Aφιέρωση -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Σαν πίδακες ζωντανού νερού ξεπηδούν μέσα από τα γεγονότα της ιστορίας του Θεού, που έγιναν γιορτές της Εκκλησίας, οι αλήθειες, που λυτρώνουν και δροσίζουν την ψυχή μας. Φθάνει εμείς να σκύψουμε με την αγωνία της σωτηρίας και να σκάψουμε με τη λαχτάρα του ουρανού μέσα στην ιστορία τους, να γονατίσουμε μπροστά τους με ανοιχτό το Ευαγγέλιο και να τα γιορτάσουμε με το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην Εκκλησία. Κι ο Θεός, που ήλθε στην ιστορία μας και μπήκε στη ζωή μας, μας ελκύει στην ιστορία Του και μας ενώνει με τη ζωή Του, με μια θεία δύναμη μας εντάσσει μέσα στο σωτήριο σχέδιό Του. Μια τέτοια φλέβα χαρίτων είναι η γιορτή της Υπαπαντής, με την οποία τιμούμε τη Θεομήτορα, αλλά και τον Δεσπότη· την Παναγία Μητέρα, που προσάγει στο ναό τον Ιησού, σαραντάμερο βρέφος και τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, που προσφέρεται στον Θεό ως πρωτότοκος.
Reading from the Synaxarion:
Holy Father Auxentius of the Mountain
This Saint, who was from the East, lived during the reign of Saint Theodosius the Younger. In 442 he enlisted in the Fourth Military Company of the Scholarii, that is, the Imperial Guard. Afterwards, he became a monk on a certain mountain in Bithynia (which later took his name), not far from Chalcedon. On becoming the archimandrite of the monastics gathered there, and proving himself to be most enduring in asceticism and most Orthodox in his faith, he reposed during the reign of the Emperor Leo the Great of Thrace, who reigned from 457 to 474.
"Εν τη ερυθρά..."
Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, τῆς ἀπειρογάμου νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ Μωϋσῆς διαιρέτης τοῦ ὕδατος, ἐνθάδε Γαβριὴλ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος. Τότε τὸν βυθόν ἐπέζευσεν ἀβρόχως Ἰσραήλ, νῦν δὲ τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος. Ἡ θάλασσα, μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος, ἡ ἄμεμπτος, μετὰ τήν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος, ὁ ὤν, καὶ προών, καὶ φανεὶς ὡς ἄνθρωπος Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΣΩΤΗΡΙΑΣ -- ΑΡ. ΔΕΛΗΜΠΑΣΗ
Δια του διωγμού των πιστών Ορθοδόξων Μοναxών της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους Άθω, παραβαίνονται οι θείοι νόμοι περί της σωτηρίου Αποτειχίσεως. Τι είναι η Αποτείχισις; Αποτείχισις είναι ο κανονικός και νόμιμος «χωρισμός» εκ της αιρέσεως και του αμετανοήτου αιρετικού. Και τούτο, υπέρ της θείας Ορθοδοξίας και της εν Xριστώ σωτηρίας, κατά την τακτικήν σωτηρίου πολέμου των τετειχισμένων (τειχισμένων) πόλεων. Δηλαδή, ότε το παλαιόν εχθροί επέδραμον, οι κάτοικοι κατέφευγον εις την πόλιν καί απετειχίζοντο, ήτοι εxωρίζoνro εξ αυτών διά των τειχών. Και ούτως επολέμουν αμυντικώς και επιθετικώς μέχρι της νίκης. Τoιουτοτρόπως και όταν αίρεσις πολεμή την όρθόδοξον Xριστιανικήν πίστιν, οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοi, καταφεύγομεν εις τα πνευματικά «τείχη» της Έκκλησίας, δηλαδή εις τους ανά τους αιώνας Αγίους Πατέρας και Διδασκάλους. Και βάσει της διδασκαλίας των, αγωνιζόμεθα «τον καλόν αγώνα της πίστεως» κατά της αιρέσεως και των αιρετικών, και υπέρ της θείας Ορθοδοξίας, μέχρι της νίκης. Δηλαδή, μέχρι του αναθέματος, που σημαίνει «χωρισμόν από του Θεού» και της «Εκκλησίας», το οποίον κάμνει ο αιρετικός με την αίρεσίν του, το ομολογούσιν οι Ορθόδοξοι και το επικυρώνουσιν και αποφασίζουσιν ως εκκλησιαστικήν ποινήν Ορθόδοξοι Σύνοδοι μέχρι και του τελεσιδίκου αναθέματος. Ούτως ηγωνίσθησαν εν Χριστώ και ενίκησαν οι προ ημών, και εγένοντο και αυταί αι Άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και διασώζεται μέχρι σήμερον επί γης η σωτήριος θεία Ορθοδοξία.
