ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

 

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

Τη Α΄ (1η) Δεκεμβρίου μνήμη του Αγίου Προφήτου ΝΑΟΥΜ.

Ναούμ ο Άγιος Προφήτης ήτο από Ελκεσέμ πέραν εις Βατταρείμ, καταγόμενος από την φυλήν του Συμεών, ακμάσας προ Χριστού έτη υξ΄ (460), προεφήτευσε δε μετά τον Προφήτην Ιωνάν και έδωκε σημείον δια την πόλιν Νινευϊ, ότι αυτή θέλει αφανισθή εκ γλυκέων υδάτων και από πυρκαϊάν υπόγειον, της προφητείας του ταύτης πληρωθείσης και δια των έργων· διότι η περί την Νινευϊ λίμνη, πλημμυρίσασα από σεισμόν, κατεπόντισεν αυτήν και το πυρ, προερχόμενον από την έρημον, κατέκαυσε το υψηλότερον μέρος τής πόλεως. Ταύτα προφητεύσας εναντίον της Νινευϊ και συγγράψας την προφητικήν του βίβλον, την εις τρία κεφάλαια διηρημένην, εκοιμήθη εν ειρήνη και ετάφη εις την εαυτού γην. Ερμηνεύεται δε Ναούμ Ανάπαυσις ή Παράκλησις εγώ πάσιν ή φρόνημα ή υπόληψις.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Τὸ ναρκωτικὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

«Ἔπαυσαν οἱ ἄνθρωποι νὰ διακρίνουν μεταξὺ ὀρθοῦ καὶ ἐσφαλμένου, μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης. Τὸ ναρκωτικὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς νέας αὐτῆς θρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου, τῆς Παναιρέσεως αὐτῆς κατὰ τὸν Γέροντα Ἰουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατὰ μικρὲς δόσεις ἐπὶ δεκαετίες καὶ καλυμμένο μὲ ὀρθοδοξοφανὲς περικάλυμμα σὰν τὴν Οὐνία, μὲ παρερμηνευόμενα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ναρκώσει τὶς συνειδήσεις τῶν περισσοτέρων καὶ μάλιστα πολλῶν κληρικῶν καὶ θεολόγων. Ἔχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ἀτμόσφαιρα εἰρήνης καὶ ἑνότητος μὲ τὸν δῆθεν διάλογο τῆς ἀγάπης, μέσα στὴν ὁποία ἀναπαύονται μακάρια τὰ πλήθη, ποὺ παίρνουν ἀνυποψίαστα καὶ δωρεὰν ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὸ χαπάκι τῆς οἰκουμενιστικῆς ἡρωίνης».

«ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Πρός τό χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας

Ἡ σύγχρονη πραγματικότητα μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ τήν καθολική ἀπαξίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς παραδόσεώς μας καί τῆς κατευθυνόμενης προσπάθειας μέ σκοπό τήν ἀποορθοδοξοποίηση καί τόν ἀφελληνισμό τοῦ λαοῦ μας. Σέ κοινωνικό καί πολιτικό ἐπίπεδο, τό σύνδρομο τοῦ δῆθεν ἐκσυγχρονισμοῦ καί ἀθεϊστικοῦ προοδευτισμοῦ, δρᾶ πλέον σαρωτικά ἰσοπεδώνοντας κάθε ἔννοια ἠθικῆς, κάθε ἰδανικό καί ἀνθρώπινη ἀξία. Ἡ ἀνηθικότητα καί ἡ διαστροφή ἐπαινοῦνται καί τελικά θεσμοθετοῦνται. Ἡ ἱστορική μας μνήμη ἀπαξιώνεται, παραποιεῖται καί ἀλλοιώνεται. Ἡ ἐθνική καί θρησκευτική μας αὐτοσυνειδησία διαβάλλεται καί ἐνοχοποιεῖται. Στόχος ἡ ὑποδούλωση τοῦ λαοῦ μας στήν κυριαρχία τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τῆς Πανθρησκείας, τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς»·

