ΕΓΚΩΜΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΛΙΑΝ (Βασιλείου Σελευκείας)

Τὸν μακάριον, λοιπόν, ἐκεῖνον καὶ μεγάλον Ἠλίαν, τὸν προφήτην, αὐτόν, ποὺ εἶναι πιὸ ἐπάνω ἀπὸ τὰ νέφη, ἡ χήρα ἐκείνη, ἡ ὁποία ὑμνήθηκε καὶ ἐπαινέθηκε πολύ, φιλότιμα τὸν ὑποδέχθηκε κάποτε, ἔχοντας μόνον μίαν μικρὴν φούχταν ἀλεῦρι, νικώντας μὲ τὸν πόθον τῆς φιλοξενίας τὸ βάθος τῆς φτώχειας της. Ἐγὼ δὲ τώρα, αὐτὸ τὸ ποίμνιον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ πού, ἐνῷ οἱ δυνάμεις μου δὲν τὸ ἐπιτρέπουν, ἀναγκάζομαι νὰ φιλοξενήσω, μὲ μίαν γλῶσσαν, ἡ ὁποία εἶναι πιὸ φτωχὴ ἀπὸ τὴν φούχτα τὸ ἀλεύρι, πῶς θὰ παραθέσω τράπεζαν; καὶ ποιὸν καμψάκη (δοχεῖον λαδιοῦ καὶ ἄλλων ὑγρῶν) θὰ εὕρω, νὰ πηγάζῃ, γιὰ νὰ ὑποδεχθῶ αὐτὴν τὴν ὥραν τὴν νύμφην τοῦ Χριστοῦ; Χρησιμοποίησε ἐσὺ γιὰ ἐμᾶς, ὦ μακαρία χήρα, λίγο ἀλεύρι τῆς πίστεως.

Μᾶλλον δὲ ἐσὺ ὁ ἴδιος, ὦ μακάριε Ἠλία, ἐσὺ ποὺ ἔθρεψες ἐκείνην τὴν χήραν, ποὺ σὲ ἔθρεψε, εἶπε καὶ σὲ ἐμᾶς ἕνα λόγον φιλανθρωπίας ἀνεξάντλητον. Γιατὶ αὐτὸς ὁ λαὸς εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Μωϋσῆν ὕμνησεν ἐπάνω στὸ ὄρος τὴν ἐνανθρώπησιν. Ὄχι, βέβαια, ἐκεῖνος ὁ λαὸς τοῦ Μωϋσέως, ὁ ἀχάριστος πρὸς τὸν εὐεργέτην, διὰ τὴν ἀχαριστίαν τῶν ὁποίων ἐζήτησες καὶ ἐπῆρες τὴν τιμωρίαν των, ἀφοῦ τοὺς ἔκρινες. Διότι εἶδεν ὁ προφήτης τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων, νὰ τρέφεται πλούσια μὲ τὰ ἀγαθά, ποὺ προῆλθαν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, νὰ ἀγνοοῦν ὅμως τὸν αἴτιον καὶ δωρητὴν τῆς τροφῆς. Νὰ μετατρέπουν τὴν θείαν φιλανθρωπίαν σὲ πρᾶξιν ἀσεβείας καὶ νὰ στρέφουν τὸν σεβασμόν των ἀπὸ τὸν Κτίστην Θεὸν εἰς τοὺς δαίμονας. Τότε ὁ προφήτης, ἀφοῦ ἔκανε τὸν θυμὸν σύμμαχον καὶ βοηθὸν τῆς εὐσεβείας, ἔβγαλε μεγάλην φωνήν, ἐπιβάλλοντας στὸν οὐρανὸν νόμον ἀνομβρίας καί, ἀφοῦ ἔδεσε τὴν ἀπόφασιν μὲ ὅρκον, ἐκλείδωσε τὰ σύννεφα. «Ζῇ Κύριος, δὲν θὰ ὑπάρξῃ αὐτὰ τὰ χρόνια δροσιὰ ἡ βροχὴ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν». Ὢ θυμὸς εὐσεβείας! Ὢ γλῶσσα, χαλινάρι τοῦ οὐρανοῦ!

The Glorious Prophet Elias (Elijah)

Elias of great fame was from Thisbe or Thesbe, a town of Galaad (Gilead), beyond the Jordan. He was of priestly lineage, a man of a solitary and ascetical character, clothed in a mantle of sheep skin, and girded about his loins with a leathern belt. His name is interpreted as "Yah is my God." His zeal for the glory of God was compared to fire, and his speech for teaching and rebuke was likened unto a burning lamp. From this too he received the name Zealot. Therefore, set aflame with such zeal, he sternly reproved the impiety and lawlessness of Ahab and his wife Jezebel. He shut up heaven by means of prayer, and it did not rain for three years and six months.

Η διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας στη Σύγχρονη Παιδεία -- Μαρία Μαντούβαλου, Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ

Για τη διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας, δηλαδή τη σκόπιμη νόθευση και παραποίηση του περιεχομένου της, γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ότι αυτή προερχόταν από το κατ’ ευφημισμόν, και πολλαπλώς, κατά διαστήματα, μετονομαζόμενον Υπουργείο Παιδείας και τον εκάστοτε διορισμένο ή εκλεγμένο Υπουργό του, μαζί με τους διορισμένους συμβούλους του των Παιδαγωγικών Ινστιτούτων, των μεταλλαγμένων και αυτών, σε Ινστιτούτα Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Ακόμη γνωρίζαμε ότι η διαστρέβλωση της Ιστορίας προέρχεται και από τους εξαρτημένους και μισθοφόρους της εκάστοτε εξουσίας, πολιτικής και κομματικής, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς αναλυτές, τις Αρχές τις λεγόμενες Προστασίας του Πολίτη και τις ποικίλες συλλογικότητες αθέων, εμπρηστών, αντεξουσιαστών και άλλων παρόμοιων Ενώσεων.

Δεν μπορούσαμε, όμως, ποτέ να φανταστούμε ότι αυτή η διαστρέβλωση της Ιστορίας, της γνωστής μέχρι σήμερα μόνο στο σχολικό και ντόπιο κοινό, θα ήταν δυνατόν να πάρει και διεθνείς διαστάσεις και μάλιστα να επισημοποιηθεί σε ανώτατο πολιτειακό και πολιτικό ηγετικό επίπεδο, ελληνικό και διεθνές. Επί ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσαμε και αυτό, δηλαδή, να εγκωμιασθούμε παγκοσμίως για την σωστή αντίληψη που έχουμε περί της Ελληνικής Ιστορίας μας και της αλήθειας της. Αναγνωρίσαμε και διαλαλήσαμε μάλιστα με επίσημη διακήρυξη, διατυπωμένη από Πρόεδρο Δημοκρατίας, Πρωθυπουργό Τσίπρα και Υπουργό Εξωτερικών Κοτζιά, ότι «η Ιστορία ξαναγράφεται» και ότι το γνωστό από παλιά πως «η Μακεδονία ήταν είναι και θα είναι Ελληνική» δεν είναι, κατά την άποψή τους, προφανώς, ιστορικά αληθές και γι αυτό αντικαθίσταται επισήμως με το ότι η Μακεδονία είναι Σκοπιανή και οι Σκοπιανοί, Μακεδόνες, με μακεδονική, μάλιστα, γλώσσα. Με διάγγελμα δε του προηγούμενου Πρωθυπουργού προς τον λαό δόθηκαν οι αναγκαίες εξηγήσεις του ιστορικού γεγονότος και στη συνέχεια ακολούθησε εντολή στο εγχώριο κοινό και το εκπαιδευτικό προσωπικό να πάψει να ασχολείται με Μακεδόνες, Μακεδονομάχους και άλλα φασιστο-εθνικιστικά παρόμοια, όπως χαρακτηρίστηκε ο κατά εκατοντάδες χιλιάδες διαμαρτυρόμενος ελληνικός λαός από τον Πρωθυπουργό, και να προσαρμοστεί στη λαϊκή ρήση «σκάσε και κολύμπα» και για την περίπτωσή μας, να βουτήξουμε στη λίμνη των Πρεσπών.

Ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του και στα έσχατα -- † π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

«Ως εδοξάσθης, Ηλία, εν τοις θαυμασίοις σου^. και τις όμοιός σοι καυχάσθαι; ο εγείρας νεκρόν εκ θανάτου και εξ άδου εν λόγω Υψίστου^. ο καταγαγών βασιλείς εις απώλειαν και δεδοξασμένους από κλίνης αυτών. ο ακούων εν Σινά ελεγμόν και εν Χωρήβ κρίματα εκδικήσεως^. ο χρίων βασιλείς εις ανταπόδομα και προφήτας διαδόχους μετ' αυτόν^. ο αναληφθείς εν λαίλαπι πυρός εν άρματι ίππων πυρίνων^. ο καταγραφείς εν ελεγμοίς εις καιρούς κοπάσαι οργήν προ θυμού, επιστρέψαι καρδίαν πατρός προς υιόν και καταστήσαι φυλάς Ιακώβ. Μακάριοι οι ιδόντες σε και οι εν αγαπήσει κεκοσμημένοι, και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα.»

(Σ. Σειρ.48,11)

Ο προφήτης Ηλίας, ο μέγιστος των Προφητών.

 Για τον προφήτη Ηλία έχουν γραφεί στην Παλαιά Διαθήκη πολλές σελίδες, που όλες είναι μεστές πολλής και βαθειάς θεολογίας. Το Καρμήλιον όρος, πάνω στο οποίο ο Προφήτης προσέφερε κατά θαυμαστό τρόπο τη θυσία του, όταν από τον ουρανό κατήλθε φωτιά και  κατέκαψε τα σφάγια¹, το όρος Σινά, επί του οποίου είχε θεοπτεία ο μέγας Προφήτης², και το όρος Θαβώρ, πάνω στο οποίο εμφανίσθηκε μαζί με τον Κύριό μας ο Προφήτης³, είναι οι τρεις μεγάλες κορυφές ορέων, που αναφέρονται στη δόξα τη δική του.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΛΙΑΝ – ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ολίγοι ημίν σήμερον οι παραγενόμενοι· άρα τι το αίτιον; Μνήμη Μαρτύρων επιτελούμεν, και ουδείς ημίν απήντησεν· άρα το διάστημα της οδού εις ραθυμίαν ενέβαλε; Μάλλον δε ου το διάστημα της οδού, αλλ’ η ραθυμία αυτούς ενεπόδισεν. Ώσπερ γαρ τον σπουδαίον και διεγηγερμένον τη προαιρέσει ουδέν δύναται κωλύσαι, ούτω δη τον ράθυμον και αναπεπτωκότα πάντα δύναται κωλύσαι. Οι Μάρτυρες το ίδιον αίμα εξέχεον υπέρ της αληθείας, συ δε ουδέ βραχείας οδού καταφρονείς; Εκείνοι την κεφαλήν απέθεντο δια τον Χριστόν, συ δε ουδέ έξω της πόλεως απαντήσαι θέλεις δια τον Δεσπότην; Ο Δεσπότης δια σε απέθανε, και συ δι’ αυτόν οκνείς; Μνήμη Μαρτύρων, και συ ραθυμείς και αναπέπτωκας; Δέον εστί σε παραγενέσθαι και ιδείν τον διάβολον ηττώμενον, και Μάρτυρα νικώντα, και Θεόν δοξαζόμενον, και Εκκλησίαν στεφανουμένην. Αλλ’ η πρόφασις αυτών αύτη· αμαρτωλός ειμι, φησί, και ου δύναμαι απαντήσαι. Αυτό γαρ τούτο, ότι αμαρτωλός ει, απάντησον ίνα μη εκπέσης της δικαιοσύνης. Τις δε των ανθρώπων άνευ αμαρτίας, ειπέ μοι; Αλλά δια τούτο θυσία και Εκκλησία, δια τούτο ευχαί και νηστείαι, επειδή πολλά τα τραύματα της ψυχής· δια τούτο και τα φάρμακα κατ’ αυτών εύρηνται, και προς έκαστον των τραυμάτων της ψυχής κατάλληλον φάρμακον κατεσκευάσθη.

Εγκληματίες σκέψεις και Υγειονομική ορθότητα -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η επίφαση της Δημοκρατίας συνιστά μία αντικειμενική πραγματικότητα, διότι πέραν της διεξαγωγής εκλογών, τα κόμματα, εφόσον διασφαλίσουν καθοιονδήποτε τρόπο την ψήφο του Ελληνικού λαού, ύστερα, δρουν κατά το δοκούν, με γνώμονα τις εντολές τις οποίες θα λάβουν δια να εξυπηρετήσουν αλλότρια συμφέροντα.

Διαχρονικά εγείρεται και με βασανίζει το ερώτημα ποιος άραγε κυβερνάει αυτόν τον τόπο, αν αντιληφθεί κανείς ποιοι άνθρωποι διαπρέπουν και καταλαμβάνουν θέσεις-κλειδιά, λαμβάνοντες τις προσήκουσες εντολές από ορισμένες υπερεθνικές δομές, ή έχοντας προσκομίσει αδιάσειστα στοιχεία δουλοφροσύνης.

Ελεύθερος είναι μόνο αυτός, που θυσιάζεται γιά τήν Αλήθεια. -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Τά ψεύτικα τά λόγια

»τά μεγάλα

»Μού τά' πες

»μέ τό πρώτο σου

Τό γάλα» (Νίκος Γκάτσος)

 «17 καὶ ἐμετεωρίζετο τὴν διάνοιαν ὁ ᾿Αντίοχος, οὐ συνορῶν ὅτι διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τὴν πόλιν οἰκούντων ἀπώργισται βραχέως ὁ Δεσπότης, διὸ γέγονε περὶ τὸν τόπον παρόρασις. ( ... ) 19 ἀλλ᾿ οὐ διὰ τὸν τόπον τὸ ἔθνος, ἀλλὰ διὰ τὸ ἔθνος τὸν τόπον ὁ Κύριος ἐξελέξατο.» ( 2 Μακκαβαίων ε')

Ελεύθεροι ( ; ) σήμερα, μετά από διακόσια χρόνια, μέ Μνημόνια καί Εμβόλια !!. Η Ελευθερία δέν κατακτάται μέ δάνεια.

Ἀπολυτίκιον Προφήτου Ἠλιοῦ

 Κάθε χρόνο απο το 1986, η ιστορική Ιερή Εικόνα του Προφήτη Ηλία ( απο την Χάρσ̌ερα Αργυρούπολης του Πόντου) μεταφέρεται παραμονή της εορτής του Προφήτη Ηλία στις 19 Ιουλίου, στο Παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία Αγροσυκιάς Πέλλας, για Προσκυνημα, και την επόμενη ημέρα εορτής του Προφήτη Ηλία τελείται Θεία Λειτουργεία στο Παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία.

