Του λέγει: «Αββά, πες μου κάτι , πως να σωθώ». Και του λέγει ο γέρων «Πήγαινε στο κοιμητήρι και βρίσε τους νεκρούς». Πήγε λοιπόν ο αδελφός, ύβρισε και λιθοβόλησε. Και γυρίζοντας, το ανέφερε στον γέροντα. Και του λέγει «Τίποτε δεν σου είπαν;». Και αποκρίνεται «Τίποτε». Και του λέγει ο γέρων «Πήγαινε πάλι αύριο και εξύμνησέ τους». Έφυγε ο αδελφός λοιπόν και πήγε και τους εξύμνησε, λέγοντας «Απόστολοι άγιοι και δίκαιοι». Και ήλθε στο γέροντα και του είπε «Τους εξύμνησα». Και του λέγει «Τίποτε δεν σου αποκρίθηκαν». Είπε ο αδελφός «Τίποτε». Του λέγει ο γέρων «Είδες πόσο τους εξευτέλισες και τίποτε δεν σου αποκρίθηκαν και πόσο τους εξύμνησες και καθόλου δεν σου μίλησαν. Έτσι και συ γίνε νεκρός, αν θέλεις να σωθείς. Μήτε την αδικία των ανθρώπων μήτε τους ύμνους τους θα λογαριάζεις όπως οι νεκροί. Και μπορείς να σωθείς».
Ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ «ΕΝ ΕΝΙ ΣΤΟΜΑΤΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ» -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Μετά τή μνημόνευση τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου στή θεία Λειτουργία, ὁ ἱερέας ἀπαγγέλλει τήν ἐκφώνηση – πρόσκληση, γιά τή δοξολογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ: «Καί δός ἡμῖν ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ δοξάζειν καί ἀνυμνεῖν τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά σου, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ και τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν και ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἀπ’ τήν ἀρχή ὡς τό τέλος, μιά ἀσίγαστη καί «ἐκ βαθέων» γλυκύτατη δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι στην εὐγενέστερη καί μεγαλειωδέστερη λειτουργία τῆς ὕπαρξής τους. Τρισάγιοι καί ἐπινίκιοι ὕμνοι, ἀδιάλειπτα πληροῦν τά σύμπαντα. «Τά οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ καί τά ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς». «Ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ». Μ’ ἕνα στόμα καί μια καρδιά. Οἱ πάντες καί τά πάντα σμίγουν σ’ ἕνα ὑμνολογικό τραγούδι χωρίς φινάλε. Και καθώς λέγει ἡ ἐξαίρετη εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων: «Σήμερον τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, και τά κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ». Ὅλα σέ μιά παναρμόνια συγχορδία, χωρίς φάλτσα και παραφωνίες. Στόματα και καρδιές, σ’ ἕνα ἀτέλειωτο τρισάγιο δοξολόγημα, σάν ἐκεῖνο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα:
Aφιέρωση -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Σαν πίδακες ζωντανού νερού ξεπηδούν μέσα από τα γεγονότα της ιστορίας του Θεού, που έγιναν γιορτές της Εκκλησίας, οι αλήθειες, που λυτρώνουν και δροσίζουν την ψυχή μας. Φθάνει εμείς να σκύψουμε με την αγωνία της σωτηρίας και να σκάψουμε με τη λαχτάρα του ουρανού μέσα στην ιστορία τους, να γονατίσουμε μπροστά τους με ανοιχτό το Ευαγγέλιο και να τα γιορτάσουμε με το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην Εκκλησία. Κι ο Θεός, που ήλθε στην ιστορία μας και μπήκε στη ζωή μας, μας ελκύει στην ιστορία Του και μας ενώνει με τη ζωή Του, με μια θεία δύναμη μας εντάσσει μέσα στο σωτήριο σχέδιό Του. Μια τέτοια φλέβα χαρίτων είναι η γιορτή της Υπαπαντής, με την οποία τιμούμε τη Θεομήτορα, αλλά και τον Δεσπότη· την Παναγία Μητέρα, που προσάγει στο ναό τον Ιησού, σαραντάμερο βρέφος και τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, που προσφέρεται στον Θεό ως πρωτότοκος.
