Θ' Ωδή Εισοδίων Θεοτόκου "Άγγελοι την Είσοδον της Πανάγνου..."

 

Τη ΚΑ΄ (21η) Νοεμβρίου, η εν τω Ναώ Είσοδος της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.

Η Είσοδος της Κυρίας Θεοτόκου εις τον νομικόν ναόν επροξένησεν εις τους Ορθοδόξους Χριστιανούς εορτήν θαυμαστήν και παγκόσμιον, επειδή εγένετο αύτη με παράδοξον τρόπον και ήτο προοίμιον του μεγίστου και φρικτού Μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου, το οποίον δια της Θεοτόκου έμελλε να γίνη εις τον κόσμον. Έλαβε δε την αφορμήν η εορτή των Εισοδίων από την εξής υπόθεσιν: Η παναοίδιμος Άννα, επειδή όλην σχεδόν την ζωήν της διήλθε στείρα, χωρίς να γεννήση παιδίον, παρεκάλει τον Δεσπότην της φύσεως μετά του συζύγου της Ιωακείμ να χαρίση εις αυτούς τέκνον, και αν επιτύχωσι του ποθουμένου, ευθύς να αφιερώσωσιν αυτό εις τον Θεόν. Όθεν εγέννησεν η Άννα παραδόξως την πρόξενον γενομένην της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγήν και φιλίωσιν του Θεού μετά των ανθρώπων, την αιτίαν της αναπλάσεως του πεσόντος Αδάμ και της τούτου εγέρσεως και θεώσεως· Αυτήν, λέγω, την Πανυπέραγνον και Δέσποινα Θεοτόκον Μαρίαν.

Η Παράδοση είναι οδηγός

Πράξη και θεωρία συνδέονται άρρηκτα μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση. Για τον λόγο αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας κάθε προσπάθεια αλλοιώσεως του περιεχομένου της Ορθόδοξης θεολογίας, από τους διαφόρους αιρετικούς την είδαν προσπάθεια αλλοιώσεως και παραχαράξεως της πνευματικής εμπειρίας και ζωής της Εκκλησίας. Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία, αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι Πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την Παράδοση. Η Παράδοση λοιπόν είναι οδηγός.

Γνωστὸς ἢ ἄγνωστος ὁ Θεός; -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἡ πανανθρώπινη ἱστορία δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρά µιά ἐναγώνια ἀναζήτηση τοῦ «Ἀγνώστου Θεοῦ». Βαθιά στήν κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι στηµένος κι ἕνας βωµός µέ µιά ἄγραφη ἐπιγραφή: «Ἀγνώστῳ Θεῷ». Ἄγνωστος καί ἀκαθόριστος ὁ Θεός, µά αἰώνια, ἀναλλοίωτη καί ἀσίγαστη πραγµατικότητα. Στό θέµα Θεός - ἄν ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει - δέ χωρᾶνε πειράµατα καί µαθηµατικοί ὑπολογισµοί καί ἀποδείξεις. «Οὐ γάρ µετρεῖται φύσει τό ὑπέρ φύσιν» (Μάξιµος ὁ Ὁµολογητής). Τό ἄϋλο δέν ὑλοποιεῖται, οὔτε τό Πνεῦµα σταθµίζεται, ἀλλ᾽ οὔτε τό ἀπρόσιτο δέχεται, ἤ ἀνέχεται πειράµατα. «Οὐ χωρεῖ τό µυστήριον ἔρευναν».

Reading from the Synaxarion:

Gregory the Righteous of Decapolis

Saint Gregory who was from Irenopolis of the Decapolis of Asia Minor, was the son of Sergius and Mary. He became a monk as a young man, and after struggling for many years in virtue and prayer under obedience to a wise spiritual father, he was informed by revelation that it was the will of God for him to live, like the Patriarch Abraham, with no certain dwelling, moving from place to place. His journeyings took him to Ephesus, Constantinople, Corinth, Rome, Sicily, Thessalonica, and again to Constantinople, where, after many labours in defence of Orthodoxy against Iconoclasm, he reposed in peace in the first half of the ninth century. He had two disciples, one of whom was Saint Joseph the Hymnographer (see Apr. 3), who wrote the Menaion service for Saint Gregory, his father in Christ.