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Σ’ ὅλες τίς ἐποχές —ἄλλοτε ἐντονότερα καί ἄλλοτε ἠπιότερα— παρατηρεῖται ἔξαρση τῆς κοινωνικῆς διαφθορᾶς καί ἠθική ἔκταση τοῦ κακοῦ. Καί βέβαια, τό κακό αὐτό, ὁ ξεπεσμός τῶν ἀνθρώπων, ἔχει πολλές μορφές. Στίς μέρες μας γίνεται λόγος γιά δωροδοκίες, παράνομους χρηματισμούς, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ἐμπόριο ναρκωτικῶν, ἐμπόριο λευκῆς σάρκας, τοκογλυφίες, καζίνα, ἀλκοολισμό, πορνεία, ὁμοφυλοφιλία, ἀναρχία, κλοπές, ληστεῖες, ἀδικίες, δουλεμπόριο ἀνθρώπων, ἐμπόριο μικρῶν παιδιῶν, διαστροφές, παιδεραστίες, πατροκτονίες, μητροκτονίες, ἐκτρώσεις, πορνοθεάματα, ἐμπρησμοὶ Τραπεζῶν, Σχολείων, Πανεπιστημίων, Ἀστυνομικῶν Σταθμῶν.... Ἕνας κατακλυσμός τοῦ κακοῦ καί τῆς παρανομίας. Μιά διάλυση τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καί μιά ἐξαφάνιση τοῦ ἀνθρώπινου ἤθους. Ἄν αὐτά ὅλα τά συνοψίζαμε σέ ἑφτά κοινωνικές ἁμαρτίες, ὅπως θά τίς ἤθελε ὁ Γκάντι, τότε αὐτές θά ἦσαν οἱ ἑξῆς:

Ἡ ἑωσφορική ὑπερηφάνεια τοῦ Παπισμοῦ

…Tό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο καί ἰδιαίτερα ὁ Οἰκουµενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολοµαῖος, µιλάει γιά τήν «ἐκκλησία» τοῦ Πάπα, τόν ὁποῖο ἀποκαλεῖ ἁγιώτατο καί πεφιληµένο ἀδελφό του. Δέν τόν θεωρεῖ αἱρετικό, γι᾿ αὐτό καί συναντᾶται συχνά καί συµπροσεύχεται καί συνευφραίνεται. Τό θέµα εἶναι σοβαρότατο καί προκαλεῖ ἀνησυχία στούς Ὀρθόδοξους, οἱ ὁποῖοι βλέπουν τόν οἰκουµενισµό νά διαβρώνει συνειδήσεις καί σέ λίγο θά µιλᾶµε γιά ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καί κοινό ποτήριο, χωρίς νά ἔχουν ἐγκαταλειφθεῖ ἀπό τούς αἱρετικούς τά ἑωσφορικά τους δόγµατα.

Εἶναι καθῆκον τῶν χριστιανῶν νά διαφωνοῦν δηµοσίως µέ τούς οἰκουµενιστές καί νά ὑπερασπίζονται τήν Ὀρθοδοξία. Ἀλίµονο ἄν τούς ἀκολουθοῦµε λόγῳ κακῶς νοούµενου σεβασµοῦ πρός τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο καί τούς ἐν Ἑλλάδι ψοφοδεεῖς µητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι «διαφωνοῦν συµφωνοῦντες», δηλαδή µεταξύ τους διαφωνοῦν, ἀλλά δηµοσίως συµφωνοῦν µέ τόν µεγάλο ποιµένα καί δεσπότη, τόν Οἰκουµενικό Πατριάρχη! Αὐτή τήν ἀξιοκατάκριτη τακτική θά µπορούσαµε νά τή χαρακτηρίσουµε µέ µιά παραβολική φράση: «Ἡ µεταµόρφωση τοῦ λιονταριοῦ σέ βάτραχο!».

(Oρθόδοξος Tύπος  αρ. φ.  2080).

Λιγότεροι ήταν οι θάνατοι στην Ελλάδα κατά το πρώτο οκτάμηνο του 2020, σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, παρά την πανδημία του κοροναϊού.

Σύμφωνα με το νέο δελτίο της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), στο διάστημα 1 Ιανουαρίου 2020 -30 Αυγούστου 2020  σημειώθηκαν 289 λιγότεροι θάνατοι πολιτών εν συγκρίσει με το 2019.

