Οι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες

Επειδή το Άγιον Όρος αποτελούσε ανέκαθεν το προπύργιο και το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή, οι Λατίνοι θέλησαν να το καταστρέψουν και να εγκαθιδρύσουν και σε αυτό την εξουσία του Πάπα. Μπήκαν λοιπόν το 1280 στο Όρος με στρατιωτική δύναμη, κι επιδόθηκαν στο έργο τους άλλοτε με υποσχέσεις και χρήματα, κι άλλοτε με απειλές, βιαιότητες και μαρτύρια. 

Μερικοί δειλοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως μοναχοί αρνήθηκαν την εξουσία του Πάπα ως τοποτηρητού του Χριστού, καθώς και τα σαθρά του δόγματα, για αυτό επισφράγισαν με το αίμα την ομολογία τους. Σε αυτή τους την προσπάθεια οι Λατίνοι είχαν δυστυχώς συνεργούς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο και τον Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο. 
Αφού έκαναν ό,τι έκαναν στις άλλες μονές, πέρασαν τελευταία κι από τη μονή Ζωγράφου. Εκείνη την περίοδο ασκήτευε κοντά στο μοναστήρι ένας μοναχός που είχε τη συνήθεια να διαβάζει πολλές φορές την ημέρα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου μπροστά στην εικόνα της. 
Κάποια μέρα, ενώ στα χείλη του γέροντα ηχούσε ο αρχαγγελικός ασπασμός, ακούει ξαφνικά από την αγία εικόνα τη φράση: « Χαίρε κι εσύ, Γέρον του Θεού!». 
Ο γέροντας τρόμαξε. 
- Μη φοβάσαι! συνέχισε ήσυχα η θεομητορική φωνή που έβγαινε από την εικόνα. Πήγαινε όμως γρήγορα στο μοναστήρι, και πες στον ηγούμενο και στους μοναχούς ότι οι εχθροί μου και εχθροί του Υιού μου πλησίασαν. Όποιος λοιπόν είναι ασθενής στο φρόνημα, ας πάει να κρυφτεί μέχρι να περάσει ο πειρασμός. Όσοι όμως επιθυμούν μαρτυρικά στεφάνια, να παραμείνουν στο μοναστήρι. Πήγαινε γρήγορα! 
Ο γέροντας ξεκίνησε αμέσως, υπάκουος στην εντολή της Θεοτόκου. Και μόλις έφτασε στη μονή, βλέπει κατάπληκτος στην πύλη την εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία διάβαζε πριν από λίγο τους Χαιρετισμούς. Γονάτισε με κατάνυξη, ασπάστηκε την εικόνα και μαζί με αυτή παρουσιάστηκε στον ηγούμενο. 
Οι μοναχοί ταράχθηκαν από το φοβερό άκουσμα. Μερικοί έτρεξαν και κρύφτηκαν στα όρη και στις σπηλιές. Είκοσι έξι όμως – και μαζί τους και ο ηγούμενος – έμειναν στο μοναστήρι, ανέβηκαν στον πύργο και περίμεναν εκεί τους εχθρούς και τα μαρτυρικά στεφάνια. 
Σε λίγο έφτασαν και οι Λατίνοι. Στην αρχή επιστράτευσαν όλη τους τη ρητορική δεινότητα, για να πείσουν τους μοναχούς να ανοίξουν τις πύλες και να αναγνωρίσουν τον Πάπα σαν κεφαλή της  οικουμενικής Εκκλησίας. 
- Και ποιος σας είπε ότι ο Πάπας είναι η κεφαλή της Εκκλησίας; φώναξαν οι μοναχοί. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός! Δεν ανοίγουμε τις πύλες. Προτιμάμε να πεθάνουμε, παρά να σας αφήσουμε να μολύνετε τον ιερό αυτό τόπο! 
- Αφού το θέλετε, θα πεθάνετε! φώναξαν οι Λατίνοι με μανία. 
Κι αμέσως μάζεψαν ξύλα και φρύγανα γύρω από τον πύργο, άναψαν φωτιά και τους έκαψαν όλους.

ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ "Ἐρώτηση ριαʹ. Πῶς καί τινες αἱρετικοὶ ποιοῦσι πολλάκις σημεῖα;

Ἀπάντηση. Τοῦτο ἡμᾶς οὐκ ὀφείλει ξενίζειν. Ἠκούσαμεν γὰρ τοῦ Κυρίου λέγοντος· ὅτι πολλοὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐροῦσι· «Κύριε, οὐκ ἐν τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν;» καὶ ἐρεῖ αὐτοῖς· «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ, ἐργάται τῆς ἀνομίας». Πολλάκις γὰρ οὐχ ἡ πολιτεία τοῦ θαυματουργοῦντός ἐστιν ἡ τὴν ἴασιν ἐργαζομένη, ἀλλ᾿ ἡ πρὸς αὐτὸν πίστις τοῦ προσερχομένου ἀνθρώπου. Γέγραπται γάρ· «Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Πλὴν δεῖ καὶ τοῦτο γινώσκειν, ὅτι πολλάκις τινὲς κακόπιστοι καμάτους πολλοὺς δι' ἀσκήσεως τῷ Θεῷ προσήγαγον, καὶ τὴν ἀντιμισθίαν αὐτῶν ἔλαβον ἐν τῷ νῦν αἰῶνι ἐκ Θεοῦ, τὸ τῶν ἰαμάτων καὶ προρρήσεων χάρισμα· ἵνα ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι ἀκούσωσιν· Ἀπελάβετε τὰ ἀγαθὰ ὑμῶν καὶ τοὺς καμάτους ὑμῶν· νῦν δὲ λοιπὸν οὐδὲν ὑμῖν κεχρεώστηται" (P. G. 28, 665).

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης, μιλώντας στην Πνύκα σε νέους, στις 8 Οκτωβρίου 1833:

«Αφού ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι πίστεψαν στο Ευαγγέλιό Του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό, τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρό του έκαμε. Παιδιά μου! Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».

----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐάν σήμερα ζοῦσε ὁ Κολοκοτρώνης θά κατεδικάζετο ὠς «islamofobic» ἀπό τήν διεστραμμένην κοινωνίαν μας, εἰς τήν ὁποίαν οἱ Σατανισταί τῆς ΝΤΠ ἔχουν ἐπιβάλει τήν ΒΡΩΜΕΡΑΝ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗΝ «πολιτικήν ὀρθότητα»!

John the Russian of Evia

The Holy New Confessor John, a native of Russia, was captured during the Russian campaign against the Turks in 1711 and was thereafter sold into slavery in Asia Minor. In this condition he struggled to serve God in piety even while he served his earthly master in all that was needful. He remained steadfast in the Christian Faith in the face of the many enticements the Moslems provided to lure him to their error, and was granted the grace to work miracles by his prayers. He reposed in peace in 1730. His relics remained incorrupt and are found at New Procopion of Euboia in Greece.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΙ -- Αθωνικά άνθη

Ο ευσεβής και φιλόθεος Ορθόδοξος χριστιανός πουθενά δεν θα εύρισκε τόσον πλήρη ερμηνείαν του νοήματος της Αναστάσεως του Κυρίου Ιησού, ως και των άλλων Δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών, από το «Εορτοδρόμιον» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. Το βιβλίον αυτό έχει ιδιαιτέραν χάριν, όχι μόνον διότι εγράφη δια χειρός ηγιασμένης, αλλά και διότι εις τας σελίδας του συγκεντρούνται αι άκτιστοι ακτίνες του Αγίου Πνεύματος, ως Υμνολογία, ως ηθική φιλοσοφία, ως δογματική έκθεσις, ως Μυστική Θεολογία, ως πλούτος Πατερικής Γραμματολογίας. Ο ακάματος και θεοφώτιστος συγγραφεύς του συνεπύκνωσεν ό,τι θειότερον παρήγαγεν η ένθεος καρδία και ο θεόληπτος νους των αγίων Πατέρων, εν τη ερμηνεία όλων των φάσεων της θείας Οικονομίας, της Σταυρικής Θυσίας και της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου, και ό,τι ευηχέστερον ως μουσουργικόν και αιθέριον Υμνολόγημα μας έδωσεν η πνευματοκίνητος λύρα των μελωδών και καλλικελάδων αηδόνων της αγιωτάτης Εκκλησίας μας. Μέσα σε είκοσι πέντε σελίδας του «Εορτοδρομίου», μαθαίνει ο ορθόδοξος Χριστιανός το μέγα μυστήριον της Αναστάσεως του Χριστού μας, όπως το συνέλαβον οι θείοι Πατερικοί νόες και μυσταγωγείται εις τα υψηλά νοήματα της «εορτής των εορτών».