A CONFESSION OF FAITH Against Ecumenism -- From a Convention of Orthodox Clergymen and Monks Greece, April 2009
Those of us who by the Grace of God have been raised with the dogmas of piety and who follow in everything the One, Holy, Catholic and Apostolic Church, believe that:
The sole path to salvation of mankind[1] is the faith in the Holy Trinity, the work and the teaching of our Lord Jesus Christ, and their continuance within His Body, the Holy Church. Christ is the only true Light;[2] there are no other lights to illuminate us, nor any other names that can save us: "Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved."[3] All other beliefs, all religions that ignore and do not confess Christ "having come in the flesh,"[4] are human creations and works of the evil one,[5] which do not lead to the true knowledge of God and rebirth through divine Baptism, but instead, mislead men and lead them to perdition. As Christians who believe in the Holy Trinity, we do not have the same God as any of the religions, nor with the so-called monotheistic religions, Judaism and Mohammedanism, which do not believe in the Holy Trinity.
Βαλεντίνος και η Εκκλησία
Η εν Χριστώ αποκάλυψις υπήρξε πλήρης δια το έργον, που εγένετο, δηλαδή τον αγιασμόν των ανθρώπων και την είσοδον αυτών εις την Βασιλείαν του Θεού. Το Ευαγγέλιον, ως ονομάζεται άλλως αύτη, δεν έχει ανάγκην από συμπληρώσεις κατά την εφαρμογήν του εις την ζωήν των ανθρώπων, διότι ο ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού εφανέρωσε το θέλημα Αυτού. Επομένως, η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι πλήρης και τα θέματά Της ιεραρχημένα, όπως υπενθυμίζει και η Αποστολική προτροπή «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους διδάσκεται σαφώς. Η δε αγάπη των συζύγων ή των υποψηφίων συζύγων , δεν ημπορεί να είναι διαφορετική από το θέλημα του Θεού.
" Άξιον εστίν..."
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν
«Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την
Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος
Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο
Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν
της Μητρός Aυτού. «Την Σην
γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου,
καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Eπίσκοπος Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ
είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να
χαθή».
Τη ΙΔ΄ (14η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ του εν τω όρει.
Αυξέντιος ο Όσιος Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού του κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408 – 450) βασιλεύσαντος, καταγόμενος μεν εκ της Ανατολής, Σχολάριος δε ων το αξίωμα. Γενόμενος Μοναχός, ανέβη εις το όρος, όπερ κείται αντικρύ της Οξείας, μικράς νήσου πλησίον της Χάλκης και των άλλων νήσων, αι οποίαι κείνται παρά την Κωνσταντινούπολιν. Ήτο δε ο Όσιος ούτος εις την άσκησιν καρτερικώτατος και εις την πίστιν ορθοδοξότατος, διότι την μεν κακοδοξίαν του Νεστορίου και του Ευτυχούς σφοδρώς ήλεγξεν, απεδέχθη δε την εν Χαλκηδόνι Αγίαν και Οικουμενικήν τετάρτην Σύνοδον. Ο αοίδιμος ούτος ηξιώθη παρά Θεού και της των θαυμάτων ενεργείας και Χάριτος, ήτο δε κατά την θεωρίαν του προσώπου κατηγλαϊσμένος και υπό της φύσεως και υπό της Χάριτος· όθεν, δι’ όλα αυτά τα προτερήματά του, ήτο σεβαστός και παρ’ αυτών των βασιλέων και ηξιούτο πολλής τιμής.
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ. ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ --- π. Γεώργιος Αγγελακάκης
Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα:
«Θαυμάζω αδέρφια μου, θαυμάζω, ανάμεσα στα άλλαπόσο εύκολη έκανε τη σωτηρία μας ο Θεός.Ίσως μερικοί να νομίζουν ότι είναι αγρυπνίες, προσευχές, άσκηση,αυτά που κάνουν οι ερημίτες και οι μοναχοί επί τω πλείστωΚαι όμως, όταν θυμηθείς αυτό που λέει ο Κύριος :Εάν συγχωρείτε, θα σας συγχωρήσωεάν ελεείτε, θα σας ελεήσωεάν αφήνετε τα παραπτώματα, τις αδικίες,τις πίκρες, που σας προσφέρουν οι άνθρωποι,κι Εγώ θα σας χαρίσω το μεγάλο το δάνειο.