ΟΙ ΧΛΙΑΡΟΙ (Απ. γ΄ 14 – 22) --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Α΄ Η αρρώστια θερμόμετρο πνεύματος                                            

Κύριο δείγμα υγείας του ανθρωπίνου οργανισμού είναι η καλή θερμοκρασία του σώματος. Και βασικό στοιχείο υγείας πνευματικής του χριστιανού είναι ο ζήλος της πίστεως. Όταν η πίστη χάνει την θερμότητά της και ο ζήλος ατονεί, τότε ο πιστός δεν μπορεί να περπατά τον δρόμο των εντολών του Θεού, δεν μπορεί να χαίρεται τα δώρα της αγάπης του ούτε καν όρθιος να στέκεται κοντά του. Και το πιο φοβερό είναι ότι δεν αντιλαμβάνεται το επικίνδυνο της καταστάσεώς του. Αλάνθαστο και αιώνιο θερμόμετρο, για να θερμομετρούμε τον ζήλο μας και να ελέγχουμε την πνευματική μας υγεία, μας έχει δώσει ο Κύριος τον θεόπνευστο λόγο του. Και μέσα στην Καινή Διαθήκη έχει καταχωρίσει μία γνωμάτευση για τα παιδιά του με την χλιαρή πίστη, στην οποία περιγράφει τα συμπτώματα, αλλά δίνει και την θεραπεία της αρρώστιας. Είναι η προς Λαοδικείς επιστολή της Αποκαλύψεως (3, 14 – 22). 

To δικτατορικό διάγγελμα της 18ης Νοεμβρίου 2021: Προπαγανδιστικό σεμινάριο προώθησης του υγειοναζισμού -- Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Ένα ακόμη άθλιο σόου προπαγάνδας παίχτηκε χθες στα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων από τον δικτάτορα της Ελλάδας, ο οποίος ξεροκατάπινε κάθε τρεις και λίγο.

Μίλησε για έξαρση του τέταρτου κύματος και όχι για πέμπτο κύμα, όπως προφήτευαν οι χαρτορίχτρες και οι τσιγγάνες του προπαγανδιστικού μηχανισμού του.

Με βάση ποια επιστημονικά κριτήρια ορίζεται η έξαρση ενός κύματος και με βάση ποια η είσοδος σε ένα αυτοτελές, νέο κύμα;

Σε τι διαφέρει ένα πέμπτο κύμα από την έξαρση ενός ήδη υπάρχοντος κύματος;

Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, και προπάντων για να δικαιολογήσει τη συνέχιση της πανδημίας το τέλος της οποίας ευαγγελιζόταν με τον €μβολιασμό, επικαλέσθηκε τη μετάλλαξη Δέλτα, που υποτίθεται ότι επιβράδυνε τον επίλογο του κορωνοϊού. Επίλογο για τον οποίο μας μιλούσε πριν από μήνες με βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση.

Ἐγκώμιον εἰς τὴν Παναγίαν Θεοτόκον -- Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἐπιφανίου Κύπρου

