Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)

«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί.

Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας. Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

π. Θεόδωρος Ζήσης: Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ --- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ».[1]Ἔξοδος τοῦ Υἱοῦ, ἀπό τούς κόλπους, ὡς μονογενοῦς παρά Πατρός. «Ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ παύεται γάρ, ἀεί σπείρων ἐν ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς τά ἀγαθά σπέρματα», δηλαδή τόν θεῖον λόγον. Ὁ θεάνθρωπος Χριστός, Αὐτός εἶναι πού σπέρνει τόν δικό Του σωτήριον λόγον, ἐκ τῆς ἰδίας Φύσεως. Λέγει ὁ Ἰησοῦς γιά τόν ἑαυτό Του: «Τά λόγια πού ἐγώ λαλῶ, εἶναι πνεῦμα καί ζωή».[2]Καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἔλεγε πρός Αὐτόν: «Ἔχεις λόγια αἰωνίου ζωῆς».[3]Μ’ αὐτό δείχνει ὅτι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός εἶναι, ὁ ἐπάνω ἀπ’ὅλους, ἀληθινός Θεός.

Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;

Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους; Διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;

Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.

Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις. 

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.

Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, περί τοῦ «πρωτείου» καί τοῦ «ἀλαθήτου» τοῦ «πάπα» Ρώμης -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Εἰς τήν «Δωδεκάβιβλον» τοῦ Δοσιθέου Ἱεροσολύμων (17ος αἰών) ὑπάρχουν ἄπειρα παραδείγματα τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν περιτράνως ὅτι ὁ «πάπας» Ρώμης, καί ὅταν ἀκόμη ἦτο Ὀρθόδοξος καί μέλος τῆς Ἐκκλησίας (μέχρι τόν Ἰούλιον τοῦ 1054 μ.Χ.), οὔτε μονάρχης ἦτο οὔτε ἀλάθητος. (Σημειωτέον ὅτι τό «ἀλάθητον» πηγάζει ἐκ τοῦ «πρωτείου».) Τό ἔργον αὐτό τοῦ Δοσιθέου ἦτο νομίζω ἡ αἰτία νά χαρακτηρισθῇ οὗτος «παπομάστιξ»! Ἰδού μικρόν μόνον δεῖγμα τοιούτων παραδειγμάτων.

 

Α. Περί τοῦ «πρωτείου» τοῦ Πάπα

Α.1. Εἰς τάς Ἀποστολικάς Συνόδους οὐδαμῶς γίνεται λόγος διά «πρωτεῖον» τοῦ Πέτρου. Εἰς τήν ἐν Ἱεροσολύμοις τετάρτην Ἀποστολικήν Σύνοδον (56 ἤ 58 μ.Χ.), μείζων Ἀπόστολος ἀνεδείχθη ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος, ἐνῷ ὁ Πέτρος ἀπουσίαζεν καί οὔτε κἄν ἐμνημονεύθη ἐν αὐτῇ! Εἰς δέ τήν πέμπτην Σύνοδον, ὁ Πέτρος ἦτο ἐγκαλούμενος ὡς συμφαγών μέ ἄνδρας ἔχοντας ἀκροβυστίαν. Ὁ Πέτρος ἀπελογήθη καί οὐδέν σημεῖον μοναρχίας ἔδειξε («Δωδεκάβιβλος», Βιβλίον Α', Κεφάλαιον Ε', παράγραφοι Δ' καί Ε', Τόμος Α' Ἐκδόσεως Ρηγοπούλου, σελ. 70-73). Συνεπῶς, οὔτε πρωτεῖον τοῦ «πάπα» ὑφίσταται.