Ο Θεός νά μάς φυλάξει από Λειτουργιολόγους καί Λοιμωξιολόγους --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Σχόλιο
Η σωστή προσευχή, μάς λέει ο μητροπολίτης Τορόντο Σωτήριος, πρέπει νά έχει τρία χαρακτηριστικά : Ευχαριστία (thankfulness), Δοξολογία (doxology), Αίτηση (petition). Άς τού συστήσει, τότε, κάποιος νά ξαναδιαβάσει τήν "Κυριακή Προσευχή", τό γνωστό σέ όλους "πάτερ ημών" (βλ. «7 Προσευχόμενοι δὲ μὴ βαττολογήσητε ὥσπερ οἱ ἐθνικοί, δοκοῦσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ πολυλογίᾳ αὐτῶν εἰσακουσθήσονται. 8 μὴ οὖν ὁμοιωθῆτε αὐτοῖς· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι αὐτόν. 9 Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· » Μτ. ς΄ καί τά εξής). Η Κυριακή Προσευχή μόνο αιτήματα έχει, αλλά αυτός θέλει νά συμπληρώσει τόν ελλειπή λόγο τού Κυρίου, ο οποίος δέν μάς πρότεινε τήν μονολόγιστη νοερά προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τόν αμαρτωλό».
-----------------
Ὡς γνωστόν, ὁ Διάβολος ἐνοχλεῖται ἀπό τήν ἁγνήν καί ἄδολον σύντομον καρδιακήν προσευχήν, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν», ἡ ὁποία ἐπαναλαμβάνεται πολλές φορές μετά τοῦ κομβοσχοινίου, ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ συντόμου αὐτῆς, διό καί βάζει τά ὄργανά του νά ἐμβάλουν εἰς τούς πιστούς τήν ἰδέαν ὅτι αὐτή ἡ προσευχή εἶναι δῆθεν «λάθος» καί ὅτι θά πρέπῃ ν' ἀντικατασταθῇ μέ τήν Κυριακήν Προσευχήν! Εἶναι πιθανόν κάποιοι πού θεωροῦν τόν ἐν λόγῳ καί τούς ὁμοίους του «ἐπισκόπους» ν' ἀκούσουν αὐτήν τήν σατανικήν συμβουλήν, ἀλλά μετ' ὀλίγον θά διαπιστώσουν ὅτι πρακτικῶς δέν θά μποροῦν πλέον νά κάμνουν κομβοσχοῖνι μέ περισσοτέρους ἀπό 4-5 κόμβους, λόγῳ τοῦ μήκους τῆς Κυριακῆς προσευχῆς, ὁπότε θά σταματήσουν καί πιθανόν θά κατακρίνουν ὅσους δέν ἤκουσαν τήν συμβουλήν τοῦ «ἐπισκόπου» καί συνεχίζουν τήν καρδιακήν προσευχήν! Αὐτό θέλει καί ὁ Σατανᾶς!
------------------------
Ο εν λόγω μητροπολίτης (θεός φυλάξοι) καταργεί τήν κορωνίδα τής Φιλοκαλίας, τήν νοερά προσευχή, τήν μονολόγιστη ευχή, καί μάς προτείνει τήν δική του βαττολογία μέ ευχαριστία, δοξολογία καί αίτηση. Κάπως έτσι προσευχόταν ο Φαρισαίος. Καί Τελώνης ; «13 καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι, ἀλλ' ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. »
Καταλάβατε, τώρα, μέ ποιούς έχουμε νά κάνουμε ;
ΛΟΓΟΣ Πανηγυρικός εις την ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ του Σωτήρος ΧΡΙΣΤΟΥ.
