Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών Αντιοχείας, Αλεξανδρείας, Σερβίας, Ρωσίας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας, Βουλγαρίας Γεωργίας, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

-----------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὑπάρχει μεγάλη σύγχυσις γύρω ἀπό τούς ὅρους «διακοπή μνημοσύνου», «διακοπή κοινωνίας» καί «ἀποτείχισις». Πολλοί νομίζουν ἐσφαλμένως ὅτι καί οἱ τρεῖς αὐτοί ὅροι σημαίνουν τό ἴδιο πρᾶγμα. Ὁ πρῶτος ὅρος σημαίνει διακοπή μνημοσύνου τοῦ τοπικοῦ «ἐπισκόπου» καί ὑπονοεῖ ὅτι ὑπάρχει κοινωνία μέ ἄλλους «ἐπισκόπους» πού κοινωνοῦν μέ τόν τοπικόν «ἐπίσκοπον» ἤ μέ τόν ἐπίσης αἱρετικόν «πατριάρχην», ὁπότε πρόκειται γιά «μιά τρύπα στό γυαλό», κατά τό δή λεγόμενον. Ὅσοι τό κάμνουν αὐτό ἐμπαίζουν Θεόν καί ἀνθρώπους. Ὁ δεύτερος ὅρος («διακοπή κοινωνίας») εἶναι ταυτόσημος μέ τόν τρίτον («ἀποτείχισις») καί σημαίνει ἄμεσον καί ἔμμεσον διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ ὅλους τούς αἱρετικούς «ἐπισκόπους». Αὐτός εἶναι ὁ μόνος Ὀρθόδοξος τρόπος ἀντιδράσεως πρός τήν αἵρεσιν.

Το ταξίδι στη “Μάλτα” -- Του Αλεξάνδρου Καλόμοιρου(1931-1990)

Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού  που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει  εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. Eπειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. Όμως στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε έχουμε αφήσει πια πίσω την ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία.

-------------------------

Ο/Η Αντώνης είπε...

Να αλλάξετε το όνομα του ιστοτόπου σας σε "γνήσια" ορθόδοξη φωνή για να μη μπερδεύετε τον κόσμο

Για 13 μέρες κάνετε θέμα κ θα χαθούν ψυχές

Είστε τυπικοί και αυστηροί και μένετε στο πάτριο ημερολόγιο αλλά δεν βλέπετε ότι κανείς ορθόδοξος πλέον δεν ακολουθεί τους αποστολικούς Κανόνες και αυτούς της 1ης Οικουμενικής Συνόδου που κανόνισαν το Πάσχα να εορτάζεται την Κυριακή μετά την 1η εαρινή Πανσέληνο και αν συμπίπτει με το εβραϊκό να εορτάζεται την επόμενη Κυριακή...
Και εορτάζετε κι εσείς το Πάσχα ακόμη και μετά την 2η εαρινή Πανσέληνο;; Εντελώς λάθος, ημερολογιακά!!!
Τι λοιπόν;;
Είστε αποστάτες και δεν τηρείτε τα διατεταγμένα;
Ή ο,τι σας συμφέρει τηρείτε κι ο,τι δε σας συμφέρει το "καταπίνετε";;!!!

-----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 15 Σεπτεμβρίου 2021 - 11:06 π.μ. «Και εορτάζετε κι εσείς το Πάσχα ακόμη και μετά την 2η εαρινή Πανσέληνο;; Εντελώς λάθος, ημερολογιακά!!!»

Σχόλιον: Οἱ ἡμερομηνίες ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ἔχουν καθορισθῆ μέ βάσιν τόν Πασχάλιον Κανόνα, ἔτσι ὥστε νά τηροῦνται οἱ τέσσαρες ὅροι πού ἔθεσεν ἡ Α' Οἰκ. Σύνοδος, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται στίς ὑποσημειώσεις του Ζ' Ἀποστολικοῦ Κανόνος. Μέχρι στιγμῆς, οἱ Οἰκουμενισταί δέν ἔχουν ἀλλάξει τό Πασχάλιον καί ἑορτάζουν μαζί μέ τούς Ὀρθοδόξους, κατά τά προαναφερθέντα, ἐκτός ἀπό τήν «ἐκκλησίαν» τῆς Φινλανδίας (δικαιοδοσίας τοῦ Φαναρίου) καί τῆς παρεκτροπῆς τοῦ περασμένου Πάσχα (2021). Ἄρα πόθεν προκύπτει ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἑορτάζουν εἰς διαφορετικόν χρόνον;

---------------------

Ο/Η Αντώνης είπε...

"αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίο"
Το "ακενοτόμητο εορτολόγιο" που υπάρχει στο κείμενο που ανέβασες φταίει...
Όχι ότι όλα λύθηκαν αλλά κάτι μπορεί να γίνει...
Όταν βρεις χρόνο γράψε κάτι γι'αυτό το πολύ περίεργο που συμβαίνει στους ορθόδοξους.. θέλουν να τηρούν μέχρι κεραίας τα παραδεδομενα αλλά εδώ κάνουν εξαίρεση...

Να πω την αλήθεια τν είδα τον ιστότοπό σου αλλά είχα ξεχάσει το όνομα....

Δεν πρέπει όμως να τους κατηγορείς όλους ως "αντίχριστους οικουμενιστες"

Είναι ακραίο, πώς να το κάνουμε.. πιο ακραίο δε γίνεται.

15 Σεπτεμβρίου 2021 - 1:53 μ.μ.

 

 Ο/Η Αντώνης είπε...

Δημήτριε, διάβασε καλύτερα τι έγραψα.
Η ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα κανονίστηκε, τα πρώτα χρόνια, να εορτάζεται την Κυριακή μετά την 1η εαρινή Πανσέληνο αρκεί να μη συμπίπτει με το εβραϊκό οπότε πάει μόνο μια εβδομάδα μετά..
Μυστηριωδώς με το πέρασμα των χρόνων καταλήξαμε, χωρίς Κανόνα Οικουμενικής Συνόδου, να το εορτάζουμε ακόμη κ μετά τη 2η εαρινή Πανσέληνο κι αυτό θεωρείται πλέον "παραδεδομενα"... Εμμ δεν είναι παραδεδομενο, πώς να το κάνουμε;;

15 Σεπτεμβρίου 2021 - 2:03 μ.μ.

 

 Ο/Η Αντώνης είπε...

Οι επονομαζόμενου από εσάς οικουμενισταί μπορεί να προβούν στη διόρθωση εορτασμού του Πάσχα κι εσείς θα τους υβριζετε ως αντίχριστους...
Γι'αυτό σας λέω, μη κάνετε τέτοιο κακό στην ψυχή σας υβριζοντας τους άλλους και μάλιστα πολλές φορές ... αναίτια

---------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀντώνιε, δέν κατάλαβες τό μήνυμά μου κι ἐπιμένεις στό λάθος σου. Σοῦ ἔγραψα ὅτι οἱ ἡμερομηνίες τοῦ Πάσχα ἔχουν πρό πολλοῦ καθορισθῆ μέ βάσιν τόν Πασχάλιον Κανόνα (ὑπάρχει μαθηματικός τύπος) κατά τρόπον ὥστε νά τηρῶνται ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΣΣΑΡΕΣ συνθῆκες (καί ὄχι μόνον ἡ μία) πού ὥρισεν ἡ Α' Οἰκ. Σύνοδος. Ἐσύ ἀναφέρεσαι μόνον εἰς τήν τετάρτην συνθήκην, ἡ ὁποία, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, κάποτε (κάθε 300 ἔτη) παραβαίνεται, προκειμένου νά τηρηθῇ ἡ σημαντικωτέρα συνθήκη τῆς μή συμπτώσεως μέ τό νομικόν φάσκα τῶν Ἰουδαίων (Βλ. Πηδάλιον, Σημείωσις εἰς τόν Ζ' Ἀπ. Κανόνα). Ἑπομένως, ποῦ τήν βλέπεις τήν «καινοτομίαν»; Διϋλίζεις τόν κώνωπα καί καταπίνεις τήν κάμηλον, ἀγαπητέ, ἐφόσον σ' ἐνοχλεῖ ὁ χαρακτηρισμός «ἀντίχριστοι» γιά τούς Οἰκουμενιστάς.

Το ξέρατε; Να γιατί οι Μουσουλμάνοι επιλέγουν άλλο emβόλιο

 

Nikitas the Great Martyr

This Saint was of high birth among the Goths beyond the Danube River. He was taken by Athanaric, pagan ruler of the Goths, and after being tortured, was burned to death for his confession of Christ. According to some, this took place during the reign of Saint Constantine the Great; according to others, under the Emperor Gratian.

Φώτης Κόντογλου -- Ἀσάλευτο θεμέλιο

Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε! Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει, γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο, μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά. Ἀκοῦστε τὴν ἑξῆς ἱστορία: ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας, μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακίζουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: μὲ πιάσανε μάνα! Ἡ μάνα του τοῦ λέγει: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν θάλασσα! Πάλι λέγει ἡ μάνα: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: μὲ σγουρίζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ βράζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ μασᾶνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασὶ μάνα! Τότε ἐκείνη ἀναστέναξε καὶ φώναξε: Ἄχ, σὲ ἔχασα παιδί μου!