Α.2. Εἰς τόν γνωστόν διάλογον τοῦ Πολυκάρπου Σμύρνης μετά τοῦ Πάπα Ἀνικήτου διά τήν ἑορτήν τοῦ Πάσχα, οὐδείς ἐκ τῶν δύο ἔπεισε τόν ἄλλον, καί ὁ διάλογος ἔληξεν εἰρηνικῶς, εἰς ἀπόδειξιν τῆς ἰσοτιμίας  Πολυκάρπου καί Ἀνικήτου. Ὅθεν καταλήγει ὁ Δοσίθεος: «καί ποῦ ἐστί τό, ὁ μή πιστεύων, ἤ μή πειθόμενος τῶ Πάπᾳ, οὐκ ἐστί Χριστιανός; Ἰδού γάρ ὁ Πολύκαρπος ἀντεῖπε τῷ Πάπᾳ καί μάλιστα κατά πρόσωπον αὐτοῦ ... ἰδού ἰσοτιμία, ἰδού ὡς οὐκ εἶχεν οὐδέν πρωτεῖον τότε ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὁ Ρώμης». Ἀλλά καί εἰς διαφόρους Συνόδους πού συνεκροτήθησαν μετά ταῦτα διά τό αὐτό θέμα, ὁ Πάπας οὔτε ἠρωτήθη οὔτε διεδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλον (ἔ.ἀ., Βιβλίον Α', Κεφ. ΙΑ', παρ. Ε' καί Ζ', Τόμος Α', σελ. 110-111, 121-122).

Α.3. «Φασί δέ περί τῶν ἐν Ρώμῃ πρῶτος μέν Λῖνος ὑπό τοῦ Παύλου, δεύτερος δέ Κλήμης ὑπό τοῦ Πέτρου· ἐν οἷς σημείωσαι δύο, πρῶτον μέν, ὅτι ἐπειδή ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἀντιόχεια καί ἡ Ἀλεξάνδρεια προτάσσονται τῆς Ρώμης, οὐκ ἦν οὐδέ κἄν πρῶτος ὁ Ρώμης, οὔτε μήν μονάρχης· δεύτερον δέ, ὅτι οὐκ ἔστι διάδοχος τοῦ Πέτρου ὁ Ρώμης, ἀλλά διάδοχος τοῦ Παύλου καί τοῦ Πέτρου, ὁ δέ Παῦλος οὐκ ἦν οὐδέ πρῶτος οὐδέ μονάρχης, ἄρα οὐδέ ὁ Ρώμης» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Α', Κεφ. ΙΑ', παρ. ΣΤ', Τόμος Α', σελ. 119).

Α.4. Ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος εἶναι ὑπεράνω ὅλων τῶν Ἐπισκόπων, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ Πάπα, τόν ὁποῖον κρίνει καί ἀνακρίνει: «Σύνοδοι ἀθροίζονται ἄνευ βουλῆς ἤ γνώμης τοῦ Πάπα, καί μάλιστα ἀναφανδόν κατ’ αὐτοῦ ... καινοτομία ἄρα σαφής καί πλάσμα ἡ νῦν φημιζομένη τοῦ Ρώμης μοναρχική ἐξουσία, καί τό πρωτεῖον τῆς ἐξουσίας» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Α', Κεφ. ΙΑ', παρ. ΙΓ', καί Κεφ. ΙΓ', παρ. Β', Τόμος Α', σελ. 132 καί 140).

Α.5. «Σημείωσαι καί ἐκ τούτων τῶν γενομένων μετά τήν ἐν Σαρδικῇ Σύνοδον, ὅτι κρίνεται ἡ Αἵρεσις Φωτεινοῦ, καί κατακρίνεται χωρίς γνώμης ἤ διδασκαλίας τοῦ Ρώμης· ὑπογράφει εἰς τόν ἀρειανισμόν ταυτόν εἰπεῖν εἰς τόν ἀθεϊσμόν ὁ Πάπας Ρώμης· γίνονται Ἀρειανοί Ἐπίσκοποι Ρώμης Λιβέριος καί Φίληξ· προξενοῦσι φόνους καί μυρία κακά μαχόμενοι ἀλλήλοις οἱ Ἐπίσκοποι Ρώμης· ἀθροίζονται Σύνοδοι ἄνευ γνώμης τοῦ Ρώμης, καί πείθονται αὐταῖς οἱ Ἐπίσκοποι Ρώμης ... καθαιροῦνται καί χειροτονοῦνται Πατριάρχαι χωρίς τινός μνήμης τοῦ Ρώμης, ὥστε φαίνεται καί ἐκ τούτων ὅτι οὐδέν ἐστιν ἕτερον ὁ Ρώμης, εἰ μή Ἐπίσκοπος μερικῆς Ἐπαρχίας τῆς Δύσεως, οὐδέν δυνάμενος μόνος ἔξω τῶν ὁρίων αὐτοῦ, καί ὑποκείμενος ταῖς Συνόδοις, οὐχ ὑπερκείμενος» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. Ι', παρ. Ε', Τόμος Α', σελ. 425).