Τα στοιχεία αναφέρονται στους θανάτους που έλαβαν χώρα στην ελληνική επικράτεια, κατά την εν λόγω περίοδο, οι οποίοι προκλήθηκαν από διάφορες αιτίες περιλαμβανομένων των θανάτων λόγω της πανδημίας Covid-19.

Οι θάνατοι στην Ελλάδα κατά τις πρώτες 35 εβδομάδες του 2020 ανήλθαν σε 86.093 (43.033 άνδρες και 43.060 γυναίκες) ενώ για την αντίστοιχη περίοδο του 2019 ανήλθαν σε 86.322 (43.500 άνδρες και 42.822 γυναίκες) παρουσιάζοντας μείωση της τάξης του 0,27%.

Ο στάρετς Αρσένιος:

….Λέτε, λοιπόν, πώς ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες, φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα. Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή του, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ό,τι σπείραμε... 

"Ας θυμηθούμε, τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι· και προπαντός, τί παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί. Ήμασταν οι χειρότεροι άπ' όλους! Γι' αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα στις οικογένειές τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες. Πολύ πριν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λάου. Είχε γίνει -- αλίμονο! -- μια κάστα επαγγελματιών, όπου βασίλευαν η απιστία και η διαφθορά. Από το πλήθος των μοναστηριών της πατρίδας μας, μόνο πεντ'-έξι ήταν φωτεινοί φάροι του χριστιανισμού και του πνεύματος: το Βάλαμο, η Όπτινα με τους μεγάλους στάρτσι, το Ντιβέγιεβο, το Σάρωφ καί ίσως ένα-δύο ακόμα. Στα υπόλοιπα όχι μόνο την πίστη και την αρετή δεν συναντούσε κανείς, αλλά και σκανδαλιζόταν από το κοσμικό φρόνημα και την ανόητη επιδεικτικότητα. ......

ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ γέροντα ΑΡΤΕΜΙΟΥ -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης

 Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ • Προβολή θέματος - ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ γέροντα ΑΡΤΕΜΙΟΥ(ΚΥΡΙΑΚΗ 22-11-2020)Π.Γεώργιος Αγγελακ (agiooros.org)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΠΑΥΛΟ -- Βλασίου Ιω. Φειδά, Καθηγητού Πανεπιστημίου

Η έννοια τής αποστολικής διαδοχής συνδέεται άρρηκτα μέ τήν αυτονόητη προοπτική τής διαδοχής τών αποστόλων μετά τον θάνατό τους στή συνέχεια τού αποστολικού έργου, ενώ η χειροτονία υπήρξε ο μόνος τρόπος γιά τήν παραχώρηση εξουσιών από τούς αποστόλους σέ δοκιμασμένους συνεργούς τους γιά τή διασφάλιση όχι μόνο τής ευρύτερης κατανομής αρμοδιοτήτων εν τόπω, αλλά καί τής αδιάκοπης συνέχειας τής αποστολικής λειτουργίας τής επισκοπής εν χρόνω. Εντούτοις, ενώ η ανάπτυξη τού αποστολικού έργου εν τόπω καλύφθηκε εξ αρχής μέ τή χειροτονία από τούς αποστόλους τού τοπικού ιερατείου (επισκόπων καί διακόνων ή πρεσβυτέρων), όπως μαρτυρείται στήν αποστολική γραμματεία, η κατοχύρωση τής αδιάκοπης συνέχειας τής αποστολικής λειτουργίας τής επισκοπής εν χρόνω, δηλαδή η αντιμετώπιση τού ζητήματος τής διαδοχής τών αποστόλων μετά τόν θάνατό τους, δέν ήταν κατά τήν αποστολική περίοδο μία άμεση ή πιεστική ανάγκη, γι’ αυτό καί οι σχετικές μαρτυρίες είνε περιστασιακές καί οπωσδήποτε ασαφείς, ιδιαίτερα μετά τή συστηματική αμφισβήτησή τους από τήν προτεσταντική θεολογία. Υπό τήν έννοια αυτή, η σχέση χειροτονίας καί αποστολικής διαδοχής είναι η μόνη ασφαλής οδός γιά μία συστηματική προσέγγιση τού κρισίμου ζητήματος είναι οι σχετικές μαρτυρίες, οι οποίες υπάρχουν στίς επιστολές τού αποστόλου Παύλου, αφ’ ενός μέν γιατί σέ αυτές έχουν επικεντρωθή οι κύριες θεολογικές διαφωνίες, αφ’ ετέρου δέ γιατί αυτές παρέχουν τή δυνατότητα κριτικής καί συγκριτικής αξιολογήσεως τών σημαντικών μαρτυριών τής γραμματείας τής πρώιμης μεταποστολικής εποχής (70-100 μ.Χ.), οι οποίες παρουσιάζουν εντυπωσιακή συγγένεια πνεύματος καί ορολογίας πρός τίς μαρτυρίες τών παυλείων επιστολών. Συνεπώς, τά κρίσιμα ερωτήματα είναι: Ποιός χειροτονεί, Ποιόν χειροτονεί καί ποιό λειτούργημα αναλαμβάνει ο χειροτονούμενος στήν αποστολική λειτουργία τής επισκοπής;

