Ανασασμός Ανάνηψης -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η κατάστασις τείνει άκρως επιδεινούμενη και επαληθεύθηκε η πιθανολόγησή μας, ότι ήδη βαίνουμε ολοταχώς προς μία νέα πραγματικότητα, μία δεινή νέα τάξη πραγμάτων, όπου η κανονικότητα, την οποία μέχρι τούδε γνωρίζαμε συνιστά ανυπερθέτως ένα παρελθόν.

Η επανεκκίνηση του κόσμου, παραμένει εις τις βασικές προτεραιότητες της ελίτ των κοσμο-εξουσιαστών οι οποίοι αποβλέπουν προς την αναδιάταξη του κόσμου.

Ήδη αυτό δρομολογούταν επί πολλά έτη, εάν θυμηθούμε την εθνική αποδόμηση, την συκοφάντηση της Εκκλησίας, την παραχάραξη της ιστορικής μνήμης, την προαγωγή του αφελληνισμού, την επιβολή μία μαρξιστικής παιδείας και νοοτροπίας, διαστρεβλώνοντας άρδην της εθνικής μας ιδιοπροσωπία.

Όπως γράφουν στην δήλωσή τους:

....Πρόκειται για την αποτείχιση ικανού αριθμού, λαϊκών κυρίως, πιστών, οι οποίοι με δήλωσή τους εγνωστοποίησαν την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2011 την αποτείχισή τους «από τους αιρετίζοντες επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εξ’ αιτίας και πάλιν του Οικουμενισμού. Όπως γράφουν στην δήλωσή τους: «Η παναίρεση (κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) του Οικουμενισμού είναι μια κατάσταση υπαρκτή, που οι επίσκοποί μας αρνούνται να εξετάσουν και να καταδικάσουν συνοδικά. Είναι πρωτοφανές γεγονός στην δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας, η Ιεραρχία να σιωπά εν καιρώ αιρέσεως και να συμπορεύεται δεκαετίες με την αίρεση. Ως φυσική συνέπεια έρχεται η ραγδαία επικράτηση του Οικουμενισμού, η οποία αλλοιώνει τα Ορθόδοξα αισθητήρια του λαού, διαγράφοντας από τις συνειδήσεις των χριστιανών - διά καθημερινών λόγων και πράξεών της - την Ορθόδοξη παράδοση και εισάγοντας «νέα» δήθεν «οδό σωτηρίας», διάφορη από εκείνη των αγίων… Γνωστοποιούμε λοιπόν την απόφασή μας, να αποτειχιστούμε από τους κατά τόπους αιρετίζοντες επισκόπους και να μην έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, έως ότου καταδικάσουν Συνοδικά με λόγια και με έργα την αίρεση του Οικουμενισμού και τους αιρετικούς, που την υπηρετούν και την προωθούν».

---------------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

«Είναι πρωτοφανές γεγονός στην δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας, η Ιεραρχία να σιωπά εν καιρώ αιρέσεως και να συμπορεύεται δεκαετίες με την αίρεση».

Σχόλιον: Ὄχι μόνον συμπορεύεται μέ τήν αἵρεσιν, ἀλλά, πέντε ἔτη ἀργότερον (τό 2016), ἡ «ἐκκλησία πονηρευομένων» τῶν Βαρθολομαίων, τῶν Ἱερωνύμων κ.ἄ. ἐπεκύρωσε τήν αἵρεσιν «συνοδικῶς»!!! Συνεπῶς, ἡ ἐν λόγῳ «ἐκκλησία» οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει πλέον μέ τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ὁποία εὑρίσκεται εἰς τούς Ὀρθοδόξως ἀποτειχισμένους. Ὑπάρχουν, βεβαίως, καί οἱ «ἀποτειχισμένοι» οἱ ὁποῖοι εἴτε πολεμοῦν λυσσαλέως τούς Ὀρθοδόξως ἀποτειχισμένους εἴτε κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς διά τῆς πλαγίας ὁδοῦ, ἤτοι διά τῆς κοινωνίας των μέ ἁγιορείτας μνημονευτάς, μέ «παραδοσιακούς καί εὐλαβεῖς» ἱερεῖς μνημονευτάς κ.λπ.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ -- Τοῦ π. Ἰωὴλ Κωνσταντάρου