«Και αυτός εδέξατο Αυτό εις τας αγκάλας αυτού και ευλόγησε τον Θεόν και είπε· ΄Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη ότι είδον οι οφθαλμοί μου το Σωτήριόν σου» (Λουκά κεφ. β΄)
Ανατέλει και σήμερον, ένδον του μυστικωτάτου ουρανού της Εκκλησίας, η χρυσάκτινος και μυριόαστρος αύτη αυγή, η πανακήρατος Μαριάμ, πεφωτισμένη λαμπρώς από τον αγλαότατον Ήλιον Ιησούν, όστις φωταγωγεί δια των χρυσολαμπηδόνων ακτίνων του τα σύμπαντα από του καθαρωτάτου ουρανού, της κοιλίας Αυτής. Ανατέλλει η γλυκυτάτη αυγή, η Θεοτόκος, και φέρουσα εις τας παρθενικάς αυτής αγκάλας τον πάμφωτον Ήλιον Ιησούν, τον εγχειρίζει από τους ιδικούς της κόλπους εις τους κόλπους ενός προβεβηκότος αστέρος, του Συμεών, ίνα διώξη εξ αυτού το νέφος της απιστίας και φέρη αυτόν εις το φως της θεογνωσίας.
Άρτος και Θεάματα
Ορισμένες φορές η τρέχουσα επικαιρότητα διαπλάθει άρδην και εκ βάθρων μία νέα πραγματικότητα επί τη βάση ορισμένων περιστατικών τα οποία μας αφήνουν ενεούς ως προς την βασιμότητά τους, καθότι τα καταναλώνουμε εκόντες- άκοντες, ετεροχρονισμένα ως θεατές, αμφισβητώντας το όντι την αξιοπιστία τους ή εις πάσα περίπτωση διατηρώντας, δια του συντεταγμένου τρόπου δημοσίας προβολή τους, μία ρητή επιφύλαξη δια την εγκυρότητάς των.
Τούτο δε συμβαίνει διότι προς την επιβεβαίωση (των γεγονότων) αυτών, παρεμβαίνει καταλυτικά, ως είθισται πλην όμως αντιθεσμικώς : «η τηλοψία» των καθεστωτικών Μ.Μ.Ε, ο συστημικός τύπος και εν κατακλείδι, επισφραγιστικά οι ανώτατοι πολιτικοί Θεσμοί.
ΛΟΓΟΣ εις την του Κυρίου ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Τεσσαρακονθήμερον ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ.
Όταν εβασίλευον εις την Αίγυπτον οι τελευταίοι των Πτολεμαίων, εις εκ των οποίων κατά τον παλαιόν καιρόν, όταν αυτοί εξουσίαζον την Παλαιστίνην, είχε συγκεντρώσει τους διδασκάλους των Ιουδαίων και τους είχεν υποχρεώσει να κάμουν την μετέφρασιν της Αγίας Γραφής την καλουμένην των Εβδομήκοντα, εις δε την Ιουδαίαν εβασίλευον οι τελευταίοι των Μακκαβαίων και δη ο μισητός καταστάς εις τους Ιουδαίους βασιλεύς αυτών Αλέξανδρος ο και Ιανναίος (104 – 78 π.Χ.), ήτο εις τα Ιεροσόλυμα ευσεβής τις και Δίκαιος διδάσκαλος των Εβραίων ονόματι Συμεών, όστις και εδέχθη κατόπιν τον Χριστόν εις τας αγκάλας του. Ούτος κατ’ εκείνον τον καιρόν, ογδοήκοντα περίπου έτη προ της ενσάρκου του Χριστού οικονομίας, επιστρέφων μετ’ άλλων διδασκάλων των Εβραίων εις Ιεροσόλυμα εκ τινος υπηρεσίας, εις την οποίαν είχον αποσταλή, συνωμίλει μετ’ αυτών περί διαφόρων ρητών περιεχομένων εις τας βίβλους των Προφητών.
Τη Β΄ (2α) του μηνός Φεβρουαρίου, η ΥΠΑΠΑΝΤΗ του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ότε εδέξατο Αυτόν εις τας αγκάλας αυτού ο Δίκαιος Συμεών.