Η ΑΡΕΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Θεία αρετή είναι η προαιρετική ενέργεια του ανθρώπου προς πραγμάτωσιν του ηθικού δέοντος. Είναι επίσης η βούλησις δια την ενέργειαν του καλού. Με το χάρισμα παρουσιάζεται η εξής σχέσις· κάθε χάρισμα που δίδεται εις τον άνθρωπον από τον Θεόν ως δώρημα τέλειον, έχει τα ιδιώματά του, τα οποία είναι αυταί αι αρεταί· με την σειράν της δε η αρετή αποσπά, όταν ευρεθή εις πληρότητα ιδανικήν, εκ του Θεού και ανάλογον χάρισμα κ.ο.κ. Αι αρεταί εννοούνται καθολικώς ως μία αρετή, ως στάσις δηλαδή του πνεύματος και δυναμισμός της ψυχής προς κτήσιν της τελειότητος. Ήδη και ο Πλάτων πρεσβεύει την ιδίαν άποψιν. «Η δικαιοσύνη και σωφροσύνη και οσιότης και πάντα ως εν τι είη συλλήβδην, αρετή» («Πρωταγόρας» 329. Βλ. και «Πολιτεία» 433 Α. κ.ε.). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, χωρίς να απορρίπτουν την αρετήν, εις οποιονδήποτε φορέα την εύρουν –αποδέχονται και την τυχούσαν εις τους προ ή έξω της Εκκλησίας –, την θεωρούν ως ποιότητα της ψυχής, η οποία δεν ευρίσκεται βεβαίως ολοκληρωμένη. Αλλά εις ένα «τέλειον και ολόκληρον» (Ιακ. α: 4) Χριστιανόν η αρετή έχει πλήρη ενότητα. Η ενότης επιτυγχάνεται δια της τηρήσεως των εντολών· ούτω γράφει ο Νέος Θεολόγος θείος Συμεών (SC 113, 38) : « Δια γαρ της εκπληρώσεως των εντολών η εργασία των αρετών, δια δε της πράξεως των αρετών η πλήρωσις των εντολών γίνεται, και ούτω δια τούτων ανοίγεται ημίν η θύρα της γνώσεως».

Τη ΙΕ΄ (15ην) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΙΩΑΝΝΟΥ του Κρητός του μαρτυρήσαντος εν τη Νέα Εφέσω εν έτει αωια΄ (1811).

Ιωάννης ο νέος Μάρτυς του Χριστού ήτο από την περίφημον νήσον Κρήτην, ευρίσκετο δε εις την Νέαν Έφεσον, την τουρκιστί λαλουμένην Κουσαντάσι· ήτο γεωργός το επάγγελμα, νέος την ηλικίαν, άγαμος έτι, και μόνον αρραβωμισμένος με μίαν κόρην, επηνείτο δε ως κόσμιος και σώφρων και δια πολλών αρετών εστολισμένος· το δε μαρτυρικόν τέλος του εβεβαίωσε και τα άλλα του προτερήματα. Ούτος λοιπόν εκάλεσέ ποτε δύο συμπατριώτας του Κρητικούς από τα Σφακιά, και επήγαν να συνευθυμήσουν έξω από την πόλιν ταύτην μακράν, ένθα εγίνετο εορτή και πανήγυρις της Αποτομής του Τιμίου Προδρόμου, κατά την εικοστήν ενάτην του Αυγούστου μηνός· και συνήγοντο εκεί κατά παλαιάν συνήθειαν πολλοί, και επανηγύριζον, περισσότερον με φαγοπότια και μέθας, παρά με χριστιανικήν ευλάβειαν και τιμήν εις τον Τίμιον Ιωάννην τον Πρόδρομον.

ΥΠΕΡΜΕΤΑΔΟΤΕΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ… --- τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ὁ κατήφορος τῆς ἐπώδυνης ἀσθένειας συνεχίζεται, μέ νέα τρομακτικά κρούσματα. Ἀπό ἐπικίνδυνους ἀνθρώπους, πού μεταδίδουν γύρω τους ὄχι ἰικά φορτία, ἀλλά πολύ χειρότερα πράγματα. Σημερινό μου ἄρθρο στό διαδίκτυο…

Τόν ὅρο «ὑπερμεταδότης» συνηθίσαμε βεβαίως πλέον νά τόν χρησιμοποιοῦμε σέ σχέση μέ τή λεγόμενη πανδημία. Συνδεδεμένο μέ κορωνοϊούς, αὐξημένα ἰικά φορτία, μεταλλάξεις, ἐμβολιασμένους καί ἀνεμβολίαστους. Καιρός ὅμως πιά νά τόν συνηθίσουμε καί στή συνάρτησή του μέ μία ἄλλη, πολύ χειρότερη πανδημία: τήν πνευματική. Πού τή ζοῦμε ἀσφαλῶς ἐδῶ καί δεκαετίες (ἡ ἐκκοσμίκευση, ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοὺ, ἡ βέβηλη μεταπατερικότητα δέν εἶναι τωρινά φαινόμενα), ἀλλά πού μέ θρυαλλίδα τήν κορωνοασθένεια βρίσκεται πλέον σέ τρομακτική ἔξαρση. Μέ πρωταγωνιστές κάποιους πού δέν μεταδίδουν ἰούς. Ἤ τουλάχιστον δέν εἶναι αὐτό τό βασικό τους πρόβλημα. Τό κύριο πρόβλημα εἶναι πώς μεταδίδουν πλάνη καί κακοδοξία.

