Reading from the Synaxarion:

 John the Merciful, Patriarch of Alexandria

Saint John was born in 555 on the island of Cyprus in the city of Amathus; his father, Epiphanius, was a ruler of Cyprus. The Saint was consecrated Archbishop of Alexandria in 608. A man of exemplary uprightness, in his zeal for Orthodoxy he strove mightily to fight the many heresies among the Christians in Egypt; but above all, he was famous for his singular generosity, humility, and sympathy towards all, especially the poor. His mercy was so great that the report of it reached the Persian invaders of Jerusalem, who desired to see him because of it. Saint John reposed in 619, at the age of sixty-four.

Εἰς τὴν Λέσβον ὁ Πάπας καὶ οἱ ἄλλοι ἄθεοι. Ὅλοι κερδίζουν, χαµένη ἡ Ὀρθοδοξία -- Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁµότιµος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.

1ον

1. Πνευµατικὸς ξεσηκωµὸς ἐναντίον τοῦ πάπα τὸ 2001 ∆ὲν µᾶς ἔφταναν τὰ ἄλλα πνευµατικὰ φαρµάκια καὶ δηλητήρια, µὲ τὰ ὁποῖα µᾶς πότισαν καὶ µᾶς ποτίζουν οἱ πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί µας ἡγέτες· µᾶς ἔλειπε ὁ πάπας, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν δόση καὶ νὰ αὐξήσει τὴν στενοχώρια καὶ τὴν θλίψη µας. Ἤθελαν νὰ βεβαιωθοῦν οἱ δικοί µας ἄθεοι, ὅσοι περιλαµβάνονται µέσα στὸν ὅρο αὐτὸ κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαµᾶ, ἂν µετὰ ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν πρώτη ἐπίσκεψη πάπα στὴν Ἑλλάδα, τὸν Μάϊο τοῦ 2001, ἐξακολουθοῦν οἱ Ἕλληνες νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ ἀντιπαπικὸ φρόνηµα, ὅπως φάνηκε τότε. Ἦταν τέτοιος ὁ πνευµατικὸς ξεσηκωµὸς γιὰ τὴν λανθασµένη ἀπόφαση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐκ µέρους πολλῶν ἀρχιερέων, τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πλήθους µοναστηριῶν ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀνδρικῶν καὶ γυναικείων, πανεπιστη- µιακῶν, σωµατείων καὶ χιλιάδων λαοῦ ποὺ πλαισίωσαν ὅλες τὶς ἀντιπαπικὲς ἐκδηλώσεις, ὁµιλίες, ἀγρυπνίες, συγκεντρώσεις, ὥστε στὴν κυριολεξία, ὅταν δυστυχῶς ἦλθε ὁ πάπας, τὸν ἔκρυψαν στὰ συνοδικὰ καὶ ἀρχιεπισκοπικὰ µέγαρα, φοβούµενοι τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἤµασταν ἡ µόνη Ὀρθόδοξη χώρα ἀπὸ ὅσες ἐπισκέφθηκε ὁ πάπας, ποὺ δὲν ἔγινε δηµόσια ἐµφάνιση τοῦ ποντίφηκα, καὶ παντοῦ ὅπου χρειάσθηκε νὰ κινηθεῖ, αὐτὸ ἔγινε µὲ τὴν συνοδεία ἰσχυρῆς ἀστυνοµικῆς δύναµης. Γράψαµε τότε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ πάπα, γιατὶ ὅσοι ἐπίσκοποι τὸν δέχθηκαν δὲν ἐκπροσωποῦσαν τὴν Ἐκκλησία· δὲν ἦσαν µὲ τὸ Ἀρνίο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀλλὰ µὲ τὸ Θηρίο, δὲν ἦσαν µὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ µὲ τὸν Ἀντίχριστο1 .

