Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Λόγος στα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου -- Αγ. Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Χαρούμενη και παράδοξη είναι η σημερινή πανήγυρη, δηλαδή η είσοδος της Αειπαρθένου και Θεοτόκου στο ναό, οδηγεί δε σε υμνωδία τον πόθο των φιλεόρτων. Σήμερα ο ουρανός και η γη συνεορτάζουν και δοξολογούν το Δημιουργό, που διάλεξε από την ανθρώπινη φύση, αυτήν την ευλογημένη από τον Θεό κόρη, για δική του κατοικία. Σήμερα ετοιμάζεται η κατοικία του προαιώνιου μυστηρίου που επρόκειτο να φανερωθεί στο μέλλον. Σήμερα αυτή που γεννήθηκε από τον Ιωακείμ και την Άννα μετά την υπόσχεση σ’ αυτούς, προσφέρεται από τους ίδιους ως τίμιο δώρο σ’ Αυτόν, που αργότερα καταδέχθηκε να γεννηθεί απ’ Aυτήν. Σήμερα το ξεκίνημα της χαράς, δηλαδή η Θεοτόκος, τριών ετών μπαίνει στο ναό, και προπορεύονται παρθένες κρατώντας λαμπάδες. Σήμερα η κατάργηση της κατάρας της στειρώσεως οδηγείται ως δώρον στα Άγια των αγίων. Σήμερα το περιεχόμενο του κηρύγματος των προφητών οδηγείται στα άδυτα από τον αρχιερέα και προφήτη Ζαχαρία. Εκεί που αυτός μια φορά το χρόνο με ευλάβεια εισερχόταν, η Θεοτόκος παρέμενε συνεχώς ημέρα και νύκτα.  Ποιός δεν θα εκπλαγεί με το θαυμαστό γεγονός; Ποιός δεν εκπλήττεται με το παράδοξο θαύμα; Ποιός δεν θα παραξενευτεί βλέποντας την απρόσιτη στους ιερείς αμόλυντη Μαρία να παραμένει στο ιερό;

Reading from the Synaxarion:

The Entrance of the Theotokos into the Temple

According to the tradition of the Church, the Theotokos was brought to the Temple at three years of age, where she was consecrated to God and spent her days until she was fourteen or fifteen years old; and then, as a mature maiden, by the common counsel of the priests (since her parents had reposed some three years before), she was betrothed to Joseph.

Apolytikion of Entry of the Theotokos in the Fourth Tone:

Ἕλλην δικαστής ζητεῖ νά ἀναγνωρισθοῦν σύλλογοι στήν Θράκη ὡς «τουρκικοί»!

Ὁ Ἰωάννης Κτιστάκις, μέλος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, στρέφεται κατά τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου! – «Νερό στόν μύλο» τῆς ἐπιχειρηματολογίας τῆς Ὁμοσπονδίας «Τούρκων» Εὐρώπης Κεντρική ἐπιλογή τοῦ Μαξίμου ὁ διορισμός του ἀντί τῆς διακεκριμένης καθηγήτριας Φωτεινῆς Παζαρτζῆ