Θυμάστε την περίπτωση (παραβολή) με τα μύρια τάλαντα
που χρωστούσε ένας στον Ουράνιο πατέρ, στον Βασιλιά
και σ αυτόν κάποιος χρωστούσε κάτι δηνάρια, εκατό δραχμές δηλαδή,
αυτός εκατομμύρια όμως χρωστούσε
Του τα χάρισε (ο Θεός),
και ο αγνώμων αντί να χαρίσει κι αυτός ενός αδερφού, που του χρωστούσε 100 δηνάρια,
τον έπιασε και τον έπνιγε στο δρόμο.
Με όποιο μέτρο μετράτε, έτσι θα σας μετρήσω
Εάν συγχωρείς τους ανθρώπους, τους δίνεις άφεση των αμαρτιών, δεν έχεις να φοβηθείς
Αν δεν κρίνεις, δεν θα σε κρίνω
Και με όποιο μέτρο μετράς, με το ίδιο θα σε μετρήσω.
Πως θα περιμένεις εσύ έλεος από το Θεό,
εάν δεν συγχωρείς και τα τραβάς και τα παίρνεις μέχρι στον τάφο, αιώνια.»
π. Γεώργιος Αγγελακάκης
https://patergeorgiosaggelakakis.blogspot.com/
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
«Την πάνσεπτον εγκράτειαν εναρξώμεθα φαιδρώς, ακτίνας απολάμποντες των αγίων εντολών, Χριστού του Θεού ημών· αγάπης την λαμπρότητα, προσευχής την αστραπήν, αγνείας καθαρότητα, ανδρείας την ισχύν· όπως λαμπροφόροι προφθάσωμεν εις την αγίαν Ανάστασιν…» Εκκλ. Υμνογραφία.
Με πόσην νοσταλγίαν και χαράν ο πνευματικός άνθρωπος περιμένει την αγίαν περίοδον της Μεγ. Τεσσαρακοστής! Γνωρίζει ότι όλος ο κύκλος των ημερών αυτών ανταποκρίνεται περισσότερον προς τας ανάγκας της πεπτωκυίας ανθρωπίνης φύσεως. Όλαι, βεβαίως, αι ημέραι του έτους είναι άγιαι και εκάστη εξ αυτών θα μας φέρη κάποιο μήνυμα, ενός, δύο ή περισσοτέρων αγίων, που εορτάζουν την γενέθλιον ημέραν της τελειώσεώς των, είτε μαρτυρικώς, είτε «εν ειρήνη». Επίσης άλλαι ημέραι αναφέρονται εις τον εορτασμόν γεγονότων, σχετιζομένων με την επί γης παρουσίαν του Κυρίου και το απολυτρωτικόν του έργον. Όλα εις την Εκκλησίαν είναι με μεγάλην και θείαν σοφίαν ρυθμισμένα υπό των αγίων Πατέρων, ώστε να υπάρχη συγκερασμένον δι΄ όλου του εορταστικού κύκλου το κατά Θεόν πένθος με την πνευματικήν χαράν. Θα έλεγε κανείς, ότι ο χριστιανός έχει πάντοτε εορτήν εις την καρδίαν του, ότι ο χριστιανισμός, επαγγελλόμενος την αιωνίαν εν φωτί αποκατάστασιν του ανθρώπου, δημιουργεί εις την Εκκλησίαν εορταστικήν ατμόσφαιραν. Ένα μόνον είναι κακόν, το οποίον λυπεί την Εκκλησίαν και την κάμνει να πενθή και να σκυθρωπάζη. Η αμαρτία, αι αμαρτίαι των τέκνων της.
Reading from the Synaxarion:
Sunday of the Publican and Pharisee: Triodion Begins Today
The Pharisees were an ancient and outstanding sect among the Jews known for their diligent observance of the outward matters of the Law. Although, according to the word of our Lord, they "did all their works to be seen of men" (Matt. 23:5), and were hypocrites (ibid. 23: 13, 14, 15, etc.), because of the apparent holiness of their lives they were thought by all to be righteous, and separate from others, which is what the name Pharisee means. On the other hand, Publicans, collectors of the royal taxes, committed many injustices and extortions for filthy lucre's sake, and all held them to be sinners and unjust. It was therefore according to common opinion that the Lord Jesus in His parable signified a virtuous person by a Pharisee, and a sinner by a Publican, to teach His disciples the harm of pride and the profit of humble-mindedness.