Τά «δεκανίκια» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι τόσον ἀκραία καί τόσον γελοία, πού δέν θά ἠδύνατο νά σταθῇ μόνη της καί νά λάβῃ τάς τρομακτικάς διαστάσεις πού ἔχει λάβει, ἐάν ὁ Διάβολος δέν εἶχε φροντίσει νά διαδοθοῦν καί τά κατάλληλα «δεκανίκια», ὥστε νά τήν ὑποβαστάζουν. Ὁ λόγος διά τάς αἱρέσεις πού ἐκήρυξαν ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος καί πολλοί ἄλλοι σύγχρονοι ψευδο-ορθόδοξοι, ὅπως εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ «ἀχρικαιρισμοῦ», ἡ αἵρεσις ὅτι ὁ πιστός δύναται νά κοινωνῇ ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς αἱρετικούς ψευδο-ποιμένας του, ἐπειδή ὁ 15^ος Κανών τῆς ΑΒ Συνόδου εἶναι δῆθεν «δυνητικός»,  ἡ αἵρεσις τοῦ «ἀγαπισμοῦ» κ.λπ. «Δεκανίκια» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐπίσης καί ἡ ἀπόκρυψις τῆς Ἀληθείας, τά πελώρια ψεύδη, αἱ διαστροφαί πού λέγονται ἀνερυθριάστως ἀπό πολλούς, ὅπως π.χ. ἀπό τόν κατά τά ἄλλα ἐξαίρετον Καθηγητήν κ. Γεώργιον Παῦλον, προεξάρχοντα τοῦ  «Δικτύου Ἑλληνισμοῦ», μίας κατά τά ἄλλα ἀξιολόγου προσπαθείας, καθότι ἔχει ὡς μέλη της ἀρκετά ἐκλεκτά ἄτομα. Εἰς τό παρόν ἄρθρον, θά ἐπικεντρωθῶ εἰς τό τελευταῖον αὐτό θέμα, διότι εἶναι ἐπίκαιρον καί διότι τά ὑπόλοιπα θέματα ἔχουν ἐπισημανθῆ διά μακρῶν εἰς προηγούμενα ἄρθρα καί σχόλια εἰς τό διαδίκτυον.

------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Μία μόνον φορά τόν άκουσα, κατάλαβα, έφυγα.

---------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

΄΄Δεκανίκι΄΄ του Οικουμενισμού και ο πρ.Φλωρίνης Χρυσόστομος, διά του δυνάμει και ουχί ενεργεία σχίσματος από τους καινοτόμους νεοημερολογίτας.

Χαρίλαος Στουρα΄ί΄της.
Θεολόγος.

--------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 14 Σεπτεμβρίου 2021 - 5:57 μ.μ.: «΄΄Δεκανίκι΄΄ του Οικουμενισμού και ο πρ.Φλωρίνης Χρυσόστομος, διά του δυνάμει και ουχί ενεργεία σχίσματος από τους καινοτόμους νεοημερολογίτας.»