Τοῦ Εὐθυμίου Π. Πέτρου

ΕΙΝΑΙ Ἕλλην δικαστής. Ἡ Ἑλλάς τόν ἔστειλε στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου. Τόν ἐτίμησε. Τό Μέγαρο Μαξίμου τόν ὑπεστήριξε πάσῃ δυνάμει παρ’ ὅτι τά προσόντα του εἶχαν χαρακτηρισθεῖ «ὁριακά» ἀπό τήν ἁρμόδια ἐπιτροπή ἐμπειρογνωμόνων τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης. Περίμενε λοιπόν κανείς ἀπό ἐκεῖνον νά ὑποστηρίζει τό δίκαιον τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Αὐτός ὅμως φέρεται νά ὑποστηρίζει τίς θέσεις τῆς Τουρκίας. Ὁ λόγος γιά τόν Ἰωάννη Κτιστάκι, ὁ ὁποῖος σέ διαδικτυακό «πάνελ» ἠκούσθη ὑποστηρίζων ὅτι ἡ Ἑλλάς πρέπει νά ἀναγνωρίσει τίς ἀποφάσεις πού ζητοῦν τήν ἀναγνώριση σάν τουρκικῶν, τῶν συλλόγων τῶν μουσουλμάνων τῆς Θράκης! Ἐστράφη ἔτσι κατά ἀποφάσεων τοῦ Ἀρείου Πάγου πού ἔχουν τελεσιδίκως κλείσει αὐτό τό ζήτημα τῆς τουρκικῆς διεκδικήσεως. Υἱοθέτησε τήν ἐπιχειρηματολογία τῶν τουρκικῶν σωματείων, τήν ὁποία μέ μεγάλη προσοχή εἶχε ἀπεργασθεῖ ἡ Ἄγκυρα.

Λόγος στά Εἰσόδια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου -- Ἁγίου Πρόκλου Πατριάρχου Κων/πόλεως

Νά πάλι ἑορτή.

Νά πάλι πανηγύρι.

Νά πάλι χαρούμενο ἀναψοκέρι γιά τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου.

Νά ἡ προπόρευσις τῆς ἀψεγάδιαστης Νύμφης.

Νά τό πρῶτο ξεπροβόδισμα τῆς Βασιλίσσης.

Νά τό σίγουρο σημάδι γιά τήν δόξα πού Τήν περιμένει.

Νά προάγγελος τῆς χάριτος πού πρόκειται νά Τήν ἐπισκιάση.

Νά γνώρισμα, πού φαίνεται ἀπό μακρυά, τῆς ὑπερβολικῆς Της καθαρότητος.

Διότι ἐκεῖ πού ὁ ἱερέας εἰσερχόμενος ὄχι πολλές φορές, ἀλλά μόνον μία φορά τόν χρόνο, τελεῖ τίς μυστικές λατρεῖες, ἐκεῖ γιά νά παραμένη μόνιμα ὁδηγεῖται ἀπό τούς γονεῖς Της οἱ ὁποῖοι ἀναδεικνύονται ἔτσι λειτουργοί τῆς χάριτος.

Ποιός γνώρισε παρόμοια περίπτωσι στό παρελθόν; Ποιός εἶδε ἤ ἄκουσε τώρα ἤ ἀπό παληά κορίτσι νά ὁδηγεῖται βαθειά στά Ἅγια τῶν ἁγίων, αὐτά πού, παρά λίγο θά ἦταν ἀπλησίαστα καί γιά τούς ἄνδρες, καί σ᾽ αὐτά νά μένη καί νά τρέφεται; Ἄραγε δέν εἶναι αὐτό τρανή ἀπόδειξις τῶν ἀσυνήθιστα μεγάλων θαυμασίων πού θά Τῆς γίνουν μελλοντικά; Ἄραγε δέν εἶναι σημάδι ξεκάθαρο; Ἄραγε δέν εἶναι σίγουρη ἀπόδειξις;

Καιρός «τού συνάγειν» καί όχι τό αναμενόμενο «τού σκορπίζειν» -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Από ιστοσελίδα Φέησμπουκ
«Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, πως ο διαχωρισμός τών ανθρώπων από φασιστικούς νόες, (σ.σ. είτε προοδευτικούς είτε συντηρητικούς), επιβάλλεται ανάλογα μέ τίς " τεχνολογικές δυνατότητες" κάθε εποχής» (Δ. Ρόδης) ...
 
