σαφή τον εξελικτικό της χαρακτήρα από την πνευματική νηπιότητα στην ανδρική πνευματική ωριμότητα, εφ’ όσον οφείλουμε να φτάσουμε «οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».
«Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος…εὐφραινόμενος καθ΄ ἡμέραν λαμπρῶς»
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ἡ Εὐαγγελική
περικοπή σήμερα, ἀδελφοί μου, δεικνύει πόσον ὀλέθριες εἶναι οἱ συνέπειες, τῆς
μή καλῆς χρήσεως τοῦ πλούτου. Διασαφηνίζεται μέσῳ τοῦ πλουσίου, τό λεχθέν: «Τό ἐν
ἀνθρώποις ὑψηλόν, βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», καί «ἐπικατάρατος ὁ φρόνιμος παρά
σεαυτῷ». Ἐμφανίζεται δέ ἡ ἀλήθεια αὐτή, μέσῳ τῆς ἀθλιότητος καί τῆς ὀδύνης πού
βιώνει ὁ πλούσιος ἐν τῷ Ἅδῃ, ὅπως καί ὅτι ὑπάρχει ὄντως μερική κρίσις μετά τόν
θάνατον.
Ἐπικυρώνεται
ἐντούτοις ἀπό τόν διάλογον τοῦ Ἀβραάμ μέ τόν πλούσιο, ἡ διακήρυξις: «εἰ Μωϋσέως
καί τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδέ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ, πεισθήσονται ».
Γι’ αὐτό καί στούς Φαρισσαίους πού ζητοῦσαν ἐπίμονα σημεῖον, δέν ἔδωσε ὁ Ἰησοῦς,
ὁ Μεσσίας, εἰ μή τό σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.
Ἐξάγεται
λοιπόν ἀβίαστα τό συμπέρασμα, ὅτι οἱ Φαρισσαῖοι δέν ἔχουν καμία δυνατότητα
σωτηρίας, ὡς περιτετμημένοι καί ἀπόγονοι κατά σάρκα τοῦ Ἀβραάμ, ὡς ἰσχυρίζονται,
ἐάν δέν πιστέψουν στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί προσκυνήσουν ταπεινά, τόν Ἀναστάντα
Ἰησοῦν. Ἐπίσης καί οἱ αὐτόκλητοι ψευτοσωτῆρες, παγανιστές νεοεποχῖτες, ἀς ἀκούσουν
τό: «Μόνον ἀνόητοι καί τυφλοί εἶναι δυνατόν νά ἰσχυρισθοῦν ὅτι ἐξευρίσκουν καί
διαθέτουν δῆθεν μέσα σωτηρίας, δραστικότερα ἐκείνων τά ὁποῖα μεταχειρίζεται ὁ Πατήρ
διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τήν Ἄκτιστον καί Αἰώνιον Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία
Του».
Συνεπῶς,
ἀδελφοί μου μέ σαφήνεια, στήν παραβολή πού ἀκούσαμε, δέν ὑπονοεῖται ὅτι ὁ
πλούσιος ὤφειλε νά ἀπαρνηθεῖ τά πλούτη του, προτιμῶντας τήν ἐκούσιον πτωχείαν· ὤφειλε
ἐντούτοις νά μή θεωρεῖ τά πλούτη, τήν ὑγεία καί τίς κοσμικές διασκαδάσεις, ὡς
τά ὕψιστα ἀγαθά. Ἀπεναντίας θά ἧταν φρόνιμο καί ὕψιστον ἀγαθόν αὐτά τά πλούτη
νά τά εἶχε διαχειριστεῖ πρός ἐπιτυχία τιμιωτέρων ἀγαθῶν πράξεων, ὅπως οἱ οἰκτιρμοί,
ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐλεημοσύνη πρός τόν πάσχοντα πλησίον. Ἔτσι σκεπτόμενος καί
γνωριζόμενος ὁ πλούσιος μποροῦσε νά κάνει φίλο τόν Λάζαρο καί ὄντως πατέρα τόν Ἀβραάμ
καί νά διασώσει τήν παράδοσιν τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Προφητῶν, τῶν πιστῶν Βασιλέων,
ὡς γνήσιος ἑπόμενος αὐτῶν τῶν δικαίων τῆς Π.Διαθήκης· ἕως ὅτου φανερωθεῖ στόν
κόσμον τό φῶς καί ἡ ἀλήθεια, τό ἀπ’ αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον, ἡ Θεία ἐνανθρώπησις,
ὁ Χριστός.