Παρελθουσών των τεσσαράκοντα ημερών από την σωτήριον ενανθρώπησιν του Κυρίου και την εκ της Αγίας Παρθένου, χωρίς ανδρός, Αυτού γέννησιν, προσεφέρθη ο Κύριος εις το Ιερόν κατά την σημερινήν ημέραν, από την Παναγίαν Μητέρα του και τον Δίκαιον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Θεοτόκου, κατά την διάταξιν του σκιώδους και παλαιού Νόμου, ήτοι κατά τον Νόμον του Μωϋσέως, ότι παν άρσεν πρωτότοκον έσται αφιερωμένον τω Θεώ, και την εις τούτον νενομισμένην θυσίαν προσενέγκη, ζεύγος τρυγόνων, ή δύο νεοσσούς περιστερών (Λουκ. β: 22-24 Έξοδ. ιγ:2 Λευϊτ. ιβ: 6-8). Κατά την αυτήν δε ημέραν και ώραν, οδηγηθείς υπό Πνεύματος Αγίου, ευρέθη εκεί παρών και ο ευλαβής και Δίκαιος υπέργηρως Συμεών, περιμένων προ πολλού του Θεού το σωτήριον πριν ίδη τον Χριστόν Κυρίου.
Ορθόδοξος Τύπος (αριθ. φύλλου: 2027) : Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.
…Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχασε τὴ φωνή του ἀπέναντι στὶς συγκεκριμένες οἰκουμενιστικὲς πράξεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Δὲν τολμοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες νὰ ποῦν δημοσίως αὐτὰ ποὺ ἀδιακόπως ψυθυρίζουν μεταξύ τους. Χάθηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλόσχημους τῆς ἁγιορειτικῆς Πολιτείας ἡ παρρησία καὶ αὐξήθηκε ὁ φόβος. Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.
Γιατί δεν εφαρμόζεις τις εντολές του Θεού;
Λοιπόν, κύριε Κώστα, γνωρίζεις τον Χριστό; Επειδή η Ειρήνη και ο Τάσος είναι φτωχοί σημαίνει πως δεν είναι άνθρωποι; Γιατί περιφρονείς εσύ ο Χριστιανός, δύο παιδιά του Θεού, δύο αδελφούς; Γιατί κλέβεις τους εργάτες σου και μαζεύεις εσύ χρυσάφι, εις βάρος της ιδικής των ευτυχίας; Αν δεν εργασθούν εκείνοι, θα γίνης εσύ πλούσιος; Μπορείς μόνος σου να κινήσης την εργασία σου; Αφού λοιπόν είσθε συμμέτοχοι στους κόπους, γιατί δεν είσθε και στις απολαβές; Αυτή τη δικαιοσύνη σου δίδαξε ο Χριστός; Δεν εδιάβασες πως η πλεονεξία είναι ειδωλολατρεία; Δεν εδιάβασες πως ο Χριστός μας παραγγέλλει να κρατούμε «βαλάντια μη παλαιούμενα» και θησαυρούς απρόσβλητους από τον σκόρο και τους κλέφτες; Πηγαίνεις και ζητείς συγχώρεση από τον Θεό, εζήτησες λοιπόν συγχώρεση πρώτα και από εκείνους που αδικείς; Είσαι γραμμένος σε χριστιανικό σύλλογο. Γιατί λοιπόν δεν έχεις γράψει στο σύλλογο αυτόν και τους εργάτες σου; Τα παιδιά σου, έστω. Ή μήπως όλοι αυτοί έχασαν την πίστη τους από αντίδραση στη δική σου υποκρισία; Είσαι ευσεβής, επειδή είσαι χορτάτος. Εάν κάποιος σου αφαιρέσει την περιουσία σου, θα τον σκοτώσης. Εάν κάποιος σε θίξη, θα τον μισήσης. Εάν όμως κάποιος σε κολακέψη, θα γίνη φίλος σου. Που είναι λοιπόν η χριστιανική σου ζωή; Ο Κύριος σου παραγγέλει να δώσεις τα υπάρχοντά σου στους φτωχούς. Ν’ αγαπάς τους εχθρούς σου, να συγχωρείς…Γιατί δεν εφαρμόζεις τις εντολές του Θεού;
Kἀγὼ ἐπὶ Σοὶ θαρρῶ,
Ανθελληνικό Ελλαδικό Κράτος --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Είναι πρόδηλο, ότι βιώνουμε αντιφατικές και ακατάληπτες πολιτικές στιγμές όπου το ίδιο το Κράτος, διαχωρίζεται δια των πράξεων και παραλείψεών του από το έθνος, υιοθετώντας ακαταλήπτως το ιδεολόγημα του εθνομηδενισμού και της θρησκευτικής ουδετερότητας, κατ’ επιταγή της εγκαθιδρυθησομένης παγκοσμιοποιήσεως και της επελαυνούσης Νέας Τάξης Πραγμάτων, καταστρατηγώντας ιταμώς το εθνικό Σύνταγμα, το οποίο ανυπερθέτως προτάσσει την έννοια του έθνους και της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως, εις σωρεία διατάξεων, ως δομικά στοιχεία της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας και της πολιτισμικής μας ταυτότητας.