Τη Κ΄ (20) Ιουλίου, η ως εις Ουρανόν πυρφόρος ανάβασις του Αγίου ενδόξου Προφήτου ΗΛΙΟΥ του Θεσβίτου.

Ηλίας ο ένδοξος Προφήτης ήτο υιός Σωβάκ, καταγόμενος εκ Θέσβης, πόλεως της Γαλαάδ πέραν του Ιορδάνου, εκ της φυλής του Ααρών, η δε Θέσβη, εξ ης και θεσβίτης εκλήθη ο Άγιος, ήτο δεδομένη εις τους ιερείς. Όταν δε ούτος εγεννήθη, είδεν ο πατήρ του Σωβάκ οπτασίαν, ότι άνδρες λευκοφόροι τον ωνόμαζον Ηλίαν (όπερ δηλοί Θεός ή θείος, παραγόμενον εκ του Ηλί, το οποίον σημαίνει εβραϊστί Θεός), ότι τον εσπαργάνωναν με πυρ, και πυρ έδιδον εις αυτόν να φάγη. Όθεν μεταβάς εις την Ιερουσαλήμ εφανέρωσε την οπτασίαν ταύτην εις τους ιερείς, οι οποίοι είπον εις αυτόν δια χρηματισμού προφητικού και αποκαλύψεως ταύτα· «Μη φοβηθής, ω άνθρωπε, ότι η κατοίκησις του τέκνου θα είναι φως, ο λόγος του απόφασις, η ζωή του κατά Κύριον, και ο ζήλος του θα φανή ευάρεστος εις τον Θεόν, θέλει δε κρίνει τον Ισραήλ δια πυρός και μαχαίρας». Ούτος ο Άγιος ήκμασε περί τα εννεακόσια έτη προ της ελεύσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και προεφήτευσεν έτη είκοσι πέντε (921- 896 π.Χ.), ας ίδωμεν δε ποία και πόσα έργα και θαύματα έκαμεν.

ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ Ο ΠΑΤΡ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου

Μὲ μεγάλην καθυστέρησιν ἔλαβον γνῶσιν τῶν διατρεξάντων κατὰ τὴν λεγομένην θρονικὴν ἑορτὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (30 Νοεμβρίου 2009).

Κατὰ τὴν ἐπίσημον ἀνακοίνωσιν τοῦ Πατριαρχείου, ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος προέστη τῆς καθιερωμένης Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς θείας Λειτουργίας, «ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς ἐπισήμου Ἀντιπροσωπίας τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης», ὡς νὰ ἦτο κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Ὀρθοδοξίας αὐτὴ ἡ πολυαιρετικὴ ἕδρα τοῦ ἀντιΧρίστου Παπισμοῦ.

Ἐλεγκτικαὶ παρατηρήσεις ἐπὶ τῆς ἐπισήμου ὁμιλίας τοῦ π. Βαρθολομαίου:

1) Ὁ Πατριάρχης ἀρχίζει τὴν ὁμιλίαν του μόνον μὲ τὴν προσ­φώνησιν τοῦ ἐκπροσώπου Πάπα Καρδιναλίου Walter Kasper, τὸν ὁποῖον ἀποκαλεῖ «Σεβασμιώτατον», ἕνα ἐκπρόσωπον πολλῶν αἱρέσεων. Ἔναντι αὐτοῦ, διὰ τῆς πατριαρχικῆς σιωπῆς, ὑποβιβάζονται πάντες οἱ ὀρθόδοξοι ἐκκλησιαστικοὶ καὶ οἱ πολλοὶ ἄλλοι ἐπίσημοι.

2) Ὁ Πατριάρχης ἀποκαλεῖ τὸν Πάπαν «Ἐπίσκοπον Ρώμης». Μετὰ τὴν ἐπισημοποίησιν τοῦ σχίσματος, δὲν ὑπάρχει τοιοῦτος Ἐπίσκοπος.

Κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1724.

«Εκείνοι που αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ΄ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς  εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλοντας ως πρόβατα  ψωριώντα και μέλη σεσηπότα»

Η Εκκλησία στα Έσχατα Χρόνια. -- Γέρων Θεοδώρητος Μαύρος (+2007)

--- Θα πρέπει όλοι οι πιστοί να καταλάβουν, ότι η Εκκλησία δεν είναι εκεί που φαίνεται. Οι Λειτουργίες θα εξακολουθήσουν να γίνονται και οι ναοί να γεμίζουν από πιστούς, όμως η Εκκλησία δεν θα έχει καμμία σχέση με τους ναούς εκείνους, ούτε με εκείνα τα ράσα κι εκείνους τους πιστούς. Η Εκκλησία είναι εκεί, όπου υπάρχει η αλήθεια. Πιστοί είναι εκείνοι, που συνεχίζουν την αδιάκοπη παράδοση της Ορθοδοξίας, το έργο αυτό του Αγίου Πνεύματος. Ιερείς είναι εκείνοι που σκέπτονται, ζουν και διδάσκουν, όπως οι Πατέρες και οι 'Αγιοι της Εκκλησίας, ή τουλάχιστον, που δεν τους αρνούνται με την διδαχή τους. 'Οπου δεν υπάρχει αυτή η συνέχεια σκέψεως και ζωής, είναι πλάνη να ομιλούμε για Εκκλησία, έστω και αν όλα τα εξωτερικά φαινόμενα μιλούν γι' αυτήν. Πάντα θα βρεθεί ένας κανονικός ιερεύς, χειροτονημένος από έναν κανονικό Επίσκοπο, που να ακολουθεί τήν Παράδοση. Γύρω σε τέτοιους ιερείς θα συσπειρώνονται οι μικρές ομάδες των πιστών που θα απομείνουν στο τέλος των καιρών. Αυτές οι μικρές ομάδες, θα είναι η κάθε μία τους και από μία τοπική «Καθολική» Εκκλησία του Θεού.

Η αναμαρτησία της Παναγίας -- Θεόκλητος Διονυσιάτης Μοναχός

«Ως εμψύχω Θεού κιβωτώ, ψαυέτω μηδαμώς χειρ αμύητων», ψάλλουμε στην ενάτη ωδή πολλών Θεομητορικών εορτών.

Πράγματι το μυστήριο περί του προσώπου και της ζωής της Θεοτόκου αποτελεί βιβλίο «κατεσφραγισμένον σφραγίσιν επτά»1 για τους αμύητους, τους μη έχοντας την αποκάλυψη, την θεία Χάρη. Μυστήριο αληθινό και τολμηρό, θείο και ανθρώπινο· ανέγγικτο από τον χοϊκό άνθρωπο.

Πώς μπορεί κάποιος να νοήσει τα υψηλότερα, τα περί της Θεοτόκου, αφού δεν έχει πείρα ούτε των κατωτέρων; Πώς μπορεί ο άνθρωπος που δεν έχει καθαρισθεί από τα πάθη να ομιλεί με αυθεντία περί θεώσεως;

Στα ευαγγέλια αποσιωπάται η ζωή της Παναγίας Παρθένου και μόνο λίγα μας αποκαλύπτονται. Πολλά όμως άλλα, όπως και την σημασία και έννοια των ευαγγελικών αναφορών, τα διδάσκει το Άγιο Πνεύμα με την Παράδοση της Εκκλησίας μας· τα αποκαλύπτει πολλές φορές η ίδια η Θεοτόκος στους πιστούς δούλους Της, στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Macrina the Righteous, sister of St. Basil

Saint Macrina, the elder sister of Saints Basil the Great and Gregory of Nyssa, was sought after by many as a bride because of her beauty, wisdom, and illustrious birth, and in tender youth was espoused by her parents to a bridegroom of fitting nobility. When her betrothed died, Macrina refused any other suitors, and devoted herself to a life of virginity, asceticism, and prayer. When her brother Basil returned from a brilliant career in the best schools of Constantinople and Athens, puffed up with not a little youthful pride-for knowledge puffeth up-it was the ardent admonitions and holy example of his blessed sister that persuaded him to turn from seeking worldly glory to the service of God. Saint Macrina founded a convent, where she ended her earthly life in the year 379, and was buried by her brother Gregory, who wrote a moving account of her last days and his grief at seeing such a light pass out of the world.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.

Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες.

Αστυνόμευση του Ιδιωτικού βίου και υγειονομικό Απαρχάιντ -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η χούντα των Αθηνών, παρά τις στεντόρειες αντιδράσεις, πολιτών, συλλογικοτήτων και επιστημόνων, περί της εκπεφρασμένης αντίδρασής του, προς την επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως σκύβαλα, ως μία πνευματικά ευνουχισμένη μάζα, αποφασίζοντας ερήμην τους, δια την διάθεση της υγείας τους.

Η στυγνή αυτή δικτατορία την οποία ζούμε, όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα μας, καταλύονται κατάφωρα, ποδοπατείται αισχρά και ιταμά οιοδήποτε νομικό οχυρό, αστικών δικαιωμάτων, τα οποία κατακτήθηκαν ανά τους αιώνες με ποταμό αίματος, έχουν προκαλέσει σωρεία εύλογων και δίκαιων αντιδράσεων.

Τη ΙΗ΄ (19η) Ιουλίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΜΑΚΡΙΝΗΣ, αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου.

Μακρίνα η οσιωτάτη μήτηρ ημών ήτο μεγαλυτέρα αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου, κεκοσμημένη δε ούσα με σωματικόν κάλλος και με γνώμην αγαθήν, ηρραβωνίσθη, πριν ή δε τελεσθή ο γάμος της απέθανεν ο ταύτην αρραβωνισθείς, ενώ εισέπραττε τους δημοσίους φόρους· η δε μακαρία Μακρίνα, καίτοι εζήτουν αυτήν άλλοι πολλοί εις γάμου κοινωνίαν, όμως δεν ηθέλησεν, αλλά προετίμησε μάλλον την χηρείαν και τα της χηρείας δεινά ή να δοκιμάση τας του γάμου τέρψεις και ηδονάς. Όθεν αποσπασθείσα πάσης κοσμικής συναναστροφής διέμενε μετά της μητρός της και κατεγίνετο εις την ανάγνωσιν και μελέτην των θείων Γραφών· πρωτότοκος δε ούσα, και επέχουσα θέσιν δευτέρας μητρός επί των εννέα άλλων αδελφών της, ανέτρεφε και επαίδευεν αυτούς. Οσίως λοιπόν και ασκητικώς διανύσασα την ζωήν της και μετά του αδελφού της θείου Γρηγορίου του Νύσσης συμφιλοσοφήσασα περί ψυχής εις αυτάς τας τελευταίας της αναπνοάς, απήλθε προς Κύριον.

Ο κατά πλάτος Βίος και πολιτεία της Οσίας μητρός ημών ΜΑΚΡΙΝΗΣ, αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου, ασκησάσης κατά το τξ΄ (360) έτος από Χριστού, συγγραφείς υπό του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης του αυταδέλφου αυτής και αποσταλείς προς Πλύμπιον Μοναχόν· ήδη δε μεταφρασθείς εις το απλούν παρά Νικοδήμου Αγιορείτου.                                    

Ὁ Ἀττίλας ἐπανεισβάλλει στήν Κύπρο -- Γράφει ὁ Βύρων Γ. Πολύδωρας

BBC: Στρατιωτική βάση στά Κατεχόμενα ἀνακοινώνει ὁ Ἐρντογάν στίς 20 Ἰουλίου

ΟΙ «ΕΞΕΥΜΕΝΙΣΤΕΣ» εἶναι δειλοί καί ἀνόητοι. Φυσικά, καί ἀνιστόρητοι. Γιατί ἀγνοοῦν ἠθελημένα τό χωρίς ἐξαίρεση δίδαγμα τῆς ἱστορίας. Ὅτι οὐδείς γλίτωσε ἀπό τή μάχαιρα καί ἀπό τό «τοπούζι» τῶν βαρβάρων. Οὐδείς ἐκάμφθη ἀπό τίς παρακλήσεις καί τίς ἱκεσίες τῶν γονατιστῶν παραδομένων. Ἄν ἦταν ἀλλιῶς, ὁ Σαμουήλ στό Κούγκι, οἱ γυναῖκες στό Ζάλογγο καί στή Νάουσα, ὁ Καψάλης στό Μεσολόγγι, ὁ ἡγούμενος Γαβριήλ στό Ἀρκάδι καί ὅπου ἥρωες καί τόποι θυσίας, πραγματικές «ἅγιες Τράπεζες» καί ἱερά θυσιαστήρια, οἱ μάρτυρες θά εἶχαν θυσιασθεῖ ἐπί ματαίῳ. Ὄχι ὡς ἥρωες καί ἡρωίδες ὑπέρ τῆς Ἐλευθερίας. Ἀλλά σάν «κακοί διαπραγματευτές», κατά τή γλῶσσα τῶν ἐνδοτικῶν.

Σαράντα ἑφτά χρόνια μετά τό 1974 ὁ «Ἀττίλας» ἐπανεισβάλλει στήν Κύπρο. Ὄχι στρατιωτικά, ἀλλά τό ἴδιο βάρβαρα καί προκλητικά. Καί ἀπό τίς «σύμμαχες» καί φίλιες δυνάμεις, Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί ΝΑΤΟ, τό ἴδιο προδοτικά καί φιλαργυρικά. Οἱ Τοῦρκοι παριστάνοντες τό 1974 τήν μία ἀπό τίς τρεῖς ἐγγυήτριες δυνάμεις τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Κύπρου, στίς 20 Ἰουλίου εἰσέβαλαν στό νησί, ὡς «Ἀττίλας Ι καί ΙΙ». Οἱ ἄλλες δύο ἐγγυήτριες, Ἑλλάδα καί Ἀγγλία, ποῦ ἦσαν; Ἔσπευσαν στή Γενεύη γιά νά διαπραγματευθοῦν τήν εἰρήνη. Ὁ Ἀττίλας προήλαυνε, κατέκαιε, κατέστρεφε ἐκκλησίες καί ἅρπαζε ἱερά κειμήλια, κατέσφαζε γυναικόπαιδα καί γέροντες, συνελάμβανε ὁμήρους, ἀγνοούμενους μέχρι σήμερα, καί ὁ Μακάριος ἀγόρευε στά ἡνωμένα Ἔθνη παρέχοντας κατ’ οὐσίαν συγχωροχάρτι στόν Τοῦρκο εἰσβολέα καί νομιμοποιητικά «ἔγγραφα» κατοχῆς τοῦ μισοῦ σχεδόν ἐδάφους τῆς Κύπρου. Οἱ Ἕλληνες πανηγύριζαν τήν πτώση τῆς χούντας!!! Καί οἱ πληγές μένουν ἀκόμη ἀνίατες, χαίνουσες καί αἱμορραγοῦσες.

