Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

Παράρτημα

Στο Παράρτημα παραθέτουμε δυο επιστολές σχετικές με τα όσα γράψαμε σχετικά με την Μασονία. Η μυστική αυτή οργάνωση έχει απλώσει τα πλοκάμια της στη Νεοημερολογίτικη Εκκλησία κι’ έχει καταστήσει μέλη της πολλούς επισκόπους της. Θεωρήσαμε χρέος μας ν’ απαντήσουμε μόνο στην πρώτη επιστολή και να παραθέσουμε τα ονόματα όσων μασόνων επισκόπων, οι ίδιοι οι μασόνοι έχουν κατά καιρούς αποκαλύψει. Μεταξύ αυτών είναι και ο εθνομάρτυρας Χρυσόστομος Σμύρνης, τον οποίον οι Οικουμενιστές ανακήρυξαν άγιο! Στην δεύτερη επιστολή του ιδίου επιστολογράφου δεν δίνουμε καμιά απάντηση, γιατί μιλάει… μόνη της!

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

 

Τη Ι΄ (10η) Μαϊου μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΣΙΜΩΝΟΣ του Ζηλωτού.

Σίμων ο Άγιος Απόστολος είναι ο ίδιος εκείνος όστις και Ναθαναήλ ονομάζεται, καταγόμενος εκ Κανά της Γαλιλαίας, λέγεται δε ότι ούτος ήτο και ο νυμφίος του εν Κανά γάμου, εις τον οποίον προσκληθείς ο Κύριος μετά των μαθητών Αυτού μετέβαλε το ύδωρ εις οίνον. Όθεν, ιδών ο Σίμων το θαύμα τούτο, αφήκε νύμφην και γάμον και οικίαν και ηκολούθησε τω Χριστώ, τω φίλω και θαυματουργώ και νυμφαγωγώ και Νυμφίω των καθαρών ψυχών. Επειδή δε ο Άγιος Σίμων ήτο εις εκ των Εβδομήκοντα Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού, ευρίσκετο μετά των λοιπών Αποστόλων εν τω υπερώω, ένθα επλήσθη εκ της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, όταν επεδήμησεν εν είδει πυρίνων γλωσσών κατά την ημέραν της Αγίας Πεντηκοστής.

VIRGIN HOLY PROTECTION (SKEPE)

At the time that Leo the Great (A.D. 457-474) was king, saint Andrew the Fool-for-Christ lived in Constantinople. A night οf vigil in the temple of Our Lady of Blachernae, Saint Andrew, together with his student Epiphanius, who later became a patriarch of Constantinople (520-536 AD), saw the Holy Mother of God clearly visible, coming from the central gate of the temple. On the side of Holy Mother of God was a multitude of angels, and the virgins John the Forerunner and John the Theologian.

    After entering the temple, She went to the choir and prayed for a long time with warm tears in favour of the salvation of the faithful Christians. But only Andrew and Epiphanius saw this incident. After She prayed, the Mother of God stood up and entered the chancel, where Her cloak was placed, took it in Her hands and went out and laid it over the believers. With that She wanted to show to the crowd that She cares and protects them.

    This is the incident that is celebrated by our Church and was established as the feast of the Holy Protection (Skepe). It is the celebration in honour of the Virgin, which cares and protects the people of God and illuminates the believers on their way to perfection through Her prayers, invocations and tears.

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Στις πανηγύρεις τῶν διαφόρων Ἱερῶν Μονῶν, Ἱερῶν Ναῶν καὶ προσκυνημάτων παρατηρεῖται ἀθρόα προσέλευση πιστῶν, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ τιμήσουν τὸν Ἅγιο, ποὺ ἑορτάζει καὶ νὰ ζητήσουν τὶς πρὸς τὸν Κύριον πρεσβεῖες του. Ἱκανοποιοῦν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς τους. Προσφέρουν τὸν ὀβολό τους, προσκυνοῦν τὶς εἰκόνες, ἀσπάζονται τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ συμμετέχουν στὸ κατανυκτικὸ κλίμα, ποὺ δημιουργοῦν οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες. Συνήθως οἱ ὑπεύθυνοι κληρικοὶ ἢ μοναχοί προσκαλοῦν καὶ τὸν οἰκεῖο μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος, διὰ τὸ λαμπρότερο τῆς πανηγύρεως, προσκαλεῖ καὶ μερικοὺς ἄλλους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του καὶ γεμίζει ὁ Ἱερὸς Ναὸς μὲ λαμπροφορεμένους ἀρχιερεῖς! Τὰ «Εἰς πολλὰ ἔτη, Δέσποτα» καὶ οἱ φῆμες παίρνουν καὶ δίνουν.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΘΩΜΑ.