Η ΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΡΑ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ -- Αθωνικά άνθη

«… ούτω γινόμεθα ναός Θεού, όταν μη φροντίσι γηϊναις το συνεχές της μνήμης διακόπτηται… αλλά πάντα αποφυγών ο φιλόθεος επί τον Θεόν αναχωρή» Μ. Βασίλειος.

Η Ησυχία δεν αποτελεί διακοσμητικόν τι πλαίσιον της προσευχής. Είναι το αναγκαίον περιβάλλον της. Εν τοις θορύβοις «το μοναδικόν του νου, καθ’ ο συνίσταται ο εντός και όντως Μοναχός, δυαδικόν, έστι δ’ ότε και πολυσχιδές, καθίσταται». Η διάσπασις του ενιαίου της ψυχής καθιστά αδύνατον την αληθή προσευχήν. Διασπάται το «μοναδικόν» του νου εις «δυαδικόν» ή και «πολυσχιδές» εκ των συνομιλιών και από αυτής της θέας των ανθρώπων. Εν αναλύσει, και αυτή η προσδοκία ελεύσεώς τινος προκαλεί σύγχυσιν. Αλλά και γράφων ο Ησυχαστής προς τινα, έστω και πνευματικά, πάλιν δεν δύναται ν’ αποφύγη την περισπώσαν τον νουν μέριμναν. Και αν μεν πρόκειται περί προκοψάντων εις τας αρετάς και δια της αγάπης ενωθέντων μετά του Θεού, η ζημιά είναι μικρά, διότι αίρεται μόνον η άμεσος και ειλικρινής μυστική ένωσις.

ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ~ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ

 

Τη ΙΒ΄ (12η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας του Ελεήμονος.

Ιωάννης ο εν Αγίοις πατήρ ημών Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας ο Ελεήμων εγεννήθη εν έτει φνε΄ (555) εις την νήσον Κύπρον, εις την οποίαν και ανετράφη ως περ φυτόν ευθαλές και εστολισμένον δια της αρετής. Ο πατήρ αυτού ήτο ενάρετος άνθρωπος και επιφανής, Επιφάνιος το όνομα, όστις δια τας αρετάς του έγινεν έπαρχος εις την αυτήν νήσον. Η δε γυνή αυτού Κοσμία πρεπόντως είχε και το σωματικόν κάλλος ομού με την ψυχικήν ωραιότητα, και ωμοίαζεν εις τας αρετάς του ανδρός της. Έχων λοιπόν ο Ιωάννης τοιούτους γεννήτορας δεν παρήλλαξεν από αυτούς, αλλά μάλλον εσπούδαζε να τους στολίση με τας πράξεις περισσότερον, δια να γνωρίζεται από τον καρπόν το δένδρον και όχι απ’ εκείνο ο καρπός να στολίζεται, αλλά μάλιστα δια το παιδίον ο πατήρ να σεμνύνεται. Αφού δε έφθασεν ο Άγιος εις μέτρον ηλικίας και επαιδεύθη καλώς τα ιερά γράμματα, τον ενύμφευσαν οι γονείς του παρά την θέλησίν του και δια να μη γίνη των γονέων παρήκοος επήρε γυναίκα και διήγε με σωφροσύνην και εγκράτειαν. Αναγκαζόμενος δε υπό των συγγενών, εγέννησε και παιδία, τα οποία μετ’ ολίγον ετελεύτησαν άωρα, ομοίως και η γυνή αυτού απήλθε προς Κύριον, ο δε Ιωάννης, ως ευγνώμων ψυχή, ηυχαρίστησε πολλά και εδόξασε τον Θεόν, όστις και τα έδωκε και τα έλαβεν.