Α.6. Ὁ Εὐσέβιος κατηγόρησε τόν αἱρετικόν Λουκίφερα διά τήν δημιουργίαν σχισμάτων, ἐπειδή ὁ Λουκίφερ ἐχειροτόησεν ἀντικανονικῶς τόν αἱρετικόν Παυλῖνον ὡς Πατριάρχην Ἀντιοχείας. Ἐλθών δέ ὁ Εὐσέβιος εἰς διένεξιν μετ’ αὐτοῦ, δέν ἐπεκαλέσθη τόν Πάπαν Ρώμης ὡς κριτήν, ἄν καί ἀμφότεροι ἐτέλουν ὑπό τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρώμης, ἀλλ’ ἐζήτησεν ἀπό Σύνοδον νά διορθώσῃ τό σφάλμα, διότι «ἡ Σύνοδος ἐστί τό πρῶτον κριτήριον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἡ δέ μοναρχία τοῦ Ρώμης λόγος μόνον ἐστί ψιλός, κενός μέν ἀληθείας, ψεύδους δέ μεστός ... ὁ Εὐσέβιος ἅμα Ἀθανασίῳ Σύνοδον ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἤθροισαν ἐπί βεβαιώσει τῶν ἐν Νικαίᾳ δοξάντων ... ἄνευ προτροπῆς τοῦ Ρώμης, ἤ βεβαιώσεως, ἤ κἄν μνήμης τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, καί ποῦ λοιπόν ὅτι ὁ Ρώμης ἀγείρει ἤ βεβαιοῖ τάς Συνόδους, ἤ ἐπί τῶν Συνόδων; ... ὁ Ρώμης ἀγνοεῖ τήν ἐν τοῖς Ἀνατολικοῖς ἀλήθειαν ὀνομάζων αὐτούς Ἀρειανούς, καί ἰδού καί ὁ Ρώμης ἀγνοεῖ, ἰδού ἀπό τοῦ Ἀλεξανδρείας διδάσκεται, κρίνεται, διορθοῦται, λαμβάνει λύσιν τῆς ἐν τῇ ρωμαϊκῇ Ἐκκλησίᾳ ἀμφιβολίας, καί ποῦ τό ὅτι τῷ Ρώμης μόνον ἔξεστι λύειν τάς ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησία ἀμφιβολίας;» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. ΙΒ', παρ. Ζ', Τόμος Α', σελ. 442-443).

Α.7. «Εἰ δέ ἦν ὁ τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος Μονάρχης καί ἀναμάρτητος περί τήν πίστιν, καί κατ’ ἐξοχήν μόνος Διδάσκαλος τῆς πίστεως, καί ἐπί τῶν Βασιλέων, ἐκεῖνον ἄν ἠρώτησεν ὁ Βασιλεύς, ἤ κἄν τῷ μεγάλῳ Ἀθανασίῳ ἔλεγε, τίς ἄν εἴη ἡ γνώμη περί πίστεως τοῦ Ἐπισκόπου Ρωμαίων· ὁ δέ Βασιλεύς οὐ μόνον οὐκ ἠρώτησε τόν Πάπαν Ρώμης, ἀλλ’ οὐδέ ὅλως μνήμην αὐτοῦ ἐποιήσατο· δεύτερον, ὁ μέγας Ἀθανάσιος συνοδικῶς γράψας τῷ Βασιλεῖ ὅτι ἡ ἐν Νικαίᾳ ὁμολογηθεῖσα πίστις ἐστίν ἡ ἀληθής καί εὐσεβής πίστις, καί πολλάς ἀποδείξεις εἰπών περί ταύτης, οὐδ’ ὅλως ἐμνήσθη τοῦ Πάπα ... ὁ μέγας Ἀθανάσιος πρῶτος καί μόνος μετά ὀλίγων Ἐπισκόπων ἐγγράφως εἶπε μίαν εἶναι ἐν τριάδι Θεότητα ... πρῶτος αὐτός ἐν τῇ κατ’ αὐτόν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ Συνόδῳ ρητῶς καί ἐγγράφως ἐκήρυξε μίαν οὐσίαν καί τρεῖς ὑποστάσεις ἐν τῇ Θεότητι ... ὅ γάρ τῷ Πάπᾳ Ρώμης οὐκ ἐνεπνεύσθη, τοῦτο τῷ Ἀθανασίῳ ἐνεπνεύσθη ... ὁ δέ Ἀθανάσιος τήν κρίσιν τῶν ἐν Νικαίᾳ ἡρμήνευσεν, ἐκύρωσεν, ἐβεβαίωσε, καί τήν περί τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί τῆς μιᾶς Θεότητος ἄκραν διδασκαλίαν πρῶτος καί μόνος ἐμπνευσθείς ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τρανῶς καί ἐγγράφως ἀνεκήρυξε, ἀσυγκρίτως ἄρα μεῖζον τό ἀξίωμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ ἀξιώματος τοῦ Πάπα, ταὐτόν εἰπεῖν τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, καί λοιπόν οὐκ ἔστιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μοναρχικόν ἀξίωμα, ἐπειδή οἱ σοφώτεροι καί ἁγιώτεροι προτιμῶνται ἀσυγκρίτως τῷ Πάπα Ρώμης» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφάλαιον ΙΓ', παράγραφος Β', Τόμος Α', σελ. 446-448).