Μυούμενος
δηλαδή, τά σοφά διδάγματα, εἰς τόν οἶκον Κυρίου πού κήρυξαν καί βίωσαν ὅλοι οἱ
Δίκαιοι τῆς Π. Διαθήκης, μέ κορυφαίους τόν Νῶε, τόν Ἀβραάμ, τόν Ἰακώβ, τόν Ἰωσήφ
τόν πάγκαλον, τόν Μωϋσέα, τόν προφητάνακτα Δαβίδ, τούς Μακκαβαίους, τόν Τίμιον
Πρόδρομον, τόν Συμεών τόν Θεοδόχον, τήν προφήτιδα Ἄννα, πού ἡ θαυμαστή καί
φωτοφόρος τοῦ Πνεύματος, ζωοποιός ἐπίπνοια, τούς ἐπεσκίασε, τούς ἐνέπνευσε τήν
γνῶσιν καί κατέστησε δοχεῖα γνήσια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, πέραν ὀργῆς,
ἀπείθειας καί ἀσέβειας.
Ὁ ἴδιος
ὁ Ἰησοῦς, ὁ Μεσσίας, ἐξήγησε καθ΄ ὁδόν πρός Ἐμμαούς, στούς δύο Ἀποστόλους, Λουκᾶν
καί Κλεόπαν, ὅτι οἱ ρήσεις καί ἑρμηνεῖες τῶν προφητῶν, ἐκπληρώνονται ἐπακριβῶς στό πρόσωπό Του. «καί ἀρξάμενος
ἀπό Μωϋσέως… διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τά περί ἑαυτοῦ».[1]
Συνεπῶς,
σεβαστή γερόντισσα, ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες αναγιγνωσκόμενοι, εἶναι, ὡς νά εἶχαν
οἱ ἀναγνῶστες ἐνώπιος ἐνωπίῳ, ὅλους τούς Δικαίους τούτους πού προεφήτευσαν τό
μυστήριον τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τήν γέννησή Του, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου
καί Μαρίας τῆς Παρθένου. Ὤφειλε αὐτά, ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς νά τά γνωρίζει, ὥστε
νά ἀποφεύγει, νά μήν παρέχει δυσώδη ἀρώματα στήν σάρκα καί σπάταλα γλέντια,
κάνοντας δέσποινα(ἀφέντρα) στό σῶμα του καί τήν ψυχή, τήν σκληροκαρδία,
παραβλέποντας τόν αἰώνιο Παράδεισο καί ἀνοίγοντας χάσμα ἀγεφύρωτο μεταξύ αὐτοῦ
καί τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου.
Ταπεινά
φρονοῦμε ἀδελφοί: « Ἡ περίσσια τοῦ πλούτου καί ἡ ἀπόλαυσις τῶν ἐπιγείων ἡδονῶν
εἶναι πολύ ἐπικίνδυνος πειρασμός, εἰς πολλούς δέ καί ὀλέθριος, ὠθῶν τόν κάθε ἀφελῆ
εἰς ἀμετανόητον δουλεία, στό σαρκικό φρόνημα, τό βορβορῶδες καί σηπῶδες».
Ἐξάλλου,
τό νά εὐφραινόμεθα καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς, σπαταλῶντες ἀνόητα, ἄσκοπα χρόνο καί χρῆμα
καθ’ ὅσον ὑπάρχουν πτωχοί, στερούμενοι ἄρτου, ζεστασιᾶς καί ἀσθενεῖς
στερούμενοι ἰατροφαρμακευτικῆς περίθαλψης, ἀποτελεῖ ἀσπλαχνία, διεγείρουσα τήν ὀργήν
τοῦ Θεοῦ. Ὁ κατακλυσμός τοῦ Νῶε καί ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων καί τῶν Γομόρων,
μαρτυροῦν, τοῦ λόγου τό ἀληθές.
Ἐρωτῶμεν,
ἀδελφοί μου. Πόθεν ἡ αἰτία τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων, τόν περασμένο αἰῶνα; Πόθεν
ἡ αἰτία, γιά τόν ἐν ἐξελίξει, τρίτον παγκόσμιον πόλεμον, τήν ρῖψιν χημικῶν καί ὅσον
οὔπω χρῆσιν πυρηνικῶν ὅπλων; Λοιπόν, ἀς πάψουμε νά ὑποτιμοῦμε τήν μακροθυμία τοῦ
Θεοῦ καί νά ἐρμηνεύουμε τήν φιλανθρωπία Του, ὡς ἀδυναμία.