ΟΤΙ ΑΙ ΠΛΗΓΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΦΥΓΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ.     

Είτα λέγει τω Θωμά· φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε, και ίδε τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου, και βάλε εις την πλευράν μου· και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός (Ιωάν. κ: 27).                                              

Ω και να είχα σήμερον όχι μόνον φωνήν δια να ακούσετε εις όλας τας Εκκλησίας των Ορθοδόξων, αλλά και πίστιν, όσην ζητούσιν από εμέ τα πληγωμένα πλευρά του Δεσπότου μου, και τότε να φωνάξω· «Ως θαυμαστά τα έργα Σου, Κύριε, και ανεξιχνίαστοι αι οδοί σου»! Προδίδεσαι, πωλείσαι από ένα μαθητήν ο ευεργετικώτατος Διδάσκαλος, ο παντοδύναμος Θεός, ο φιλάνθρωπος Δεσπότης, και μακροθυμείς εις την άδικον προδοσίαν, δεν αποστρέφεσαι το επίπλαστον φίλημα της προδοσίας, υπομένεις τόσα και τόσα φρικτά πάθη, πληγώνεσαι όλος μετά χαράς από την κεφαλήν έως εις τους πόδας, αφήνεις το πανάγιόν Σου Σώμα να το ίδη ο ήλιος γυμνόν και ασκέπαστον, δεν εμποδίζεις τας χείρας, ως παντοδύναμος, εκείνων όπου σε καρφώνουν επάνω εις ένα ξύλον, δεν σου φαίνεται βαρύ να σχισθή η παναγία Σου πλευρά, ακόμη και εις ένα καιρόν όπου ήτο άψυχος, και ύστερον από τόσα και τόσα σημεία μιας αγάπης τόσον ασυγκρίτου και θερμοτάτης, πάλιν ζητείς να δώσης και άλλην απόδειξιν της ιδικής σου αγάπης! Ω και πως να μη φωνάξω πάλιν, ως θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε!

“Speaking in Tongues” and the Pentecost

Almost everyone is familiar with the Pentecostal frenzy expressed with their idea of glossolalia - the “speaking in tongues” - which they have elevated as a most significant element of the Christian faith. However, in spite of their argumentation and the way they relate it to the Day of the Pentecost, their “version” of glossolalia has nothing whatsoever in common with that of the Apostles.

We must firstly point out that the phenomenon of glossolalia is not something new.  It was known in ancient Greece (with the oracle Pythia), as well as in other, exo-Christian religions – for example among the Dervishes.  The historian Eusebius mentions Montanos, who, inspired by a spirit of delusion, would begin to “enthuse” and “speak strangely”, prophesying “differently to the old tradition and succession customs of the Church” (Eusebius, Ecclesiastic History E’ 16:7, EPE 2, p.170).  Phenomena such as those had appeared during the 18th century with the Huguenots and during the 19th century with the Jansenists of France. In England the phenomenon appeared among the Quakers, the Methodists, the Mormons and other American heresies.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Μεγάλη λοιπόν της πίστεως η δύναμις! Θαυμάσια τα αυτής αποτελέσματα! Άπειρον το εξ αυτής κέρδος! Ζωήν χαρίζει αθάνατον! Βασιλείαν ημίν δωρείται την αιώνιον! «Ίνα πιστεύοντες», λέγει, «ζωήν έχητε εν τω ονόματι Αυτού» (Ιωάν. κ: 31), και αλλαχού· «Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. ιστ: 16), και εν ετέρω τόπω πάλιν· «Πίστευσον επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και σωθήση συ και ο οίκος σου» (Πράξ. ιστ: 31). Ώστε η πίστις σώζει. Αρκεί λοιπόν το να πιστεύση μόνον ο άνθρωπος, ίνα σωθή. Αλλά πως η αυτή θεία Γραφή λέγει· «Μέλλει ο Υιός του ανθρώπου έρχεσθαι εν τη δόξη του Πατρός Αυτού μετά των Αγγέλων Αυτού, και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού»; (Ματθ. ιστ: 27). Και εν άλλοις· «Ος αποδώσει εκάστω κατά τα έργα αυτού»; (Ρωμ. β: 6). Και «Εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως»; (Ιωάν. ε: 29). Τι τούτο; Άλλοτε μεν λέγει η θεία Γραφή, ότι η πίστις σώζει τον άνθρωπον, άλλοτε δε διδάσκει ότι τα καλά έργα προξενούσι την σωτηρίαν; Εναντία λοιπόν φαίνονται μεταξύ αλλήλων των θεοσδότων Γραφών τα λόγια; Αδελφοί, μη πλανάσθε! Σύμφωνα είναι του Θεού τα διδάγματα· ουδέ η πίστις μόνη, ουδέ τα καλά έργα μόνα, αλλ’ η πίστις ομού και τα καλά έργα σώζουσι τον άνθρωπον. Διαιρείται η Πίστις εις θεωρητικήν και πρακτικήν.