Τὰς ἐκλαμπούσας μαρμαρυγὰς τῆς Θεοτόκου ἀκτῖνας φοβερὰς καὶ ἀκαταλήπτους δυνάμεις, οὐρανοῦ καὶ γῆς οἰκουμένης μυστήριον, θαῦμα, ἱλαστήριον φράσας ὁ τάλας ἐγώ, εἰς ἀκριβεστέραν ἔννοιαν ὁ τῆς καρδίας μου ἔνδον σκιρτήσας λογισμὸς βαθείας μνήμης, καὶ ὑψηλοτάτης θεωρίας πειρώμενος φέρειν τὸ θαῦμα, τρόμος καὶ φόβος πολὺς καὶ δεινὸς συνέσχε με, ὦ ἀγαπητοί. Ἡ γὰρ μνήμη τῆς φρικτῆς θεωρίας, ἔντρομον τὴν ψυχήν μου, καὶ φρικώδη τὴν καρδίαν ἐνέγκασα οὐ μετρίως ἐτιμώρησεν, ἀλλὰ δυνατῶς ἐβασάνισεν. Ἐπιπλήττει γάρ μου τὸν νοῦν, τῆς μεγίστης θεωρίας ἡ μνήμη, ὡς ἀκαταλήπτου μυστηρίου, τὸ λέγειν οὐκ ἰσχύουσα. Τίς γὰρ ἱκανὸς τοιοῦτο φρᾶσαι μυστήριον; ποῖον δὲ φθέγξασθαι στόμα, ἢ ποία γλῶσσα λαλήσει, Λέληθεν, εἰπεῖν οὐκ ἰσχύει. Νῦν δὲ τολμήσω περὶ τῆς μόνης Θεοτόκου καθ᾿ ὃ καταλαμβάνω· καὶ πάλιν φοβοῦμαι. Οὐκ ἔχω γλῶτταν ἀξίως εἰπεῖν τὰ λίαν μεγάλα. Ἰσχνόφωνος γὰρ καὶ βραδύγλωσσος, καὶ οὐκ εὔλαλος ὑπάρχω, ἵν᾿ οὕτως εἴπω, περὶ τῆς μεγαλωνύμου καὶ ὁσίας καὶ ἀπειρογάμου καὶ θεοτόκου Μαρίας, μητρὸς τοῦ Κυρίου· περὶ ἧς οὐκ εὐμαρῶς ἀνθρώπων γλῶττα λαλήσει. Ἰσχνοφωνεῖ γὰρ πρὸς ταύτην, καὶ ὑποστέλλεται ἡ γλῶσσα, οὐκ ἀξίως ἔχουσα τὸ λέγειν. Αὕτη γὰρ καὶ τὰς τῶν οὐρανῶν δυνάμεις ἐξένισεν· ἐξέστησαν πάντες ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, ἀρχαὶ, ἐξουσίαι, θρόνοι, κυριότητες, τὰ χερουβεὶμ καὶ τὰ σεραφεὶμ καὶ πᾶσα στρατιὰ ἀγγέλων φόβῳ καὶ τρόμῳ δεινῷ συσχεθέντες. Ἐθεώρησαν γὰρ ἐπὶ γῆς ἐν αὐτῇ τὸν ἐν οὐρανοῖς, καὶ ἔφριττον. Ἔβλεπον τὴν Παρθένον, οὐρανὸν καὶ θρόνον, καὶ συνείχοντο φόβῳ, θεωροῦσαι τὸν ἄναρχον ἀπὸ θρόνου χερουβικοῦ εἰς μήτραν παρθενικὴν καθίσαντα.

Τη Κ΄ (20η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Δεκαπολίτου.

Γρηγόριος ο Όσιος Πατήρ ημών ο Δεκαπολίτης εγεννήθη κατά το δεύτερον ήμισυ του ογδόου αιώνος εις την Ειρηνούπολιν της εν Ισαυρία Δεκαπόλεως, εκ της οποίας έλαβε και την προσωνυμίαν Δεκαπολίτης· ο πατήρ αυτού ωνομάζετο Σέργιος, όστις ήτο αιχμάλωτος εις τα πάθη της σαρκός και δια την σωτηρίαν αυτού ουδόλως εφρόντιζεν, η δε μήτηρ αυτού, ονόματι Μαρία, ήτο ευσεβής, φιλόθεος και φιλότεκνος· όθεν έβαλε τον Γρηγόριον εις τα γράμματα και όταν επαιδεύθη ικανόν καιρόν και έμαθεν όσα του εφάνησαν χρειαζόμενα, εσύχναζεν εις την Εκκλησίαν με πολλήν ευλάβειαν και όσα λόγια ψυχωφελή και σωτήρια ήκουε τα εκαρπώνετο, ως γνωστικός και φρόνιμος· και υψώσας τον νουν και την διάνοιαν εις τα ουράνια, εμίσησε τελείως τα επίγεια και δεν έτρωγε ποσώς ηδονικά και εύμορφα βρώματα, αλλά ποταπά και άχρηστα και ταύτα όταν οι γονείς τον εβίαζον.