The Church cannot be divided.

From the Church it is possible only to fall away. In truth, the Church is an organism of the God-man, His Body, His Personality, and thus the Church is One, in all worlds. Contemporary ecumenism offers false christ, false messiahs and false prophets. Contemporary ecumenism is clearly secular, communistic and papal, because these share with ecumenism a high regard for the "social", temporal and worldly. For contemporary ecumenism the God-man does not occupy the center, from where we must look first of all for the Kingdom of God and His Righteousness. True unity is not possible through "dialogue", but only by repentance before the God-man and His Body, the Church. Without the God-man Christ, the so-called churches are the abode of Satan (Rev.B:9) 

(Father Justin Popovich:The Hidden Conscience Of Orthodoxy: An Interview With Father Peter Milosevich).

Ιδιώνυμος Ολοκληρωτισμός -- Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

«Για τους ανθρώπους που ποθούν την δύναμη, ή παρακμή είναι μέσον. Επιθυμούν ζωηρώς να νοσήσουν την  ανθρωπότητα και να αντρέψουν τις έννοιες του Καλού και του Κακού, του Αληθούς και του Ψευδούς»

Φρ. Νίτσε «ο Αντίχριστος»

Βιώνουμε πρωτόφαντα γεγονότα, δια τα οποία τα μέχρι τούδε επιστημονικά εργαλεία της μετανεωτερικότητας, ωχριούν εις το να ερμηνεύσουμε συλλήβδην την βίαιη εγκαθίδρυση της Νέας τάξης Πραγμάτων, η οποία καταλύει πάσα έννοια Δικαίου, Συντεταγμένου Κράτους και Νομικού Πολιτισμού.

Η κατάλυση της Συνταγματικής νομιμότητας, καθίσταται κατάφωρη, όταν αντιθεσμικά, η « Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων», εν άλλοις λόγοις η ανεξάρτητος Δικαστική Αρχή κατ’  άρθρο 26 του Συντάγματος, παρενέβη ευθέως, δια ανακοινώσεως της, περί της αντισυνταγματικότητας της απαγορεύσεως των συναθροίσεων,  ενόψει της επετείου της εορτής του Πολυτεχνείου, όμως το εύλογο δε ερώτημα ενός νουνεχούς ανάγεται εις τον εξής συλλογισμό :  πόθεν προβλέπεται η δικαιοδοσία της Δικαστικής και Εισαγγελικής αρχής να παρεμβαίνει δια πολιτικές εκδηλώσεις, εντούτοις όμως εάν η ευαισθησία της δεν ήτο πολιτική αλλά αμιγώς νομική, διατί δεν επέδειξε την αυτή ευαισθησία δια την ρητή απαγόρευση συναθροίσεων, δια την προσήκουσα και δέουσα αποτίμηση φόρου τιμής προς τους τεθνεώτες- θυσιασθέντες, κατά την εποποιία του 1940, δια του «ΟΧΙ» κατά της  Φασιστικής Ιταλίας;  Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Υστερόγραφο : " Η «παραδιοσιακότητα» τής ορθόδοξης Λαβίδας -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Κυπριανός Χριστοδουλίδης (σέ τοίχο φέησμπουκ)

Υστερόγραφο 29/11/2020 

 Θά ήθελα νά τού γράψω κι άλλα ... 