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                  

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;   

Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; 

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

IΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ -- ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΚΟΚΟΡΗ ΙΑΤΡΟΣ – ΘΕΟΛΟΓΟΣ Ἀντιπρόεδρος τῆς Πολιτιστικῆς καί Κοινωνικῆς Κινήσεως «ΕΠΑΛΞΕΙΣ».

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΚΑΙ ΕΜΒΟΛΙΑ-ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΟΥΝ 

Πρίν ἀναπτύξουμε τό θέμα τί εἶναι ὁ κορωνοϊός καί πῶς ἐνεργοῦν τά σχετικά ἐμβόλια, θά ἦταν καλό νά γίνει μία ἐπισήμανση γιά τό ἀνοσολογικό μας σύστημα πῶς ἀντιδρᾶ στόν κορωνοϊό καί πῶς στά ἐμβόλια. Ὅταν ὁ κορωνοϊός εἰσέλθει σέ κύτταρα τοῦ σώματός μας γιά νά πολλαπλασιαστεῖ, χρησιμοποιεῖ τό γενετικό ὑλικό τοῦ κυττάρου στό ὁποῖο εἰσῆλθε. Τότε τό σῶμα μας ἐνεργοποιεῖ τήν ἄμυνά του γιά νά ἐξοντώσει ὅσα κύτταρά του μολύνθηκαν. Θά λέγαμε ὅτι ὁ ἰός πού προκάλεσε τήν μόλυνση ἔχει μιά ταυτότητα, πού προσδιορίζεται ἀπό τά ἀντιγόνα τά ὁποῖα φέρει.

Greek Orthodox Easter - The Sunday of the Resurrection

 

Τη ΚΖ΄ (27η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ του Ρώσου του νέου Ομολογητού και σημειοφόρου,

όστις, πωληθείς ως αιχμάλωτος και εν τη κωμοπόλει Προκοπίω της εν τη Μικρά Ασία Καππαδοκίας αχθείς και ασκητικώς εκεί αγωνισάμενος, εκοιμήθη εν Κυρίω κατά το έτος αψλ΄ (1730)                                                                                    

Ιωάννης ο Ρώσος ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών και νέος Ομολογητής, ο φιλόστοργος και αναίμακτος του Χριστού Μάρτυς, συγκαλεί σήμερον ημάς, ω χριστεπώνυμον πλήρωμα, εις τον πανίερον αυτού Ναόν, προς εορτασμόν της ιεράς και χαριτωνύμου αυτού μνήμης. Διότι δια της άκρας αυτού καρτερίας και της αδιστάκτου και ευσεβούς αυτού πίστεως, όχι μόνον μέγας Ομολογητής ανεδείχθη, αλλά και θαυματουργός μέγιστος, καταπλήξας άπαντας δια των υπερφυών θαυμάτων του και της υψοποιού ταπεινώσεως αυτού και μετά των Αγίων Αγγέλων πέριξ του θρόνου της Μεγαλωσύνης παριστάμενος και αοράτος εν μέσω ημών ευρισκόμενος, πλουσιοπαρόχως παρέχει τας δωρεάς εις ημάς τους τιμώντας την ιεράν μνήμην αυτού. Ένεκα τούτου εις τον παρ’ ημών εορταζόμενον Άγιον Ιωάννην μεγάλη τιμή οφείλεται και βαθεία ευλάβεια.

Δεν σκέπτομαι μόνο αυτόν τον Ιούδα Πολύκαρπο, αλλά τους αναρίθμητους "Ορθόδοξους" που κοινωνούν με τους οικουμενιστές . ....

 O νέος Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον Πάπα δήλωσε τα κάτωθι σύμφωνα με το vaticanews.