Προφήτης Ηλίας ο μέγιστος των Προφητών. -- Μυργιώτης Παναγιώτης Μαθηματικός

Προφήτης Ηλίας, ο πλέον γνωστός και ο πλέον  μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες της Παλαιάς διαθήκης. Ονομάστηκε Θεσβίτης γιατί καταγόταν από τη Θέσβη. Έζησε τον 9^ο αι. π.Χ.  και λειτούργησε ως προφήτης 25 χρόνια. Κατά την γέννησή του ο πατέρας του είδε σε οπτασία δυο αγγέλους να τον ονομάζουν Ηλία και να τον σπαργανώνουν  με φωτιά και να του δίδουν φλόγα να φάει. Οι ιερείς του Ισραήλ, ερμηνεύοντας την οπτασία, είπαν στον πατέρα, ότι ο γιος του θα γίνει προφήτης και θα κρίνει το Ισραήλ με δίκοπο μαχαίρι και φωτιά.

-----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ο προφήτης Ηλίας όντως είναι μέγας προφήτης και οφείλουμε να το τιμούμε αλλά εδώ γίνεται ένα λάθος που ίσως διαφεύγει σε πολλούς. Ας μην αναιρούμε το λόγο του Ευαγγελίου που ρητά λέει ότι
«Μείζων εν γεννητοίς γυναικών προφήτης Ιωάννου του Βαπτιστού ουδείς εστί» (Λουκ. ζ’ 28). Ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι ο μέγιστος των Προφητών επειδή είναι στο μετέχμειο που ο Θεός Λόγος εισέρχεται στην ιστορία της ανθρωπότητας, ενσαρκώνεται ο άσαρκος Λόγος και χωρίζει το κόσμο μας σε προ και μετά Χριστόν.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Sunday of the Holy Fathers of the 4th Ecumenical Council

On the Sunday that falls from the 13th to the 19th of the present month, we chant the Service to the 630 Holy and God-bearing Fathers who came together for the 4th Ecumenical Council who assembled in Chalcedon in 451, to condemn Eutyches, who taught that there was only one nature, the divine, in Christ after the Incarnation, and Dioscorus, Patriarch of Alexandria, who illegally received Eutyches back into communion and deposed Saint Flavian, Patriarch of Constantinople, who had excommunicated Eutyches.

“ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΕΣΘΑΙ ΜΕΜΥΗΜΕΘΑ” -- Του Νικολάου Πανταζή, Θεολόγου

Η Αποτείχιση δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι το Mέσον, ο Τρόπος, η Οδός. Είναι η έμπρακτη και ουσιαστική, αδέσμευτη και οντολογική καταδίκη μίας παναιρέσεως η οποία παντού επικρατεί και καταδυναστεύει συθέμελα την Εκκλησία πάνω από μισό αιώνα. Επάρατοι υπαίτιοι και ένοχοι αποκλειστικοί οι εκκλησιαστικοί ταγοί και ξεπουλημένοι στον παπισμό ηγέτες. Μαριονέτες του Μασονισμού.

Η Αποτείχιση συνιστά άμεση, επείγουσα και επιτακτική αποκοπή από αιρετικούς επισκόπους, ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους. Είναι η ιεροκανονική αντίσταση και έννομη αυτοπροστασία των προβάτων από προβατόσχημους λύκους και λυκοποιμένες. “Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες!” (Ματθ. ζ’ 15).

Η εντολή “προσέχετε”, δεν έχει εδώ την συνηθισμένη έννοια της επιφυλακής, αλλ’ επέχει την έννοια της αποχής, “απέχετε, αποφεύγετε, απομακρύνεσθε!” Από ποιούς; Από τους “ψευδοπροφήτες”. Πάλι πρέπει να υπογραμμιστεί, πως “ψευδοπροφήτης” δεν είναι μόνο αυτός που αναγγέλει ψευδείς και ανεκπλήρωτες προφητείες για το μέλλον, δεν είναι μόνο ο κατεγνωσμένος αιρετικός, αλλά κυρίως ο ψευδοδιδάσκαλος εντός Εκκλησίας, ο ιερέας, αρχιερέας, ο πνευματικός, ο θεολόγος, ερμηνευτής και ιστορικός. Ο ψευδοπροφήτης είναι αυτός που “ετεροδιδασκαλεί” (Α’ Τιμ. στ’ 3). Οι ετεροδιδασκαλίες (εστί) “παραδιατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ ἀπεστερημένων τῆς ἀληθείας!” (Α’ Τιμ. στ’ 3). Εδώ πάλι η Καινή Διαθήκη αποκαλεί τους Οικουμενιστές διεφθαρμένους τον νουν, για αυτό και διαφθείρουν την Ορθοδοξία!

Αποτείχιση συνεπάγεται ένθεη άρνηση οποιασδήποτε ανοχής. Δεν ανέχομαι την αίρεση και τον αιρετικό. Παντελώς ουδεμία ανοχή. Ούτε καν το συζητώ. Δεν μπορώ και δεν πρόκειται να σε ανεχτώ να μου κηρύττεις “έτερον ευαγγέλιον”. Αυτήν την εντολή έχω. Αυτή τη γραμμή κρατώ. “Ότι ου δει ετεροδιδασκαλούντων ανέχεσθαι!” (Μεγ. Βασιλείου, Αρχή των Ηθικών, PG 31, 760, Όρος Μ, Σελ. 369). “Ου δει”. Δεν πρέπει να τους ανεχόμαστε με τίποτε, όχι να τους αναγνωρίζουμε και ως κανονικούς ποιμένες και διδασκάλους, όχι να κοινωνούμε μαζί τους. “Οὐ κοινωνῶ!” (Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής). Και συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος: “Ει δε αδιάφορα κρίνεις, συγγνώσει ημίν μη καταδεχομένοις της ζύμης γενέσθαι των ετεροδιδασκαλούντων”. Εσύ μπορεί να είσαι αδιάφορος (αναίσθητος) και να κοιωνείς μαζί τους αλλά, συγγνώμη, εμείς δεν καταδεχόμαστε να αναμιγνυόμαστε, να σμίγουμε με οικουμενιστές!

Αποτείχιση σημαίνει, δεν υποκρίνομαι τον ορθόδοξο, δεν προσποιούμαι! Είναι η μόνη πρακτική ερμηνεία και ορθή πραγματοποίηση του όρου “αποστασιοποιούμαι”. Η Αποτείχιση προωθεί την υποχρεωτική παραίτηση! Παραιτούμαι από σένα! «Ει δε τις προσποιείται μεν ομολογείν Ορθήν Πίστιν, φαίνεται δε κοινωνών αιρετικοίς, τον τοιούτον προτρέψασθε απέχεσθαι της τοιαύτης συνηθείας, και εάν …φιλονείκως επιμένη, τον τοιούτον παραιτείσθε!» ( Μ. Αθανασίου, Επιστολή, Τοις τον μονήρη βίον ασκούσι, ΡG 26, 1185-1188).

Η “κακόμοιρη”, παθητική και αποχαυνωτική στάση “ας συνυπάρχουμε με αυτούς τους άρπαγες και αιμοβόρους λύκους κι ας μείνουμε εδώ που είμαστε για να μας φάνε οι λύκοι” δεν προβλέπεται πουθενά στην Αγία Γραφή και την Αγιοπατερική Γραμματεία. Μια τέτοια πωρωμένη θεωρία, το λιγότερο θα μπορούσε να θεωρηθεί βλακώδης. Δεν υπάρχει ηττοπάθεια, δουλοπρέπεια και συμβιβασμός.