Χρειαζόμαστε
σήμερα ἐπειγόντως ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότης τήν μετάνοια πού ἔδειξαν οἱ Νινευΐτες,
στήν ἀπειλή τοῦ Θεοῦ, ἐπί Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου. Ὁ Ἄγιος Τριαδικός Θεός καί ὁ
Σωτήρας Χριστός, ἐξαιτίας θερμῶν προσευχῶν, μεγάλων Ἁγίων τῶν ἡμερῶν μας,
καθυστερεῖ καί μεταθέτει τήν ὀργή Του, περιμένοντας τήν ἐπιστροφή μας καί τήν ἀποχή
ὅλων ἀπό τά εἴδωλα· τήν εἰδωλολατρία πού εἶναι βδέλυγμα ἐνώπιον Του. Ἡ ἐπιστροφή
ὅλων μας καί ἡ μυστηριακή ζωή ἐν Χριστῷ, ὡς τίμια μέλη τῆς Ἁγίας, Ἀκτίστου Ἐκκλησίας
Του, εἶναι μονόδρομος. Εἰδάλλως, χανόμαστε. (Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης).
Στῶμεν καλῶς, ἀδελφοί.
Σήμερα
ἡ παραβολή τοῦ πλουσίου πού ἀκούσαμε, δέν ἐπιδέχεται παρερμηνεία. Σαφέστατα ἡ
Κόλασις καί ὁ Παράδεισος, εἶναι αἰώνιες καταστάσεις· μόνη καί μοναδική ἀλήθεια ὑπό
τόν ἥλιον. Ἤδη τά προφητευθέντα ξετυλίγονται ταχύτατα.Ἐάν ὁ φόβος καί ἡ ἀμηχανία
σήμερα, πέσουν εἰς ὦτα μή ἀκουόντων, τουλάχιστον ἀς τό καταλάβουμε τό μικρό
ποίμνιον, ἡ ζύμη πού θά ζυμώσει μετ’ ὀλίγον τό φύραμα. Ὁ Χριστός εἶναι Ζωή Ἐνυπόστατος.
Διδάσκει τήν ἀλήθεια μέ ἐξουσία καί ἐξασφαλίζει ἐν Χάριτι Θεοῦ, τήν νίκη στούς ἀγωνιστάς,
πάνω στίς δυνάμεις τοῦ σκότους, τοῦ ψεύδους· γνωρίζει δέ ἀπόλυτα καί διέπει τά
σύμπαντα.
Κανείς
δέν μπορεῖ νά κρυφτεῖ οὔτε σέ πλατφόρμες στό στερέωμα, οὔτε σέ ἀντιπυρηνικά
κρησφύγετα βαθιά στή γῆ. Οἰ συνειδητά ἀμετανόητοι σαρκολάτρες παγανιστές, ὅσοι
εἶναι, ὅπου κι ἄν πᾶνε θά τούς βρεῖ. Μήν ἔχουμε καμιά ἀμφιβολία. Παραμένει
λοιπόν, μόνη καί μοναδική λύσις, ἡ εἰλικρινής μετάνοια ἐκ βάθους ψυχῆς, πού θά
σώσει καί θά διαφυλάξει μέ τό σημεῖον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, εἰς τέλος, τό τίμιον
ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ μυστηριακή
ζωή, ἡ μελέτη τῆς ἁγίας γραφῆς καί τῶν πατέρων, εἶναι ἐκ τῶν ὦν οὐκ ἄνευ. Καθαρίζουμε
ἔτσι τό ὀπτικόν τῆς ψυχῆς, ὥστε ἀενάως νά βρύει θεῖα διδάγματα στό κατ΄εἰκόνα, ἀγωνιζόμενοι,
ὁ καθένας σύν Θεῷ καί γιά τό καθ’ ὁμοίωσιν·
ὅπως εὑρεθῶμεν ἐν Χάριτι στό θρόνο τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, συγκοινωνοί τῶν Ἁγίων
καί κοινωνοί τῶν Ἀγγέλων μέ εἰρήνη καί ἀνάπαυση. Στόν Χριστόν, Ἰησοῦν, ἡ Δόξα
καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
Ἡ ἐμπειρία τῆς θεολογίας, δηλ. τῆς ἐν Χριστῷ Θείας Σαρκώσεως.