Σχόλιον: Ὁ Ἅγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐλειτούργησεν ὡς Ὀρθόδοξος τροχοπέδη διά τόν Οἰκουμενισμόν διά μερικάς δεκαετίας, διότι οἱ Οἰκουμενισταί, φοβούμενοι μήν χάσουν τήν πελατείαν των καί ὁ κόσμος γυρίσει μέ τό π.ἑ., καθυστέρησαν τά μεγάλα «ἀνοίγματά» των, ὅπως π.χ. τήν «ἄρσιν» τοῦ Σχίσματος μέ τόν Παπισμόν (7-12-1965), τίς ἑνωτικές συμφωνίες, τά συλλείτουργα μέ τόν «πάπαν», τήν «συνοδικήν» ἀναγνώρισιν τῶν αἱρετικῶν (2016) κ.λπ. Ἡ τροχοπέδη αὐτή εἶναι σχεδόν βέβαιον ὅτι θά ἀκινητοποιοῦσε πλήρως τόν Οἰκουμενισμόν ἐάν ὁ Διάβολος δέν στρατολογοῦσε τούς κενοδόξους καί κακοδόξους Ματθαιϊστάς διά νά διαφθείρουν καί ἐξευτελίσουν «ἐκ τῶν ἔσω» τόν ἱερόν ἀγῶνα τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ 1924. Διότι μέ τό Ματθαιϊστικόν σχίσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον ἐτροφοδότησαν οἱ Οἰκουμενισταί (πρβλ. τήν ὑπόθεσιν Τόμπρου), ὁ ἐν λόγῳ ἱερός ἀγών ἀπώλεσε πλέον τήν ἀξιοπιστίαν του, καθότι προεκάλεσε μεγίστην σύγχυσιν εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐν συμπεράσματι, τό μεγαλύτερον δεκανίκι τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι οἱ Ματθαιϊσταί καί οἱ καρποί αὐτῶν, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως καί τῶν ψευδο-φλωρινικῶν πού κηρύττουν τίς ἴδιες κακοδοξίες (ἤ καί χειρότερες, ὅπως π.χ. τά ΘΝΠ) μέ τούς Ματθαιϊστάς. Αὐτά εἶναι πράγματα χιλιο-ειπωμένα, ὁπότε δέν θά ἐπανέλθω ἄν ὑπάρξῃ ἀντίλογος μέ τίς γνωστές ἀνοησίες («ὁμολογία τοῦ '35» κ.λπ.).

-----------------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Είναι ξεκάθαρο ότι ακόμη δεν έχετε αντιληφθεί ότι το καταδεδικασμένο και αναθεματισμένο Νέο Ημερολόγιο είναι αυτόχρημα Οικουμενισμός.
Είναι αίρεσις και σχίσμα.
Και όλα αυτά τα δικαίωσε πλήρως ο πεπτωκός και αρνητής πρ. Φλωρίνης, μέσα από το δυνάμει και ουχί ενεργεία αλλά και το σχίσμα του το 1937, κάτι που συνεχίζετε μέχρι τούδε και εσείς.
Για εσάς μπορεί να είναι γελοιότητα η Ομολογία του 1935, αλλά η αλήθεια, όσο κι αν προσπαθείτε, δεν γίνεται ψέμμα.
Θα πρέπει δε να γνωρίζετε ότι γελοιότητες είναι τα όσα δήλωνε μετά του 1935 ο προδότης πρ. Φλωρίνης, ο οποίος άλλαξε τις θέσεις του τουλάχιστον πέντε φορές, με αποκορύφωμα την δήλωσή του στην εφημερίδα Βραδυνή, ότι κάποιος έπρεπε να υποκριθεί τον παλαιοημερολογίτη.
Όχι μόνο δεκανίκι του Οικουμενισμού ήταν, αλλά ξεπέρασε και τους πρωτεργάτες της αλλαγής του Ημερολογίου και της Παναιρέσεως.
Και επειδή, "εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση." [Ματθ.12,37] τα κακόδοξα δηλωθέντα υπ΄αυτού, τον κατέταξαν στην τάξη των μεγάλων αρνητών και προδοτών της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Λόγος εις τον Τίμιον και Ζωοποιόν Σταυρόν -- του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ προαναγγελλόταν καὶ προτυπωνόταν μυστικῶς ἀπὸ παλαιὲς γενεὲς καὶ κανεὶς ποτὲ δὲν συμφιλιώθηκε μὲ τὸ Θεὸ χωρὶς τὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ. Πραγματικὰ μετὰ τὴ προγονικὴ ἐκείνη παράβαση στὸ παράδεισο τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ δένδρου, ἡ μὲν ἁμαρτία ἀναπτύχθηκε, ἐμεῖς δὲ πεθάναμε, ἔχοντας ὑποστεῖ τὸ θάνατο τῆς ψυχῆς καὶ πρὶν ἀπὸ τὸ σωματικὸ θάνατο, ποὺ εἶναι ὁ ἀπὸ τὸ Θεὸ χωρισμός της.

Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα καὶ αὐταγαθότης καὶ ἀρετὴ καὶ αὐτοῦ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση εἶναι τὸ δικό μας πνεῦμα. Γιὰ νὰ ἀνανεωθεῖ καὶ φιλιωθεῖ ὁποιοσδήποτε μὲ τὸ Θεὸ κατὰ τὸ πνεῦμα, πρέπει νὰ καταργηθεῖ ἡ ἁμαρτία. Τοῦτο εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου.

Πολλοὶ φίλοι τοῦ Θεοῦ μαρτυρήθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεὸ καὶ πρὶν ἀπὸ τὸ νόμο, χωρὶς νὰ ἔχει φανεῖ ἀκόμα ὁ Σταυρός. Ὁ Δαβὶδ λέγει: ἀπὸ ἐμένα τιμήθηκαν ὑπερβολικὰ οἱ φίλοι σου, Θεέ» (Ψαλμ. 138,16). Πῶς λοιπὸν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἦταν φίλοι τοῦ Θεοῦ πρὶν ἀπὸ τὸ Σταυρὸ; Διότι ἐνεργεῖτο σὲ αὐτοὺς τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ.