Αντιθέτως, υπάρχει υπερπλουσίως και επαρκώς το αναγκαίο στήσιμο Τειχών γύρω από τη Στάνη. Δεν φτάνει μόνο η άμυνα, η αντίσταση και το φευγιό, αλλά χρειάζεται και αντεπίθεση με σθένος ιερό του ισοβίου αντι-αιρετικού αγώνα: “ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ!” (Σοφ. Σειρ. δ’ 28). Πόλεμος και Μάχη. Όχι με λόγια αλλά με έργα. “Καιρός έργων εστί..” Η Αποτείχιση αποδεικνύει έργο και επιβεβαιώνει πράξη. Είναι η υλοποίηση της αφής επί των τύπων των ήλων, των Φίλων της Αγιοπατερικής Αληθείας.

Η Αποτείχιση απαιτεί άρση σταυρική, απάρνηση αυτοθυσιαστική και άρνηση κατηγορηματική της αναγνωρίσεως των αιρετικών ποιμένων ως δήθεν κανονικών και υποστατών ιεραρχών. Είναι της άδολης καρδίας ο κραδασμός, της συνειδήσεως ο σεισμός και ο αλάλητος στεναγμός της ψυχής που δεν ανέχεται και δεν αντέχει την διαστροφή της Ορθοδόξου Αληθείας, από όποιον και εάν προέρχεται αυτή. Δεν ανέχεται την αίρεση, ιδίως όταν αυτή κηρύσσεται δημοσίως από διαβρωμένα εκκλησιαστικά πρόσωπα.

Η Αποτείχιση συνιστά την πρόθυμη, συνειδητή και ευπρόσδεκτη εφαρμογή της του Κυρίου εντολής για φυγή από φθοροποιών ποιμένων οι οποίοι πολλοί διέφθειραν και συνεχίζουν να διαφθείρουν τον αμπελώνα Κυρίου. Γύπες, όρνια και λύκοι λυσσασμένοι, ορμούν να καταποιούν τους πιστούς, να καταστρέφουν τις ψυχές των προβάτων. Τα πρόβατα τα έμπιστα και πιστά, “ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν.” (Ιωάν. ι’ 5).

Το λέγει ο Χριστός και όχι ο συγγραφέας. Το λέγει ο Λόγος του Θεού: “Φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ!” Αποτείχιση λοιπόν είναι ακριβώς αυτό και τίποτε παραπάνω: Φεύγω από σένα τον αιρετικό, τον οικουμενιστή! Δεν σε ακολουθώ! “Οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτῶν!”
“Φεύξονται”, φεύγουν αυτομάτως και ανενδοιάστως! Φεύγουν ολοταχώς, απομακρύνονται ομολογιακώς εκ των αλλοτρίων ποιμένων οι οποίοι διδάσκουν αλλότρια, ξένα, παράξενα και παράδοξα, έτερα και ετερόδοξα, αντίθεα και αντορθόδοξα, Αντι-αποστολικά, Αντι-Ευαγγελικά, Αντι-πατερικά και Αντικανονολογικά.
Η Αποτείχιση δεν σημαίνει αποπήδηση, ότι τάχα πηδώ την μάνδρα και βρίσκομαι “εκτός της Κιβωτού”. Αυτές είναι εκκλησιολογικές ρηχότητες φθηνού εντυπωσιασμού. Η Αποτείχιση δεν σημαίνει εντείχιση σε κάποια άλλη ποίμνη. Σημαίνει στήσιμο προστατευτικών Τειχών γύρω από την διαβαλλόμενη Αλήθεια και διαφθειρόμενη Πίστη. Σημαίνει επιβεβλημένη παραμονή στην Μία, Μόνη και Αληθινή Ποίμνη. Μένουμε στην Εκκλησία. “Μένουμε Ορθοδοξία! Μένουμε Ελλάδα!” Ακόμη κι αν ζούμε ως απόδημοι έξω από τα σύνορά της. Μας προσελκύουν με θείο έρωτα τα ματοτσίνορά της.
Ποιός τό ‘πε πως φεύγουμε από την Εκκλησία; Δεν φεύγει το πρόβατο που αναγνωρίζει πιστά την του Καλού Ποιμένος τη Φωνή. Την Κυριακή, Αποστολική και Αγιοπατερική Φωνή. Φεύγει από την Ποίμνη ακαριαίως, εκτοπίζεται αυτομάτως και εκσφενδονίζεται βιαίως ο παραβάτης και παραβιαστής, ο κλέπτης και ληστής, ο αλλότριος ποιμένας ο οποίος κηρύττει αλλότρια, έτερη φωνή, έτερο Ευαγγέλιο από αυτό που παρέλαβαν τα πρόβατα από τους Αποστόλους. Ανάθεμά τους όλους!
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι η Ευαγγελική πραγμάτωση του “μαράν αθά!” Ου φιλείς τον Ιησούν, την Ορθόδοξη Αλήθεια; Μαράν Αθά! Οίκος του Ευφραθά, η Πόλις η κάποτε “αγία”, νυν δε μεμολυσμένη από το πόδι του Αιρεσιάρχου Πάπα. Η Πόλις εάλω υπό Βατικανού. Ορθάνοιχτη πλέον και παραβιασμένη η Πύλη του Ρωμανού από της Αποκαλύψεως τα Οικουμενιστικά θηρία.
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι η διαχρονική, διακανονική διάπραξη της Θεϊκής Εντολής: “Ανάθεμα έστω!” Είναι η αυθόρμητη και πιστή εφαρμογή της Αγιοπνευματικής Εντολής:
“Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε· τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ’ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν· τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι. Διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός. Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου” (Εφεσ. ε’ 11-17).
Ποιός μιλάει; Ο Χριστός-Κύριος! Και τί εντέλλεται; “Μὴ συγκοινωνεῖτε!” Απλά Ελληνικά. Εσείς, αντιθέτως, κοινωνείτε, συμπροσεύχεσθε και συλλειτουργείτε! “Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους!” Η Παναίρεση του Οικουμενισμού είναι αποδεδειγμένα έργο άκαρπο του Πανθρησκειακού Σκότους εκ του πατρός του σκότους. Πως καταδέχεσαι και “παντρεύεις” το σκότος με το Φως, τον Χριστό με τον Βελίαλ, την Αλήθεια με το ψέμα, τη φωτιά με το ψύχος, την Ορθοδοξία με την αίρεση;
Το πάντρεμα αυτό το σατανικό, ήδη έχει γίνει, αλλά… μας το κρατούν κρυφό. “Τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ’ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν!” Αισχρά λοιπόν τα έργα τους, αισχροί, αισχρότατοι και οι Οικουμενιστές. Μη πείτε πάλι πως “υβρίζει ο Πανταζής”. Αυτά ‘ναι λόγια της Αγίας Γραφής κι’όχι δικά μου.

“Διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν!” Ποιοί είναι οι πνευματικώς νεκροί; Οι Οικουμενιστές και όσοι τους σιγοντάρουν και συγκοινωνούν μαζί τους! “Διὸ ἔγειρε καὶ ἀνάστα ὁ καθεύδων!” “Ανάστα ο Θεός” κρίνων την οικουμενιστικήν γην. Ανάστηθι και συ η Κιβωτός της Εκκλησίας, του αγιάσματός Του! Η αδέσποτη δεσποτοκρατία δυστυχώς ένα απέραντο Νεκροταφείο. “Λάζαρε, δεύρο έξω!” Έξελθε! Βγες από τα μνήματα τα Πανθρησκειακά. Ξύπνα στη αληθινή, Θεόπνευστη “σκοπιά” και μη σέρνεσαι στο βούρκο της παπόφιλης “πεθαμενίλας!”