 

Β. Περί τοῦ «ἀλαθήτου» τοῦ Πάπα

Β.1. Εἰς τήν Γ' Οἰκουμενικήν Σύνοδον, «ὅρον ἐξέθεντο οἱ πατέρες Θεοτόκον τήν παρθένον, καί ἕνα Χριστόν καθ’ ὑπόστασιν τόν αὐτόν καί Θεόν καί ἄνθρωπον ἐν αὐτῷ δογματίσαντες, καί ἄλλο Σύμβολον μή γενέσθαι ποτέ, μήτε εἰς τό γεγονός γενέσθαι ἤ προσθήκην ἤ ἀφαίρεσιν, ἀλλά καί πᾶσαι αἱ μετέπειτα Σύνοδοι τό αὐτό διώρισαν μετά ἀναθεματισμῶν, ὧν ἀλογήσας ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, καί ἐνθείς προσθήκην καί λέξιν ἀσεβείας ἐν τῷ Συμβόλῳ τῶν πατέρων παρά Κανόνας, ἔσχισε τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Γ', Κεφάλαιον ΙΕ', παράγραφος Δ', Τόμος Β', σελ. 155).

Β.2. «... Ὥστε τήν Ἐκκλησίαν Ἀντιοχείας σχισθῆναι εἰς τρία· ἕν τῶν Ἀρειανῶν, ὧν προΐστατο ὁ Εὐζώϊος· δεύτερον, τό τῶν ὑπερασπιζομένων τῶν τριῶν ὑποστάσεων, ὧν ἐξῆρχεν ὁ Μελέτιος, καί τρίτον τό τῶν τῆς μιᾶς ὑποστάσεως, ὧν ἡγεῖτο ὁ Παυλῖνος· ἐκράτουν δέ οἱ μέν ἐν τῇ Ἀνατολῇ ὀρθόδοξοι τό μέρος τοῦ Μελετίου, οἱ δέ δυτικοί τό μέρος τοῦ Παυλίνου, ἐφρόνει δέ τό δόγμα τοῦ Παυλίνου καί τῶν Δυτικῶν Μάρκελλος ὁ Ἀγκύρας, ὅπερ ὁ μέγας Βασίλειος γράφων πρός τούς Δυτικούς, ἤτοι ἐπιστολῇ ἑβδομηκοστῇ τετάρτῃ καλεῖ Αἵρεσιν καί Ἰουδαϊσμόν ... οὕτω λοιπόν εἶχον οἱ Πάπαι μετά Παυλίνου, ἐξεναντίας δέ ἐμάχοντο ἀεί Μελετίῳ τῷ ὑπερασπιστῇ τῶν τριῶν ὑποστάσεων ... ὁ μέγας Βασίλειος φανερώτατα ἔγνω ὅτι ὁ Πάπας τῆς Ρώμης ἀπό καθέδρας καί διά τῆς ἰδίας Συνόδου αὐτοῦ κρίων, ὑπέστη σφάλματι, ὅτι δτι δέ ὁ Μάρκελλος Αἱρετικός ἦν, καί ἡ δευτέρα Οἰκουμενική Σύνοδος βεβαοῖ καί ἐν τῷ πρώτω Κανόνι, καί ἐν τῇ πρός τούς Δυτικούς ἐπιστολῇ αὐτῆς» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. ΙΒ', παρ. Γ', Τόμος Α', σελ. 436-438). Ὡς εἴδομεν εἰς παράγραφον Α.5 ἀνωτέρω, ὁ Πάπας Ρώμης ὑπέγραψεν ὑπέρ τοῦ Ἀρειανισμοῦ· καί εἰς παράγραφον Α.6 εἴδομεν ἄλλα σφάλματά του· ἄρα ποῦ τό «ἀλάθητὀν» του;