- Κυπριανός Χριστοδουλίδης 

Δηλαδή, μέ τήν υπεροχή τών όπλων - είναι καί τά βιολογικά - μέ σκοπό τήν απόλυτη κυριαρχία επί όλων τών ανθρώπων. Αλλά, τήν δύναμη τών όπλων τήν θέλουν καί τά δύο (εγκεφαλικά) ημισφαίρια τών φασιστικών νοών. Οπότε, ισχύει τό:

Μαρίας Μαντουβάλου, Καθ. Φιλοσοφικής Αθηνών : “Οι αρνητές του Ελληνικού έθνους δεν μπορούν να ανήκουν σε αυτό”

Οι έμποροι των εθνών, εκκλησιαστικοί και λαϊκοί, εδώ και πολλά χρόνια έχουν συντονιστεί με τα κατά τόπους φερέφωνά τους, τα καλυπτόμενα κάτω από τον επιστημονικό μανδύα και την κρατική εξουσία, για να ξεθεμελιώσουν τις ιστορικές και θρησκευτικές μνήμες και κατά συνέπεια και τις εθνικές ταυτότητες των λαών. Προνομιακή θέση σ’ αυτήν την επιχείρηση μετάλλαξης και αλλοίωσης κάθε εθνικού, πνευματικού και θρησκευτικού βιώματος έχουν, η Ελλάδα ως ιστορικός εθνικός και γεωγραφικός χώρος, και η Ορθοδοξία ως αναπόσπαστο και απαρέγκλιτο θεμέλιό της.

Η προτροπή του πρωτεργάτη της ελευθερίας των Ελλήνων ότι πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα Υπέρ Πίστεως και έπειτα Υπέρ Πατρίδος, έχει περιπέσει τα τελευταία χρόνια στον κάδο της λήθης. Στον ίδιο που έχουν ριχτεί και η ιστορική μνήμη και η θρησκευτική και εθνική ταυτότητα από τους μασκοφόρους της πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας που έχουν αποδυθεί στον αγώνα της φίμωσης της Ελληνορθόδοξης παιδείας.

Τα αντεθνικά και μειοδοτικά άτομα του σχεδόν πρόσφατου παρελθόντος, ξένα προς τον εθνικό κορμό, επανέρχονται σήμερα με τους ομοϊδεάτες διαδόχους τους σε θέσεις ηγετικές και ο σκοπός τους είναι ίδιος όπως και τότε. Δηλαδή, η μεταφύτευση και καλλιέργεια στην Ελληνική κοινωνία και παιδεία, κοινωνικών δοξασιών και πολιτικών ιδεολογημάτων που αποβλέπουν στη μεταβολή και την ανατροπή των υφισταμένων στη χώρα Ελληνορθόδοξων αξιών και αρχών.

Θ' Ωδή Εισοδίων Θεοτόκου "Άγγελοι την Είσοδον της Πανάγνου..."

 

Τη ΚΑ΄ (21η) Νοεμβρίου, η εν τω Ναώ Είσοδος της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.

Η Είσοδος της Κυρίας Θεοτόκου εις τον νομικόν ναόν επροξένησεν εις τους Ορθοδόξους Χριστιανούς εορτήν θαυμαστήν και παγκόσμιον, επειδή εγένετο αύτη με παράδοξον τρόπον και ήτο προοίμιον του μεγίστου και φρικτού Μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου, το οποίον δια της Θεοτόκου έμελλε να γίνη εις τον κόσμον. Έλαβε δε την αφορμήν η εορτή των Εισοδίων από την εξής υπόθεσιν: Η παναοίδιμος Άννα, επειδή όλην σχεδόν την ζωήν της διήλθε στείρα, χωρίς να γεννήση παιδίον, παρεκάλει τον Δεσπότην της φύσεως μετά του συζύγου της Ιωακείμ να χαρίση εις αυτούς τέκνον, και αν επιτύχωσι του ποθουμένου, ευθύς να αφιερώσωσιν αυτό εις τον Θεόν. Όθεν εγέννησεν η Άννα παραδόξως την πρόξενον γενομένην της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγήν και φιλίωσιν του Θεού μετά των ανθρώπων, την αιτίαν της αναπλάσεως του πεσόντος Αδάμ και της τούτου εγέρσεως και θεώσεως· Αυτήν, λέγω, την Πανυπέραγνον και Δέσποινα Θεοτόκον Μαρίαν.