Σημεία των (κακών μας) καιρών -- του Στέλιου Παπαθεμελή, Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ενδέχεται το περιεχόμενο του άρθρου να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου
Την προσοχή σας (και την προσευχή σας) στο κενό που άφησε πριν 13 ακριβώς χρόνια ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Κενό στην διοίκηση τής Εκκλησίας στη δημόσια ζωή τής χώρας, στην ελληνική κοινωνία. Ο λαός έχασε έναν άνθρωπο που τού πρόσφερε, όραμα, δύναμη, αντιστασιακή διάθεση» (Σαράντος Καργάκος): Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…». (28/1/21).
Στις μέρες του εισήγαγε το χαμόγελο στην
Εκκλησία. «Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό»(Καργάκος).
Η Τουρκία κατάφερε και ακύρωσε κάθε ιδέα για ευρωπαϊκές κυρώσεις μετά τις λεγόμενες «διερευνητικές συνομιλίες» Ελλάδος – Τουρκίας. Κατά τον Έλληνα Υπ. Εξ. «H Τουρκική κατέληξε ότι η διπλωματία των κανονιοφόρων δεν οδηγεί πουθενά». Ίδωμεν!
Ο συνταγματολόγος κ. Κασιμάτης απαντά σε όλες τις απορίες μας σχετικά με τις παραβιάσεις του Συντάγματος
Γ. Κασιμάτης: «Κλεῖστε τίς τηλεοράσεις!» (Τά ἴδια ἔλεγε καί ὁ Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης τό 1978.)
Το μεγάλο μυστικό…! -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών
Όλο το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού, από τη στιγμή που πραγματοποιούμε την πρώτη κατάδυσή μας στην ιερή κολυμβήθρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας εντάσσει σε μια μεταμορφωτική πορεία. Η πνευματική μας προσπάθεια δεν προσδιορίζεται μόνο ως ακρόαση του λόγου του Θεού και ως εφαρμογή ορισμένων εντολών. Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια διαδικασία δημιουργίας νέας ζωής! Θα έλεγε κανείς ότι, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της φύσεως του ανθρώπου, η νέα ζωή κατανοείται σαν μια οντολογική μεταβολή με σαφή τον εξελικτικό της χαρακτήρα από την πνευματική νηπιότητα στην ανδρική πνευματική ωριμότητα, εφ’ όσον οφείλουμε να φτάσουμε «οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».
Έτσι το πρόβλημά μας δεν είναι να γίνουμε απλώς καλύτεροι, απ’ ότι είμαστε, σε μια συγκεκριμένη στιγμή αλλά να βιώσουμε την «καλήν άλλοίωσιν» και να γίνουμε «καινή κτίσις». Με τον πνευματικό εξοπλισμό, που μας εφοδιάζει ο μυστηριακός πλούτος της Εκκλησίας μας, οφείλουμε να εισέλθουμε σε μια διαδικασία «υπαρξιακής» αλλαγής. Να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο «συν ταις πράξεσιν αυτού» και να ενδυθούμε «τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν». Να αποκρούουμε με το δυναμισμό της ζωντανής χριστιανικής μας συνειδήσεως κάθε συσχηματισμό με την εποχή μας («τω αιώνι τούτω») και να αγωνιζόμαστε για μια μεταμόρφωση που θα συντελείται με την ανανέωση «του νοός ημών».
"ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και
τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι
της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της
Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου
και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται
δόξαν ιδικήν του, την δόξαν της Μητρός αυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν
οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει
ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε
Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».