Β.3. «Ὁ Πάπας περί Οὐϊταλίου ἐπλανήθη καί περί Μαρκέλλου, Εὐσταθίου καί Παυλίνου καί τῶν Μακεδονιανῶν πλανᾷ καί πλανᾶται, καί ποῦ λοιπόν ἡ μοναρχία αὐτοῦ, καί τό ἀναμάρτητον τῆς μοναρχίας αὐτοῦ;» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. ΙΖ', παρ. Η', Τόμος Α', σελ. 479).

          Τούτων οὕτως ἐχόντων, συμπεραίνομεν ὅτι οἱ ἐξ Ὀρθοδόξων Οἰκουμενισταί, οἱ ὁποῖοι σύρουν τούς Ὀρθοδόξους εἰς τό «κοινόν Ποτήριον» μέ τόν Παπισμόν τό 2025, συμπληρώνοντες ἔτσι τό πελώριον ἔγκλημά των τῆς «ἄρσεως τῆς ἀκοινωνησίας» τῆς 7-12-1965, τοὐτέστιν τοῦ ἐξουνιτισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων (βλ. https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html), καθίστανται πλέον παντελῶς ἀναπολόγητοι.

Τό ομοούσιον, οι ετερούσιοι καί η κατά Χάριν ένωση μέ τόν Χριστό -- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Θά είμαι σύντομος, διότι αυτά που θά ακούσετε, στό βίντεο που παραθέτω,  παραβλέπουν ένα σημαντικό γιά τήν κατανόηση θέμα. Καί αυτό είναι ότι οι άνθρωποι είμαστε μεταξύ μας ετερούσιοι ως πρός τήν φύση μας. Δέν εννοώ εδώ τήν φύση ως σώμα καί ψυχή. Εννοώ τήν φύση ως πρός τό DNA εκάστου εξ ημών. 

Εις επίρρωση τού επιχειρήματος αυτού, έρχεται η αποκωδικοποίηση τού DNA, η οποία μάς δείχνει ότι σέ καμία περίπτωση δύο (σχετικά) απόλυτα ιστοσυμβατών ατόμων, η μεταμόσχευση ενός οργάνου - από δότη σέ λήπτη - δέν γίνεται δεκτή. Τό σύνδρομο τής απόρριψης τό επιβεβαιώνει, εκτός άν ο λήπτης λαμβάνει ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, η δράση τών οποίων οδηγεί τελικά τόν λήπτη στόν θάνατο. Γι' αυτό έθεσα σέ παρένθεση τό "(σχετικά) ιστοσυμβατών ατόμων". 

Καταλήγοντας, τονίζω ότι ομοούσια είναι μόνο τά Πρόσωπα τής Αγίας Τριάδος καί όχι τά " πρόσωπα " ημών τών θνητών ανθρώπων. Εκτός άν η χάρις τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, καί η αγάπη τού Θεού καί πατρός, καί η κοινωνία τού αγίου Πνεύματος, μάς αξιώσει νά οδηγηθούμε στήν (κατά χάριν καί όχι κατ' ουσίαν) ένωση μέ τόν Κύριο καί Θεό ημών Χριστόν Ιησού.

Οι δαιμονισμένοι ερευνητές που αποκωδικοποίησαν τό DNA, είχαν καί έχουν στόχο τό "έσεσθε ως θεοί", δηλαδή, νά γίνουμε ομοούσιοι τώ Θεώ! 'Απαγε τής βλασφημίας.

https://youtu.be/_V6ajPLucUI

https://kyprianoscy.blogspot.com/2022/10/blog-post.html

Μικρή προσθήκη

ΤΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ ΔΩΡΑ --- Αλ. Παπαδιαμάντης

Ξένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως.

Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης. Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται.

Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν. Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν.