Vladimir Zelenko καί τό απατηλό αφήγημα μιάς σύγχρονης παγκόσμιας δυστοπίας -- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 https://kyprianoscy.blogspot.com/2021/11/vladimir-zelenko.html

 

 

Βλέπε σημειώσεις 1, 2, 3 (*)

Τό νά ζεί κανείς μέσα σέ ένα παγκόσμιο δυστοπικό περιβάλλον, όπως αυτό στό οποίο ζούμε όλοι σήμερα, σημαίνει ότι έχει εμπεδώσε, έχει κάνει κτήμα του, ένα ψευδές καί απατηλό θεωρητικό αφήγημα. Δηλαδή, μιά εντελώς ψευδή θεωρία. Καί ακριβώς, αυτή τήν ψευδή θεωρία έρχεται ο Ιατρός Vladimir Zelenko νά μάς αποκαλύψει, εν μέσω μεθοδευμένων διώξεων ή ακόμη κινδύνων καί αυτής τής ίδιας του τής ζωής : τού τολμητία Ιατρού Vladimir Zelenko. 

Αξιοσημείωτο ότι η εγχώρια θρησκευτική ηγεσία, πιστό αντίγραφο τής ιουδαϊκής - ραβινικής, αντιστρέφει τούς όρους αλήθεια - ψεύδος (π. Ιερόθεος Βλάχος) καί όποιος έχει τό θάρρος νά καταγγέλει τό ψευδές θεωρητικό αφήγημα τών ειδικά επιλεγμένων κατασκευαστών γνώμης ( : Opinion Makers), στιγματίζεται σάν φορέας τού ναζιστικού παρελθόντος !
Κατ΄ αυτό τόν τρόπο, μέ συμπαραστάτη καί συνεργό τήν ηγεσία τών θρησκευτικών εκπροσώπων, τό ψευδές πολιτικο-θεωρητικό αφήγημα τής δυστοπίας αποκαθιστά τό διάτρητο, πλέον, ήθος του : αυτό τής ελευθερίας καί τής δημοκρατίας. Η αλήθεια τίθεται στό περιθώριο ως αναπόδεικτη.

Καί ως υστερόγραφο, σημειώνω.
Ο γράφων, όσον αφορά στό θεωρητικό «αφήγημα» πίστεως, μπορεί νά έχει σημαντικές διαφορές - θά τίς χαρακτήριζα αγεφύρωτες - μέ τόν ιατρό (καί ραβίνο ;) Vladimir Zelenko. Ωστόσο, επειδή υπεραμύνεται μιάς παγκόσμιας αληθείας, θέτοντας μάλιστα σέ κίνδυνο τήν ίδια του τήν ζωή, συμπεριλαμβανομένης τής οικογενείας του, οφείλω νά τόν συγχαρώ. Τό εν αληθεία καί εν δικαιοσύνη Δίκαιο, συγκλίνουν σέ ένα Πρόσωπο, στόν αποκαλύφθέντα έναν Θεό : «6 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ. 7 εἰ ἐγνώκειτέ με, καὶ τὸν πατέρα μου ἐγνώκειτε ἄν· καὶ ἀπ' ἄρτι γινώσκετε αὐτὸν καὶ ἑωράκατε αὐτόν.» (Ιν. ιδ΄) 

Υστερόγραφο 2
Τό περίμενα αυτό που έκανε η συντεχνία τού Ιωσήφ Μένγκελε. Έκοψαν τό βίντεο που κατέθεσα στό ΓούΤούμπ. Φρόντισα όμως νά είμαι έτοιμος

(*) 1.

(*) 2.

(*) 3.

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                     

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;                                            

Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;          

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;     

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Ντοκουμέντο με τις προκλήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο – Συνόδευαν λέμβο με δεκάδες αλλοδαπούς!

 Με τη συνοδεία σκαφών τουρκικής Ακτοφυλακής, πνευστή λέμβος με δεκάδες αλλοδαπούς επιχείρησε, πρωινές ώρες σήμερα, να εισέλθει στα ελληνικά χωρικά ύδατα ανατολικά της Μυτιλήνης, όπως διαπιστώνεται από το οπτικοακουστικό υλικό που δημοσιεύθηκε σήμερα από το Αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος-Ελληνικής Ακτοφυλακής.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, από το εν λόγω υλικό καταδεικνύονται οι προσπάθειες των σκαφών της τουρκικής Ακτοφυλακής να κατευθύνουν με επικίνδυνους ελιγμούς τη λέμβο στα ελληνικά χωρικά ύδατα, προκειμένου να εισέλθει παρανόμως σε αυτά.