Θὰ πρέπει νὰ διαθέτει κανεὶς ἀρκετὴ ἀφέλεια, γιὰ νὰ δεχθεῖ ὅτι ἡ προσπάθεια, ποὺ καλλιεργεῖται τελευταίως ἀπὸ διαφόρους γνωστούς – ἀγνώστους κύκλους, περὶ ἀναθεωρήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, κινεῖται ἀπὸ ἁγνὰ ἐλατήρια καὶ κατευθύνεται ἀπὸ ἀγαθὲς διαθέσεις. Φυσικά, μόνο αὐτὸ δὲ συμβαίνει. Καὶ τοῦτο φαίνεται ξεκάθαρα, σ᾽ ὅσους τουλάχιστον θέλουν νὰ βλέπουν τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα στὴ σωστή τους διάσταση. Ἀρκεῖ καὶ μόνο τὸ νὰ δεῖ κανεὶς ποιοὶ εἶναι αὐτοί, ποὺ κινοῦν τὴν ὅλη διαδικασία, ἀλλὰ καὶ τοὺς διαύλους ἐπικοινωνίας (Μ.Μ.Ε. = Μέσα Μαζικῆς Ἐξαχρειώσεως), ποὺ χρησιμοποιοῦνται, μέσω τῶν ὁποίων προβάλλονται εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ συστηματικῶς οἱ ὀθνεῖες ἀντιλήψεις, ποὺ ροκανίζουν τὰ θεμέλια τοῦ Ἑλληνικοῦ μας Ἔθνους. Λησμονοῦν βέβαια ὅλοι αὐτοί, ποὺ τολμοῦν νὰ ἀγγίζουν ἀκόμα καὶ αὐτὴ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση τῶν ἐνδόξων ἡρώων τοῦ 1821 ὅτι δὲν ἔπαυσαν, οὔτε φυσικὰ θὰ παύσουν νὰ λειτουργοῦν οἱ πνευματικοὶ νόμοι, οἱ ὁποῖοι διέπουν καὶ ρυθμίζουν τὴν ἰσορροπία καὶ τὴν ἠθικὴ τάξη. Πολλὲς φορὲς οἱ νόμοι αὐτοί, μαζὶ μὲ τὴν Ἱστορία καὶ τοὺς δικούς της ἀδέκαστους νόμους, ἐκδικοῦνται παραδειγματικὰ ὅσους τολμοῦν νὰ ὑπερβαίνουν τὰ ἐσκαμμένα... Βεβαίως, δὲν θὰ τοὺς κάνουμε τὴν τιμὴ νὰ ἀσχοληθοῦμε σήμερα μὲ τὸν γραικυλισμό, ποὺ ἀποπνέουν καὶ ἐκπροσωποῦν, τόσο γιὰ νὰ μὴ μολύνουμε τὴν ἀτμόσφαιρα, ὅσο κυρίως γιὰ νὰ ὑπογραμμίσουμε δυὸ ἀλήθειες, ποὺ ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὶς σελαγίζουσες μορφές, ποὺ ἔδωσαν τὴν ζωή τους «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστιν τὴν Ἁγίαν καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερίαν».