Όταν το φως αυτών σβεσθή….

Oι Ηγούμενοι των δέκα εννέα Μονών του Αγίου Όρους, δεν θα πρέπει να ξεχνούν, ότι το Άγιον Όρος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι Φάροι είνε χρήσιμοι εάν και εφ΄ όσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκοπέλους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είνε μόνον άχρηστοι, αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονται και αυτοί εις σκοπέλους…

Η ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΘΕΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!… --- Τοῦ αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλὲ

«Σήμερον ὁ Θεοχώρητος Ναός, ἡ Θεοτόκος ἐν ναῷ Κυρίου προσάγεται, καὶ Ζαχαρίας ταύτην ὑποδέχεται. Σήμερον τὰ τῶν Ἁγίων Ἅγια ἀγάλλονται, καὶ ὁ χορὸς τῶν ἀγγέλων μυστικῶς πανηγυρίζει, μεθ᾽ ὧν καὶ ἡμεῖς ἑορτάζοντες σήμερον, σὺν τῷ Γαβριὴλ ἐκβοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος».

Ὡς παναρμόνιος οὐράνια Ἀρχαγγελικὴ ὑμνωδία ἀντηχοῦν στὶς πνευματικὲς ἀκοὲς τῶν ἑορταζόντων μυσταγωγουμένων ὀρθοδόξων πιστῶν, οἱ θεόφθογγοι ὑμνολογικοὶ λόγοι, τοῦ πνευματέμφορου ὑμνογράφου τῆς ἑορτῆς, ποὺ μυσταγωγοῦν καὶ ἀναβιβάζουν τὶς κατανυσσόμενες, καρδιές τους, στὰ νοητὰ λειτουργικὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς Θεομήτορος!… Γιατὶ ἡ Πάναγνος Θεόνυμφος Παρθένος, ἡ Θεόπαις Μαριὰμ ὡς τριετίζουσα δάμαλις καὶ «ὡς μυστικῶς νυμφευθεῖσα τῷ πνεύματι, τῷ Θεῷ καὶ Πατρί», εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ πανσέπτου ἱεροῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου προσάγεται καὶ ὁ Ζαχαρίας ἀγαλλόμενος θεοπρεπῶς Αὐτὴν ὑποδέχεται!… Σήμερον «ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, εἰσάγεται ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα τὴν ἐν Πνεύματι Θείῳ. Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος» (Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς).

Ἡ Ἐκκλησία ὡς μήτρα τῆς παλιγγενεσίας Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας ὡς προκύπτει ἀπό τά πρῶτα Συντάγματα --- Μητροπολίτου Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

To 2021 ἀποτελεῖ ἕνα ἐπετειακό ἔτος γιά τήν Πατρίδα μας, καθώς συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

Ἕνας ἐπετειακός ἑορτασμός πού μετατρέπει τή μνήμη σέ πολιτιστική καί πνευματική παρακαταθήκη, σέ νοηματοδοτοῦσα δύναμη τῆς ταυτότητας τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ μπροστά στά ἀμείλικτα ἐρωτήματα καί τά ἀνεπίλυτα προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου. Μέ τόν ἑορτασμό λοιπόν τῶν 200 χρόνων ἀπό τήν Ἐθνεγερσία, τό ξεκίνημα ἀλλά καί ὅλος ὁ Ἀγῶνας μετουσιώνεται σέ Νόημα ζωῆς γιά τό μέλλον τῆς Πατρίδας. «Πατρίδα νά θυμᾶσαι ἐσύ αὐτούς ὅπου, διά τήν τιμήν καί τήν λευτερίαν σου, δέν λογαρίασαν θάνατο καί βάσανα» ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης.