Η λέμβος δεν εισήλθε στα ελληνικά χωρικά ύδατα και οι επιβαίνοντές της περισυνελέγησαν τελικά από τις τουρκικές ακταιωρούς.

focusfm.gr  / "o.T."

Ἀκατανόητον θαῦμα!

 

Ἀκατανόητον θαῦμα, ἀνερμήνευτον ἄκουσμα, μυστηρίου θείου ἀποκεκρυμμένου φανέρωσις, ἀκαταμάχητος προστασία, ἀντίληψις κραταιά, ζωοδόχε πηγή, πέλαγος ἀνεξάντλητον τῶν θείων καὶ ἀπορρήτων χαρισμάτων καὶ δωρεῶν, ὕψος τῶν ἐπουρανίων καὶ ἀσωμάτων Δυνάμεων καὶ τῶν Σεραφεὶμ ὑψηλοτέρα, βάθος τῶν ἀποκρύφων νοημάτων τὸ ἀνεξερεύνητον, ἡ κοινὴ φιλοτιμία τῆς φύσεως, ἁπάντων τῶν καλῶν χορηγία, ἡ μετὰ τὴν Τριάδα πάντων τῶν ποιημάτων Δέσποινα, ἡ μετὰ τὸν Παράκλητον ἄλλος Παράκλητος, καὶ μετὰ τὸν μεσίτην Χριστὸν μεσίτρια τοῦ κόσμου παντός, τὸ ὄχημα ἡλίου τοῦ νοητοῦ, τὸ δοχεῖον τοῦ φωτὸς τοῦ ἀληθινοῦ τοῦ φωτίζοντος πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, ἡ φέρουσα ἐν ἀγκάλαις Τὸν τῷ ῥήματι τὰ πάντα φέροντα·

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

Reading from the Synaxarion:

Menas of Egypt

Saint Menas, who had Egypt as his fatherland, contested in Cotyaeion of Phrygia in 296 during the reign of Diocletian and Maximian. A soldier distinguished for his valour in war, he renounced his rank and withdrew to devote himself to ascetical struggles and prayer in the mountains. Filled with zeal and more than human courage, he presented himself in the midst of a pagan festival in Cotyaeion and declared himself to be a Christian. After terrible torments which he endured with astonishing courage, he was beheaded. His martyrium in Egypt became a place of universal pilgrimage; evidence of ancient journeys to his shrine have been found as far away as Ireland. The glory and refuge of the Christians of Egypt, he has been revealed to be a worker of great miracles and a swift defender for all who call on him with faith; besides all else, he is also invoked for help in finding lost objects.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πολλοί εὐσεβοφανεῖς ἐπικρίνουν ἐκείνους πού διαφωνοῦν μέ τούς μεγαλόσχημους οἰκουμενιστές, γιατί, λένε, δέν ταιριάζει οἱ μικροί καί ἀμαθεῖς νά μή δείχνουν τόν προσήκοντα σεβασμό σέ ἐξέχοντα πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας. Θεωροῦν ἀσέβεια ἕνας ἁπλός ἱερέας, ἕνας μοναχός ἤ ἕνας θεολόγος νά κρίνει τίς πράξεις τῶν Μητροπολιτῶν, τῶν Ἀρχιεπισκόπων καί τῶν Πατριαρχῶν. Μόνο νά ἐπαινεῖ ἐπιτρέπεται. Ποτέ νά διαφωνεῖ καί μάλιστα δημοσίως. Οἱ ἱερεῖς καί οἱ μοναχοί πρέπει νά εἶναι πειθήνια ὄργανα τῶν προϊσταμένων τους, τῶν «ἡγουμένων» τους. Νά καθησυχάζουν τή συνείδησή τους ἀποδεχόμενοι τό «ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες» καί ἄς ἀποδεικνύουν τά γεγονότα τό ἀντίθετο. Συνηθίζουν ἐπίσης οἱ ἀδελφοί αὐτοί νά χαρακτηρίζουν τούς ζηλωτές ὡς φανατικούς, στενόμυαλους, ἀδιάκριτους, ἀδιάλλακτους καί προβληματικούς. Γιά τούς πρωτεργάτες ὅμως κι ἔνοχους καμιά λέξη. Δέν θέλουν νά δυσαρεστήσουν τούς μεγάλους καί να χάσουν τήν εὔνοιά τους.