The Elevation of the Venerable and Life-Giving Cross

Saint Helen, the mother of Saint Constantine the Great, when she was already advanced in years, undertook, in her great piety, the hardships of a journey to Jerusalem in search of the cross, about the year 325. A temple to Aphrodite had been raised up by the Emperor Hadrian upon Golgotha, to defile and cover with oblivion the place where the saving Passion had been suffered. The venerable Helen had the statue of Aphrodite destroyed, and the earth removed, revealing the Tomb of our Lord, and three crosses. Of these, it was believed that one must be that of our Lord, the other two of the thieves crucified with Him; but Saint Helen was at a loss which one might be the Wood of our salvation.

Σταυρός, της ζωής ο γλυκασμός -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δεν είναι  μία ρητορεία, μία ποιητική υπερβολή. Είναι ο τίτλος μιας συγκλονιστικής ιστορίας, της ιστορίας του κόσμου, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τότε που ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος και υψώθηκε στο σταυρό, για να σώσει την ανθρωπότητα. Ο Κύριος κατέστησε την Παναγία Μητέρα του «γλυκασμόν των αγγέλων» με τη δύναμη του σταυρού του· κι αυτός ο σταυρός έγινε ο γλυκασμός του κόσμου, η ακατάλυτη δύναμη που εξουδετερώνει το φαρμάκι αυτής της ζωής. «Αν είν΄ ο θάνατος πικρός, είν΄ η ζωή φαρμάκι», είπε ο ποιητής. Και ασφαλώς όλοι, μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, πριν γευθούμε την πίκρα του θανάτου, νιώθουμε πολλές φορές να μας δηλητηριάζει το φαρμάκι της ζωής· αυτό το φαρμάκι ήταν ο σταυρός. Μετά την αλλοτρίωση του ανθρώπου από τον Θεό και την εξορία του από τη γλυκύτητα του Παραδείσου, ο σταυρός υπήρξε ό,τι χειρότερο και φοβερότερο μπορούσε να συλλάβει η ανθρώπινη κακία σε συνεργασία με τη σατανική εχθρότητα. Ματωμένος από τα αίματα των πιο απαίσιων κακούργων, στιγματισμένος από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα, ο σταυρός έγινε το σύμβολο της λυσσαλέας κακίας, της μανιώδους εκδίκησις αλλά και της οδυνηρής τυραννίας και τιμωρίας. Όταν όμως πάνω σ΄ αυτόν υψώθηκε ο αναμάρτητος Υιός της Παρθένου και πότισε τα διασταυρωμένα ξύλα με τα άχραντα αίματά του, το φοβερό και απαίσιο ικρίωμα μεταβλήθηκε στο πιο ευλογημένο, ιερό και εξαίσιο σύμβολο.

Η όψη του Χαράγματος εις την Κοινωνία -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Είναι  πρόδηλο ότι βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, ενός νεοπαγούς ολοκληρωτισμού εξ αφορμής της δημόσιας υγείας με αποτέλεσμα να συνθλίβεται παν ψήγμα της ανθρωπίνης αξίας το οποίο προστατεύεται από τον Νομικό μας Πολιτισμό.

Σήμερον όλο τον νομοθετικό πλαίσιο καταλύεται χάριν της δημόσιας υγείας, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να καθίσταται έρμαιο του παντοδύναμου Κράτους το οποίο έχει καταλύσει παν ψήγμα νομιμότητας.

Η αθέατη πραγματικότητα επιτίθεται με το πρωτοφανές Υγειονομικό “Άουζβιτς,” Κοινωνικό “Απαρχάιντ” όπου διαχωρίζει τους ανθρώπους και τους επιτρέπει να αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους, αποκλειστικά και μόνον μέσω των πιστοποιητικών υγειονομικών φρονημάτων καίτοι τούτο αντιβαίνει εις ένα πλέγμα διατάξεων, το πλέον όμως κραυγαλέο είναι ότι οι Κύριοι οι οποίοι κόπτονται περί της υγείας μας, περιάπτονται του ακαταδιώκτου δια το οποίο διαμαρτυρόμαστε σφόδρα ως εξής :

«Ντροπή σας! Ο σταυρός θα μολύνει τους ανθρώπους;» - Χαμός σε Αγιασμό στο Αμύνταιο

 