Η Παράδοση είναι οδηγός

Πράξη και θεωρία συνδέονται άρρηκτα μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση. Για τον λόγο αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας κάθε προσπάθεια αλλοιώσεως του περιεχομένου της Ορθόδοξης θεολογίας, από τους διαφόρους αιρετικούς την είδαν προσπάθεια αλλοιώσεως και παραχαράξεως της πνευματικής εμπειρίας και ζωής της Εκκλησίας. Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία, αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι Πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την Παράδοση. Η Παράδοση λοιπόν είναι οδηγός.

Γνωστὸς ἢ ἄγνωστος ὁ Θεός; -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἡ πανανθρώπινη ἱστορία δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρά µιά ἐναγώνια ἀναζήτηση τοῦ «Ἀγνώστου Θεοῦ». Βαθιά στήν κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι στηµένος κι ἕνας βωµός µέ µιά ἄγραφη ἐπιγραφή: «Ἀγνώστῳ Θεῷ». Ἄγνωστος καί ἀκαθόριστος ὁ Θεός, µά αἰώνια, ἀναλλοίωτη καί ἀσίγαστη πραγµατικότητα. Στό θέµα Θεός - ἄν ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει - δέ χωρᾶνε πειράµατα καί µαθηµατικοί ὑπολογισµοί καί ἀποδείξεις. «Οὐ γάρ µετρεῖται φύσει τό ὑπέρ φύσιν» (Μάξιµος ὁ Ὁµολογητής). Τό ἄϋλο δέν ὑλοποιεῖται, οὔτε τό Πνεῦµα σταθµίζεται, ἀλλ᾽ οὔτε τό ἀπρόσιτο δέχεται, ἤ ἀνέχεται πειράµατα. «Οὐ χωρεῖ τό µυστήριον ἔρευναν».

Reading from the Synaxarion:

Gregory the Righteous of Decapolis

Saint Gregory who was from Irenopolis of the Decapolis of Asia Minor, was the son of Sergius and Mary. He became a monk as a young man, and after struggling for many years in virtue and prayer under obedience to a wise spiritual father, he was informed by revelation that it was the will of God for him to live, like the Patriarch Abraham, with no certain dwelling, moving from place to place. His journeyings took him to Ephesus, Constantinople, Corinth, Rome, Sicily, Thessalonica, and again to Constantinople, where, after many labours in defence of Orthodoxy against Iconoclasm, he reposed in peace in the first half of the ninth century. He had two disciples, one of whom was Saint Joseph the Hymnographer (see Apr. 3), who wrote the Menaion service for Saint Gregory, his father in Christ.

ΟΙ ΧΛΙΑΡΟΙ (Απ. γ΄ 14 – 22) --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Α΄ Η αρρώστια θερμόμετρο πνεύματος                                            

Κύριο δείγμα υγείας του ανθρωπίνου οργανισμού είναι η καλή θερμοκρασία του σώματος. Και βασικό στοιχείο υγείας πνευματικής του χριστιανού είναι ο ζήλος της πίστεως. Όταν η πίστη χάνει την θερμότητά της και ο ζήλος ατονεί, τότε ο πιστός δεν μπορεί να περπατά τον δρόμο των εντολών του Θεού, δεν μπορεί να χαίρεται τα δώρα της αγάπης του ούτε καν όρθιος να στέκεται κοντά του. Και το πιο φοβερό είναι ότι δεν αντιλαμβάνεται το επικίνδυνο της καταστάσεώς του. Αλάνθαστο και αιώνιο θερμόμετρο, για να θερμομετρούμε τον ζήλο μας και να ελέγχουμε την πνευματική μας υγεία, μας έχει δώσει ο Κύριος τον θεόπνευστο λόγο του. Και μέσα στην Καινή Διαθήκη έχει καταχωρίσει μία γνωμάτευση για τα παιδιά του με την χλιαρή πίστη, στην οποία περιγράφει τα συμπτώματα, αλλά δίνει και την θεραπεία της αρρώστιας. Είναι η προς Λαοδικείς επιστολή της Αποκαλύψεως (3, 14 – 22). 