Η Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι η ολόψυχη εκτέλεση της εντολής της Παντοκρατορικής: “Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε!” (Β Κορ. στ’ 17). Αφορίζω τον εαυτό μου σημαίνει διαχωρίζω την θέση μου, ξεκαθαρίζω την διαφθορά, ξεχωρίζω την Αληθινή Πίστη από την νοθεία, την αίρεση του κερατά. Στου διαβόλου τη πλεκτάνη πως μπλέκομαι και συγκοινωνώ; Πως καταδέχομαι και συνουσιάζομαι πνευματικώς και “τα μέλη του Χριστού, πόρνης μέλη τα ποιώ;” (Α’Κορ. στ’ 15).
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως δεν είναι υποτιθέμενη “τέλεση σχίσματος” ούτε ανταρσία. Είναι στην ουσία άρνηση δημοσίως κηρυσσομένης αιρέσεως και επ’ αόριστον παύση κοινωνίας με τους δεδηλωμένους φορείς αυτής της παναιρέσεως, δηλαδή την ηγεσία, την κεφαλή, “ναι, το ψάρι βρωμάει από την κεφαλή…”
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως δεν είναι υποκρισία και Θεομπαιξία. Δεν προσποιούμαι θεατρινίστικα τον λεοντόκαρδο αγωνιστή. Δεν υποκρίνομαι τον Αντι-οικουμενιστή και δεν εμπαίζω τον Θεό με επιπόλαιη, ψεύτικη “απειλή” χωρίς εν τέλει να την εκπληρώνω. Ενώ γνωρίζω πως πρέπει να απομακρυνθώ και ονομαστικώς να τους αποκηρύξω, ενώ ξέρω πως είμαι υποχρεωμένος να το κάνω, κάθομαι και σκαρφίζομαι “δυνητικότητα” και θέμα επιλογής…
Η θεωρία της δυνητικότητος δεν σε τιμά… Βεβαίως και δύνασαι! “Οίδαμεν ότι δύνασαι πάντα όσα αν θέλης και βούλεσαι.” Εάν βούλεσαι αληθώς, εάν το θέλεις πραγματικώς, το θέλει κι ο Θεός. Το σοβαρό και ανησυχητικό είναι: γιατί να μην το θέλεις;;; Και ο Ιούδας και ο Πέτρος, είχαν την “δυνητικότητα” και πρόδωσαν. Ο ένας κρεμάστηκε, ο άλλος μετενόησε. Εσύ, δεν ξέρω ποιό από τα δυό θα επιλέξεις, εάν τελικώς προλάβεις και επανορθώσεις… Τί λόγο θα αρθρώσεις, αμφιβάλλω ποια λύτρωση θα βρεις… Εάν πραγματικά το θέλεις, τότε μπορείς, και πρέπει από μόνος σου να το επιθυμείς.
Με την Διακοπή Μνημονεύσεως δεν δημιουργώ δική μου υπερεκκλησία, δεν συστήνω νέα Ιεραρχία και δεν συγκροτώ υποκατάστατο θεσμό Νέας Ιεράς Συνόδου. Ενισταμένης Συνόδου, εορτολογικώς κινουμένης και Ημερολογιακώς διακειμένης. Το “Πάτριο” το προτιμώ, αν και είναι κι αυτό ειδωλολατρικό, Ιουλιανό του Ιουλίου Καίσαρος. Η ουσία δεν βρίσκεται στο ακριβέστατο μέτρημα των ημερών, αλλά στην Ενότητα των Πιστών με βάση την Ορθόδοξη Αλήθεια και όχι την Εορτολογική Αναμέτρηση.
Αποτειχίζομαι σημαίνει προσδοκία για διόρθωση και αναμόρφωση των εξαρτημένων στο πάθος της πλάνας αγαπολογίας και Μεταπατερικής οιήσεως. Με την μαζική Αποτείχιση, αναμένω να ευαισθητοποιηθεί, να ξυπνήσει και να εγερθεί η συνείδηση των συγχρόνων επισκόπων οι οποίοι ενόχως σιωπούν και συστηματικώς κωφεύουν. “Στου κουφού την πόρτα…” λέγει ο λαός. “Παχυά φακή και άγιος ο Θεός”…
Με την Αποτείχισή μου, κάνω το αυτό που θέλει ο Θεός και όχι το θέλημα ανθρώπων που φοβούνται και δειλιάζουν να εφαρμόσουν την Αγιοπατερική Παράδοση. Πειθαρχώ στο Θεό και όχι σε ανθρώπους. Υπακούω στους Αγίους Πατέρες, όχι στους συγχρόνους, συμβιβασμένους πνευματικούς και μοντέρνους Μεταπατέρες.
Απομακρύνομαι από αυτούς οι οποίοι πρώτοι απομακρύνθηκαν οι ίδιοι από την Πίστη, οι οποίοι διέφθειραν την Αλήθεια, οι οποίοι ενώθηκαν οργανικά, ισότιμα, ισόκυρα και συνυπαρξιακά με όλες τις ήδη Συνοδικώς κατεδικασμένες αιρέσεις, πλάνες και αντίχριστες ομολογίες του βλασφήμου Π.Σ.”ε”. Αποτείχιση σημαίνει απόσυρση και ανάκληση, αποχώρηση και υπαναχώρηση, αφαίρεση και εξαίρεση, ανάληψη και τράβηγμα ολόσωμο, σύσσωμο και πνευματικό. Το Σώμα Χριστού δεν επικολλάται στην Πόρνη Βαβυλώνα του Οικουμενισμού. Και όμως επιτρέπεις όλους αυτούς να σε εκπροσωπούν!

Η Αποτείχιση υποσημαίνει άρνηση συνυπάρξεως. Δεν μου επιτρέπεται να συνυπάρχω, να ενώνομαι και να κοινωνώ με αυτοκατακρίτους, αναθεματισμένους και ακοινωνήτους. Δεν έχω δικαίωμα να συμβιβάζομαι και να συνευδοκώ, να αποστασιοποιούμαι με χαρτοπόλεμο αναποτελεσματικό και θεωρητικώς μόνο να κατηγορώ αυτούς με τους οποίους ενσωματώνομαι, συνδέομαι, ενώνομαι, συμπροσεύχομαι και συλλειτουργώ. Έγκλημα τούτο λέγεται Εκκλησιολογικό και σχιζοφρενικό συνάμα.