  Ότι άν δέν είναι ζωντανή πίστη, η πίστη όλων εκείνων που πέθαναν εδώ καί 2000 χρόνια, κοινωνόντας μέ ΜΙΑ λαβίδα, παρένθεση, τό ίδιο κάνουν οι σημερινοί, σεβόμενοι καί τιμώντας τήν Παράδοση, τότε θά ήταν καλύτερο νά αφήσει τήν θέση, που τού επιβάλλει νά λέει "Παράδοση" τά 100 χιλ. κουταλάκια, επειδή είναι φτιαγμένα ακριβώς σάν τήν λαβίδα τού Πατριαρχείου του, καί προορίζονται γιά ατομική Μετάληψη ισάριθμων ακατήχητων "πιστών" τής Προτεσταντικής Αμερικής. ... 

 Θυμάμαι όμως τήν πρός Τιμόθεον Επιστολή : «1 Πρεσβυτέρῳ μὴ ἐπιπλήξῃς» (1Τμ ε΄) καί τό αποφεύγω.

Ανάπαυση μέσα στο μόχθο …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η βασική επιδίωξη των τεχνολογικών κατακτήσεων εντοπίζεται εύστοχα στην εξασφάλιση κάθε φορά και τελειότερων ανέσεων μέσα στην περιοχή του ανθρωπίνου βίου. Η τεχνολογική πρόοδος δηλαδή υπηρετεί δουλικά και ασταμάτητα μια βασική αδυναμία της ανθρωπίνης προσωπικότητος, την ακατάσχετη τάση για άνεση, για ανάπαυση!

Φαίνεται ότι η νοσταλγία του Παραδείσου, την οποία και ο Μπερδιάγιεφ υπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στην κοσμική της διαστροφή) σε μια ψυχική ροπή προς την αμεριμνησία, τη νωχέλεια, την ανάπαυση του σώματος και του νου. Ο τεχνολογικός αιώνας μας, όπως διαμορφώνει τη ζωή μας, εντείνει συνεχώς την ψυχική δίψα για άνεση, για ανάπαυση. Ήδη ο αιώνας αυτός κατόρθωσε να περιορίσει πολλές αναγκαίες εργασίες του ανθρώπου στην απλή πίεση ενός διακόπτη ή ενός ηλεκτρικού πλήκτρου. Έτσι ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος εμπιστεύεται τις προσδοκίες και τις κρυφές αγωνίες του, για ανάπαυση και άνεση, σε μερικά θαυματουργικά κουμπιά. Θέλει να κινεί μόνο το δακτυλάκι του σε κάθε βασικό ή δευτερεύον έργο της ζωής και … τίποτε περισσότερο!! Ο σωματικός κόπος και μόχθος του φαίνεται σαν μια αδικαιολόγητη αδικία της φύσεως, σαν μια προσβολή της «αριστοκρατικής» του υποστάσεως. Θέλει, όσο μπορεί, να … κάθεται! Να αναπαύεται και να τρυγά τις ευχάριστες μόνο εμπειρίες της ζωής! Η τεχνολογική πρόοδος τον έχει κακομάθει αθεράπευτα..!

Χορωδιακόν Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν Αξιον εστίν

 

Τη Λ΄ (30η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου ΑΝΔΡΕΟΥ του Πρωτοκλήτου.

Ανδρέας ο ένδοξος Απόστολος του Κυρίου κατήγετο από μικράν περίχωρον της Ιερουσαλήμ, ήτις ωνομάζετο Βηθσαϊδά, και η οποία ήτο πατρίς και των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Φιλίππου· είχε δε ο Άγιος Ανδρέας αδελφόν τον κορυφαίον Απόστολον Πέτρον. Βηθσαϊδά δε είναι όνομα Εβραϊκόν και ερμηνεύεται Ελληνιστί τόπος αλιείας· αύτη κατά τους χρόνους εκείνους ήτο άσημος, καθό πόλις μικρά, νυν όμως τυγχάνει επισημοτάτη, διότι εκ ταύτης εξήλθον οι Μαθηταί και Απόστολοι και ιδίως οι αδελφοί Πέτρος ο Κορυφαίος και Ανδρέας ούτος ο Πρωτόκλητος. Όθεν είναι αύτη σήμερον ιστορικωτάτη και ενδοξοτάτη και ταύτην όλος ο κόσμος, βασιλείς και άρχοντες, μικροί και μεγάλοι, τιμώσι και θαυμάζουσι, διότι εις εκείνην την πόλιν ο Κύριος ημών εύρεν αγαθούς και ταπεινούς ανθρώπους, τους οποίους εκάλεσε Μαθητάς του και οι οποίοι αμέσως τον ηκολούθησαν προθύμως.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η «ΤΕΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΔΟΣ»