To δικτατορικό διάγγελμα της 18ης Νοεμβρίου 2021: Προπαγανδιστικό σεμινάριο προώθησης του υγειοναζισμού -- Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Ένα ακόμη άθλιο σόου προπαγάνδας παίχτηκε χθες στα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων από τον δικτάτορα της Ελλάδας, ο οποίος ξεροκατάπινε κάθε τρεις και λίγο.

Μίλησε για έξαρση του τέταρτου κύματος και όχι για πέμπτο κύμα, όπως προφήτευαν οι χαρτορίχτρες και οι τσιγγάνες του προπαγανδιστικού μηχανισμού του.

Με βάση ποια επιστημονικά κριτήρια ορίζεται η έξαρση ενός κύματος και με βάση ποια η είσοδος σε ένα αυτοτελές, νέο κύμα;

Σε τι διαφέρει ένα πέμπτο κύμα από την έξαρση ενός ήδη υπάρχοντος κύματος;

Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, και προπάντων για να δικαιολογήσει τη συνέχιση της πανδημίας το τέλος της οποίας ευαγγελιζόταν με τον €μβολιασμό, επικαλέσθηκε τη μετάλλαξη Δέλτα, που υποτίθεται ότι επιβράδυνε τον επίλογο του κορωνοϊού. Επίλογο για τον οποίο μας μιλούσε πριν από μήνες με βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση.

Ἐγκώμιον εἰς τὴν Παναγίαν Θεοτόκον -- Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἐπιφανίου Κύπρου

Τὰς ἐκλαμπούσας μαρμαρυγὰς τῆς Θεοτόκου ἀκτῖνας φοβερὰς καὶ ἀκαταλήπτους δυνάμεις, οὐρανοῦ καὶ γῆς οἰκουμένης μυστήριον, θαῦμα, ἱλαστήριον φράσας ὁ τάλας ἐγώ, εἰς ἀκριβεστέραν ἔννοιαν ὁ τῆς καρδίας μου ἔνδον σκιρτήσας λογισμὸς βαθείας μνήμης, καὶ ὑψηλοτάτης θεωρίας πειρώμενος φέρειν τὸ θαῦμα, τρόμος καὶ φόβος πολὺς καὶ δεινὸς συνέσχε με, ὦ ἀγαπητοί. Ἡ γὰρ μνήμη τῆς φρικτῆς θεωρίας, ἔντρομον τὴν ψυχήν μου, καὶ φρικώδη τὴν καρδίαν ἐνέγκασα οὐ μετρίως ἐτιμώρησεν, ἀλλὰ δυνατῶς ἐβασάνισεν. Ἐπιπλήττει γάρ μου τὸν νοῦν, τῆς μεγίστης θεωρίας ἡ μνήμη, ὡς ἀκαταλήπτου μυστηρίου, τὸ λέγειν οὐκ ἰσχύουσα. Τίς γὰρ ἱκανὸς τοιοῦτο φρᾶσαι μυστήριον; ποῖον δὲ φθέγξασθαι στόμα, ἢ ποία γλῶσσα λαλήσει, Λέληθεν, εἰπεῖν οὐκ ἰσχύει. Νῦν δὲ τολμήσω περὶ τῆς μόνης Θεοτόκου καθ᾿ ὃ καταλαμβάνω· καὶ πάλιν φοβοῦμαι. Οὐκ ἔχω γλῶτταν ἀξίως εἰπεῖν τὰ λίαν μεγάλα. Ἰσχνόφωνος γὰρ καὶ βραδύγλωσσος, καὶ οὐκ εὔλαλος ὑπάρχω, ἵν᾿ οὕτως εἴπω, περὶ τῆς μεγαλωνύμου καὶ ὁσίας καὶ ἀπειρογάμου καὶ θεοτόκου Μαρίας, μητρὸς τοῦ Κυρίου· περὶ ἧς οὐκ εὐμαρῶς ἀνθρώπων γλῶττα λαλήσει. Ἰσχνοφωνεῖ γὰρ πρὸς ταύτην, καὶ ὑποστέλλεται ἡ γλῶσσα, οὐκ ἀξίως ἔχουσα τὸ λέγειν. Αὕτη γὰρ καὶ τὰς τῶν οὐρανῶν δυνάμεις ἐξένισεν· ἐξέστησαν πάντες ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, ἀρχαὶ, ἐξουσίαι, θρόνοι, κυριότητες, τὰ χερουβεὶμ καὶ τὰ σεραφεὶμ καὶ πᾶσα στρατιὰ ἀγγέλων φόβῳ καὶ τρόμῳ δεινῷ συσχεθέντες. Ἐθεώρησαν γὰρ ἐπὶ γῆς ἐν αὐτῇ τὸν ἐν οὐρανοῖς, καὶ ἔφριττον. Ἔβλεπον τὴν Παρθένον, οὐρανὸν καὶ θρόνον, καὶ συνείχοντο φόβῳ, θεωροῦσαι τὸν ἄναρχον ἀπὸ θρόνου χερουβικοῦ εἰς μήτραν παρθενικὴν καθίσαντα.