 "Ο δρόμος προς την ενότητα μεταξύ Καθολικών και Ορθόδοξων δεν αμφισβητείται. Είναι ένα ταξίδι που συνεχίζει προς τον στόχο του, ενθαρρύνεται από τις χειρονομίες και την εγγύτητα του Φραγκίσκου και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. "

“Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση, ενός γιου με τον αγαπημένο του πατέρα, μιας συνάντησης επισκόπου με τον προκαθήμενο και τον πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μια μεγάλη καρδιά, μια γνήσια καρδιά, τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθάρρυνσή μου, ζήτησα την παπική ευλογία του για την υπηρεσία μου, πάλι, στην Ιταλία και αυτή τη φορά ως επίσκοπος, και τον διαβεβαίωσα ότι για τις προσευχές ώστε να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας, για το καλό της καθολικής Εκκλησίας και επίσης για το καλό κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία.

Η εγγύτητα του Πάπα Φραγκίσκου και του Βαρθολομαίου, οι χειρονομίες τους, πηγαίνουν όλο και περισσότερο προς την κατεύθυνση της πλήρους ενότητας, ξεκινώντας από κοινές ευαισθησίες: προώθηση της ειρήνης, διαθρησκευτικός διάλογος, προστασία της δημιουργίας και όσων έχουν ανάγκη, όπως πρόσφυγες., Όλοι θυμηθείτε το ταξίδι στη Λέσβο το 2016. Χωρίς να ξεχνάτε τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που υπαγορεύονται από την πανδημία.

Πού είναι λοιπόν το ταξίδι των Καθολικών και των Ορθόδοξων προς την πλήρη ενότητα;
R. – Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι η εγγύτητα, οι χειρονομίες, οι πρωτοβουλίες του Πάπα Φραγκίσκου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου είναι γνήσιες και μακριά από οποιαδήποτε κοσμική ή θεαματική πτυχή. Είναι δύο άνθρωποι που έχουν τις ίδιες σκέψεις και ευαισθησίες, γνωρίζουν ότι πρέπει να ενεργούν μαζί για το καλό της ταραγμένης ανθρωπότητας μας, πρόσφατα ακόμη περισσότερο ενοχλημένοι από την υγεία και τις οικονομικές κρίσεις που προκαλούνται από την πανδημία του κοροναϊού. Το ταξίδι των Καθολικών και των Ορθόδοξων προς την πλήρη ενότητα βρίσκεται σε καλό δρόμο, υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, και κινείται προς τη γραμμή του τερματισμού. Πιστεύω ότι, στο επίπεδο των πιστών, αυτός ο στόχος έχει ήδη επιτευχθεί και αυτό είναι πιο σημαντικό από ό, τι σε θεσμικό επίπεδο.

Έτσι, συγκεκριμένα, πώς μπορούμε να περπατήσουμε μαζί τώρα;
Ρ. – Αλλά ήδη περπατάμε μαζί, αυτό δεν αμφισβητείται, δεν είναι θέμα «θέλουμε ή δεν θέλουμε», πρέπει να περπατήσουμε μαζί σε έναν κόσμο που γίνεται χωριό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι περπατάμε μαζί και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κοινό μας μονοπάτι είναι σταθερό και θυμάται το μονοπάτι προς Εμμαούς, είναι βέβαιο ότι σε αυτό το κοινό μονοπάτι, όπως και στους Εμμαούς, συνοδεύονται από τον κοινό μας Θεό, Κύριε, Σωτήρα, ο Αναστημένος Χριστός. Αρκεί να βασιστούμε στην καθοδήγηση του Χριστού, αρκεί να αναγνωρίσουμε ότι ο Χριστός μας συνοδεύει, και ακόμα κι αν οι αμαρτίες μας μας εμποδίζουν να δούμε ότι μας συνοδεύει, πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που βάζει ο κακός ανάμεσα στα πόδια μας, και αν πέσουμε πρέπει να σηκωθούμε, να συνεχίσουμε και να μην επιστρέψουμε.