 Ἐρώτησαν τὸν Ἀββᾶ Ἀμμωνᾶ, γράφει τὸ «Γεροντικόν», τί εἶναι «ἡ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός» καὶ ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε: «Εἶναι τὸ νὰ βιάζη κανεὶς τοὺς λογισμούς του καὶ νὰ κόβη τὸ δικό του θέλημα γιὰ χάρη τοῦ Θεοῦ»

Πολωνός πρωθυπουργός : «Δεν θα άρουμε το βέτο – Δεν θα πουλήσουμε την ανεξαρτησία μας»

Δεν προδίδει ο Πολωνός Πρωθυπουργός την ανεξαρτησία της χώρας του και δεν ενδίδει στις πιέσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας ως αντάλλαγμα 1,8 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Αν όλοι οι ηγέτες είχαν αυτή την στάση δεν θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα σε αυτήν την κατάσταση.

Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Ματέους Μοραβιέτσκι επιβεβαίωσε σε τηλεδιάσκεψη με την Γερμανίδα καγκελάριο Α.Μέρκελ την απόφασή του να μπλοκάρει τον προϋπολογισμό της ΕΕ με βέτο, αν οι Βρυξέλλες επιμείνουν να ζητούν από την Πολωνία άνοιγμα των συνόρων στους μετανάστες από Ασία και Αφρική, την αναγνώριση του γάμου των ομοφύλων, την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια κλπ.

«Η Πολωνία είναι έτοιμη να θέσει οριστικό βέτο, αν δεν βρούμε μια λύση που να είναι καλή για ολόκληρη την ΕΕ και όχι μόνο για ορισμένα από τα μέλη της. Η Πολωνία εμμένει σταθερά στη θέση της ότι οι ρυθμίσεις της ΕΕ πρέπει να είναι σύμφωνες με τις Συνθήκες της και τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και πρέπει να εγγυώνται τη νομική ασφάλεια και την ανεξαρτησία της χώρας μας. 

Κοινωνικός Μιθριδατισμός -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ήδη φυλλομετρούμε την συναπτή τρίτη εβδομάδα ανελεύθερου εγκλεισμού μας, όντες ακουσίως αιχμάλωτοι εις τις αόρατες αλυσίδες του συστήματος, το οποίο απεργάζεται αταλάντευτα και ανενόχλητα την κατάκτηση της ανελευθερίας μας, την διαστροφή του ανθρώπινου προσώπου και την πλήρη μετάλλαξη μας, τον ακούσιο μετασχηματισμό μας σε ρυθμισμένα αθύρματα, όπου οι κοσμοεξουσιαστές θα δύναται δια ενός απλού διακόπτη, να μας ελέγχουν απολύτως, καταλύοντας παν ψήγμα ελευθερίας και αυτοπροσδιορισμού μας.

Ο καθολικός εξανδραποδισμός μου, συνάγεται ευχερώς από τις λοιπές επιμέρους συμπαρομαρτούσες συνθήκες, καθότι, δια των πλήρως ελεγχόμενων και επιδοτούμενων Μέσων Μαζικής και Εξαπατήσεως, ποδηγετούν τις μάζες, προς την κατεύθυνση της καθολικής και αδιαμαρτύρητης υποταγής.

Παναγία η Μαλεβή

Ο Πάρνωνας, το κατάφυτο βουνό της Κυνουρίας με τα πολλά μοναστήρια, φιλοξενεί στη βορεινή του πλευρά την ιερά μονή της Παναγίας Μαλεβής. 