Τη Κ΄ (20η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Δεκαπολίτου.

Γρηγόριος ο Όσιος Πατήρ ημών ο Δεκαπολίτης εγεννήθη κατά το δεύτερον ήμισυ του ογδόου αιώνος εις την Ειρηνούπολιν της εν Ισαυρία Δεκαπόλεως, εκ της οποίας έλαβε και την προσωνυμίαν Δεκαπολίτης· ο πατήρ αυτού ωνομάζετο Σέργιος, όστις ήτο αιχμάλωτος εις τα πάθη της σαρκός και δια την σωτηρίαν αυτού ουδόλως εφρόντιζεν, η δε μήτηρ αυτού, ονόματι Μαρία, ήτο ευσεβής, φιλόθεος και φιλότεκνος· όθεν έβαλε τον Γρηγόριον εις τα γράμματα και όταν επαιδεύθη ικανόν καιρόν και έμαθεν όσα του εφάνησαν χρειαζόμενα, εσύχναζεν εις την Εκκλησίαν με πολλήν ευλάβειαν και όσα λόγια ψυχωφελή και σωτήρια ήκουε τα εκαρπώνετο, ως γνωστικός και φρόνιμος· και υψώσας τον νουν και την διάνοιαν εις τα ουράνια, εμίσησε τελείως τα επίγεια και δεν έτρωγε ποσώς ηδονικά και εύμορφα βρώματα, αλλά ποταπά και άχρηστα και ταύτα όταν οι γονείς τον εβίαζον.

Όταν το φως αυτών σβεσθή….

Oι Ηγούμενοι των δέκα εννέα Μονών του Αγίου Όρους, δεν θα πρέπει να ξεχνούν, ότι το Άγιον Όρος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι Φάροι είνε χρήσιμοι εάν και εφ΄ όσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκοπέλους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είνε μόνον άχρηστοι, αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονται και αυτοί εις σκοπέλους…

Η ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΘΕΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!… --- Τοῦ αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλὲ

«Σήμερον ὁ Θεοχώρητος Ναός, ἡ Θεοτόκος ἐν ναῷ Κυρίου προσάγεται, καὶ Ζαχαρίας ταύτην ὑποδέχεται. Σήμερον τὰ τῶν Ἁγίων Ἅγια ἀγάλλονται, καὶ ὁ χορὸς τῶν ἀγγέλων μυστικῶς πανηγυρίζει, μεθ᾽ ὧν καὶ ἡμεῖς ἑορτάζοντες σήμερον, σὺν τῷ Γαβριὴλ ἐκβοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος».