Οικουμενισμός, το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

 

ΑΝΑΓΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΘΟΥΣ -- Aθωνικά άνθη

Εκκλησία είναι άθροισμα πιστών ανθρώπων ενωμένων με την κοινήν αγάπη στο Χριστό και ενωμένων μεταξύ τους με την αγάπην, αφού ο Χριστός είναι σαφής: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. ις, 35). Δηλαδή υπέρτατο κριτήριο της ιδιότητος των πιστών και μαθητών του Κυρίου Ιησού είναι η μεταξύ τους αγάπη. Οπότε είναι αληθινή τραγωδία να νομίζει κανείς ότι είναι μαθητής Χριστού και ότι αγωνίζεται για την δόξα του, ενώ είναι γυμνός από την αγάπη στον πλησίον του. Βέβαια οι Χριστιανοί ούτε μηχανές ομόρρυθμα λειτουργούσες είναι, ώστε να ομοφρονούν πάντοτε, αλλά και «ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες και υπό του διαβόλου πλανώμενοι», υφίστανται αλλοιώσεις μη καλές, απατώνται λίγο ή πολύ στη διακρίβωση του αληθινού και στην επιλογή τρόπων και μεθόδων ενεργείας και, εφ’ όσον τελούν υπό το κράτος των μη καλών παθών σε ποικίλο βαθμό, επόμενον είναι να νικώνται από τον εχθρό διάβολο και φυσικά να αμαρτάνουν. Απολείπεται βέβαια η μετάνοια σαν μοναδικό μέσον επιστροφής «όθεν πεπτώκαμεν», δοθέντος ότι είναι φιλάνθρωπος και πολυεύσπλαγχνος ο Κύριός μας και «προσδέχεται τον τελευταίον καθάπερ και τον πρώτον».

Oι «Ηρωδιάδες» της Αγιομάννας Ελλάδας -- Του αδελφού μας Ιουστίνου

Βρεφομαχεί, νηπιομαχεί, παιδοσφάζει ο Ηρώδης, μεθυσμένος απ’ την μανία του να σκοτώση το «παιδίον νέον», τον Ιησούν!

Ανεξίτηλη η ντροπή του. Άνανδρη η ενέργειά του! Θύμα του το παιδί!

Στα ίχνη του παιδοκτόνου Ηρώδη, οι …. «Ηρωδιάδες» όλων των εποχών. Γυναίκες του Λαού, ή Αρχόντισσες, παντρεμένες ή ανύπαντρες σκοτώνουν με εμβρυοκτόνα βότανα, ή με άλλους τρόπους, το πρωτοσχημάτιστο παιδικό πλάσμα, που «τόλμησε» να παρουσιαστή μέσα τους, σαν φυσική συνέπεια μιας νόμιμης ή λαθραίας σαρκικής ηδονής! Θύμα, κι εδώ, το παιδί! Και ποιος να το φανταζότανε πως οι «Ηρωδιάδες» αυτές θα συγκροτούσανε στην Αγιομάννα Ελλάδα συμμορίες παιδοφθόρες, που, κάτω από έναν απατηλό φεμινισμό, θα κηρύσσανε εξοντωτική σφαγή κατά των αγέννητων νηπίων της Ελλάδος;

 

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2020

18 .860. 000,  Ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από τις «Ηρωδιάδες» Eλληνίδες δια των αμβλώσεων!!!

Χορωδιακόν Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν Αξιον εστίν

 

Τη ΙΔ΄ (14ην) Φεβρουαρίου, μνήμη της Αθλήσεως του εν Αγίοις Οσιομάρτυρος ΔΑΜΙΑΝΟΥ του νέου, του κτίτορος της κατά τον εν Δημητριάδι Κίσσαβον σεβασμίας Μονής του Τιμίου Προδρόμου, αθλήσαντος εν έτει αφξη΄ (1568).

Δαμιανός ο νέος Αθλητής του Χριστού, είχε πατρίδα την Αράχωβαν του τέως δήμου Παρακαμπυλίων της Ευρυτανίας, εις την οποίαν εγεννήθη από γονείς ευσεβείς. Ότε δε ήτο ακόμη νέος επόθησε την μοναδικήν πολιτείαν· όθεν εγκαταλείψας τον κόσμον και τα εν κόσμω, επήγεν εις το Άγιον Όρος εις την ιεράν Μονήν του Φιλοθέου και έγινε Μοναχός. Αφού δε έμεινεν ολίγον καιρόν εις το Μοναστήριον, ανεχώρησεν εις την ησυχίαν, δια να αγωνίζεται  περισσότερον εις τας αρετάς· ευρών δε σημειοφόρον τινά Ασκητήν, όστις ησύχαζεν εις τόπον ερημικόν, Δομέτιον ονομαζόμενον, έμεινε μαζί του τρεις χρόνους σχεδόν, εργαζόμενος όλας τας αρετάς με τόσην προθυμίαν και ακρίβειαν, ώστε ηξιώθη να ακούση και θείαν φωνήν, η οποία του έλεγε:

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

Ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ μία «Ὁμιλία» του, γιὰ τοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων:

«Γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ζωῆς, χάριν τοῦ ὁποίου κάνουμε τὰ πάντα, καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον σπεύδουμε, εἶναι ἡ πανευτυχὴς ζωὴ στὸν μέλλοντα αἰῶνα. Αὐτὴ δὲ ἡ μέλλουσα ζωὴ εἶναι πλήρης καὶ τέλεια, γιατὶ ὁ Βασιλιᾶς, ποὺ θὰ κυβερνᾶ θὰ εἶναι ὁ Θεός. Τίποτε καλύτερον γιὰ λογικὰ ὄντα, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπινοήση καὶ νὰ βρῆ κανείς».

Η ελληνική γλώσσα ως όπλο εθνικής εξωτερικής πολιτικής

Να μιλούν ελληνικά και όχι αγγλικά οι ηγεσίες μας στα διεθνή ΜΜΕ - Πώς δύο λέξεις αποκάλυψαν σε δύο μουσουλμάνους την ποντιακή τους καταγωγή

ΤΡΙΑ είναι τα βασικά στοιχεία που προσδιορίζουν ένα Έθνος: η γλώσσα, η θρησκεία και η ιστορική μνήμη, δηλαδή η εθνική αυτοσυνειδησία. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι επιχείρησαν γενοκτονίες, από τους Τούρκους και τους Ναζί, μέχρι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του προηγούμενου αιώνα, αυτά τα θεμέλια ακριβώς επιδίωξαν να πλήξουν. Ο Ελληνισμός βίωσε συχνά στη μεγάλη ιστορική του διαδρομή τέτοιες συμπεριφορές, αποδεικνύοντας στη πράξη την ανθεκτικότητα του. Επισημαίνω εξ αρχής κάτι που συχνά το ξεχνάμε, όταν μας κυριεύει η μιζέρια μας. Η Ελλάδα ως Κράτος έχει ζωή 200 χρόνια. Ο Ελληνισμός όμως ως έθνος, ως γένος, ως πολιτισμός αντέχει, εξελίσσεται, διασπείρεται και κυριαρχεί για πάνω από 3000 χρόνια, κάτι που αποδεικνύει τη δύναμη που εμπεριέχεται στο κύτταρο του Έλληνα και στο πολιτισμικό DNA της φυλής Όπως αποδεικνύει η ιστορία μας πίσω από ένα αργό, γραφειοκρατικό, άτολμο, συχνά εξαρτημένο και δυσκίνητο Ελληνικό Κράτος κρύβεται ένα μοναδικό, οξυδερκές, πολυμήχανο και θαυμαστό Έθνος.

Ομιλεί ο Σατανάς : Όλα επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων

Η δύναμις του Σατανά έγκειται εις αυτήν την φωτοφάνειάν του, εις τας περί αγάπης Θεού και του πλησίον θεωρίας του, εις τα δάκρυά του υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού! Εις τας τάσεις δημιουργίας μιας «νέας και υγιούς τάξεως πραγμάτων», εις τον πόθον της άρσεως του «σατανικού» σχίσματος των Εκκλησιών, εις το ενδιαφέρον δια την αναπροσαρμογήν του Ευαγγελίου εις τα σύγχρονα δεδομένα, εις την αναψηλάφησιν θεολογικών, ηθικών και Εκκλησιαστικών θεμάτων, διότι ναι μεν – ομιλεί ο Σατανάς – οι άγιοι Πατέρες ορθώς εδογμάτισαν, αλλά η πρόοδος του κόσμου, αι ανάγκαι της νέας κοινωνίας, η ύψωσις της διανοητικής στάθμης των ανθρώπων, η ασύλληπτος εξέλιξις του τεχνικού πολιτισμού, όλα ταύτα, εν πάση περιπτώσει, επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων…. 