ΤΟ ΜΥΡΟΛΟΓΙ ΤΗΣ ΦΩΚΙΑΣ -- Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη

Κάτω ἀπὸ τὸν κρημνόν, ὁποὺ βρέχουν τὰ κύματα, ὅπου κατέρχεται τὸ μονοπάτι, τὸ ἀρχίζον ἀπὸ τὸν ἀνεμόμυλον τοῦ Μαμογιάννη, ὁποὺ ἀντικρύζει τὰ Μνημούρια, καὶ δυτικῶς, δίπλα εἰς τὴν χαμηλὴν προεξοχὴν τοῦ γιαλοῦ, τὴν ὁποίαν τὰ μαγκόπαιδα τοῦ χωρίου, ὁποὺ δὲν παύουν ἀπὸ πρωίας μέχρις ἑσπέρας, ὅλον τὸ θέρος, νὰ κολυμβοῦν ἐκεῖ τριγύρω, ὀνομάζουν τὸ Κοχύλι ―φαίνεται νὰ ἔχῃ τοιοῦτον σχῆμα― κατέβαινε τὸ βράδυ-βράδυ ἡ γρια-Λούκαινα, μία χαροκαμένη πτωχὴ γραῖα, κρατοῦσα ὑπὸ τὴν μασχάλην μίαν ἀβασταγήν, διὰ νὰ πλύνῃ τὰ μάλλινα σινδόνια της εἰς τὸ κῦμα τὸ ἁλμυρόν, εἶτα νὰ τὰ ξεγλυκάνῃ εἰς τὴν μικρὰν βρύσιν, τὸ Γλυφονέρι, ὁποὺ δακρύζει ἀπὸ τὸν βράχον τοῦ σχιστολίθου, καὶ χύνεται ἠρέμα εἰς τὰ κύματα. Κατέβαινε σιγὰ τὸν κατήφορον, τὸ μονοπάτι, καὶ μὲ ψίθυρον φωνὴν ἔμελπεν ἓν πένθιμον βαθὺ μυρολόγι, φέρουσα ἅμα τὴν παλάμην εἰς τὸ μέτωπόν της, διὰ νὰ σκεπάσῃ τὰ ὄμματα ἀπὸ τὸ θάμβος τοῦ ἡλίου, ὁποὺ ἐβασίλευεν εἰς τὸ βουνὸν ἀντικρύ, κ᾽ αἱ ἀκτῖνές του ἐθώπευον κατέναντί της τὸν μικρὸν περίβολον καὶ τὰ μνήματα τῶν νεκρῶν, πάλλευκα, ἀσβεστωμένα, λάμποντα εἰς τὰς τελευταίας του ἀκτῖνας.

Τη ΙΑ΄ (11η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ηγουμένου του Στουδίου του Ομολογητού.