-----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

κ. Μεντζελόπουλε, οἱ βαρύγδουποι λόγοι σου ὑπέρ τῶν μεγάλων ἰδανικῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας προκαλοῦν πλέον θυμηδίαν εἰς τόν μέσον Ἕλληνα, ἐφόσον ἔχεις συμμαχήσει μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας, Βαρθολομαῖον, Ἱερώνυμον, Μητσοτάκην κ.ἄ., κηρύττεις τήν «ἐμβολιαστικήν» αἵρεσιν (βλ. καταγγελίας τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου), ὅπως καί τήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν, ὅτι ἡ αἱρετική καί σχισματική «ἱερά σύνοδος τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ταυτίζεται δῆθεν μέ τήν Ἐκκλησίαν καί προωθεῖς τόν διχασμόν, ταυτοχρόνως δέ εἶσαι οὐσιαστικῶς καί Οὐνίτης ἀπό 7-12-1965, ὅταν «ἤρθη» τό σχίσμα μέ τόν «πάπαν», καί βεβαίως συμπλέεις μέ τό Ἑορτολογικόν καί τό Οὐκρανικόν σχίσμα! Κόψε τήν πλᾶκα, λοιπόν!

Μόνον όταν γνωρίσουμε τον εαυτόν μας, μπορούμε να πενθήσουμε γι΄ αυτόν.

Ο Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός περιγράφοντας την μεγάλη αξία της νυκτερινής προσευχής, λέγει ότι η ηθική πράξη κατορθούται όταν ο άνθρωπος μελετά τα έργα της ημέρας, όταν μελετά τα ολισθήματα που έγιναν «εις την σύγχυσιν της ημέρας», ίνα τις λάβη αίσθησιν δια της ησυχίας της νυκτός και δυνηθή πενθείν, εφ΄ οις ήμαρτε. Μόνον όταν γνωρίσουμε τον εαυτόν μας, μπορούμε να πενθήσουμε γι΄ αυτόν.

Σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅλο καί πιό ἀποτρόπαια ---- Νεκτάριος Δαπέργολας, Δρ. Ιστορίας Παν. Θράκης

Σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅλο καί πιό ἀποτρόπαια. Ἀκούσαμε λοιπόν πρό ὁλίγου καιροῦ γιά κάποιον ἱερέα σέ ναό τῆς Πλάκας, πού τέλεσε βάφτιση παιδιοῦ δύο ἀνδρῶν πού συζοῦν μέ σύμφωνο συμβίωσης (τό ποῦ τό βρῆκαν τό παιδί ἐννοεῖται πώς δέν τό ἀναρωτηθήκαμε κἄν – στή νεοεποχίτικη ἑλληνέζικη χωματερή τοῦ Τσίπρα καί τοῦ Κούλη ἐξάλλου ζοῦμε). Διαβάσαμε ὅμως μετά (στό ἐξαιρετικό ἰστολόγιο «Τάς Θύρας») ὅτι δέν τό βάφτισε μόνο (παρέα καί μέ κάποιον π.Βασίλειο), ἀλλά ἔδωσε καί εὐχές στούς εὐτυχεῖς «γονεῖς» (Θεέ μου ἥμαρτον) μέ τά ἐξῆς ἀπίστευτα: «οἱ γονεῖς νά εἴσαστε πάντα ἐρωτευμένοι καί τό παιδί θά βλέπει αὐτήν τήν ἀγάπη πού θά ἔχετε μεταξύ σας, αὐτήν θά ἀναζητήσει ὅταν φύγει ἀπό ἐσᾶς καί θά ἀναζητᾶ πάντα στή ζωή του»!!! Ταυτόχρονα συνειδητοποιήσαμε ὅτι ὁ λεγάμενος δεν εἶναι κάποιος ἄσημος και…χτεσινός, ἀλλά ὁ γνωστός Ἀλέξανδρος Καριώτογλου, το ἔκπαλαι γνωστός για τή σχέση του μέ τήν πλανεμένη (ψευτο)νεορθόδοξη παρέα τῶν Ράμφων, τῶν Γιανναράδων, τῶν Φάρων καί τῆς μεταπατερικά ἐπηρμένης «Σύναξης». Ὁ ὁποῖος ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων χειροτονήθηκε καί ἱερέας καί (προφανῶς) ἀνέλαβε νά ἐφαρμόσει κάποιες ἀπό τίς…καινοτόμες ἰδέες του στήν ἐνορία πού (κρίμασιν οἶς Κύριος οἶδεν) τοποθετήθηκε.