(Αθωνικά άνθη).

Πανδημία και πλανητικός έλεγχος --- του Στέλιου Παπαθεμελή

 Συμβαίνουν στους καθ΄ ημάς χρόνους και καιρούς σημεία και τέρατα. Ανάμεσα στα άλλα με τον μηχανισμό του φόβου 1 τρισ. δολάρια «πέρασαν» από την μεσαία τάξη (τους πολλούς) στην «άρχουσα» (τους δισεκατομμυριούχους).Ήδη το 2015  η απόφαση για την δημιουργία τού έκτοτε περιβόητου Coalition for Epidemic Preparedness Innovations -CEPI με ιθύνοντα νουν τον R.J. Katchef. Αυτή εισηγείται την επιβολή του χρέους σε χώρες του τρίτου κόσμου για να διατηρηθεί η παντοδυναμία των Η.Π.Α..

Τελικά η πανδημία αποβαίνει το απόλυτο όπλο της κυρίαρχης τάξης. Εκπρόσωπος στην Αθήνα θέλησε να το επιβεβαιώσει αυτό αναμειγνυόμενος στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδος. Αλλά εδώ μας παρέχεται συνεχώς η αίσθηση ότι ζούμε με λατινοαμερικάνικη μπανανία.
Δυστυχώς έχει δίκιο ο καθηγητής τού Στάνφορντ Γιάννης Ιωαννίδης όταν γνωματεύει:

Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν, ἐνῷ ὅσοι ἀπεδέχθησαν τό ν.ἑ. δέν ὑπέπεσαν εἰς δογματικόν σφάλμα.

Σκοπός τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι ν’ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ ὡς ἄνω ἰσχυρισμός εἶναι ἐσφαλμένος, παραθέτοντας κείμενα πού εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος πρό τοῦ 1924 καί πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἀπό τό 1582 καί ἐντεῦθεν εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ ἑνωτικοί «ὀρθόδοξοι» (οἱ σημερινοί Οἰκουμενισταί, δηλαδή) ἐπεδίωκον τήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς τό «πρῶτον βῆμα» διά τήν εἰς τόν Παπισμόν ὑποταγήν της, πού ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς τό πρῶτον στάδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Τουρκο-βρετανικές πανουργιές για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας για τη “λύση” δήθεν του Κυπριακού

Από τη δεκαετία του 50, όταν δεν έγινε δυνατή μια διμερής Ελληνο – Βρετανική συνεννόηση είτε με την Ένωση είτε με την εγκαθίδρυση ενός συστήματος γνήσιας αυτοκυβερνήσεως, με αναβολή για αργότερα της εφαρμογής του δικαιώματος αυτοδιαθέσεως, οι Βρετανοί ανεζήτησαν στον Τουρκικό παράγοντα ένα αντίπαλο δέος για να το αντιτάξουν στο σύνθημα Ένωση και αυτοδιάθεση.

Περικλής Νεάρχου,
Πρέσβυς ε.τ.
Οι Τούρκοι, με βάση τα άρθρα 16 και 20 της Συνθήκης της Λωζάννης, είχαν παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα επί της Κύπρου. Αυτό όμως δεν αποτέλεσε εμπόδιο όταν η ίδια η κατέχουσα την Κύπρο δύναμη ενθάρρυνε την Άγκυρα να επιδείξει ενδιαφέρον. Πολύ περισσότερο ακόμη, όταν η ίδια η Ελληνική Κυβέρνηση έσπευσε να αποδεχθεί την πρόσκληση και να συμμετάσχει στην Τριμερή Διεθνή Διάσκεψη, που είχε συγκαλέσει εκ του πονηρού η Μ. Βρετανία, με παραπλανητική ημερήσια διάταξη τη συζήτηση θεμάτων ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου.