Λόγος εἰς τήν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

ΦΙΛΟΘΕΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

α´ ᾿Επειδή ἀπεκόπημεν ἀπό τήν πρώτη καί θεία καί μακαρία ζωή λόγῳ τῆς παραβάσεως τοῦ προπάτορος, καί μακρυνθέντες ἀπό τόν Θεόν, ἐγίναμε  ἐξόριστοι τοῦ Παραδείσου, καί ξεπέσαμε εἰς μία πολύ ἁμαρτωλή ζωή, καί κατεκρίθημεν εἰς τό νά ἀποθάνωμε, καί  κατατεμαχισθήκαμε σέ ἀναρίθμητες γνῶμες, καί πλάνες καί ἀσέβειες, ὡς  δοῦλοι τοῦ ἐχθροῦ διαβόλου μέ τίς φιληδονίες καί τά πάθη τῆς σαρκός, καί διά τοῦτο εἴχαμε ἀνάγκη νά σαρκωθῇ ὁ Θεός, ὁ ῾Οποῖος δέν ὑπέφερε τήν ζημία τοῦ πλάσματός Του, οὔτε ἤθελε νά τό ἀφήσῃ νά καταστραφῇ·  προκειμένου ἀπό Αὐτόν πού ἐπλάσθημεν, ἀπό Αὐτόν καί νά ἀναπλασθῶμεν, δι᾿ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ  καί Λόγος, ὁ ῾Οποῖος ἀπ᾿ αἰῶνος ὑπάρχει μαζί μέ τόν Πατέρα, ἄχρονος ὤν,  εὐσπλαγχνισθείς τήν φύσιν μας, ἡ ὁποία ἐγλίστρησε καί ἀπεμακρύνθη ἀπό τό καλό, καί ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας ἔφθασε εἰς τά βάθη τοῦ ᾅδου· εὐδόκησε καί ἠθέλησε νά γίνῃ ἄνθρωπος σέ μία ὡρισμένη στιγμή,  καί νά εἰσέλθῃ μέσα εἰς τόν χρόνον, καί νά γίνῃ ὅμοιος κατά πάντα μέ ἡμᾶς, πλήν τῆς ἁμαρτίας. Διά τοῦτο ὁ ᾿Αχώρητος χωρεῖται μέσα σέ Παρθενικά σπλάγχνα, καί περιγράφεται κατά τήν σάρκα ὁ ᾿Απερίγραπτος, καί διά τῆς κοινωνίας αὐτῆς θεώνει τό πρόσλημμα, καί γίνεται ἀληθινός καί τέλειος ἄνθρωπος, Αὐτός πού πάντοτε ἦτο τέλειος Θεός.

Απολυτίκιον Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

 

Τη ΙΔ΄ (14η) Σεπτεμβρίου, η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού ΣΤΑΥΡΟΥ.

Κωνσταντίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, πρώτος μεταξύ των βασιλέων της παλαιάς Ρώμης εδέξατο τον Χριστιανισμόν. Ούτος έχων πόλεμον έξω της Ρώμης, παρά τον Τίβεριν ποταμόν, κατά του Μαξεντίου, και βλέπων το στράτευμα των εχθρών ότι ήτο περισσότερον από το ιδικόν του, ευρίσκετο εις απορίαν και φόβον. Όθεν εις τοιαύτην κατάστασιν ευρισκομένου αυτού, εφάνη την μεσημβρίαν τύπος Σταυρού εις τον ουρανόν, σημειούμενος δι’ αστέρων. Και πέριξ του θαυμασίου εκείνου Σταυρού εφάνησαν γράμματα, τυπούμενα και αυτά δι’ αστέρων με ρωμαϊκά, ήτοι λατινικά στοιχεία, τα οποία έλεγον ούτω· «Εν Τούτω Νίκα». Παρευθύς λοιπόν κατασκευάσας ένα Σταυρόν, όμοιον με εκείνον, όστις εφάνη εις τον ουρανόν, προσέταξε να προπορεύηται έμπροσθεν του στρατεύματος. Έπειτα συμπλέκεται με τους εχθρούς και νικά τούτους κατά κράτος, ώστε οι περισσότεροι εθανατώθησαν, οι δε άλλοι έφυγον από τον φόβον και τον τρόμον των.

Μυτιλήνη: Ο λόγος του νευροχειρουργού Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη που βγήκε σε αναστολή στους κατοίκους του νησιού

 Μέχρι την 31η Αυγούστου φρόντιζε με ανιδιοτέλεια και αγάπη τους ασθενείς του, αναλαμβάνοντας πολύ δύσκολα περιστατικά, χωρίς να ζητήσει το παραμικρό. Είναι ο άνθρωπος που έκανε την πρώτη by pass εγχείρηση εγκεφάλου σε ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο.

Όμως από την 1η Σεπτεμβρίου, ο νευροχειρουργός Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης, ένας σπάνιος και πολύτιμος επιστήμονας, δεν μπορεί να προσφέρει στους συνανθρώπους του που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης και έχουν ανάγκη την ιατρική βοήθεια του. Βγήκε σε αναστολή επειδή δεν έχει κάνει το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού.