Λόγος περί του Τελώνη και του Φαρισαίου. -- Αγίου Ανδρέου Κρήτης
Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς, αδελφοί· ο γαρ υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ταπεινωθώμεν εναντίον του Θεού, τελωνικώς δια νηστείας κράζοντες·Ιλάσθητι ημίν ο Θεός, τοις αμαρτωλοίς.
Παντοκράτορ Κύριε, οίδα, πόσα δύνανται τα δάκρυα· Εζεκίαν γαρ εκ των πυλών του θανάτου ανήγαγον, την αμαρτωλόν εκ των χρονίων πταισμάτων ερρύσαντο, τον δε Τελώνην, υπέρ τον Φαρισαίον εδικαίωσαν, και δέομαι, συν αυτοίς αριθμήσας, ελέησόν με.
Βεβαρημένων των οφθαλμών μου εκ των ανομιών μου, ου δύναμαι ατενίσαι, και ιδείν τον αιθέρα του ουρανού, αλλά δέξαι με ως τον Τελώνην, μετανοούντα Σωτήρ, και ελέησόν με.
Το περιεχόμενον της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου αποτελεί κάτι σαν προγύμνασμα και προετοιμασία, γι’ αυτούς που θέλουν να πλησιάσουν την ιερά ταπείνωση, που περιέχεται σε όλες τις αρετές, επάνω στις οποίες στηρίζεται πράγματι η Βασιλεία των ουρανών, και να απέχουν από την θεομίσητον αλαζονείαν, η οποία αποτρέπει τον άνθρωπον από κάθε φιλόχριστον αρετή.
Ποίος λοιπόν δεν θα ποθήση να μιμηθή τον τελώνην και την επιστροφήν και την μετάνοιάν του, και δεν θα αποστραφή την έπαρση του Φαρισαίου, αφού η μεν ταπείνωσις συνδέεται με τον Χριστόν, η δε αλαζονεία με τον υπερήφανον δαίμονα;
Τη ΙΓ΄ (13Η) Φεβρουαρίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων και Μαρτύρων ΑΚΥΛΑ και ΠΡΙΣΚΙΛΛΗΣ.
Ακύλας και Πρίσκιλλα οι ένδοξοι Απόστολοι και Μάρτυρες του Χριστού κατήγοντο εκ του Πόντου της Μικράς Ασίας, ήσαν δε Ιουδαίοι το γένος, κατά δε την τέχνην σκηνοποιοί, ήτοι κατεσκεύαζον σκηνάς δια δερμάτων, ζώντες κατά τους χρόνους του βασιλέως Κλαυδίου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη μα΄ - νδ΄ (41-54). Αναχωρήσαντες δε από την πατρίδα των, τον Πόντον, ήλθον και εγκαταστάθησαν εις την Ρώμην. Επειδή όμως ο Κλαύδιος εδίωξεν όλους τους Χριστιανούς και τους Ιουδαίους από την Ρώμην, ήλθον εις την Κόρινθον, όπου ειργάζοντο την τέχνην των.
«Δεν είμαι αιρετικός»
Συ είσαι ο Αγάθων; Ακούομεν ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος. Ο δε Όσιος είπε: Ναι, ούτως έχει η αλήθεια. Πάλιν είπον: Συ είσαι ο Αγάθων, ο φλύαρος και κατάλαλος; Ο Όσιος απεκρίθη: Ναι, εγώ είμαι. Οι δε πάλιν είπον: Συ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός; Ο Όσιος απεκρίθη: Δεν είμαι αιρετικός. Εκείνοι δε παρεκάλεσαν αυτόν λέγοντες: Διατί τας μεν άλλας ύβρεις εδέχθης, ταύτην όμως δεν εβάστασας; Απεκρίθη ο γέρων: Εκείνας μεν εδέχθην, διότι είναι όφελος εις την ψυχήν μου, το δε αιρετικός είναι χωρισμός από του Θεού και δια τούτο δεν το εδέχθην.