Λοιπόν, τι θα μπορούσε να απειλήσει την πορεία προς την ενότητα σήμερα;

Ρ. – Σχετικισμός, αδιαφορία, αδιαφορία, απαισιοδοξία, ιδέα της επιφανειακής ενότητας, διοικητικής-θεσμικής ενότητας, κοσμικότητας, πιθανών γεωπολιτικών παιχνιδιών: όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τη μονάδα. Η Εκκλησία δεν είναι θεσμός αυτού του κόσμου, αλλά είναι το θείο και ανθρώπινο μυστικιστικό σώμα του Χριστού.

vaticannews.va

ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης

 Πηγή : https://agiooros.org/

4th Wednesday after Pascha - Mid-Pentecost

After the Saviour had miraculously healed the paralytic, the Jews, especially the Pharisees and Scribes, were moved with envy and persecuted Him, and sought to slay Him, using the excuse that He did not keep the Sabbath, since He worked miracles on that day. Jesus then departed to Galilee. About the middle of the Feast of Tabernacles, He went up again to the Temple and taught. The Jews, marvelling at the wisdom of His words, said, "How knoweth this man letters, having never learned?" But Christ first reproached their unbelief and lawlessness, then proved to them by the Law that they sought to slay Him unjustly, supposedly as a despiser of the Law, since He had healed the paralytic on the Sabbath. Therefore, since the things spoken by Christ in the middle of the Feast of Tabernacles are related to the Sunday of the Paralytic that is just passed, and since we have already reached the midpoint of the fifty days between Pascha and Pentecost, the Church has appointed this present feast as a bond between the two great feasts, thereby uniting, as it were, the two into one, and partaking of the grace of them both. Therefore today's feast is called Mid-Pentecost, and the Gospel Reading, "At Mid-feast"--though it refers to the Feast of Tabernacles--is used.

OΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι μία ιστορική αγγελία, το σπουδαιότερο άγγελμα, που ακούσθηκε στην ιστορία. Αναγγέλλει το μεγαλύτερο γεγονός, που συνέβη στην ανθρωπότητα και συνδέεται με το πιο καίριο παράγγελμα, που άκουσε ποτέ ο άνθρωπος, τη μετάνοια. Εδώ ακριβώς, στη μετάνοια, έγκειται η βίωση του μηνύματος της Ανάστασης από τον άνθρωπο σε προσωπικό επίπεδο. Διότι η μετάνοια, γεγονός αποκλειστικά και απόλυτα προσωπικό του πιστού, αποδεικνύει ότι αυτός αποδέχεται και προσυπογράφει το άγγελμα της Ανάστασης. Η πρακτική είναι μεγαλειώδης, καθότι μυστηριακή, αλλά και απλή, προσεγγίσιμη από τον καθένα: Μετανοώντας ο χριστιανός αφήνεται στη χάρη του Θεού, η οποία τον ανασταίνει από τα μνήματα των παθών και των κακών επιθυμιών. Και γίνεται αυτή η πνευματική ανάσταση του ανθρώπου μία ασάλευτη και αξιόπιστη μαρτυρία της ανάστασης του Χριστού. Τον θείο και σωτήριο συνδυασμό των δύο γεγονότων, της ανάστασης του Ιησού Χριστού και της προσωπικής ανάστασης του ανθρώπου, που μετανοεί, εκφράζει και επαγγέλλεται στον κόσμο η Εκκλησία και συγκεκριμένα η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πιστοποιητικό Κοινωνικό φρονημάτων και Πιστοποιητικό εμβολιασμού. -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η επιδημία ανακρίβειας της κυβερνήσεως εξαιτίας και συνεπεία της πανδημίας του περιλάλητου ιού, οξύνει τις αντιπαραθέσεις εις τους κόλπους της κοινωνίας, καθότι μετά την παταγώδη αποτυχία περιστολής της διασποράς του εν θέματι ιού, κατά τους χειμερινούς μήνες, μολονότι περιεστάλησαν επί μακρόν τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα μας κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας.

Η άκρως ολοκληρωτική στάση της κυβερνήσεως, ασφαλώς άμεσα συνδεόμενη προς τις υπερεθνικές άνωθεν εντολές, οι οποίες υπηρετούν αλλότρια των επιφαινόμενων πολιτικών συμφερόντων, φαλκιδεύουν παν ψήγμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, καθότι το υποκείμενο στερείται της θεμελιώδους ελευθερίας να πληροφορηθεί στοιχειωδώς, πολύπτυχα και πλουραλιστικά επί μίας Ιατρικής πράξεως, πλην όμως την υφίσταται επί απηνούς ποινής κοινωνικού και επαγγελματικού εξοστρακισμού, δια μίας εξαναγκαστικής νομοθετικής επιβολής την οποία, έχουν αποφασίσει αυτοκλήτως ερήμην του,  η ολιγομέλεια των καθεστωτικών Λοιμοξιολόγων, οι οποίοι κιόλας έχουν περιαφθεί της αδιαμφισβήτητης αυθεντίας και άτρωτου κύρους, όχι δια της επιστημοσύνης τους αλλά δυνάμει του απαράδεκτου θεσπισθέντος «ακαταδίωκτου», απολαμβάνοντας την ασυλία της ασύδοτης εξουσίας.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ -- ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ

ΕΙΣ ΤΟ, ΟΤΕ ΑΝΕΒΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΜΕΣΟΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ                                                                              

Τα ρόδια και τα μήλα και οι φοίνικες (χουρμάδες) και οι άλλοι καρποί των οπωροφόρων δένδρων ευχαριστούν τον φάρυγγα του σώματος ημών με την γλυκείαν γεύσιν των· οι δε θείοι λόγοι των Αγίων Διδασκάλων ανάμικτοι με αγάπην, όταν απευθύνωνται προς την ακοήν μας, γλυκαίνουν τον λάρυγγα της ψυχής μας. Και όπως εκείνος ο οποίος θα συλλέξη τους καρπούς των δένδρων, αφού δοκιμάση τους καρπούς αυτούς επαινεί τα δένδρα, τα οποία τους παρήγαγον, κατά τον ίδιον τρόπον εκείνος ο οποίος θα συνάξη εις τον κάλαθον της ακοής του τα θεία λόγια των διδασκάλων και κατόπιν θα τα εμβάλη εις τον νουν του, αφού γευθή την γλυκύτητα των λόγων αυτών, επαινών τον διδάσκαλον ο οποίος είπε τους λόγους αυτούς, λέγει· «Ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τα λόγια σου, υπέρ μέλι τω στόματί μου»! (Ψαλμ. ριη: 103).Αλλά και ο σοφώτατος Σολομών τους καλούς λόγους παρομοιάζει με μελόπιτταν και λέγει σχετικώς· «Κηρία μέλιτος λόγοι καλοί» (Παρ. ιστ: 24). (Οι καλοί λόγοι ομοιάζουν με μελόπιτταν).

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω Αγίω!

 

ΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ -- ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΚΟΚΟΡΗ ΙΑΤΡΟΣ – ΘΕΟΛΟΓΟΣ Ἀντιπρόεδρος τῆς Πολιτιστικῆς καί Κοινωνικῆς Κινήσεως «ΕΠΑΛΞΕΙΣ»

Η ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΒΛΗΘΕΝΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ 

Μέχρι σήμερα, τό πρόβλημα γύρω ἀπό τόν ἰό ἦταν οὐσιαστικό νομικό. Ὅπως ἐξηγεῖ σέ εἰδική νομική ἔκθεσή της μία εἰρηνοδίκης, ἡ κ. Τέγουτζικ, τά μέτρα πού μέ πρόφαση τόν ἰό, ἐπιβλήθηκαν, εἶναι ὅλα ἀντισυνταγματικά. Ἐπειδή, ὅμως, δέν λειτουργεῖ ἡ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν, πού λειτουργώντας ἐμποδίζει τήν κρατική αὐθαιρεσία, τά πράγματα ἐξελίσσονται ὅπως τά περιγράφει ἡ κ. εἰρηνοδίκης: «Μέχρι σήμερα ἐδῶ καὶ ἕνδεκα  μῆνες σχεδὸν, ἡ Κυβέρνηση (ὡς Κράτος) προβαίνει σὲ λήψη μέτρων (κατὰ covid) καὶ ἀσκεῖ τὴ διοίκηση (τὴν κατὰ covid), προφασιζόμενη ἐδῶ καὶ 11 συναπτοὺς μῆνες τὸ ἐξαιρετικὸ καὶ ἐπεῖγον τῆς κατάστασης [...] Ἡ ἐν ἀμφιβόλῳ καὶ ἐν πλήρει συγχύσει ἐξαιρετικὰ ἐπείγουσα κατάσταση, ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς περιορίζει καὶ νὰ μᾶς ἀπογυμνώνει. Ἡ ζωὴ πλέον ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸ ἔχει μειωθεῖ στὸ ἐπίπεδο μίας καθαρὰ βιολογικῆς συνθήκης κι ἔχει χάσει ὄχι μόνο τὴν πολιτικὴ τῆς διάσταση, ἀλλὰ κι ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη διάσταση.