St. Apostle Thomas Sunday

Though the doors were shut at the dwelling where the disciples were gathered for fear of the Jews on the evening of the Sunday after the Passover, our Saviour wondrously entered and stood in their midst, and greeted them with His customary words, "Peace be unto you." Then He showed unto them His hands and feet and side; furthermore, in their presence, He took some fish and a honeycomb and ate before them, and thus assured them of His bodily Resurrection. But Thomas, who was not then present with the others, did not believe their testimony concerning Christ's Resurrection, but said in a decisive manner:

ΤΙΜΗ ΕΙΣ ΤΟ ’21 ΚΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ «ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΣΠΑΘΑΤΑ»

Συνέλληνες, μόνο μελετώντας κλείνουμε τὰ στόματα ἐκείνων ποὺ ἐπιμένουν νὰ μᾶς κάμουν νὰ πιστέψουμε πὼς περνούσαμε καλὰ κάτω ἀπὸ τὴν Τουρκικὴ σκλαβιά, πὼς δὲν ὑπῆρχαν κρυφὰ σχολειά, πὼς δὲν ἦταν ὁ λαὸς σύσσωμος ποὺ τάχθηκε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις στὸν ἀγώνα γιὰ τὴ λευτεριά μας! Πολὺ χρήσιμο γι’ αὐτὸ θεωρῶ καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Γεράσιμου Ρηγάτου: «Ὑγειονομικὰ προβλήματα, γιατροὶ καὶ Ἰατρικὴ στὰ χρόνια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ἐκδόσεις S&G SOLUTIONS, Ἀθήνα 2020». Πολλὰ συγχαρητήρια ἀξίζουν στὸν γιατρὸ καὶ συγγραφέα γιατί, μέσα ἀπὸ τὰ αὐθεντικὰ ἀποσπάσματα σελίδων βιβλίων ποὺ περιλαμβάνει, προκύπτουν ἀποδείξεις καὶ περιγραφὲς τῆς ζωῆς καὶ τῶν βασανιστηρίων τῶν σκλαβωμένων στοὺς Ὀθωμανοὺς Ἑλλήνων. Μ’ αὐτὲς καταρρίπτονται ψεύδη τῶν διεθνιστῶν κι ἀνθελλήνων ἐκσυγχρονιστῶν, ποὺ θέλουν νὰ ξεγελάσουν κι ἐμᾶς καὶ τοὺς νεότερους ἀπογόνους ἐκείνων τῶν ἡρῴων, γράφοντας μίαν ἄλλη ἱστορία…

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ

 (Ιωάν. κ: 19 – 31).                                                                   

Η εκ νεκρών Ανάστασις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, άνδρες αδελφοί, περισσότερον πάσης αποδείξεως πληροφορεί, ότι αυτός ούτος είναι ο Υιός του Θεού και ο λυτρωτής παντός του κόσμου. Διαστρέφουσιν οι Ιουδαίοι, ως άσπονδοι του Χριστού εχθροί, τας περί Αυτού προφητείας, τινάς μεν επί τον Ιησούν του Ναυή, τινάς δε επί τον Σολομώντα, και άλλας επί άλλους παραλόγως εφαρμόζοντες οι ανόητοι. Και τα εξαίσια δε θαύματα, τα από συλλήψεως Χριστού έως του θανάτου και της ταφής Αυτού, όμοια στοχάζονται μετά των υπό Μωϋσέως και Ηλιού και Ελισσαίου γεγενημένων. Περί δε της εκ νεκρών Αναστάσεως του Χριστού μηδέ λόγον εναντίον έχοντες, μηδέ παράδειγμα όμοιον ευρίσκοντες, επί την άρνησιν καταφεύγουσιν οι των λίθων αναισθητότεροι. Όθεν και αργύρια αρκετά έδωκαν εις τους στρατιώτας, τους τον Τάφον Αυτού φυλάττοντες, ίνα καταψευσθώσι και κηρύξωσιν, ότι οι Μαθηταί Αυτού έκλεψαν Αυτόν.