Τη Α΄ (1η) του μηνός ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΤΡΥΦΩΝΟΣ
Τρύφων ο ενδοξότατος Μάρτυς του Χριστού και της ουρανίου αι θείας τρυφής επώνυμος, εγεννήθη εις την πόλιν της Φρυγίας Λάμψακον. Οι γονείς αυτού ήσαν ευσεβείς, πιστεύοντες εις τον αληθινόν Θεόν, αξιωθέντες ούτω να γεννήσουν τέκνον ευσεβέστατον· μάλιστα δε εκ πρώτης ηλικίας ήτο άξιον τέκνον Θεού, καθότι κατώκει εις την ψυχήν αυτού η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος και ιάτρευε πάσαν ασθένειαν, εξόχως δε είχε πολλήν εξουσίαν κατά των δαιμόνων, οίτινες, μόνον το όνομά του εάν ήκουον, έφευγον. Εις πίστωσιν δε των πολλών θαυμάτων, τα οποία ετέλεσε, να γράψωμεν ένα δια να εννοήσητε, από το άκρον του κρασπέδου, το ιμάτιον. Μετά τον θάνατον του Αυγούστου Καίσαρος χρόνους σκδ΄ (224) εβασίλευσεν εις την Ρώμην ο Γορδιανός, όστις ήτο Έλλην, δεν ήτο όμως τόσον σκληρός ως οι πρότερον βασιλεύσαντες, ούτε τους πιστούς εδίωκεν.
Προβατόσχημοι λυκοποιμένες -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω.
Η βιούμενη κατάστασις, ένεκεν της εργαλειοποιήσεως του δημοφιλούς ιού, καθίσταται λίαν αφόρητος και αδιέξοδος, δεδομένου ότι δια της επιβουλής της δημόσιας υγείας, υπό του κράτους, καταλύεται εκ βάθρων το δημοκρατικό μας πολίτευμα, θεμέλιο του οποίου είναι ανυπερθέτως η απρόσκοπτος άσκησις των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων του λαού, τα οποία προδήλως, εν ονόματι του καθολικού εγκλεισμού μας, καταβαραθρώνονται.
Εν τω ως άνω πλαισίω, βιώσαμε άπαντες, κατά την ημέρα των Θεοφανίων, την ρητορική μίσους των συστημικών Μ.Μ.Ε, ματά των εγκαθέτων και τελούντων σε διατεταγμένη υπηρεσία δημοσιογράφων, οι οποίοι εστράφησαν μετά περισσής μισαλλοδοξίας συλλήβδην κατά της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως, επιτιθέμενοι κατά των Ιερέων, οι οποίοι απεφάσισαν, υπό την τήρηση, κατά τα λοιπά απάντων των προληπτικών μέτρων την διεξαγωγή της Θείας Λειτουργίας.
Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΣΜΟΥ --- του Νικολάου Πανταζή θεολόγου
Ο παρακάτω παράλογος παραλληλισμός και πλήρης θεολογικής ασυναρτησίας συμπερασματικός συνειρμός, στάθηκε απρόσμενη απαρχή μιας πλάνης η οποία κυοφορούσε μακροχρόνια υπερηφάνεια κρυφή και έτεκεν επωδύνως την δεινοτάτη αίρεση του “Επιφανισμού”.
«Άρα κατεποντίσθη εις τα
πελάγη της αιρέσεως η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, καίτοι Ούτος είπεν ότι “καὶ
πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16:18); Μη γένοιτο, αδελφέ μου, να
αποδεχθώμεν τοιαύτην βλασφημίαν» (Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).
Άσχετοι σήμερα και
απληροφόρητοι πολλοί, πιπιλίζουν ανεπιφύλακτα την πλάνη αυτή, διακυματίζοντας
διάσπαρτα και αδιάκριτα την φτηνή δικαιολογία των “Δύο Άκρων”.
Απ’ άκρων γης μνημονεύεται
το βοθρολυματικό όνομα του δεινοτέρου αιρεσιάρχου πατριάρχου και κάποιοι ακόμη
κάθονται σα δράστες που φοράνε μπεμπιλίνο στ’ ανήμπορα παιδικά καθισματάκια
φορώντας τη σαλιάρα του συμβιβασμού και με θεολογική πιπίλα μπαμπαλίζουν το
“αγκού” της “μέσης βασιλικής οδού” που λέγεται συνύπαρξη “άχρι καιρού”.