Δ Kanon Anastaseos - Greek Orthodox Byzantine Chant

 

ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Τη αυτή ημέρα Τετάρτη του Παραλύτου, την της ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ εορτάζομεν εορτήν.  

Την εορτήν ταύτην της Μεσοπεντηκοστής εορτάζομεν δια την τιμήν των δύο μεγάλων εορτών του Πάσχα και της Πεντηκοστής, επειδή αύτη τρόπον τινά είναι ως σύνδεσμος των δύο και μεγαλύνεται και λαμπρύνεται από των δύο τούτων τα μεγαλεία και τας λαμπρότητας. Επειδή όμως ο θείος Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει, ότι· «Της εορτής μεσούσης ανέβη ο Ιησούς εις το Ιερόν και εδίδασκε» (Ιωάν. ζ: 14) κ.τ.λ., η δε Εκκλησία συχνάκις ψάλλει, ότι το μέσον της εορτής επέστη, συμπεριλαμβάνει δε και το θαύμα του Παραλύτου, δια τούτο πρέπει να γνωρίζωμεν, ότι το θαύμα του Παραλύτου ο Χριστός ετέλεσεν εις τας ημέρας της Εβραϊκής Πεντηκοστής, ήτις ηριθμείτο από το νομικόν αυτών Πάσχα.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου και ενδόξου Αποστόλου ΚΑΡΠΟΥ ενός των Εβδομήκοντα Αποστόλων.

Κάρπος, ο του Κυρίου Απόστολος, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Νέρωνος, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη νδ΄ - ξη΄ (54-68) μ. Χ. συνηριθμείτο δε μετά των Εβδομήκοντα Μαθητών και Αποστόλων του Κυρίου, διακονών τον Απόστολον Παύλον εν τω κηρύγματι του Ευαγγελίου και κομίζων τας επιστολάς του Αποστόλου προς εκείνους προς τους οποίους απέστελλε ταύτας. Πολλούς δε ειδωλολάτρας διδάξας να σέβωνται τον Χριστόν, εγένετο κατόπιν Επίσκοπος εν τη Βεροία της Θράκης και φωτισθείς κατά την διάνοιαν δια του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος, εφάνη ως αστήρ αβασίλευτος, ανατέλλων εξ Ανατολών και πάσαν την οικουμένην φωτίζων δια των θείων διδασκαλιών του. Καθ’ εκάστην δε ο μακάριος ούτος ετέλει μέγιστα θαύματα και πονηρά πνεύματα εδίωκεν από των ανθρώπων.

Η Παναγία της Σκριπούς

Σεπτέμβριος του 1943. Οι Ιταλοί συνθηκολογούν. Μία ομάδα από κατοίκους του Ορχομενού Βοιωτίας πλησιάζουν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λειβαδιάς και ζητούν από την εκεί ιταλική φρουρά να παραδώσει τον οπλισμό της. Διαφορετικά, τους απειλούν πως θα δεχθούν επίθεση από τους αντάρτες που βρίσκονται στην περιοχή του Τζαμαλιού ( Διονύσου ). 