Saint Basil the Great --- Hexaemeron (Homily 2)

The Earth was Invisible and Unfinished.

1. In the few words which have occupied us this morning we have found such a depth of thought that we despair of penetrating further. If such is the fore court of the sanctuary, if the portico of the temple is so grand and magnificent, if the splendour of its beauty thus dazzles the eyes of the soul, what will be the holy of holies? Who will dare to try to gain access to the innermost shrine? Who will look into its secrets? To gaze into it is indeed forbidden us, and language is powerless to express what the mind conceives. However, since there are rewards, and most desirable ones, reserved by the just Judge for the intention alone of doing good, do not let us hesitate to continue our researches. Although we may not attain to the truth, if, with the help of the Spirit, we do not fall away from the meaning of Holy Scripture we shall not deserve to be rejected, and, with the help of grace, we shall contribute to the edification of the Church of God.

 

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Δευτέρα από του Πάσχα, τα εγκαίνια εορτάζομεν της Χριστού Αναστάσεως· και την του Αγίου Αποστόλου ΘΩΜΑ ΨΗΛΑΦΗΣΙΝ.                                                                                                                                   

Εγκαίνια ήτοι μνεία των επισήμων πραγμάτων ήτο συνήθεια εις τους Εβραίους κατ’ έτος να γίνωνται, δια να μη λησμονώνται τα μεγάλα και εξαίσια έργα, των οποίων η ενθύμησις εγίνετο διδασκαλίας και σωτηρίας υπόθεσις. Δια τούτο οι Εβραίοι πρώτον εν Γαλγάλοις εποίησαν το Πάσχα, εγκαινίζοντες, δηλαδή ανακαλούντες εις την μνήμην των, την παράδοξον διάβασιν της Ερυθράς θαλάσσης, εις την οποίαν είδον τους Αιγυπτίους υποβρυχίους από την παντοδύναμον του Υψίστου δεξιάν. Εκ ταύτης της αιτίας εγκαινίζετο και η Σκηνή του Μαρτυρίου και πολυτελώς εωρτάζετο· εντεύθεν και η Βασιλεία του Δαβίδ και τα άλλα, δια να μη λέγω αυτά εν προς εν. Επειδή λοιπόν από όλα τα Μυστήρια της Αγίας ημών Πίστεως υπερμέγιστον και υπέρ πάσαν έννοιαν και λόγον έργον τυγχάνει η του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού Ανάστασις, δια τούτο όχι μόνον κατ’ έτος αυτήν εγκαινίζομεν και εορτάζομεν, αλλά και πάντοτε και εις κάθε οκτώ ημέρας.

An Exact Exposition of the Orthodox Faith -- by St John Damascene

BOOK I CHAPTER VII 

Concerning the Holy Spirit, a reasoned proof.

---

Moreover the Word must also possess Spirit. For in fact even our word is not destitute of spirit; but in our case the spirit is something different from our essence. For there is an attraction and movement of the air which is drawn in and poured forth that the body may be sustained. And it is this which in the moment of utterance becomes the articulate word, revealing in itself the force of the word. But in the case of the divine nature, which is simple and uncompound, we must confess in all piety that there exists a Spirit of God, for the Word is not more imperfect than our own word. Now we cannot, in piety, consider the Spirit to be something foreign that gains admission into God from without, as is the case with compound natures like us. Nay, just as, when we heard of the Word of God, we considered it to be not without subsistence, nor the product of learning, nor the mere utterance of voice, nor as passing into the air and perishing, but as being essentially subsisting, endowed with free volition, and energy, and omnipotence: so also, when we have learnt about the Spirit of God, we contemplate it as the companion of the Word and the revealer of His energy, and not as mere breath without subsistence.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