Θεόδωρος ο Όσιος πατήρ ημών ο Στουδίτης ήτο από την ευδαίμονα και μεγαλόπολιν Κωνσταντινούπολιν, ήτιςκαι από άλλας πολλάς ευτυχίας και αγαθά διάφορα επαινείται και σεμνύνεται και μάλιστα ότι εις αυτήν εγεννήθησαν κατά διαφόρους χρόνους ενάρετοι και θαυμάσιοι άνθρωποι, και εξόχως ο επώνυμος ούτος των δωρεών του Θεού Θεόδωρος, τον οποίον ως δώρον Θεού αληθώς εγέννησε και ανέθρεψεν εις κοινήν των ανθρώπων ωφέλειαν και εις τον Θεόν αφιέρωσεν. Οι γονείς αυτού ήσαν πολύ ενάρετοι, Φωτεινός και Θεοκτίστη ονομαζόμενοι, και όντως σύμφωνος προς την επωνυμίαν ήτο και η εργασία και πράξις των, διότι εκείνος μεν έγινεν εις πολλούς θείου φωτός αίτιος, η δε Θεοκτίστη κτίσις Θεού και Πνεύματος οικητήριον εχρημάτισεν· ήσαν μεν λοιπόν και οι δύο από γένος επίσημον, εις δε την αρετήν επισημότατοι και έμειναν εις καιρούς τρεπτούς άτρεπτοι και δεν εγεύθησαν ουδαμώς της άλμης τα θολερά δόγματα.

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω Αγίω!

 

Καταγγελία της «Συμφωνίας» των Πρεσπών: Ακύρωση τώρα! --- Θεοφάνης Μαλκίδης, Δρ Παντείου Πανεπιστημίου

Τώρα που παραιτήθηκε ο Ζάεφ και ανέλαβαν οι εθνικιστές του VMRO οι οποίοι μιλούν για ακύρωση της «Συμφωνίας» των Πρεσπών, η Ελλάδα έχει έναν ακόμη – μαζί με άλλους 171 που είναι οι παραβιάσεις- το δικαίωμα να ακυρώσει/ καταργήσει τη Συμφωνία που απορρέει από το άρθρο 19 της Συμφωνίας και το άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης.

Η είδηση ότι στη γειτονική χώρα κανείς δεν σταμάτησε να αναφέρεται στη «Μακεδονία» και η ναυαρχίδα της προπαγάνδας των Σκοπίων, η αποκαλούμενη «Μακεδονική Ακαδημία Επιστημών» συνεχίζει και όπως και πολλά άλλα κρατικά και μη ιδρύματα, θεσμοί, ενώσεις κλπ να χρησιμοποιούν τον όρο «Μακεδονία» και «Μακεδονικό», συνάντησε και τη «γνωμοδότηση» του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Σκοπίων:

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΜΑΣ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Εἶναι τό σαράκι τοῦ σύγχρονου κόσμου. Ταλαιπωρεῖ μικρούς και μεγάλους. Τρυπώνει στήν καρδιά τοῦ ὑπερήλικα γέροντα, πού ταράσσεται μέ τήν κάθε μικροαδιαθεσία, ἀλλά καί τοῦ μικροῦ μαθητῆ, πού ἀναστατώνεται ἀπό τίς ἀλλαγές τῶν σχολικῶν προγραμμάτων, τοῦ φοιτητῆ, πού πιέζεται ἀπό την ἐντατική μελέτη, καί τοῦ νεαροῦ ἐπιστήμονα, πού μελαγχολεῖ με τόν περιορισμό τῶν προοπτικῶν να βρεῖ μιά θέση, γιά τήν ὁποία τόσα χρόνια μόχθησε. Κατατρύχει τον «πετυχημένο» ἐπιχειρηματία, πού τρέχει καί δέν φθάνει νά διεκπεραιώσει τίς πολλές ὑποθέσεις, να προλάβει τίς ἀλλαγές τοῦ χρηματιστηρίου, γιά νά ἐπενδύσει συμφερώτερα τά κεφάλαιά του, ἀλλά και τόν φτωχό μεροκαματιάρη καί τον ταλαίπωρο ἄνεργο, πού ἀντιμετωπίζουν σοβαρό τό πρόβλημα τοῦ ἐπιούσιου, τῆς στέγης καί τόσα ἄλλα. Ἐπίσημοι καί ἀφανεῖς, μορφωμένοι καί ἀγράμματοι, φτωχοί και πλούσιοι, εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι στήν ἀγωνιώδη μέριμνα, στό ἄγχος, πού σωστά χαρακτηρίσθηκε ὡς ἡ ἀσθένεια τοῦ αἰώνα μας. Σύγχρονος καθηγητής τῆς Ψυχιατρικῆς παρατηρεῖ· «Κάποτε οἱ ἄνθρωποι πήγαιναν στόν γιατρό μέ τό παράπονο τοῦ πόνου. Τώρα τό κεντρικό παράπονο εἶναι τό ἄγχος. Ἀπό δέ τίς συνταγές πού καθημερινά γράφονται ἀπ᾽ ὁποιονδήποτε γιατρό, ἕνα ποσοστό γύρω στό 60% ἀφορᾶ στό ἄγχος».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ

 

Τη ΙΑ΄ (11η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΜΗΝΑ, του εν τω Κοτυαείω.

Μηνάς ο θαυμαστός ούτος Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει 296, ων κατά την αρετήν περιβόητος και λάμπων ώσπερ ήλιος. Πατρίδα μεν είχε την Αίγυπτον, προγόνους δε και πατέρα είχεν ασεβείς κατά την θρησκείαν ειδωλολάτρας· και όμως από τοιούτους γονείς γεννηθείς ο Άγιος εχρημάτισε δούλος του Χριστού εκλεκτός. Αφού ανετράφη ο Άγιος και ήλθεν εις την ηλικίαν των ανδρών, απεγράφη εις την τάξιν των στρατιωτών, ευρισκόμενος εις τα βασιλικά στρατεύματα εις τα Νούμερα (στρατιωτικά τάγματα) τα ονομαζόμενα Ρουταλικά, υπό τον ηγεμόνα Αργυρίσκον, εν τω Κοτυαείω της Φρυγίας Σαλουταρίας, το οποίον τώρα τουρκιστί ονομάζεται Κιουτάϊ. Κατ’ εκείνον τον καιρόν ο ταξίαρχος Φιρμηλιανός, συνάξας τους στρατιώτας του επήγεν εις την Μπαρμπαρίαν δια να την φυλάττη, εν μέσω δε εκείνων των στρατιωτών ήτο, ως είπον, και ο Άγιος Μηνάς. Διέφερε δε ο Άγιος των άλλων στρατιωτών, όχι μόνον εις το ανάστημα του σώματος, εις την ωραιότητα και εις την ανδρείαν, αλλά και εις την φρόνησιν· δια τούτο ήτο και γνώριμος εις τους πολλούς και είχεν όνομα επαινετόν.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Δυστυχώς η πτώση των εκκλησιαστικών ταγών δεν φαίνεται να έχει πάτο! --- Γράφει ο αδελφός μας Σπυρίδων Στ. Αρναούτογλου

Όταν πριν ενάμιση χρόνο (Μάρτιος του 2020)  βλέπαμε την στάση, τον λόγο, την σταθερή πνευματική και ιατρική τοποθέτηση και παρουσία του π. Στυλιανού Καρπαθίου απέναντι στον τεράστιο διωγμό κατά της Ορθοδοξίας που μόλις ξεκινούσε στην Ελλάδα με αφορμή τα μέτρα κλεισίματος των Ναών και στην ουσία πλήρους απαγορεύσεως της Θείας Μεταλήψεως, σκεφτόμασταν πότε θα του επιτεθεί κυρίως η πολιτική ή και η δικαστική εξουσία, για να τον φιμώσει, να τον εξουδετερώσει για την ζημιά που τους δημιουργούσε.