Ὡς παναρμόνιος οὐράνια Ἀρχαγγελικὴ ὑμνωδία ἀντηχοῦν στὶς πνευματικὲς ἀκοὲς τῶν ἑορταζόντων μυσταγωγουμένων ὀρθοδόξων πιστῶν, οἱ θεόφθογγοι ὑμνολογικοὶ λόγοι, τοῦ πνευματέμφορου ὑμνογράφου τῆς ἑορτῆς, ποὺ μυσταγωγοῦν καὶ ἀναβιβάζουν τὶς κατανυσσόμενες, καρδιές τους, στὰ νοητὰ λειτουργικὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς Θεομήτορος!… Γιατὶ ἡ Πάναγνος Θεόνυμφος Παρθένος, ἡ Θεόπαις Μαριὰμ ὡς τριετίζουσα δάμαλις καὶ «ὡς μυστικῶς νυμφευθεῖσα τῷ πνεύματι, τῷ Θεῷ καὶ Πατρί», εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ πανσέπτου ἱεροῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου προσάγεται καὶ ὁ Ζαχαρίας ἀγαλλόμενος θεοπρεπῶς Αὐτὴν ὑποδέχεται!… Σήμερον «ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, εἰσάγεται ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα τὴν ἐν Πνεύματι Θείῳ. Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος» (Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς).

Ἡ Ἐκκλησία ὡς μήτρα τῆς παλιγγενεσίας Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας ὡς προκύπτει ἀπό τά πρῶτα Συντάγματα --- Μητροπολίτου Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

To 2021 ἀποτελεῖ ἕνα ἐπετειακό ἔτος γιά τήν Πατρίδα μας, καθώς συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

Ἕνας ἐπετειακός ἑορτασμός πού μετατρέπει τή μνήμη σέ πολιτιστική καί πνευματική παρακαταθήκη, σέ νοηματοδοτοῦσα δύναμη τῆς ταυτότητας τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ μπροστά στά ἀμείλικτα ἐρωτήματα καί τά ἀνεπίλυτα προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου. Μέ τόν ἑορτασμό λοιπόν τῶν 200 χρόνων ἀπό τήν Ἐθνεγερσία, τό ξεκίνημα ἀλλά καί ὅλος ὁ Ἀγῶνας μετουσιώνεται σέ Νόημα ζωῆς γιά τό μέλλον τῆς Πατρίδας. «Πατρίδα νά θυμᾶσαι ἐσύ αὐτούς ὅπου, διά τήν τιμήν καί τήν λευτερίαν σου, δέν λογαρίασαν θάνατο καί βάσανα» ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης.

-----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

κ. Μεντζελόπουλε, οἱ βαρύγδουποι λόγοι σου ὑπέρ τῶν μεγάλων ἰδανικῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας προκαλοῦν πλέον θυμηδίαν εἰς τόν μέσον Ἕλληνα, ἐφόσον ἔχεις συμμαχήσει μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας, Βαρθολομαῖον, Ἱερώνυμον, Μητσοτάκην κ.ἄ., κηρύττεις τήν «ἐμβολιαστικήν» αἵρεσιν (βλ. καταγγελίας τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου), ὅπως καί τήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν, ὅτι ἡ αἱρετική καί σχισματική «ἱερά σύνοδος τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ταυτίζεται δῆθεν μέ τήν Ἐκκλησίαν καί προωθεῖς τόν διχασμόν, ταυτοχρόνως δέ εἶσαι οὐσιαστικῶς καί Οὐνίτης ἀπό 7-12-1965, ὅταν «ἤρθη» τό σχίσμα μέ τόν «πάπαν», καί βεβαίως συμπλέεις μέ τό Ἑορτολογικόν καί τό Οὐκρανικόν σχίσμα! Κόψε τήν πλᾶκα, λοιπόν!