Ε π ί λ ο γ ο ς

1. Έχει επικρατήσει σε πολλούς η εσφαλμένη αντίληψη ότι το ημερολογιακό ζήτημα είναι ένα επουσιώδες θέμα μπροστά στα τόσα ζητήματα, που ταλανίζουν σήμερα την Ορθοδοξία. Έχουν ασφαλώς δίκηο οι άνθρωποι αυτοί, όταν βλέπουν το θέμα της αλλαγής του Ημερολογίου, ως αστρονομικό ζήτημα. Όταν όμως κάποιος το δει απ’ την εκκλησιαστική του σκοπιά, θα διαπιστώσει ότι είναι τεράστιο, γιατί συναρτάται με πολλά εκκλησιαστικά θέματα, που είναι βασικά για τη σωτηρία του ανθρώπου. Τέτοια ζητήματα είναι:  Το, εάν οι αποφάσεις και οι Κανόνες των Συνόδων είναι εντολές Θεού, τις οποίες είναι υποχρεωμένος κάθε πιστός να τηρεί! Το, εάν, ο πιστός μπορεί να είναι μέλος μιας Εκκλησίας, που απεμπόλησε την ορθή πίστη και κατέστη αιρετική! Το, εάν χωρεί οικονομία σε θέματα πίστεως! Το, εάν ένας πιστός μπορεί να είναι ανεκτικός στην αίρεση του Οικουμενισμού! Το, εάν ένας πιστός υποχρεούται να κάνει υπακοή σ’ ένα αιρετικό, ή μασόνο επίσκοπο! Κι’ ακόμη, Το, εάν ένας αιρετικός, ή μασόνος, μπορεί να είναι άγιος της Εκκλησίας!

Resurrection Matins Ode 9 Chanted by monks of I. M. Vatopaidi

 

Τη Θ΄ (9η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου ΗΣΑΪΟΥ.

Ησαϊας ο μεγαλοφωνότατος Προφήτης κατήγετο εξ Ιερουσαλήμ, έζησε δε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μανασή, υιού Εζεκίου του βασιλέως, υπό του οποιου και κατεκόπη δια πρίονος και ετελείωσε την ζωήν του με τέλος μαρτυρικόν. Ενεταφιάσθη δε εις τον τόπον τον λεγόμενον Αρωήλ ή Ρογήλ, παρά τη διαβάσει του ύδατος, το οποίον ο μεν βασιλεύς Εζεκίας κατέχωσε και εξηφάνισεν, ο δε Θεός, ως σημείον δια τον Προφήτην τούτον Ησαϊαν, ανέβλυσε πάλιν εις την πηγήν του Σιλωάμ. Διότι, εν ω ούτος έμελλε να αποθάνη, αποκαμών υπό της δίψης, παρεκάλεσε τον Θεόν να αποστείλη εις αυτόν ύδωρ, ίνα πίη. Και ω του θαύματος! παρευθύς έστειλεν ο Θεός εις αυτόν ύδωρ ζων εκ της πηγής του Σιλωάμ και δια τούτο η πηγή αύτη ωνομάσθη Σιλωάμ, το οποίον ερμηνεύεται απεσταλμένος. Όχι δε μόνον τότε, αλλά και πριν ορύξη ο Εζεκίας τους λάκκους, τα φρέατα και τας κολυμβήθρας εις την Ιερουσαλήμ, παρεκάλεσεν ο Ησαϊας τον Θεόν και ανέβλυσεν ολίγον ύδωρ εκ της πηγής ταύτης, ίνα μη αφανισθή η πόλις αύτη υπό της δίψης, ότε επολιορκείτο υπό των αλλοφύλων.

Ο κίνδυνος εμβολίων (mRNA) covid-19 --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Από ιστοσελίδα (τοίχο) φέησμπουκ κ. Lygeros Panos

- Georgios Giapitzakis (σχόλιο)

Καλά δεν γνωρίζεις ότι για να επιτευχθεί ανοσία χρειάζεται και τη δεύτερη δόση και αρκετές ημέρες; Εν τω μεταξύ είσαι ακάλυπτος 

- Kyprianos Christodoulides 

Κι εσύ, προφανώς, δέν ξέρεις ότι τό εργαστηριακό mRNA εμβόλιο είναι εμβόλιο από ένα μέρος (ακίδα) τού κορονοϊού. Δηλαδή, δέν προκαλεί ανοσία (αντισώματα) λόγω λοίμωξης από φυσικό ιό. Προκαλεί ανοσία - διάβαζε αντισώματα - από έναν εργαστηριακό ιό καί όχι φυσικό. 