(Ἀπάντηση στήν ἀ-λογία καί στήν βορβορώδη σαρκική θρησκεία, στή Νέα Ἐποχή)
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἀληθῆ Θεοτόκον, πάντες ἐπιγνόντες σε, πάναγνε Δέσποινα,
τόν ἐκ σοῦ τεχθέντα, Θεόν Λόγον εἰδότες κηρύττομεν, ἐν δυσίν οὐσίαις, θελητικαῖς,
αὐτεξουσίαις, ὑπέρ λόγον καί νόμον τῆς φύσεως».[1]
Αὕτη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ ἀλήθεια τῆς ἐκκλησίας, αὕτη ἡ θεολογία τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί πατέρων. Αὐτήν τήν ἐμπειρική θεολογία καί ἀγάπη πρός τό θεανδρικόν πρόσωπον τοῦ τῆς μεγάλης βουλῆς ἀγγέλου, Ἰησοῦ Χριστοῦ, μᾶς ἀφήνει ὡς παρακαταθήκην καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης. Μᾶς δίδαξε ὁ Ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας, ὅτι οὕτως δυνάμεθα νά ἑορτάζομεν ἀληθῶς καί εἰλικρινῶς τήν Ἄχραντον αὐτοῦ Γέννησιν ἐκ τῆς ἀειπαρθένου καί θεοτόκου Μαρίας.
Μεταμοσχεύσεις καί κορονοϊός (εμβόλια mRNA) --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Όσον αφορά στόν Μητροπολίτη Χρυσόστομο, μπερδεύει τήν εις Χριστόν Ιησού πίστη μέ τήν πίστη στήν Επιστήμη. Προφανώς, διότι έχει υπόψη τό "1Τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος· ... 12 καὶ ἰατρῷ δὸς τόπον, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος, καὶ μὴ ἀποστήτω σου, καὶ γὰρ αὐτοῦ χρεία. (Σοφία Σειράχ, κεφ. 38).
Σωστά, τί όμως
λέγει παρακάτω ; Διαβάστε : "15 ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν
ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ". Αυτό τό παραβλέπουν μητροπολίτες καί άλλοι,
όπως ο Χρυσόστομος.
https://kyprianoscy.blogspot.com/2022/10/blog-post_28.html?m=1
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ --- Δημήτρης Κ. Μπάκας 28 Οκτ 2022
«Μόνο ένα λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του εικοσιένα» Κωστής Παλαμάς 1940 Το κροτάλισμα των Γερμανικών πολυβόλων στις πεδιάδες της Ευρώπης είχε παγώσει την έντρομη ανθρωπότητα. Η πολεμόχαρη βία έγραφε, τότε, πάνω στο στήθος της Ευρώπης, το πυρίκαυστο "Ναι" της υποταγής. Και η μικρή μας Ελλάδα τόλμησε να υψώσει το γυμνό της χέρι και να χαράξει στον ουρανό με τη φλόγα της πίστεως και με το αίμα της θυσίας το αθάνατο "ΟΧΙ" της λευτεριάς. Συνέβη τότε ένα απίστευτο, σαν παραμύθι, πρωτόγνωρο και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός. Ένα ανθρώπινο θαύμα! Την 28η Οκτωβρίου του 40, με ιταμό τελεσίγραφο ο Μουσολίνι, ζητούσε διαβατήριο για την αθανασία. Ζητούσε παράδοση της αιώνιας Ελλάδας, χωρίς όρους. Άλλως 8.000.000 καλογυαλισμένες λόγχες θα τον συνόδευαν σε έναν περίπατο μέχρι την Αθήνα. Το τι έγινε στις επόμενες μέρες είναι σε όλους γνωστό και αδύνατο να περιγραφεί άλλωστε σε ένα άρθρο και από οποιαδήποτε πέννα. Ποικιλώνυμες Ιταλικές Μεραρχίες με συχνή αντικατάσταση στρατηγών. Πράσκα, Σοντού, Καβαλέρο και ο SUPER COLONELLO Μουσολίνι, μέσα σε έξι μήνες αλληλοδιαδέχθηκαν με τη σειρά τους την ντροπή της ήττας και ένα φορτίο δυσβάστακτο καταισχύνης. Σαρώνουν οι φαντάροι μας, μαζί με τους τσολιάδες, τα εκατομμύρια τις λόγχες. Και γίνονται τα τάνκς περίγελος της Ελληνικής μεγαλοψυχίας. Αντηχούν τριγύρω τα φαράγγια