Ομιλία εις την κατά τον Τελώνην και τον Φαρισαίον του Κυρίου παραβολήν -- Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς
Ταῖς ἐξ ἔργων καυχήσεσι, Φαρισαῖον δικαιοῦντα ἑαυτὸν κατέκρινας Κύριε, καὶ Τελώνην μετριοπαθήσαντα, καὶ στεναγμοῖς ἱλασμὸν αἰτούμενον, ἐδικαίωσας· οὐ γὰρ προσίεσαι, τοὺς μεγαλόφρονας λογισμούς, καὶ τὰς συντετριμμένας καρδίας, οὐκ ἐξουθενεῖς· διὸ καὶ ἡμεῖς σοὶ προσπίπτομεν, ἐν ταπεινώσει τῷ παθόντι δι' ἡμᾶς· Παράσχου τὴν ἄφεσιν καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Το σύνολο του ανθρωπίνου γένους διαχωρίζεται σε δύο τάξεις, διά της παρουσιάσεως του Τελώνου και του Φαρισαίου, την των ταπεινών και την των υπεροπτών. Το παράδειγμα του πρώτου δεικνύει ότι οφείλει ο άνθρωπος όχι μόνον ν’ απαρνηθεί την κακίαν, αλλά και να φθάσει στο σημείον ταπεινώσεως ώστε ν’ αυτοκατακριθεί.
Reading from the Synaxarion:
Meletius, Archbishop of Antioch
This holy Father, who was from Melitene of Armenia, was a blameless man, just, reverent, sincere, and most gentle. Consecrated Bishop of Sebastia in 357, he was later banished from his throne and departed for Beroea of Syria (this is the present-day Aleppo). After the Arian bishop of Antioch had been deposed, the Orthodox and the Arians each strove to have a man of like mind with themselves become the next Bishop of Antioch. Meletius was highly esteemed by all, and since the Arians believed him to share their own opinion, they had him raised to the throne of Antioch.
H ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
Δύσκολες στιγμὲς ζεῖ τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἔχει δημιουργήσει δυσκολίες διαβιώσεως καὶ ἀνασφάλειες. Βέβαια τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως προηγεῖται ἡ ἠθικὴ κρίση καὶ μὲ ἕνα λόγο ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεόν. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ὑπενθυμίζουν ὅτι ἡ μόνη λύση εἶναι ἡ μετάνοια. Σὲ αὐτὸ βοηθοῦν καὶ οἱ προφητεῖες. Τί εἶπαν οἱ φωτισμένοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας γιʼ αὐτὴν τὴν κρίση; Κατʼ ἀρχὴν προφητεία σημαίνει ἡ πρόβλεψη γεγονότων, ποὺ πρόκειται νὰ συμβοῦν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ θεία ἔμπνευση. Συνήθως οἱ προφητεῖες ἀναφέρονται σὲ κάποια χρονικὴ στιγμή, ἀλλὰ δὲν τὴν ὁρίζουν. Ποτὲ δὲν εἶπαν οἱ Πατέρες μας ὅτι αὐτὸ τὸ γεγονὸς θὰ συμβῆ τὸ τάδε ἔτος. Καὶ αὐτὸ εἶναι λογικὸ, διότι ἐὰν μάθαινε ὁ κόσμος ὅτι τὴν τάδε χρονικὴ στιγμὴ θὰ συμβῆ αὐτὸ τὸ κακό, θὰ πάθαινε πανικό, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ὀλιγοπιστίας μας. Ὅμως πολλὲς φορὲς εὕρισκαν τρόπο καὶ ὥριζαν τὸν χρόνο μὲ τὸν δικό τους τρόπο. Π.χ. ὅταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἐπισκέφθηκε τὸ Βασιλικὸ πρώην Τσαραπλανᾶ, τὸν ρώτησαν οἱ κάτοικοι: «Πότε θὰ ἔλθη τὸ ποθούμενον;». Ὁ Ἅγιος ἐπῆρε ἕνα ξύλο (παλούκι) καὶ τὸ ἔβαλε στὴν τρύπα (σχηματιὰ) ἑνὸς δένδρου, ποὺ ἦταν δίπλα του καὶ συγχρόνως τοὺς ἀπάντησε: «Τότε θὰ ʻρθῆ τὸ ποθούμενον ἅμα κλείσει τὸ δένδρον καὶ θὰ κλεισθῆ μέσα τό παλούκι». Πράγματι τὸ δένδρο ἐμεγάλωσε, ἐχόνδρυνε καὶ ἔκλεισε τὸ 1913, ποὺ ἔγινε ἡ ἀπελευθέρωση τῶν Τσαραπλανῶν καὶ τῆς Ἠπείρου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)