 Όπως γράφω, άλλο φυσικός ιός (είναι πλήρης) καί έτερο εργαστηριακός (μή πλήρης) ιός. Στήν περίπτωση αυτή, ο οργανισμός προσπαθεί νά ανταποκριθεί στήν ιογενή λοίμωξη (τήν εργαστηριακή) ενεργοποιώντας πλήρως τό ανοσοποιητικό του σύστημα, επειδή αυτή τήν πληροφορία είχε από προγενέστερες λοιμώξεις μέ κορονοϊό (κοινή γρίπη). Μέ άλλα λόγια, τό εμβόλιο προκαλεί τό φαινόμενο (ή σύνδρομο) τής υπεράνοσης αλλεργικής αντίδρασης, λόγω μή ανταπόκρισης στά δεδομένα (data) που έχει (προηγούμενες λοιμώξεις φυσικού ιού), μέ τήν θλιβερή κατάληξη σάν αυτή τού Θ. Κατσανέβα. 

Γιά νά τό καταλάβεις καλύτερα, φαντάσου έναν στρατηγό, ο οποίος, βλέποντας ότι κινδυνεύει νά χάσει τήν μάχη, επιστρατεύει όλες του τίς δυνάμεις, γιά νά βγεί νικητής. Μένει όμως, από τήν άλλη μεριά, λίαν εκτεθειμένος. Ελπίζω, κατάλαβες.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης: Ο κίνδυνος εμβολίων (mRNA) covid-19 (kyprianoscy.blogspot.com)

Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς

Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5).

Saint Basil the Great -- Hexaemeron (Homily 1)

In the Beginning God made the Heaven and the Earth.

1. It is right that any one beginning to narrate the formation of the world should begin with the good order which reigns in visible things. I am about to speak of the creation of heaven and earth, which was not spontaneous, as some have imagined, but drew its origin from God. What ear is worthy to hear such a tale? How earnestly the soul should prepare itself to receive such high lessons! How pure it should be from carnal affections, how unclouded by worldly disquietudes, how active and ardent in its researches, how eager to find in its surroundings an idea of God which may be worthy of Him!

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΟΔΟΧΟΝ ΠΗΓΗΝ --- ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΕΣ ΤΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΕΛΩΜΕΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΙΑΝ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΝ.

«Ος αν πίη εκ του ύδατος, ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα· αλλά το ύδωρ, ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. δ: 14).                                                                             

Συνήλθομεν σήμερον, αγαπητοί, εν τω ιερώ τούτω Ναώ φαιδροί, ίνα ευχαριστηρίους ύμνους προς τον εκ νεκρών αναστάντα Σωτήρα ημών αναπέμψωμεν και την επέτειον εορτήν της Ζωοδόχου Πηγής επιτελέσωμεν. Εκ της ακενώτου ταύτης Πηγής της Θεοτόκου αντλούντες σήμερον θάρρος και ισχύν τον υπέρ ημών υπομείναντα θάνατον σταυρικόν και αναστάντα εκ νεκρών και ζωήν χαρισάμενον ημίν ως Ύδωρ ζων, σωτήριον και αθάνατον, ας δοξολογήσωμεν, και την Μητέρα Αυτού, την Παρθένον Μαρίαν, ως Πηγήν αέναον του ζώντος τούτου ύδατος ας ανευφημήσωμεν και ευγνώμονες ας αναμνησθώμεν των μεγάλων εκείνων θαυμάτων, άτινα ετελέσθησαν εκ του αγιάσματος Αυτής, του οποίου τα ρείθρα ουδέποτε χάνουσι την δύναμιν αυτών την ιαματικήν, αλλά και νυν έτι προχέουσι τους πιστούς χάριν των θαυμάτων πληθύν. Το περιλάλητον τούτο και εις πάσαν την οικουμένην εξάκουστον αγίασμα της Θεοτόκου πηγάζει εν Κωνσταντινουπόλει και υπ’ αυτής της Θεοτόκου εφανερώθη εις τον τέως μεν ιδιώτην, είτα δε βασιλέα Κωνσταντινουπόλεως Λέοντα τον Θράκα, τον επικαλούμενον Μακέλλην, κατά τον εξής τρόπον:

Saint Arsenios the Great

Saint Arsenios was a deacon of the Church of Rome, born of an illustrious family, and wondrous in virtue. In the days of Saint Theodosius the Great, he was chosen to be the tutor of the Emperor's young sons, Arcadius and Honorius. While living at the imperial palace in Constantinople, compassed with all luxury and innumerable temptations to sin, Arsenios often besought God with tears to guide him to salvation. This prayer was answered one day when a voice came to him saying, "Arsenios, flee from men, and thou shalt be saved." He sailed secretly to Alexandria, and from there went to Scete, where he became a monk.