Reading from the Synaxarion:

Obadiah the Prophet

The Divine Scriptures do not tell us with any certainty when the Prophet Obadiah lived nor what was his homeland. Thus, some say that he is that Obadiah who was Ahab's steward, who, because of Jezebel's wrath, hid one hundred prophets in a cave and fed them with bread and water (III Kings 18:4), and that he later became a disciple of Elias the Prophet about 903 B.C. But others surmise from the words of the same prophetical book that he is somewhat later than Joel (celebrated on Oct. 19). He is also called Obdiu, or Abdiu, or Obadiah; his name means "servant of God." His book of prophecy, which consists of only one chapter, is ranked fourth among the minor Prophets.

Λόγος Πανηγυρικός εις τα Εισόδια της Θεοτόκου -- Ηλία Μηνιάτη Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων (1669-1714)

«Και είδον, και ιδού πλήρης δόξης ο Οίκος   Κυρίου». (Ιεζεκ. Κεφ. μα')

Ιδού η μεγαλύτερα θυσία, όπου να έγεινε προς τον Θεόν, αφού εκτίσθη ο κόσμος. Μαρία, η αειπάρθενος κόρη, εις την ηλικίαν τριών χρόνων προσφέρεται να αφιερωθή προς τον Κτίστην, εις τον ναόν της Ιερουσαλήμ. Καθώς δεν εστάθη άλλο ένα τελειότερον πράγμα, έτσι δεν εστάθη άλλη μία τιμιωτέρα προσφορά και εις τον Θεόν πλέον ευπρόσδεκτος. Όθεν, όταν εγώ με ευλαβητικήν θεωρίαν στοχάζομαι την σεβάσμιον ταύτην είσοδον, φαίνεται μοι να βλέπω ένδοξον αληθινά και λαμπράν πανήγυριν εδώ κάτω εις την γην, μέσα εις την αγίαν πόλιν άλλ' όμως και άλλην ενδοξοτέραν και λαμπροτέραν φαντάζομαι εκεί επάνω εις τον ουρανόν, μέσα εις τον παράδεισον. Βλέπω εδώ να προπορεύωνται λαμπαδηφόροι παρθένοι, πανηγυρίζουσαι χαρμασύνως την αειπάρθενον και εκεί αστραπομόρφων αγγέλων ταξιαρχίαι να χορεύουσιν, υμνολόγουσαι φαιδρώς την εν σώματι καθαρωτέραν των Ασωμάτων.