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν. Κατόπιν λέγει ο μαθητής: -Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα; Τότε ο αββάς εσυνέχισεν: 

π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Περιστατικά του βίου του αγ. Ιω. Δαμασκηνού

Εἶναι ποτέ δυνατόν; -- Τοῦ κ. Δηµητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου

Εἶναι ποτέ δυνατόν, ἐνῶ ὑφίσταται καί δρᾶ καταλυτικῶς εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουµενισµοῦ, νά συγκαλῆται κατ’ αὐτάς πανορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία ἀρνεῖται ἐν τῇ πράξει νά ἐπιληφθῆ πρωτίστως τοῦ µείζονος τούτου θέµατος Πίστεως. Εἶναι ποτέ δυνατόν Ὀρθόδοξος Χριστιανός, εἴτε λαϊκός, εἴτε µοναχός, εἴτε Κληρικός νά ἀποδεχθῆ καί ἀναγνωρίση ὡς συνέχεια τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὡς φωνή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, Σύνοδο ἀποτελουµένη ἀπό δεδηλωµένους Οἰκουµενιστάς, δηλαδή αἱρετικούς, φιλοπαπιστές, συγκρητιστές, κοινωνικούς πρός κατεγνωσµένες ἀρχαῖες αἱρέσεις, ὅπως ὁ Μονοφυσιτισµός, διῶκτες ὀρθοδόξων ἀγωνιστῶν ὑπέρ τῆς εὐσεβείας, καινοτόµους, ὑποστηρικτές τῆς Βαπτισµατικῆς, συναφειακῆς καί µεταπατερικῆς Θεολογίας, καταφρονητές τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ἀρνητές τῶν ἱερῶν παραδόσεων; Εἶναι ποτέ δυνατόν νά θεωρηθῆ ὡς συνέχεια τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ὀρθοδοξίας Σύνοδος ἡ ὁποία, καίτοι πανορθοδόξου χαρακτῆρος, ἀρνεῖται a priori τήν διεκδίκησι τοῦ χαρακτηρισµοῦ της ὡς Οἰκουµενικῆς αἰτιολογώντας τοῦτο διά στόµατος τοῦ Προέδρου αὐτῆς διά τῆς ὑπ’ αὐτοῦ ἐπικλήσεως τοῦ γεγονότος τῆς δῆθεν ὑφισταµένης διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας καί κατ’ ἐπέκτασιν (διά) τῆς ἐµµέσου πλήν σαφοῦς ἀναγνωρίσεως τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισµοῦ ὡς τµήµατος τῆς Ἐκκλησίας καί ὡς Ἐκκλησίας Χριστοῦ;

Ποιος Πάπας ήτο αλάθητος;…

Στα τέλη του 8^ου αι. η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (787μ.Χ. ) ανακηρύσσει την αναστήλωση των εικόνων και τις αποφάσεις της συνυπογράφει και ο πάπας Ανδριανός. Λόγω πολιτικών συμφερόντων της Δύσεως όμως το 826μ. Χ. ο πάπας Ευγένιος συναινεί στη σύγκληση Συνόδου στο Παρίσι από φράγκους επισκόπους οι οποίοι ακυρώνουν τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τάσσονται υπέρ των εικονομάχων. Καθώς ήδη ο Παπισμός είχε προβάλει το αλάθητο των παπών εύλογα ο άγιος Νεκτάριος αναρωτιέται: «Τις των δύο παπών (ο Ανδριανός, που επεκύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Συνόδου ή ο Ευγένιος, που τις απέρριψε) ήτο αλάθητος;» (σελ. 203).

-------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Στήν Δωδεκάβιβλον τοῦ Δωσιθέου Ἱεροσολύμων (17ος αἰών) ὑπάρχουν ἄπειρα παραδείγματα τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ «πάπας» Ρώμης, ἀκόμη καί ὅταν ἦτο στήν Ἐκκλησίαν, οὔτε μονάρχης ἦτο οὔτε ἀλάθητος!