Οικουμενισμός, το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

 

Η Ιστορία μας δεν θα πρέπει να γίνει θύμα του εθνομηδενισμού -- Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Το αίτημα «να ξαναγραφεί η Ιστορία» κυριαρχεί από ετών σε κύκλους διανοουμένων και πολιτικών με αφορμή τα πολιτικά προβλήματα της χώρας με τους γείτονές της. Αυτό σημαίνει την εισαγωγή, μέσα από την εκπαίδευση, μιας κολοβωμένης Ιστορίας για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με την επιλεκτική στάση απέναντι στις πηγές επιτυγχάνεται η σκόπιμη αναπαραγωγή θέσεων που ευνοούν και προωθούν εθνομηδενιστικούς στόχους.

Τη σκέψη των επιβουλευομένων την Ιστορία μας, αλλά και των ιστοριογράφων συνεργατών τους κατευθύνει ένα πνεύμα «ειρηνισμού», που υποστασιώνει την άποψη ότι αρκούν η απάλειψη των διαιρούντων και ο τονισμός των ενούντων για να αρθεί το «μεσότειχον» (Εφ., 2, 14) μεταξύ εθνών που βρίσκονται σε διάλογο για την επίλυση προβλημάτων στις σχέσεις τους. Η μέθοδος δε αυτή της προβολής των ενούντων και της αποσιώπησης των διαιρούντων εφαρμόζεται και στον Οικουμενισμό, στον διαχριστιανικό διάλογο. Λίγοι όμως μπορούν να κατανοήσουν ότι και στις δύο πλευρές του Οικουμενισμού, Πολιτικού και Θρησκευτικού, το επιδιωκόμενο είναι η εξυπηρέτηση των στόχων και των σχεδίων της αληθινής Υπερδύναμης και της πλανητικής πολιτικής της.

Τη ΙΓ΄ (13Η) Φεβρουαρίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων και Μαρτύρων ΑΚΥΛΑ και ΠΡΙΣΚΙΛΛΗΣ.

Ακύλας και Πρίσκιλλα οι ένδοξοι  Απόστολοι και Μάρτυρες του Χριστού κατήγοντο εκ του Πόντου της Μικράς Ασίας, ήσαν δε Ιουδαίοι το γένος, κατά δε την τέχνην σκηνοποιοί, ήτοι κατεσκεύαζον σκηνάς δια δερμάτων, ζώντες κατά τους χρόνους του βασιλέως Κλαυδίου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη μα΄ -  νδ΄ (41-54). Αναχωρήσαντες δε από την πατρίδα των, τον Πόντον, ήλθον και εγκαταστάθησαν εις την Ρώμην. Επειδή όμως ο Κλαύδιος εδίωξεν όλους τους Χριστιανούς και τους Ιουδαίους από την Ρώμην, ήλθον εις την Κόρινθον, όπου ειργάζοντο την τέχνην των. Ακούσαντες δε δια το κήρυγμα του Αγίου Αποστόλου Παύλου, επήγαν προς αυτόν, όταν ούτος ευρίσκετο εις την Κόρινθον, ή μάλλον ο θείος Παύλος επήγε προς τον Ακύλαν, εν Κορίνθω ευρισκόμενον. Διότι ούτω γράφεται εις τας Πράξεις:

"Μάς δώσατε ένα βιβλίο καί μάς πήρατε τήν γή". --- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 Από τοίχο (ιστοσελίδα) φέησμπουκ κ. Κωνσταντίνου Στρατή