Παρά τον διωγμό του, λόγω των κυβερνητικών αποφάσεων, δεν τα έχει παρατήσει. Αν και δεν του επιτρέπεται να μπει στο νοσοκομείο, αυτός πηγαίνει εκεί καθημερινά και βλέπει τις εξετάσεις των ασθενών, καθισμένος σε ένα παγκάκι.

Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ -- Γράφει η αδελφή μας Άννα

Το έτος 326 ή Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μ. Κωνσταντίνου. ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Ή συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας πού είχε πεθάνει. Όταν ήλθε ή σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, πού ήταν πραγματικά του Κυρίου, ή γυναίκα αμέσως αναστήθηκε. Ή είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι. Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, πού αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου". (Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους).

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός πιστών το στήριγμα.
Σταυρός Αγγέλων η δόξα, και των δαιμόνων το τραύμα.

Ο Σταυρός που δέχτηκε επάνω του το πανάχραντο Σώμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και που την ύψωσή του γιορτάζει η Ορθόδοξη εκκλησία σήμερα, να σκεπάζει όλους μας από ορατούς και αοράτους εχθρούς.

Ἀνοίκειον ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου

 Τὴν 18ην Αὐγούστου 2021 ἡ Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου προέβη ἐσπευσμένα εἰς τὸ ἀκόλουθον ἀνακοινωθέν:

«Διὰ τοῦ παρόντος ἡ Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου ἀνακοινώνει ὅτι ἀπὸ καιροῦ ὁ μοναχὸς Νεῖλος (κατὰ κόσμον Γεώργιος Μπαρόνε) ἔχει διαγραφεῖ ἀπὸ τὰ μοναχολόγιά της καὶ κατὰ συνέπεια δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπωνυμία «Βατοπαιδινός». Οἱ πρόσφατες δηλώσεις τοῦ ἐν λόγῳ σὲ Μέσα Ἐνημερώσεως, τὶς ὁποῖες καταδικάζουμε, δὲν ἀπηχοῦν ἐπ’ οὐδενὶ τὶς ἀπόψεις καὶ τὶς θέσεις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, ἡ ὁποία μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Καθηγούμενό της Γέροντα Ἐφραὶμ τελεῖ ἄλλωστε ὑπὸ τὴν πνευματικὴ ἐποπτεία τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ στηρίζει καὶ σέβεται τὶς ἱεροκανονικὲς προνομίες καὶ ἐνέργειές Του, τὸν θεσμὸ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὸ Σεπτὸ Πρόσωπο τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου».

Σχόλιον εἰδικοῦ συνεργάτου:

Ο Εκατόνταρχος Κορνήλιος Καθαρή Καρδιά Ταπεινό Φρόνημα -- του Φώτη Κόντογλου

Tην περασμένη Tρίτη, στις 13 Σεπτεμβρίου, ήτανε η μνήμη του αγίου Kορνηλίου του Eκατοντάρχου. O Kορνήλιος στάθηκε ο πρώτος εθνικός που βαφτίσθηκε και γίνηκε χριστιανός, ενώ πρωτύτερα ήτανε βαφτισμένοι πολλές χιλιάδες Eβραίοι. Eπειδή οι απόστολοι είχανε ακόμα την ιδέα πως μονάχα οι Iουδαίοι ήτανε προσκαλεσμένοι από τον Xριστό για τη σωτηρία της ψυχής τους, με όλο που είχε παραγγείλει πριν να αναληφθεί, να πάνε και να διδάξουνε όλα τα έθνη: "πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη". Aυτό δείχνει πόσο κολλημένος είναι ο άνθρωπος σε ό,τι έμαθε, αφού κ' οι μαθητάδες του Xριστού οι ίδιοι, επειδή ήτανε δασκαλεμένοι από το μωσαϊκό νόμο να πιστεύουνε πως μονάχα οι Iουδαίοι είναι προορισμένοι από το Θεό να σωθούνε, δεν μπορούσανε να καταλάβουνε πώς γινότανε να σωθούνε κ' οι άλλοι άνθρωποι, οι ειδωλολάτρες, "τα έθνη".

The Consecration of the Church of the Holy Resurrection (Holy Sepulchre)

The church that is honoured far above all others is that of the Holy Resurrection, which Saint Constantine the Great constructed at the place of Golgotha, where our Saviour was crucified and buried. For a long time this place had been purposely buried beneath the earth by the Jews and heathen; furthermore, during the reign of Hadrian (117-138), a temple dedicated to Aphrodite was built over the site so that this sacred place might be even further desecrated and fall into utter oblivion.