Μόνον όταν γνωρίσουμε τον εαυτόν μας, μπορούμε να πενθήσουμε γι΄ αυτόν.

Ο Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός περιγράφοντας την μεγάλη αξία της νυκτερινής προσευχής, λέγει ότι η ηθική πράξη κατορθούται όταν ο άνθρωπος μελετά τα έργα της ημέρας, όταν μελετά τα ολισθήματα που έγιναν «εις την σύγχυσιν της ημέρας», ίνα τις λάβη αίσθησιν δια της ησυχίας της νυκτός και δυνηθή πενθείν, εφ΄ οις ήμαρτε. Μόνον όταν γνωρίσουμε τον εαυτόν μας, μπορούμε να πενθήσουμε γι΄ αυτόν.

Σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅλο καί πιό ἀποτρόπαια ---- Νεκτάριος Δαπέργολας, Δρ. Ιστορίας Παν. Θράκης

Σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅλο καί πιό ἀποτρόπαια. Ἀκούσαμε λοιπόν πρό ὁλίγου καιροῦ γιά κάποιον ἱερέα σέ ναό τῆς Πλάκας, πού τέλεσε βάφτιση παιδιοῦ δύο ἀνδρῶν πού συζοῦν μέ σύμφωνο συμβίωσης (τό ποῦ τό βρῆκαν τό παιδί ἐννοεῖται πώς δέν τό ἀναρωτηθήκαμε κἄν – στή νεοεποχίτικη ἑλληνέζικη χωματερή τοῦ Τσίπρα καί τοῦ Κούλη ἐξάλλου ζοῦμε). Διαβάσαμε ὅμως μετά (στό ἐξαιρετικό ἰστολόγιο «Τάς Θύρας») ὅτι δέν τό βάφτισε μόνο (παρέα καί μέ κάποιον π.Βασίλειο), ἀλλά ἔδωσε καί εὐχές στούς εὐτυχεῖς «γονεῖς» (Θεέ μου ἥμαρτον) μέ τά ἐξῆς ἀπίστευτα: «οἱ γονεῖς νά εἴσαστε πάντα ἐρωτευμένοι καί τό παιδί θά βλέπει αὐτήν τήν ἀγάπη πού θά ἔχετε μεταξύ σας, αὐτήν θά ἀναζητήσει ὅταν φύγει ἀπό ἐσᾶς καί θά ἀναζητᾶ πάντα στή ζωή του»!!! Ταυτόχρονα συνειδητοποιήσαμε ὅτι ὁ λεγάμενος δεν εἶναι κάποιος ἄσημος και…χτεσινός, ἀλλά ὁ γνωστός Ἀλέξανδρος Καριώτογλου, το ἔκπαλαι γνωστός για τή σχέση του μέ τήν πλανεμένη (ψευτο)νεορθόδοξη παρέα τῶν Ράμφων, τῶν Γιανναράδων, τῶν Φάρων καί τῆς μεταπατερικά ἐπηρμένης «Σύναξης». Ὁ ὁποῖος ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων χειροτονήθηκε καί ἱερέας καί (προφανῶς) ἀνέλαβε νά ἐφαρμόσει κάποιες ἀπό τίς…καινοτόμες ἰδέες του στήν ἐνορία πού (κρίμασιν οἶς Κύριος οἶδεν) τοποθετήθηκε.

Reading from the Synaxarion:

Obadiah the Prophet

The Divine Scriptures do not tell us with any certainty when the Prophet Obadiah lived nor what was his homeland. Thus, some say that he is that Obadiah who was Ahab's steward, who, because of Jezebel's wrath, hid one hundred prophets in a cave and fed them with bread and water (III Kings 18:4), and that he later became a disciple of Elias the Prophet about 903 B.C. But others surmise from the words of the same prophetical book that he is somewhat later than Joel (celebrated on Oct. 19). He is also called Obdiu, or Abdiu, or Obadiah; his name means "servant of God." His book of prophecy, which consists of only one chapter, is ranked fourth among the minor Prophets.