και τα χιονισμένα βουνά. Η Κορυτσά, το Πόγραδετς, η Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο, η Κλεισούρα, το Τεπελένι, η Χιμάρα άκουσαν με αγαλλίαση το πλατάγιασμα της γαλανόλευκης στο φύσημα του παγωμένου βορειοηπειρωτικού βοριά. Η ιαχή "ΑΕΡΑ» σκόρπισε, σαν φθινοπωρινά φύλλα, 30 άρτια εξοπλισμένες Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 17.000 οχήματα και 50.000 κτήνη. Απ' αυτούς, 14.000 θάφτηκαν στα παγωμένα βουνά, 18.000 τραυματίες και άχρηστοι από κρυοπαγήματα και 13.000 αιχμάλωτοι. Μια μακάβρια απάντηση στην κομπορρημοσύνη του Μπενίτο. Ήταν οι πρώτες νίκες του ελευθέρου κόσμου. Ήταν η αρχή της συντριβής του φασισμού. Ήταν το λυκαυγές της αποθέωσης Η ελληνική εποποιία του 1940-41, που άρχισε με τις φοβερές μάχες στην Ήπειρο, συνεχίσθηκε με τον άνισο αμυντικό αγώνα στα Οχυρά Μεταξά και τερματίσθηκε με την ηρωική αντίσταση στο νησί της Κρήτης διήρκησε συνολικά 216 ημέρες, άλλαξε εναντίον του Άξονος τον ρου των πολεμικών γεγονότων! Η Γαλλία καταλήφθηκε σε 45 μέρες, το Βέλγιο σε 18, η Ολλανδία 5, ενώ η Δανία υπέκυψε σε 12 ώρες. Η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Αλβανία παραδόθηκαν αμαχητί. Με την ηρωική της αντίσταση Ελλάδα, πρώτη κατέρριψε το μύθο για το αήττητο του Άξονα. Κατάφερε θανάσιμο πλήγμα στον έναν συνέταιρο. Τον κατέστησε ανάπηρο και ουδέποτε η Φασιστική Ιταλία συνήλθε από την ήττα της. Μεγαλύτερο δώρο στο κλονισμένο φρόνημα των ελεύθερων λαών δεν μπορούσε τη στιγμή εκείνη να προσφερθεί. Υπήρξε ο ουδός (κατώφλι) αναθάρρησης της Ανθρωπότητας. Οι Λαοί της Οικουμένης έκθαμβοι από το κατόρθωμα της Φυλής μας μόνον ύμνους και εγκωμιαστικά λόγια είχαν να πουν. Η Ελλάδα στο κέντρο του παγκόσμιου θαυμασμού! Πως έγινε όμως το θαύμα; Πως το κατόρθωσαν οι Έλληνες, μια δράκα ανθρώπων, χωρίς μέσα και όπλα βαριά, χωρίς τανκς και αεροπλάνα; Κατόρθωσαν το ακατόρθωτο! Το ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40! Αυτό, που δίκαια ονομάσθηκε Ελληνικό Θαύμα! Η πίστη τους στην Πατρίδα τους όπλισε. Θάνατος ή Λευτεριά, το σύνθημα. Ένας λαός με μια φωνή. Κανένας τότε ηττοπαθής ή ακριτόμυθος. Κανένας Θερσίτης δε βρέθηκε μεταξύ των Ελλήνων. Μπροστά στον άμεσα ορατό εχθρό και το τρομερό φάσμα του χαμού της Πατρίδας οι Έλληνες, τότε, ενώθηκαν σε ένα σώμα και μια ψυχή. Δεν τους ένωσε ο τρόμος. Η αρμονική σύνθεση κράτησε το Έθνος όρθιο. Αναδύθηκε, τότε, μια πρωτόγνωρη εθνική συνείδηση, που είχε χαραχθεί στο είναι των Ελλήνων με το αίμα των πολυετών πολεμικών αγώνων. Κυρίως, είχε προηγηθεί μια συνετή στρατιωτική προετοιμασία, όπως και μια ηθική και ψυχολογική προπαρασκευή ολόκληρου του λαού. Σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν οχυρωματικά έργα με το λυσιτελέστερο τρόπο, όπως και ρεαλιστικά σχέδια επιστρατεύσεως και επιχειρήσεων. Είχε δοθεί, πρώτιστα, στον λαό όραμα Έθνους, που δημιουργεί την ακατάβλητη ομοψυχία και οντότητα Πατρίδας. Ανδρώθηκε ένα τεράστιο «εμείς». Και απέναντι «εκείνοι», που θέλησαν να καταλύσουν τη λευτεριά. Ξεκάθαρος ο εχθρός. Κανένα δίλημμα: ο αγώνας μέχρι εσχάτων. Το κρίσιμο πολεμικό γεγονός ανέδειξε στην ακέραια μορφή