Το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας

Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς Φλαμιάτος το 1840 εξαπέλυσε δριμύτατον «κατηγορώ» εναντίον του αντιχρίστου Μασωνο-Οικουμενισμού, με λόγον του, που ανεγνώσθη από πολλούς ιερείς εις τους ιερούς ναούς της νήσου Κεφαλληνίας. Εις τον λόγον του αυτόν ο Φλαμιάτος εκεραυνοβολούσε το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας ως εξής :

«Τα πρώτα μέτρα των εχθρών της πίστεως απ΄ αρχής εστάθησαν να έμβωσιν εις αυτά τα άγια των αγίων, εις αυτό το θυσιαστήριον, να λάβωσι, δηλαδή, λαθραίως και αναισθήτως το πηδάλιον, και την διεύθυνσιν της καθ΄ ημάς Εκκλησίας, φρικωδέστατον και ανέκδοτον μέχρι τούδε φαινόμενον, εις όλα τα χρονικά της Ορθοδοξίας, και ως εκ τούτου να εξαλείψωσι κατά μικρόν και ανεπαισθήτως όλην την ορθόδοξον Ιεραρχίαν, όλον το Ιερατικόν και μοναδικόν τάγμα, να μορφώσωσι κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης όλην την ελληνικήν και σλαβικήν και λοιπήν απανταχού ορθόδοξον νεολαίαν, και κατά το πνεύμα αυτής της πλάνης, να μορφώσωσι νέον ψευδώνυμον κλήρον, να διαλύσωσι κάθε δεσμόν αγάπης και αρμονίας εις όλους τους Ορθοδόξους, να ανατρέψωσι κάθε τάξιν είτε εκκλησιαστικής, είτε πολιτικής, είτε ηθικής και συγγενικής πειθαρχίας, να ανοίξωσιν όλον τον χείμαρον της διαφθοράς, όλον το πνεύμα της αποστασίας και αναρχίας υπό το πρόσχημα της Ελευθερίας· όλα τα εμφύλια και οικιακά σχίσματα…».

Η Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας. Toυ Αγίου Νικοδήμου :

Ότι ο Αρχιερεύς και πάντες οι ασκούντες παρθενίαν, πρέπει να φεύγωσι τας συνομιλίας των γυναικών. Δια τούτο πρόσεχε. Ναι, παρακαλώ θερμώς, πρόσεχε, φίλτατε και φυλάττου καλώς από του να εντρυφώσιν οι οφθαλμοί σου, δια της περιέργου θεωρίας των ωραίων προσώπων· μήποτε νικήση σε κάλλους επιθυμία· πληροφορήθητι τοίνυν, ότι εις κίνδυνον μέγαν ευρίσκεσαι, και μάλιστα εάν είσαι νέος ή Αρχιερεύς ή όλως του ιερού κλήρου· και δεν είναι τρόπος να μη απαντήσης τοιαύτα πρόσωπα, τα οποία ρίπτουσιν εις την καρδίαν, και μακρόθεν θεωρούμενα, τα βέλη της ηδονής. Αλλ΄ ει δυνατόν εστι, μηδέποτε θελήσης τοις τοιούτοις προσώποις να απαντήσης και εις λόγους όλως να έλθης και συνομιλίας, καν και η συνομιλία είναι περί εξομολογήσεως, ως και τούτο οι θείοι Πατέρες διαγορεύουσιν. Ενθυμούμαι γαρ, ότι η αγία και οικουμενική εβδόμη σύνοδος, λέγει εις τον δέκατον όγδοον κανόνα, ότι, όταν Αρχιερεύς ευρεθή έξω εις προάστειον τι, ευρίσκονται δε εκεί και γυναίκες, ας αναχωρώσιν εκείναι εκείθεν ανυπερθέτως έως ου ευρίσκεται παρών ο Αρχιερεύς. «Εί τις δούλην, ή ελευθέραν εν τω επισκοπείω κτώμενος φωραθείη, ή εν μοναστηρίω, προς εγχείρησιν διακονίας τινός, επιτιμάσθω· επιμένων δε καθαιρείσθω. Ει δέ και τύχοι εν προαστείοις γυναίκας είναι, και θελήσει ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος πορείαν εν τοις εκείσαι ποιήσασθαι, παρόντος επισκόπου ή ηγουμένου, μηδόλως εγχείρησιν διακονίας ποιείσθω κατ΄ εκείνον τον καιρόν γυνή· αλλ΄ ιδιαζέτω εν ετέρω τόπω, έως αν την αναχώρησιν ποιήσηται ο επίσκοπος, δια το ανεπίληπτον». (Ο.Τ. 1342).