Kyprianos Christodoulides

Γνωστή καί μή εξαιρετέα η (Αγγλικανική) Βιβλική Εταιρεία. Χρησιμοποιεί τήν μετάφραση (τής Μεταφράσεως !) τών Εβδομήκοντα) καί αυτήν συμβουλεύονται οι Ιεχωβίτες καί λοιποί Προτεστάντες. Ήρθε κάποτε καί μέ βρήκε ένας από αυτούς, κρατώντας "παραμάσχαλα" αυτή τήν Έκδοση. Συναντηθήκαμε τήν άλλη μέρα, έχοντας εγώ στά χέρια μου τήν πρωτότυπη (μόνο τό Κείμενο) τών Ο΄. Μου είπε : «Μά εγώ είμαι αγράμματος, αυτά δέν τά καταλαβαίνω». Τού απάντησα : «Αφού καταλαβαίνεις ότι δέν γνωρίζεις, γιατί δέν πάς νά ρωτήσεις κάποιους, που έφαγαν όλη τους τή ζωή διαβάζοντας αυτά "που δέν καταλαβαίνεις"» ; Μού απάντησε «δέν είναι εύκολο», κι εγώ, «μέ αυτόν τόν "τυφλοσούρτη" κακό θά πάθεις καί όχι καλό». Έφυγε καί δέν ξαναγύρισε.

Παναγία η Χρυσαφίτισσα

Η βυζαντινή πόλη της Μονεμβασιάς, χτισμένη στο φρούριο της χερσονήσου ( 6ος – 7ος αι. ), το "περιώνυμον και υπερνεφελές" κατά τον ιστορικό Φραντζή, είχε περιπετειώδη αλλά και αξιόλογη ιστορία, καθώς μαρτυρούν τα σωζόμενα ερείπια από τα μεσαιωνικά μνημεία τέχνης. 

Η κάτω πόλη, χτισμένη στα κράσπεδα του βράχου, είχε κι αυτή αξιόλογη ιστορία, όπως μαρτυρούν τα παχειά τείχη, τα ποικίλα οικοδομήματα και οι πολλές εκκλησίες. Ιδιαίτερα αξιόλογη από αυτές είναι η Παναγία η Χρυσαφίτισσα, χτισμένη τον 17ο αι. στη θέση άλλου, παλιότερου ναού, της Παναγίας της Οδηγήτριας. Μέσα εκεί είναι τοποθετημένη η ομώνυμη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, έργο πιθανώς του 15ου- 16ου αιώνος. 
Σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν αρχικά στο χωριό Χρύσαφα της Λακωνίας. Στη Μονεμβασιά έφθασε μόνη Tης με τρόπο θαυμαστό, στο σημείο που ιδρύθηκε αργότερα ο ναός και το μοναστήρι της Παναγίας Χρυσαφίτισσας. 

H απάντηση που έδωσε ο άγιος Μάξιμος σε κείνους που τον ανακρίνανε επειδή δεν κοινωνούσε με καμία απο τις "επίσημες" εκκλησίες :

"Και λέγουσιν αυτώ· Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται;

Και είπεν· Ουδένα κατέκριναν οι τρεις παίδες μη προσκυνήσαντες τη εικόνι, πάντων ανθρώπων προσκυνούντων. Ου γαρ εσκόπουν τα των άλλων, αλλ’ εσκόπουν όπως αν αυτοί μη εκπέσωσι της αληθούς ευσεβείας. Ούτω και Δανιήλ βληθείς εις τον λάκκον των λεόντων, ου κατέκρινε τινα των μη προσευξαμένων τω Θεώ κατά το θέσπισμα Δαρείου, αλλά το ίδιον εσκόπησε· και είλετο αποθανείν, και μη παραπεσείν τω Θεώ, και υπό της ιδίας μαστιγωθήναι συνειδήσεως, επί τη παραβάσει των φύσει νομίμων. Καμοί ουν μη δω ο Θεός κατακρίναι τινα, ή ειπείν, ότι εγώ μόνος σώζομαι. Αιρούμαι δε αποθανείν, ή θρόησιν έχειν κατά το συνειδός, ότι περί την εις Θεόν πίστιν παρεσφάλην καθ’ οιονδήποτε τρόπον." (P.G. 90,121)

Η πολιτική "σωστότητα" (βλακότητα ή ορθότητα) στήν κοινωνία τής Αυστραλίας καί παγκόσμια -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Σέ τοίχο φέησμπουκ

Misha Sarov
Σε άλλα ωραία νέα στην Αυστραλία όποιος πνευματικός , θεολόγος, κατηχητής συμβουλεύει έναν π$στη πως είναι κακό πράγμα να είναι π$στης, θα κινδυνεύει με 10ετή κάθειρξη γιατί του «καταπίεζει την προσωπικότητα».