Η αποφυγή Αποτειχίσεως συνεπάγεται προτάσεις πονηρές, δικαιολογίες διπλωματικές και “προφάσεις εν αμαρτίαις”. Δεν μπορώ να διατείνομαι πως αναμένω πρώτα “άχρι καιρού” το “κοινό ποτήριον”, και ταυτοχρόνως ο ίδιος να διατηρώ κοινό ποτήριο με δεδηλωμένους Οικουμενιστές, με αυτούς οι οποίοι επιδιώκουν, ενορχηστρώνουν και προετοιμάζουν το κοινό ποτήριο, τον κοινό εορτασμό του Πάσχα και Μνημονεύουν ως “Παναγιώτατο” τον τρισκατάρατο Πάπα! Δεν δικαιούμαι τίποτε να έχω κοινό με δαύτους.
Δεν μπορώ να επικαλούμαι “λόγους διακρίσεως” και να κοινωνώ αδιάκριτα με αδιακρίτους, αυτοκατακρίτους και εν ενεργεία και δυνάμει Συνοδικώς κατεγνωσμένους και κατεδικασμένους. Δεν μπορώ να επικαλούμαι “υπακοή” σε γέροντες οι οποίοι με την σειρά τους δεν κάνουν υπακοή σε Αποστολικές και Οικουμενικές Συνόδους, δεν υπακούουν σε απαρασάλευτους και αμετάθετους Ιερούς Κανόνες, ούτε υπακούουν στη συνείδησή τους η οποία τυραννικώς τους τίπτει. Ας κάνουν αυτοί πρώτα υπακοή σε Σύνοδο Αποστολική κι ας μάθουμε και μεις από αυτούς την υπακοή στους Αγίους Πατέρες.
Δεν μου πίπτει λόγος τι κάνουν οι άλλοι μα τί κάνω εγώ, ποια στάση εγώ κρατώ και τί σχέση εγώ διατηρώ. Πώς αντιμετωπίζω ο ίδιος την Παναίρεση του Οικουμενισμού; Εκεί κρίνεται ο καθένας και μη ξεγελαστεί κανένας, δεν είναι μόνο θέμα “θεολογικό” και αρχιερατικό. Αφορά και σένα το Λαϊκό, τον έγγαμο, τον αγράμματο και το καντηλαναύτη. Η “Ναυς” έχει και ναύτη κι όταν ο καπετάνιος καθεύδει και λιποτακτεί, ο ναύτης εγείρεται και ενεργεί. Ανεβαίνει στο κατάρτι, στη “Γέφυρα”, πιάνει το τιμόνι, τον οίακα, το Πηδάλιον!
Εάν με όλα αυτά τα παραπάνω απρακτώ, αδρανώ και δειλιώ, τότε έχω πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό διότι μεροληπτώ, γίνομαι προσωπολήπτης και θέτω την αγάπη μου σε πρόσωπα και γέροντες υπεράνω της Ορθοδόξου Πίστεως καταντώντας την Πίστη ανθρωποκεντρική, επισκοποκεντρική και όχι Αληθοκεντρική και Χριστοκεντρική.
Εφ’ όσον πεισματικά παραμένω προσωπολήπτης, απερίφραστα περιφρονώ και καταφρονώ τους Αγίους Πατέρες και ιδιαιτέρως τον προ ολίγου εορταζόμενο Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος θεαρχικώς διδάσκει ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ορθοδοξίας δεν είναι τα πρόσωπα αλλά η Αλήθεια και η Ακρίβεια της Πίστεως:
“Μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, ΕΠΕ 3, 606).
“Μεμυήμεθα”… Αυτή είναι η Μυστική Μέθεξη, η Μυσταγωγική Μύηση και Μίμηση του Χριστού και όχι η παπική, ξενόφερτη, συναισθηματική και συγκινησιακή του πλανεμένου Κεμπεσίου Θωμά! Διαβάστε Άγιο Γρηγόριο Παλαμά και αφήστε τους ετερόδοξους συγγραφείς “στον κόσμο τους”. Δεν έχουν την Αλήθεια αυτοί, η διδασκαλία τους δεν σώζει.
Τολμώ απροκάλυπτα να πω, εν κατακλείδι, πως όλα τα κακά, τα στραβά και τα ανάποδα, οι καταστρεπτικές πλάνες και αιρέσεις απωλείας, τα ηθικά σκάνδαλα ιερωμένων και οι εκκλησιαστικές αδικίες, φατρίες και παραβάσεις Ιερών Κανόνων, οι καινοτομίες, οι αυθαιρεσίες και βλασφημίες, όλα μα όλα από κει ξεκινούν κι’ από κει έχουν την ρίζα τους: από την άρνηση των πνευματικών ιερέων και επισκόπων να προβούν στην Αγιοπατερική Αποτείχιση και Διακοπή Μνημοσύνου ομαδικώς, συνολικώς, Συνοδικώς και να καταδικάσουν ονομαστικώς τους φορείς της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
Όλα τα φρικτά παρελθόντα και επερχόμενα δεινά, τις Θεομηνίες και τις συμφορές, τις κατάρες και τις καταστροφές, τα ζούμε, τα εμπειρευόμαστε και τα γευόμαστε επειδή προκαλούμε τον Θεό και περιφρονούμε την Εντολή του για Απομάκρυνση από αιρετικούς ποιμένες και ουδεμία κοινωνία μετ’ αυτών. Εμείς οι μοντέρνοι και θρασείς, γνωρίζουμε καλύτερα από τον Θεό τον Ίδιο και προτιμούμε την συνύπαρξη, την υποδούλωση και τον συμβιβασμό…
Ας μην παραξενευόμαστε κι’ ας μην αναρωτιόμαστε τί να φταίει… Φταίμε εμείς για την αδράνειά μας και την ταφόπετρα που μας πλακώνει της ακηδίας, απραξίας και αμεριμνησίας. Της φοβίας και της δειλίας. Της κρυφής απιστίας και της τρίτης μορφής αθεΐας. Της συγκοινωνίας, ενσωματώσεως και αλληλουχίας. Της καταπτώσεως, εκκοσμικεύσεως και της αποστασίας.
Ας μην ξεχνάμε, ότι την γενεά του Αθηναγόρα, την γενεά του Μεταξάκη και του Βαρθολομαίου, εμείς την γεννήσαμε! Την γενεά του Καζαντζάκη, του Χαρκιανάκη και του Ανδρουλάκη, εμείς την φτιάξαμε. Δικές μας μητέρες ξέβρασαν τέτοια θηρία της Αποκαλύψεως! Και επιμένουμε να παραμένουμε ενωμένοι με το βδέλυγμα της ερημώσεως του Π.Σ.”ε”. Και παραμένουμε ερημωμένοι, εγκαταλελειμένοι κι’ από χάρι αδειανοί: “ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος!” (Ματθ. κγ’ 38).

Εκτός από την μολυσματική παρουσία και θεομίσητη πρόσκληση του Πάπα στη Λέσβο, εκτός από την ΛΗΣΤΡΙΚΗ Σύνοδο του Κολυμπαρίου, θα δούμε και χειρότερα. Μη χοιρό-τερα… Απαισιότερα, φρικτότερα και σκανδαλιστικά. Άθεα, αντίχριστα, αντορθόδοξα και ανθελληνικά. Παρ’ όλα αυτά, δεν θ’ αλλάξουμε καθόλου. Δεν θα σωφρονιστούμε. Οι ίδιοι θα παραμείνουμε, υποδουλωμένοι, συμβιβασμένοι και διπλωματικοί. Εμείς εκεί, στην ηττοπάθειά μας και την αρρωστημένη μας υπακοή. Στην θεωρητική πολεμική μας. Στον χαρτοπόλεμό μας. “Το χαβά μας”, το σκοπό μας. Θα συνεχίσουμε να κοινωνούμε “άχρι καιρού…”

“Καιρός τω παντί πράγματι” διατυμπανίζει ο Εκκλησιαστής… (γ’1). “Και ο κολιός τον Αύγουστο” αντιλαλεί ο Ελληνικός λαός ο ευφυής. Απαντά διαχρονικά και διαιωνίζει, θερίζει κι αλωνίζει ο Λόγος του Θεού:

“Καιρὸς τοῦ (απο)μακρυνθῆναι!” (Εκκλησ. γ’5).

http://www.wallingoff.com/what-is/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9%cf%87%ce%b9%ce%b6%ce%b5%cf%83%ce%b8%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%bc%cf%85%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%b8%ce%b1/

Σ.σ.   Ο αρθρογράφος δεν ενδιαφέρεται για σχόλια και δεν τα επιθυμεί κάτω από τα δικά του άρθρα.