Ο π. Επιφάνιος σε σκόπιμο μας οδηγεί συμπέρασμα και ρητορικώς ρωτά:
Η Ιστορία μας δεν θα πρέπει να γίνει θύμα του εθνομηδενισμού -- Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Το αίτημα «να ξαναγραφεί η Ιστορία» κυριαρχεί από ετών σε κύκλους διανοουμένων και πολιτικών με αφορμή τα πολιτικά προβλήματα της χώρας με τους γείτονές της. Αυτό σημαίνει την εισαγωγή, μέσα από την εκπαίδευση, μιας κολοβωμένης Ιστορίας για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με την επιλεκτική στάση απέναντι στις πηγές επιτυγχάνεται η σκόπιμη αναπαραγωγή θέσεων που ευνοούν και προωθούν εθνομηδενιστικούς στόχους.
Τη σκέψη των επιβουλευομένων την Ιστορία μας, αλλά και των ιστοριογράφων συνεργατών τους κατευθύνει ένα πνεύμα «ειρηνισμού», που υποστασιώνει την άποψη ότι αρκούν η απάλειψη των διαιρούντων και ο τονισμός των ενούντων για να αρθεί το «μεσότειχον» (Εφ., 2, 14) μεταξύ εθνών που βρίσκονται σε διάλογο για την επίλυση προβλημάτων στις σχέσεις τους. Η μέθοδος δε αυτή της προβολής των ενούντων και της αποσιώπησης των διαιρούντων εφαρμόζεται και στον Οικουμενισμό, στον διαχριστιανικό διάλογο. Λίγοι όμως μπορούν να κατανοήσουν ότι και στις δύο πλευρές του Οικουμενισμού, Πολιτικού και Θρησκευτικού, το επιδιωκόμενο είναι η εξυπηρέτηση των στόχων και των σχεδίων της αληθινής Υπερδύναμης και της πλανητικής πολιτικής της.
ΙΜΙΑ : Zώσα προσωπική βιωματική μαρτυρία περί του «θερμού επεισοδίου» στα Ίμια τον Ιανουάριο του 1996
Τα ΙΜΙΑ
http://www.youtube.com/watch?v=auGEquCbUuo
http://www.youtube.com/watch?v=k201npJAbHg&feature=related
Άρθρο
Του Μαρίνου Ριτσούδη
Απόστρατου Μάχιμου Υποπλοίαρχου
ΣΝΔ τάξεως 1990
Μου ζητήθηκε να εκφράσω τα προσωπικά βιώματα, τη ψυχική φόρτιση και τη
συναισθηματική έκρηξη, «το κροτάλισμα της καρδιάς των Ελλήνων ανδρών του Π.Ν.»
που έζησα εμπλεκόμενος ή μάλλον μαχόμενος κατά την διάρκεια του «θερμού
επεισοδίου»· ως Έλληνας Μάχιμος Αξιωματικός του Π.Ν. στο νεοαποκτηθέν Α/Γ ΣΑΜΟΣ
και ταυτόχρονα υπερασπιστής της Πατρίδος μας και της Σημαίας μας στα Ιμια το
1996. Δημοσιεύματα υπήρξανε πάρα πολλά με αναφορά και ενδελεχή ανάλυση στις
τακτικές και στα σχέδια, αλλά και στις πολιτικές ευθύνες και στις προεκτάσεις,
στα παρασκηνιακά πολιτικά «παιχνίδια» και στο ρόλο που παίξανε οι «σύμμαχοί
μας». Πέραν αυτού όμως υπήρξε ελάχιστη η αναφορά στο ηθικό φρόνιμα των ανδρών
που λάβανε μέρος, στην ψυχική δοκιμασία, στην εναλλαγή συναισθημάτων που
κυριάρχησε και τούτο αποτελεί παράλειψη αναφοράς, μπορεί και αδικία για όλους
τους Έλληνες, που ζήσανε έστω και με την σκέψη τους και την προσευχή τους την
αγωνία, για την έκβαση, για την ντροπή και τον αποτροπιασμό, για την προδοσία
και τον φόρο τιμής των Εθνομαρτύρων πεσόντων χειριστών του Ε/Π Π.Ν. 21.