David Benett, an ex-gay activist and international speaker on LGBT issues said "I'm honestly so angry at the silence from Australian Christian leaders at the idea that I, or anyone else who wants to help a celibate gay Christian, could be locked in jail for ten years for helping or teaching an individual the orthodox position of the church for 2000 years if afterward they deem it harmful (especially that same-sex desire results from the effects of sin when sin entered creation . Why are [theological] liberals deliberately ignoring the problems here when they now have their rights to live as they desire? Why punish others when you have your legal freedom?"

Σχόλιο:

Δημήτρης Νατσιός: Οι αετοί και οι σαύρες

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Μάλιστα. Το οποίο, ως συνήθως, μετατρέπεται σε… συλλ-αλιτήριο. Και τι σημαίνει πανεκπαιδευτικό; Ότι όλη (πάσα) η εκπαιδευτική κοινότητα, δηλαδή οι χαραμοφάηδες συνδικαλιστές, πλαισιωμένοι και από τα γνωστά πεζοπόρα τμήματα των ευφημιστικώς λεγομένων αναρχικών, που, ωσάν τα σαλιγκάρια κατόπιν όμβρου πολλού, ξετρυπώνουν από τα κρησφύγετά τους και επιδίδονται σε λιθοτριψίες πεζοδρομίων και πετροπόλεμο. Και γιατί αντιδρά η πανεκπαίδευση; Διότι προβλέπει το νομοσχέδιο σύσταση Ομάδας Προστασίας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων. (ΟΠΠΙ). Και ωρύονται και ανεμίζουν (ζουρλο)παντιέρες πάλαι ποτέ «κοινωνικών αγώνων». «Η αστυνομία στο πανεπιστήμιο», λες είμαστε εν όψει μιας επερχόμενης χούντας. Και ελλείψει σοβαρών επιχειρημάτων καταφεύγουν στην …πατραγαθία. Οι λαμπράκηδες, η γενιά του Πολυτεχνείου, ενίοτε και το ΕΑΜ. Ένας ολόκληρος πολιτικός και παραπολιτικός κόσμος που συντηρείται και επιβιώνει με ιδεοληψίες, μνήμες πικρές που οδήγησαν τελικά σε εθνικές ταπεινώσεις και σε αποστράγγιση των όποιων αξιών. 

--------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Δυστυχῶς, αὐτά πού γράφει ὁ ἐκλεκτός Ἕλλην Δημήτριος Νατσιός, ἀλλά καί πολύ χειρότερα, εἶναι ἀληθέστατα. Ἡ «ἑλληνική» κοινωνία καί οἱ θεσμοί της ἔχουν σαπίσει. Τώρα ἀντιλαμβάνομαι πλήρως τίς συνέπειες τῆς ἐκ μέρους τῶν ἀριστερῶν «στρατολογήσεως» νεο-εισαχθέντων φοιτητῶν στά διεφθαρμένα κόμματά τους ἀπό τό 1974 καί ἐντεῦθεν. Ἀκόμη θυμᾶμαι πού ὁ ἕνας ρωτοῦσε τόν ἄλλον: «πόσους ἔγραψες σήμερα; Ἐγώ ἔγραψα τόσους»! Ὅλοι αὐτοί πῆραν πτυχία, ἔπιασαν θέσεις-κλειδιά, καί τυρανοῦν τούς ἀντιφρονοῦντας. Ἡ ψευδο-δεξιά τοῦ Μητσοτάκη εἶναι ἀναφανδόν μέ αὐτούς.