Οι Ιταλοί αρνούνται να παραδοθούν και ενημερώνουν τους Γερμανούς, οι οποίοι αποφασίζουν να κάψουν τον Ορχομενό και να τιμωρήσουν τους κατοίκους. 
Το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου μπαίνουν οι Γερμανοί στον Ορχομενό και συλλαμβάνουν εξακόσιους ομήρους. Ένα τμήμα μένει στην πόλη, ενώ ένα άλλο με τρία τανκς προχωρεί προς τον Διόνυσο. 
Λίγο έξω από τον Ορχομενό είναι χτισμένη η πιο αρχαία εκκλησία της Βοιωτίας ( 874 μ.Χ. ), αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου - παλιό μοναστήρι της Σκριπούς. 
Είναι ακόμη μεσάνυχτα. Η φάλαγγα έχει προσπεράσει πεντακόσια πενήντα μέτρα τον ναό, όταν ξαφνικά το πρώτο τανκ ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου. Μπροστά τους οι Γερμανοί βλέπουν μια μεγαλόπρεπη γυναίκα με το χέρι υψωμένο σε απαγορευτική στάση. Το δεύτερο τανκ προσπαθεί να προσπεράσει το πρώτο, αλλά πέφτει σε ένα χαντάκι, ενώ το τρίτο τανκ ακινητοποιείται σε ένα χωράφι, μέσα από το οποίο προσπαθούσε να περάσει. 
Ξημέρωσε η 10η Σεπτεμβρίου. Ο Γερμανός διοικητής Χόφμαν ζήτησε από τους κατοίκους ένα τρακτέρ για να τραβήξει τα τανκς. Τότε συνέβη κάτι θαυμαστό. Τα βαριά αυτά άρματα μετακινήθηκαν από το τρακτέρ σαν άδεια σπιρτόκουτα! 
- Θαύμα, θαύμα! φώναξε ο διοικητής και ζήτησε από τους κατοίκους να πάει στην εκκλησία. 
Εκείνοι τον οδήγησαν πράγματι στον ναό. Ο Γερμανός στη θεομητορική εικόνα του τέμπλου αναγνώρισε τη γυναίκα που εμπόδισε τη φάλαγγα να προχωρήσει! 
Έπεσε αμέσως στα γόνατα και φώναξε με θαυμασμό: 
- Αυτή η γυναίκα σας έσωσε! Να την τιμάτε και να τη δοξάζετε. 
Ο Ορχομενός σώθηκε. Ο Χόφμαν διατάζει να ελευθερωθούν οι εξακόσιοι μελλοθάνατοι και υπόσχεται πως μέχρι το τέλος του πολέμου η πόλη δεν θα πάθει κανένα κακό. Οι κάτοικοι ευχαριστούν και δοξολογούν την προστάτιδα Θεοτόκο για την ανέλπιστη σωτηρία τους. 
Ο ήλιος γέρνει στη δύση. Τα τανκς φεύγουν με τα πυροβόλα κατεβασμένα, γιατί νικήθηκαν από την υπέρμαχο Στρατηγό του Ορχομενού. 
Από τότε η 1η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε σαν ημέρα πανηγύρεως. Όσο ζούσε ο Χόφμαν, παρευρισκόταν κι αυτός σχεδόν κάθε χρόνο. Αφιέρωσε μάλιστα στην Παναγία ένα μεγάλο καντήλι και χρηματοδότησε την πρώτη απεικόνιση του θαύματος.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ «ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ» -- Tου Νικολάου Πανταζή, Θεολόγου

Δεινή και ολέθρια κατάσταση η συνήθεια. Ιδίως όταν αυτή η συνήθεια επέρχεται ύπουλα και ενυπάρχει ανεπαίσθητα στα θέματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας και στην πνευματική ζωή, τότε η συνήθεια διενεργεί την ακηδία, εγκαθιδρύει την αμεριμνησία, γεννά την αναισθησία η οποία με την σειρά της αναγεννά την σκλήρυνση καρδίας και επιφέρει τελικώς την πώρωση και την αποστασία. Δεν είναι λοιπόν «μικρόν το κακό» ούτε περιφρονητέα η πνευματική αυτή νόσος.

Συνηθίσαμε κάποιες απλές, μικρές και επαναληπτικές Προσευχές. Ας γνωρίζουμε όμως ότι ακόμη και αυτή η πολύ μικρή, μοναστική επίκληση και νηπτική Ευχή του Ιησού: «Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με» είναι πλουσιοτάτη σε θεολογικές έννοιες και έχουν γραφτεί ολόκληρα βιβλία για αυτήν. Κάποιοι πιστοί, θεωρούν τις προσευχές αυτές «στερεότυπες» και «περιοδικές», όπως αυτές της περιόδου του Αγίας Εορτής του Πάσχα. Μία από αυτές είναι και η πολύ γνωστή, τριπλά αποδιδόμενη Προσευχή: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…» η οποία επέχει θέση κεντρική και λέγεται αμέσως μετά το Αναστάσιμο Κοντάκιο, τον Οίκο και το Συναξάριο της Αγίας Κυριακής του Πάσχα.

-------------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Για άλλη μία φορά, τιμά τον επιστημονικό του τίτλο ο ερίτιμος
Νικόλαος.
Χαίρε θεολόγε των ακατήχητων αλόγων προβάτων!
Χριστός Ανέστη, να χαίρεσαι την οικογένειά σου.