της την πολεμική αρετή των Ελλήνων. Αναδύθηκε μια πρωτόγνωρη μεταρσίωση για δράση. Η ένδοξη ελληνική ιστορία και το μέλλον της Ελλάδας 2 δήλωσαν το βροντερό «παρόν» στην πιο κρίσιμη συνάντηση της Πατρίδας μας με την υποδούλωση και το θάνατο. Όχι πλέον χρόνος, αλλά ένα φέγγος αιωνιότητας απλώθηκε τότε. Τα πάντα ήταν δυνατά εκείνες τις ημέρες. Να πως έγινε το Ελληνικό Θαύμα! Λειτούργησαν αρμονικά όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το όλον. Το άτομο που ανήκει στο σύνολο. Η οικογένεια στην παραδοσιακή μορφή της, το Κράτος με τις ιεραρχικές δομές του. Οι παραδοσιακές αξίες, ως δυνάμεις συνοχής. Σήμερα ζούμε στην εποχή της μαζικής κοινωνίας! Άρχισε η αποκαθήλωση όλων των αξιακών συστημάτων. Η οικογένεια χαλάρωσε. Ο δάσκαλος κατέβηκε από την «έδρα» του για να είναι πιο «κοντά» στο μαθητή. Ο ιερέας παραμερίσθηκε για να πάρει τη θέση του ο...αναλυτής του χρηματιστηρίου. Καταργήθηκε, φιλοσοφικά και ο Θεός και αντικαταστάθηκε από το χρήμα. Ένα ανθρώπινο δημιούργημα σε ρόλο πανάκειας. Ο σχολιαστής των ΜΜΕ πήρε τη θέση του «διαφωτιστή». Το πανεπιστήμιο, ως πηγή γνωστικού «φωτός», αλλοτριώθηκε. Υποχώρηση της νομιμοφροσύνης. Η αιδώς τέθηκε σε διαρκή αργία. Κυρίαρχη η εγωιστική λατρεία της ατομικής ευτυχίας. Μαζική παραγωγή, μαζική κατανάλωση και ο άνθρωπος κατέστη ως εάν καταναλωτικό ον. Το «εγώ» βρίσκει θαλπωρή στο σκοτεινό και απομονωμένο ατομικό του «σπήλαιο». Ακούει, τυφλωμένο από το προσωπικό του συμφέρον, μόνον τον αντίλαλο της φωνής του και νομίζει, ότι κατέχει την αλήθεια. Πλήρης αποκοπή κάθε συναισθηματικού δεσμού. Το «εμείς» διαγράφηκε και απέμειναν οι όροι «αυτοί» ή οι « άλλοι». Από αυτή την υπερβολική αναδίπλωση στην ιδιωτική σφαίρα και η άμετρη ατομικοποίηση της κοινωνίας αποδυναμώθηκε συθέμελα ο κοινωνικός ιστός. Φθάσαμε στο άλλο άκρο της υπερβολής. Στην εξαφάνιση όλων των αξιών. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Βιώνουμε μια οδυνηρή κρίση, που είναι ο θρίαμβος της αταξίας. Όμως, κάθε συνύπαρξη απαιτεί ένα βαθμό στέρησης! Η δημοκρατία, ως έκφανση κοινωνικής αρμονίας απαιτεί, ως αρμούς, «πολιτικές» αρετές, όπως η μάχη τις πολεμικές αρετές. Οι Έλληνες διακρίθηκαν στις πολεμικές αρετές, αλλά ποτέ ο πόλεμος δεν υπήρξε αυτοσκοπός. Τον θεωρούσαν αναγκαίο κακό για να εξασφαλίζονται τα αγαθά της ειρήνης, δηλαδή η ελευθερία, το δίκαιο και ο πολιτισμός. Στο στίβο της ειρήνης, κυρίως, διέπρεψαν. Η δημοκρατική συνύπαρξη, η ωραία αυτή ελληνική επινόηση, έχει ως μέτρο της την αποφυγή της υπερβολής. «Μηδέν άγαν», αλλά «μέτρον άριστον», που σημαίνει «ό,τι αρμόζει» στο όλο. Την χρυσή τομή. Κανένα συστατικό δεν μπορεί να μηδενισθεί, γιατί καταστρέφεται η αρτιότητα και επέρχεται κατάρρευση, αλλά και κανένα στοιχείο δεν κυριαρχεί σε απόλυτο βαθμό. Μια ευαίσθητη δυναμική και ζωντανή αρμονία είναι η δημοκρατία. Ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον και δεν μπορεί να επιβιώσει στον μονήρη βίο. Το να ζούμε σε αρμονικές ομάδες, οικογένεια, κοινωνία, πατρίδα δεν είναι οιωνεί συνονθύλευμα συμβίωση, αλλά συνιστά βασική αξία επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Αξίες της δημοκρατικής συνύπαρξης, όπως η ατομικότητα, η διαφορετικότητα, η ελευθερία, η ισότητα, η παράδοση, η πρόοδος κττ συνήθως συγκρούονται, ως αντίθετης φοράς. Τις αντιθέσεις συνέθετε κάποτε ο σεβασμός προς το Θεό. Αργότερα επικαλέσθηκε ο αντικειμενικός Ορθός Λόγος. Στην πράξη, όμως, αποδείχθηκε ουτοπία, γιατί κατέστη υποκειμενικός. Οι κοινές αξίες, ως στοιχεία συνοχής καταργήθηκαν, γιατί πρυτάνευσαν οι προσωπικές αξίες. Οι άνθρωποι, όμως, είναι αναγκασμένοι να συνεργάζονται, γιατί η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Προκαλεί ανυπέρβλητα, για άτομα, προβλήματα. Ποιο το δικό μας καθήκον; Να διατηρήσουμε την τιμή της Πατρίδας μας στο διεθνές επίπεδο, το οποίο Της αρμόζει με βάση την Ιστορία της. Μπορούμε και πως; Δυσκολότατο. Όχι, όμως, ακατόρθωτο. Είναι εφικτό και αθεράπευτα επιτακτικό. Απαιτείται υπομονή, επιμονή και κόπος. Στα δύσκολα πάντοτε ξεχώριζαν οι πρόγονοί μας. Παράδειγμα η σημερινή επέτειος. Οφείλουμε, όμως να κάνουμε το πρώτο μεγάλο βήμα. Να γίνουμε πάλι «εμείς» με τη διπλή του έννοια. Να γίνουμε ένα αρμονικό «όλο» και ταυτόχρονα να γίνουμε «εμείς», ως «Έλληνες». Να επαναφέρουμε σταδιακά στο μέτρον άριστο τις αξίες συνοχής. Την κατανόηση της πραγματικότητας, την προσέγγιση της αλήθειας. Την αισθητική καλλιέργεια της ωραιότητας των ανθρώπινων σχέσεων και το αλλότριο αγαθό δηλαδή την απόδοση της δικαιοσύνης. Τα παραπάνω δεν τα βρίσκει ο καθένας ενεργώντας μόνος. Τις απόλυτες αυθεντίες ορθά τις κατήργησε ο άνθρωπος της νεωτερικότητας. Αλλά οφείλουμε να καταργήσουμε και την προσωπική μας αυθεντία, γιατί κανένας άνθρωπος δε συλλαμβάνει το απόλυτο. Να μάθουμε να σεβόμαστε τη γνώμη του άλλου και προπαντός την άποψη των ειδικών, αλλά να μη τους θεωρούμε αυθεντίες. Να θεωρήσουμε μια μοναδική αυθεντία. Τον ειλικρινή δημιουργικό διάλογο με ουσιαστικά επιχειρήματα. Η καλύτερη προσέγγιση εξεύρεσης λύσεων των προβλημάτων είναι η διαλογική. Η διαλεκτική αποδεικνύεται ανεπαρκής. Διάλογος με 3 το διπλανό. Διάλογος μεταξύ γενεών, γιατί ποτέ δεν αποκόπτεται το παρόν από το παρελθόν και το μέλλον. Με τον ειλικρινή διάλογο οδηγούμαστε στην ειλικρινή συναίνεση. Η επιβολή απόψεων ενέχει την αντίδραση. Αλλά ο διάλογος απαιτεί ενσυναίσθηση. Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Να θεωρούμε το διπλανό ίσο με εμάς. Γιατί τότε συντίθενται αρμονικά η ελευθερία, με την ισότητα μέσα στην αδελφοσύνη της αγάπης. Τότε δημιουργείται το υπέροχο συναίσθημα του να ανήκουμε σε μια ομάδα, που θέλουμε να ανήκουμε, αλλά και εκείνη μας θέλει. Τότε δημιουργούνται ακατάλυτοι δεσμοί. Κορυφαίο πρότυπο η αρμονική οικογένεια. Με σταθερή κλίμακα αυτό-ομοιότητας την αναλογία της χρυσής τομής, που συναιρεί τα ασύμμετρα, αναπτύσσεται η Κοινωνία, η Πόλη και η Πατρίδα μας. Ως «θερμόαιμοι» οι Έλληνες ενεργούμε με ροπή προς την αντιπαλότητα. Αλλά, εάν ο Λόγος ενεργήσει, ως τροχοπέδη, και ενεργούμε έξω από τα όρια της αυτοκαταστροφής, τότε δημιουργούμε μεταξύ μας απίθανους ακατάλυτους συναισθηματικούς δεσμούς. Γινόμαστε μια γροθιά και επιτυγχάνουμε τα ανθρώπινα θαύματα, σαν το έπος του 40. Εδώ αναδεικνύεται