Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως

St Ioannis Greek Orthodox Church, Parramatta Αustralia

Dear Parishioners of St Ioannis,

With pain of soul, but at the same time with a sense of responsibility for our fellow man, we are letting you know that as of now all Church Services of the Greek Orthodox Archdiocese of Australia are cancelled till further notice.  The official encyclical of our Archbishop can be seen on http://www.greekorthodox.org.au/?p=21792

Η «Παγκόσμιος δόξα» των ανθρώπων

Μητέρα όλων των χριστιανών είναι η Υπεραγία Θεοτόκος

«Κατέχει τα δευτερεία της Θεότητος»

Του Π. Μ. Σωτήρχου.

«Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου», φωνάζει ομοθυμαδόν ο λαός της Εκκλησίας. Τα σύμπαντα έμειναν ξαφνιασμένα και κατάπληκτα μπροστά στην δόξα της Παναγίας Θεοτόκου. Και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εκστατικός μπροστά στην «Θεόνυμφη Δέσποινα», αναφωνεί με δέος:   

--Τι δε ονομάσω σε; Απορώ και εξίσταμαι διο, ως προσετάγην, βοώ σοι· Χαίρε, η Κεχαριτωμένη!                    

Όχι, όμως, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μονάχα κατεπλάγη, αλλά και «Πάσα φύσις Αγγέλων», διότι είναι απερίγραπτον το μεγαλείον και η δύναμη και η θέση της Υπεραγίας Μητέρας του Θεανθρώπου, ώστε «ύμνος άπας ηττάται» μπροστά στην «Ανύμφευτη Νύμφη» του Θεού. Όταν λοιπόν τα σύμπαντα εξίστανται και μαζί τους Άγγελοι και Αρχάγγελοι, τι να πη το δικό μου στόμα το αμαρτωλό και ο νους μου ο πανενδεής; Τι είπω και τι λαλήσω ο άθλιος; Πρόσφατα εψάλη στους ναούς ο κορυφαίος ύμνος προς την Θεογεννήτρια, ο «Ακάθιστος Ύμνος», το σημαντικό υμνογράφημα της Εκκλησίας, για τη Πανάμωμη Παναγία μας. Ύμνος δοξαστικός, αλλά και παρακλητικός και πονεμένος, τον οποίον άλλοτε οι αληθινοί Χριστιανοί τον έψελναν ή τον διάβαζαν καθημερινά, γιατί είναι μια σκάλα, που ανεβάζει άμεσα στον ουρανόν, όπου δέεται, για μας όλους η Κεχαριτωμένη Μαρία.

Τη Κ΄ (20η) Μαρτίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΜΥΡΩΝ ο Κρής, ο μαρτυρήσας εν Κρήτη κατά το έτος 1793, αγχόνη τελειούται.

«Ἐδῶ στό Κάϊρο καί στήν Ἐκκλησία λατρεύεται ὁ Θεός καί στά ἱερά τζαμιά λατρεύεται ἀπό τό κοράνι ὁ Θεός» Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος το 2019 τον Ιανουάριο....

Μύρων ο ένδοξος του Χριστού Μάρτυς κατήγετο από το Μέγα Κάστρον της Κρήτης, το επονομαζόμενον Κάντια, ευσεβών και ευγενών γονέων υιός υπάρχων, του οποίου ο πατήρ ωνομάζετο Δημήτριος. Ήτο δε παιδιόθεν, ο αοίδιμος, αγαθής προαιρέσεως και ηγάπα εκ φύσεως τα χρηστά και κόσμια ήθη, ήτο δε επίσης εραστής της παρθενίας και σωφροσύνης και, απλώς ειπείν, εκ νεαράς ηλικίας είχε καθ’ υπερβολήν φρονήματα γέροντος.

Περί νηστείας – του Μεγάλου Βασιλείου.