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Είναι τραγικό! Δεν επιχαίρω, ούτε θριαμβολογώ. Η επιθυμία όλων μας πρέπει να είναι να συναντηθούμε στην ενότητα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων όλων των αιώνων. Διαφορετικά κάθε ένωση θα είναι ψευδένωσις και όχι μόνον αυτό, αλλά θα καταστρέφει και θα διαστρέφει κάθε προσπάθεια, ειλικρινή προσπάθεια, που θέλει να οδηγηθεί στο θέμα της σωτηρίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ελέγχει την σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας. Υπάρχει σύγχυση. Σχετικοποίηση της πίστεως, πολιτικοί συμβιβασμοί. Οι διάλογοι οι εκκλησιαστικοί είναι απομίμηση των πολιτικών συζητήσεων. Έτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς -γι’ αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός- εμπνέει διάθεση ομολογίας και μαρτυρίου ακόμη, αν ο Θεός το επιτρέψει, στην εποχή μας. Βοηθεί, επίσης, στη συνέχεια της Ορθοδοξίας, της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Η επανέκφραση της Πίστεως με τα μέσα κάθε εποχής δεν έχει τίποτε το κοινό με την αναζητούμενη από δικούς μας θεολόγους Οικουμενιστές «επανερμηνεία» της πίστεως. Δεν είναι θέμα επανερμηνείας, πώς θα κατανοήσουμε λ.χ. το παπικό πρωτείο. Συγγνώμη για την φράση, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη! Μα είναι αυτά σοβαρά πράγματα, όταν παίζουμε «εν ου παικτοίς»; Όταν παίζουμε με τη σωτηρία; Όταν παίζουμε με την αιωνιότητα; Διαγράφουμε όλους τους Αγίους εν ονόματι των Αγίων. Διότι το πνεύμα, το οποίον κυριαρχεί, είναι να εκθειάζουμε τους Αγίους. Κι όπως, μακαρίτης τώρα, Αρχιεπίσκοπος έλεγε: Δεχόμεθα τον Μάρκο τον Ευγενικό και τον τιμάμε. Εκείνος έτσι έπρεπε να μιλήσει στην εποχή του, εμείς μιλούμε με τον δικό μας τρόπο στην δική μας εποχή. Κάτι παρόμοιο ελέχθη. Ο Χριστός όμως είναι πάντα ο αυτός «παρατεινόμενος εις τους αιώνες». Και η πίστη που σώζει είναι μία συνταγή, ένα φάρμακο που δεν αλλοιώνεται, δεν δέχεται αλλαγές. Είναι μία και ενιαία η πίστις. Η αποδοχή του Λόγου του Θεού από την εμπειρία των Αγίων, για να γίνει και δική μας εμπειρία.

O λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος….

Ουδέποτε εις την ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας όσο τα τελευταία 35 χρόνια! Όχι μόνον κατώρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως, αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Άγιον Όρος πειθήνια όργανά των, υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των, ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των, τους ελαχίστους που ετόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν αρρενωπά, ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου. Και τα χρόνια κυλούσαν. Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητος και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα, συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν για το αναγκαίον της..…νήψεως και το υπερβάλλον του ..…μυστικού γνόφου της ανατολικής Θεολογίας…   Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.

Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν του, την δόξαν της Μητρός αυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».

---------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἄκρως παρηγορητικός λόγος δι' ὅλους ἡμᾶς πού συναισθανόμεθα τήν ἁμαρτωλότητά μας καί καταφεύγουμε στήν Θεοτόκον ψάλλοντες: «Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου». Ὁ λόγος αὐτός εἶναι σύμφωνος μέ τό γνωστόν: «Οὐδείς προστρέχων ἐπί Σοί κατῃσχυμμένος ἀπό Σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε Θεοτόκε. Ἀλλ' αἰτεῖται τήν χάριν καί λαμβάνει τό δώρημα, πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως» (ἱερά Παράκλησις πρός τήν Θεοτόκον).

Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.

…Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχασε τὴ φωνή του ἀπέναντι στὶς συγκεκριμένες οἰκουμενιστικὲς πράξεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Δὲν τολμοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες νὰ ποῦν δημοσίως αὐτὰ ποὺ ἀδιακόπως ψυθυρίζουν μεταξύ τους. Χάθηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλόσχημους τῆς ἁγιορειτικῆς Πολιτείας ἡ παρρησία καὶ αὐξήθηκε ὁ φόβος.