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΑΓΙΑ, Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΜΩΜΟΣ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΕΙΚΟΙΖΕΤΑΙ

Ει δέ και των παλαιών αγίων «ουκ ην άξιος ο κόσμος» κατά τον απόστολον, πως αν ταύτης ην επάξιος, της και των κατ΄ ουρανόν αγίων υπερτέρας;  Αμέλει σύνες και τούτω της Παρθένου την υπεροχήν όση· εκείνοις μεν γαρ φεύγουσι την μετ΄ ανθρώπων δίαιταν, ως ο αυτός φησιν, «όρη και ερημίαι και οπαί της γης», ταύτη δε τα άγια των αγίων ενδιαίτημα εδόθη, οις εμφιλοχωρείν η Πάναγνος ανείται, μήπω μηδ΄ εις ηλικίαν παραγγείλασα παίδων, ει και των εις φρονούσαν αφιγμένων εμφρονεστέρα ούσα έδειξε.

Δοτή γαρ ούσα παρά Θεού και Θεώ προ γενέσεως αύτη (πως δ΄ ουκ έμελλεν η και προ των αιώνων εις κατοικητήριον προωρισμένη του των αιώνων ποιητού;)· δοτή τοίνυν ούσα Θεώ και καρπός ευχής και δικαίων αιτήσεως (ω προσευχής εκείνης πτερών! ω παρρησίας, ην εύρε προς Κύριον! ω καρδιών εκείνων επί τοσούτον ασπίλων, ως τοιαύτην προσευχήν αναπέμψαι, προς τοσούτον φθάνουσαν και τοσούτον ανύουσαν!).

(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς).

Τη ΙΘ΄ (19η) Νοεμβρίου μνήμη του Αγίου Προφήτου ΑΒΔΙΟΥ.

Αβδιού ο Προφήτης κατήγετο από την Συχέμ, εκ του αγρού Βαθαχαράμ, ήτο δε προ της Χριστού γεννήσεως έτει ω΄ (800). Το όνομά του ερμηνεύεται εις την Ελληνικήν γλώσσαν δούλος Κυρίου ή εξομολογούμενος. Ούτος υπηρέτει πρότερον εις τον βασιλέα της Σαμαρείας Αχαάβ και έπειτα εις τον βασιλέα Οχοζίαν, ότε απέστειλεν Οχαζίας προς τον ένδοξον και μέγαν Προφήτην Ηλίαν τους δύο πεντηκοντάρχους, όπως είπωσιν εις αυτόν να καταβή από το όρος και να υπάγη εις τον βασιλέα, οίτινες δια προσευχής του Προφήτου κατεκάησαν ομού με τους εκατόν ανθρώπους των, πεσόντος πυρός ουρανόθεν και κατακαύσαντος αυτούς· τρίτον δε πεντηκόνταρχον απέστειλε τούτον τον Προφήτην Αβδιού ο ίδιος Οχαζίας, ίνα προσκαλέση τον Ηλίαν και να τον φέρη εις τον βασιλέα.

Ἱστορία δέν εἶναι πάντοτε αὐτό πού συμβαίνει μπροστά μας -- Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ὅταν ὁ λαός εἶναι στήν πραγματικότητα κομπάρσος τῶν ἐξελίξεων, καί ὄχι ὁ πρωταγωνιστής

ΤO ΕΧΩ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ πολλές φορές σκαλίζοντας ἱστορίες ἀπό τό πρόσφατο παρελθόν τῆς νεώτερης πολιτικῆς μας ἱστορίας: Συμβαίνει πάντοτε αὐτό πού βλέπουμε; Αὐτό πού νομίζουμε; Ἰσχύει ἀενάως αὐτό πού ἀποτυπώθηκε στάς δέλτους τήν στιγμή πού συνέβαινε; Ἤ μήπως καμμιά φορά ἡ ἱστορία εἶναι τελικῶς ἡ ἐκδοχή μέρους ἤ τοῦ ὅλου τῆς πραγματικότητας μέ βάση τούς τρέχοντες γεωπολιτικούς ἤ καί ἰδεολογικούς συσχετισμούς; Τό ἔχω ἀναρωτηθεῖ ὅταν διαβάζοντας τό βιβλίο τοῦ Plokhy γιά τό «Τίμημα τῆς Εἰρήνης» ἀνακάλυψα ὅτι ὁ Στάλιν εἶχε συμφωνήσει νά ἐκχωρήσει τήν Ἑλλάδα στήν σφαῖρα ἐπιρροῆς τοῦ Τσῶρτσιλ καί νά προδώσει τούς συντρόφους του στό βουνό ὅταν ὁ Δημοκρατικός Στρατός τῶν κομμουνιστῶν πάλευε νά καταλάβει τήν ἐξουσία στήν Βόρειο Ἑλλάδα. Ἀναμένοντας ματαίως τόν …Μόσκοβο.