Δεν περιμέναμε (τουλάχιστον η δική μου συνείδηση το αρνιόταν σθεναρά), οτι οι πρώτοι που θα του έκαναν επίθεση θα ήταν οι εκκλησιαστικοί ταγοί, και μάλιστα κάποιος που παρίστανε τόσα χρόνια τον λέοντα της Ορθοδοξίας, και για τον οποίον μετανοιώσαμε φρικτά για την κάθε μορφή στήριξης που του παρείχαμε ως Διαχειριστές Ορθοδόξων ιστοσελίδων στις επιθέσεις που δεχόταν από τον ανθελληνικό τύπο, από αιρετικές παραφυάδες, αλλόθρησκους σκληροπυρηνικούς εποικιστές, ομάδες ανθρώπων με διχασμένη -χαμένη προσωπικότητα, αλλά και εντεταλμένων μαριονετών της Παγκόσμιας Τάξης και του Οικουμενισμού. Δεν τα γράφω αυτά λοιπόν χωρίς πόνο, αναίμακτα. 

 Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το μίσος και η οργιλώδης προσπάθεια όχι μόνο απλώς να τιμωρηθεί, ή ο εκφοβισμός για να μην ξανανοίξει το στόμα του ή να μην ξαναγράψει η πένα του, αλλά να του αφαιρέσουν τα ράσα, να του ξυρίσουν τα γένια και να επανέλθει στις τάξεις των λαϊκών όπως χαρακτηριστικά περιγράφει το λιβελογράφημα που λάβαμε και αφορά τον διωγμό του π. Στυλιανού Καρπαθίου.

 Θα ήθελα, αλλά δεν είναι της στιγμής, ούτε και προλαβαίνει ή μπορεί κανείς να το κάνει σε μερικές γραμμές ή και μερικές σελίδες να γράψουμε για την υπεράνθρωπη και ηρωική προσφορά του π. Στυλιανού και ως πνευματική προσφορά, και ως ιατρική και ως ανθρώπινη παρηγοριά, απέναντι σε ένα καταταλαιπωρημένο καταματωμένο λαό και ένα διωκόμενο ποίμνιο. Αυτό ας το αναλάβουν αδελφοί ικανότεροι, σοφότεροι, αξιολογότεροι. Πάντως δεν πρέπει να μείνουμε άπραγοι. Το οφείλουμε στα παιδιά μας, στις επόμενες γενεές.

Peter Doshi (Καθηγητής Φαρμακολογίας): Οι κλινικές δοκιμές δεν έδειξαν ότι τα γονιδιακά «εμβόλια» σώζουν ζωές! Η αποτελεσματικότητα δεν ήταν ποτέ πάνω από 30%

Αναμεταγράφουμε στα ελληνικά την εξαιρετικά σημαντική παρέμβαση του καθηγητή Peter Doshi παρακάτω:

(μετάφραση από τα αγγλικά από τον Jean-Dominique Michel, ανθρωπολόγο υγείας και αναφορά δημόσιας υγείας για το Covidhub)

«Όλοι το ξέρουν…»

«Σας ευχαριστώ, γερουσιαστή, που μας καλωσορίσατε όλους. Γεια σας, είμαι ο Peter Doshi. Για να συστήσω τον εαυτό μου, είμαι μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ και συντάκτης του British Medical Journal. Δεν έχω καμία σχετική σύγκρουση συμφερόντων και τα σημερινά σχόλια είναι δικά μου.

Στη Σχολή Φαρμακευτικής, διδάσκω ένα υποχρεωτικό μάθημα κριτικής αξιολόγησης της ιατρικής βιβλιογραφίας.

Διδάσκουμε στους μαθητές να υπερβαίνουν την περίληψη μιας μελέτης και να αρχίσουν να ανατέμνουν και να αξιολογούν κριτικά τις βιοϊατρικές μελέτες, όχι απλώς να τις παίρνουν στην ονομαστική τους αξία.

Θέλω να χρησιμοποιήσω τα πέντε λεπτά μου εδώ για να αξιοποιήσω αυτό το πνεύμα κριτικής σκέψης.

Με λυπεί το γεγονός ότι η κοινωνία μας αυτή τη στιγμή είναι κορεσμένη από τη στάση «όλος ο κόσμος ξέρει ότι…», που έχει κλείσει την πνευματική περιέργεια και έχει οδηγήσει στην αυτολογοκρισία.