το θαυματουργό έργο της ολιστικής Παιδείας. Επειδή ο άνθρωπος είναι το πιο κοινωνικό ον παρουσιάζει την πιο έντονη μίμηση. Άρα, το παράδειγμα είναι η πιο λυσιτελής μέθοδος, γι’ αυτό θεωρούμε την ανδραγωγία το πιο κρίσιμο στάδιο παιδείας και αγωγής. Με την αγωγή, που σημαίνει πρωταρχικά παράδειγμα και πράξη θα γίνουμε πάλι «εμείς». Αυτός, πιστεύουμε ότι είναι μοναδικός και μοναχικός μας δρόμος. Ανηφορικός δύσβατος, μακρύς και κοπιώδης, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Κανένας δεν πρόκειται να μας βοηθήσει. Μόνον έτσι η Ελλάδα θα καταστεί πάλι υγιής και στέρεα εθνική και πολιτική οντότητα. Θα ξαναβρεθεί στη θέση, που της αξίζει και δεν θα είναι ουραγός, που δεν της πρέπει! Η γενιά μας θα νιώσει τότε την πληρότητα, που αισθάνεται κάποιος, ο οποίος εκπληρώνει το καθήκον του. Θα έχουμε εκτελέσει το δικό μας χρέος προς την πιο ένδοξη εθνότητα του Πλανήτη. Προς τη γλυκιά μας Ελλάδα. Πάντοτε, μια καινούρια εποχή ξανοίγεται μπροστά μας. Ας ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον. Με πνεύμα αισιοδοξίας οι αβεβαιότητες γίνονται ευκαιρίες Ας φανούμε υπεύθυνοι συνεχιστές των ηρωικών προγόνων μας. Μας συντροφεύουν οι αόρατες σκιές των ηρώων μας (13.748 νεκροί, 41.217 τραυματίες και εξαφανισθέντες). Ας κρατήσουμε ψηλά τα ζώπυρα του Γένους και το Λάβαρο των Εθνικών μας παλμών. Ας κλείσουμε βαθιά στη ψυχή μας την Ελλάδα. Οι Έλληνες ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε. Μόνον «θαύματα» θα πραγματώνουμε! Και τότε, με βεβαιότητα η πολυκύμαντη ανθρωπότητα θα αναθεωρήσει τις αποφάσεις της, για την Ελλάδα και ο χρόνος θα σταματήσει μπροστά στους Γίγαντες της Ελληνικής Εποποιίας του 40 και θα βαδίσει επάνω από τους νόμους της φθοράς. Κι ένας ύμνος, παντού θα αντηχεί σαν τραγούδι μαζί και σαν κλάμα: "Αι ημέτεροι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.» Δημήτρης Κ. Μπάκας 28 Οκτ 2022
Ο Ασκητής και ο Ληστής (από το Γεροντικό)
Ήταν ένας γέροντας ασκητής και αναχωρητής, όστις ασκήτευσεν εις τόπον έρημον χρόνους εβδομήκοντα με νηστείαν και παρθενίαν και αγρυπνίαν. Εις τόσους δε χρόνους όπου εδούλευε τον Θεόν δεν αξιώθη να ιδή καμμίαν οπτασίαν και αποκάλυψιν εκ Θεου. Και ελογίασε και έβαλε τούτο εις τον νουν του λέγων: «Μήπως δια καμμίαν αφορμήν όπου δεν ηξεύρω εγώ δεν αρέσει του Θεου η ασκησίς μου, και η εργασία μου θέλει είναι απαράδεκτος• δια τούτο δεν δύναμαι να αποκαλυφθώ και να ιδώ κανένα μυστήριον».
Ταύτα διαλογιζόμενος ο γέρων άρχισε να δέεται και να παρακαλή τον Θεόν περισσότερον, προσευχόμενος και λέγων: «Κύριε εάν άρα σε αρέση η άσκησίς μου και δέχεσαι τα έργα μου, δέομαι σου, ο αμαρτωλός και ανάξιος, ίνα χαρίσης και εις εμέ ένα σταλαγμόν από τα χαρίσματά σου, να πληροφορηθώ με μίαν φανέρωσιν ενός μυστηρίου ότι ήκουσας την δέησίν μου, δια να περνώ θαρρετά και πληροφορημένα την ασκητικήν μου ζωήν». Ταύτα του αγίου γέροντος δεομένου και παρακαλούντος, ήλθε προς αυτόν φωνή εκ Θεου λέγουσα: «Αν είναι και αγαπάς να ιδής την δόξαν μου, πήγαινε μέσα εις την βαθυτάτην έρημον και θέλεις αποκαλυφθή μυστήρια».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)