Η θεομητορική εικόνα της Κοιμήσεως, που φυλάσσεται σε αυτή, η μυροβλύτισσα και θαυματουργή, έχει σαγηνεύσει τις τελευταίες δεκαετίες το πανελλήνιο. 
Το άγιο μύρο αναβλύζει ευωδιαστό από την αγία εικόνα. Συχνά είναι τόσο πολύ, ώστε κατεβαίνει στο προσκυνητάρι και φθάνει μέχρι το δάπεδο του ναού. 

Η Γυναίκα με το μύρο. 

Ο αείμνηστος λαϊκός ιεροκήρυκας Δ. Παναγόπουλος, ο οποίος συνετέλεσε πολύ στη διάδοση του θαυμαστού αυτού γεγονότος, διηγείται την εντυπωσιακή γνωριμία του με το άγιο μύρο και το μοναστήρι της Μαλεβής. 
« Μετά το τέλος μιας ομιλίας μου, με πλησιάζει κάποια άγνωστη μαυροφορεμένη γυναίκα. Κρατούσε στο χέρι λευκό φάκελο με αρκετό μπαμπάκι, που ανέδιδε μια πρωτόγνωρη ευωδία. Μου το προσφέρει και μου λέει: 

«Ου συγχωρεί συγκατάβασις…»

Η Ορθόδοξος Θεολογία, εχομένη στερρώς της φωνής του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, του απορρίπτοντος πάντα συμβιβασμόν περί την Ορθόδοξον πίστιν, ουδέποτε θα καταλήξη εις προδοσίαν της Ορθοδοξίας. Οι εκ των Ορθοδόξων Θεολόγοι διστάζοντες να χαρακτηρίσουν αιρετικούς τους ρωμαιοκαθολικούς και ερωτοτροπούντες προς την παπικήν Εκκλησίαν, δεν πρέπει να αγνοούν τον λόγον του στύλου της Ορθοδοξίας Μάρκου Ευγενικού περί της αιρετικής λατινικής διδασκαλίας: «Αίρεσις, γράφει, εστί και ούτως είχον αυτήν και οι προ ημών, πλην ουκ ηθέλησαν θριαμβεύειν τους λατίνους ως αιρετικούς, την επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι». Παρήλθον όμως έκτοτε πέντε περίπου αιώνες και οι ρωμαιοκαθολικοί όχι μόνον δεν επέστρεψαν εις την Ορθόδοξον πίστιν, αλλ΄ εξηκολούθησαν «πλανώντες και πλανώμενοι» και προσθέτοντες εις τας παλαιάς και τας νέας αιρετικάς διδασκαλίας.

Αρχιμ. Σπυρίδων Μπιλάλης «Ορθοδοξία και Παπισμός», τόμος Β΄ σελ. 514.

Απάντηση στα ψέματα για το 1821 -- του π. Γεωργίου Μεταλληνού

«Δυστυχώς, υπάρχουν ορισμένοι δέσμιοι της ιδεολογίας τους, που αρνούνται τον χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης»

Υπάρχουν, δυστυχώς, δέσμιοι της ιδεολογίας τους και εγκλωβισμένοι στην προκατάληψη και στους ερασιτεχνισμούς τους που αρνούνται τον εθνικό χαρακτήρα της Μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης του 1821, θεωρώντας την ένα εσωτερικό κοινωνικό γεγονός και όχι αγώνα για την εθνική μας παλιγγενεσία. Και όμως υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες για τον αληθινό χαρακτήρα της, δύο από τις οποίες, λόγω της σημασίας τους, θα παρουσιαστούν στη συνέχεια. Η σημασία τους έγκειται στο γεγονός ότι είναι σύγχρονες με την έκρηξη του Αγώνα και αποτελούν αυθόρμητες και αβίαστες δηλώσεις δύο προσώπων που ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους και κινούνται από διαφορετικές προϋποθέσεις. Η πρώτη προέρχεται από τον Άγγλο προτεστάντη μισιονάριο (ιεραπόστολος) Ισαάκ Λάουντς (Lowndes), άριστο γνώστη της ελληνικής γλώσσας, που βρισκόταν τότε στη Ζάκυνθο.