Ὁ μόνος Ὀρθόδοξος τρόπος ἀντιδράσεως πρός τήν αἵρεσιν --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ὑπάρχει μεγάλη σύγχυσις γύρω ἀπό τούς ὅρους «διακοπή μνημοσύνου», «διακοπή κοινωνίας» καί «ἀποτείχισις». Πολλοί νομίζουν ἐσφαλμένως ὅτι καί οἱ τρεῖς αὐτοί ὅροι σημαίνουν τό ἴδιο πρᾶγμα. Ὁ πρῶτος ὅρος σημαίνει διακοπή μνημοσύνου τοῦ τοπικοῦ «ἐπισκόπου» καί ὑπονοεῖ ὅτι ὑπάρχει κοινωνία μέ ἄλλους «ἐπισκόπους» πού κοινωνοῦν μέ τόν τοπικόν «ἐπίσκοπον» ἤ μέ τόν ἐπίσης αἱρετικόν «πατριάρχην», ὁπότε πρόκειται γιά «μιά τρύπα στό γυαλό», κατά τό δή λεγόμενον. Ὅσοι τό κάμνουν αὐτό ἐμπαίζουν Θεόν καί ἀνθρώπους. Ὁ δεύτερος ὅρος («διακοπή κοινωνίας») εἶναι ταυτόσημος μέ τόν τρίτον («ἀποτείχισις») καί σημαίνει ἄμεσον καί ἔμμεσον διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ ὅλους τούς αἱρετικούς «ἐπισκόπους». Αὐτός εἶναι ὁ μόνος Ὀρθόδοξος τρόπος ἀντιδράσεως πρός τήν αἵρεσιν.

ΕΝ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΥΠΑΡΧΟΥΝ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν συναίσθηση τῆς ἱερῆς τους ἀποστολῆς καί, ὅταν βρίσκονται ἐκτὸς Ἱ. Ναοῦ, ἐκδηλώνονται ὅπως ὅλοι οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι.Ὅταν δὲν βγάζουν παντελῶς τὰ ράσα τους, φοροῦν μόνο τὸ ἀντερί, ποὺ συνήθως εἶναι χρώματος μπλὲ ἢ γκρί, μὲ κόκκινες φόδρες καὶ λάστιχα στὴ μέση. Ἡ γενειάδα τους δὲν ξεπερνᾶ στὸ μῆκος τὸ ἕνα ἑκατοστό, ἐνῶ τὰ δάχτυλά τους καὶ τὰ μουστάκια τους εἶναι κιτρινισμένα ἀπὸ τὸ τσιγάρο. Ἡ ὅλη τους ἐμφάνιση ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους κενότητα. Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τοὺς κληρικοὺς τῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας.

Reading from the Synaxarion:

Holy Martyr Romanus

Saint Romanus, who was from Antioch, lived during the reign of Maximian. He presented himself before Asclepiades the Eparch, and rebuked him, saying, "The idols are not gods; even a little child could tell you that." Then the Saint asked that a child be brought in from the market, that he might be the judge of the matter at hand. Therefore, when the child was asked, "Which God must we worship?" he replied, "Christ." The child was beaten mercilessly and beheaded at the command of the tyrant. As for Saint Romanus, his tongue was cut out, and then he was cast into prison, where he was strangled in the year 305.