Η ζωή των Πρωτοπλάστων εις τον Παράδεισον είναι εικών της νηστείας, όχι μόνον διότι εκεί, μετά των αγγέλων ζώντες οι Πρωτόπλαστοι, κατώρθωσαν τα της ολιγαρκείας να ομοιάζουν προς αυτούς, αλλά και διότι όσα φαγητά εφεύρον μετέπειτα οι άνθρωποι, αυτοί δεν τα μετεχειρίζοντο εκεί εις τον Παράδεισον, ούτε οινοποσίαν, ούτε σφαγήν ζώων, ούτε όσα θολώνουν τον νουν του ανθρώπου. Επειδή δεν ενήστευσαν, εξωρίσθησαν από τον Παράδεισον· ας νηστεύσωμεν, λοιπόν, δια να επανέλθωμεν εκεί. –Μη μνησθής την παρακοήν της Εύας· μη ακούσης την συμβουλήν του όφεως διαβόλου, ο οποίος σε παρακινεί να τρώγης, δια να μη πάθη τίποτε το σώμα σου. 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

"ΕΡΩΤΗΣΙΣ Κ΄. Ἐκ ποίας δυνάμεως οἱ τὰ ἐναντία φρονοῦντες [καὶ πράττοντες] προφητεύουσι πολλάκις καί θαυματουργοῦσιν;

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ. Τά σημεῖα, καὶ αἱ θαυματουργίαι, καί αἱ προρρήσεις, πολλάκις καὶ δι᾿ ἀναξίων κατά τινα χρείαν ἤ οἰκονομίαν γίνονται, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Βαλαὰμ καὶ τῆς ἐγγαστριμύθου. Καὶ πάλιν, οἱ Ἀπόστολοι, εὑρόντες τινὰ ἄπιστον, «ἐν τῶ ὀνόματι Χριστοῦ ἐκβάλλοντα δαιμόνια», καὶ κωλύσαντες αὐτόν, εἶπον τῶ Χριστῶ· καὶ εἶπε. «Μὴ κωλύετε αὐτόν· ὁ μὴ ὤν γὰρ καθ᾿ ὑμῶν», φησίν, «ὑπὲρ ὑμῶν ἐστιν». Οὐκοῦν ὁπόταν ἴδης καὶ δι᾿ αἱρετικῶν, καὶ διὰ ἀπἰστων σημεῖόν τι κατὰ κρῖμα Θεοῦ γινόμενον, μὴ θαμβηθῆς μηδὲ σαλευθῆς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πολλάκις γὰρ καὶ ἡ πίστις τοῦ προσερχομένου ἐστίν, ἡ τὸ σημεῖον ποιήσασα, καὶ οὐχ ἡ ἀξία τοῦ ποιήσαντος. Καὶ γὰρ Ἰωάννης, ὁ μείζων πάντων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν, οὐ φαίνεταί τι σημεῖον πεποιηκώς· ὁ δὲ Ἰούδας πάντως πεποίηκε·

Μου εμφανίστηκε η Παναγία και ο Χριστός και με επανέφεραν στην ζωή

Πηγή : https://scripta---manent.blogspot.com/2020/03/blog-post_172.html

Εάν θελήσετε και με ακούσετε και συμμορφωθήτε προς τας εντολάς μου, θα φάγετε πλούσια τα αγαθά της γης.

Εάν όμως δεν θελήσετε και δεν με υπακούσετε και απομακρυνθήτε από εμέ, η μάχαιρα των εχθρών σας θα σας καταφάγη”. Το στόμα του Κυρίου είναι εκείνο, το οποίον διεκήρυξεν αυτά και θα γίνουν όπως τα είπε.

Πως κατήντησε πόρνη η άλλοτε πιστή στον Θεόν πόλις Σιών! Πως η Σιών, η οποία ήτο πλήρης δικαίας κρίσεως, πόλις εις την οποίαν ανεπαύετο και επικρατούσε η δικαιοσύνη, τώρα δε έχουν εγκατασταθή εις αυτήν και παραμένουν φονηάδες!

Τα αργυρά νομίσματά σας είναι κίβδηλα. Οι κάπηλοί σου ανακατεύουν και νοθεύουν τον οίνον με το νερό.

Οι άρχοντές σου είναι απειθείς απέναντι του Θεού, είναι συμμέτοχοι στους κλέπτας, αγαπούν τα δώρα της αμαρτίας, επιδιώκουν και δέχονται δωροδοκίας, δια να κρίνουν μεροληπτικώς. Δεν κρίνουν με δικαιοσύνην και δεν αποδίδουν το δίκαιον εις τα ορφανά. Ούτε ενδιαφέρονται δια την απόδοσιν του δικαίου εις τας χήρας.

Δια τούτο αυτό λέγει Κυριος, ο παντοκράτωρ, ο Σαβαώθ, ο κυρίαρχος και αυθέντης του ισραηλιτικού λαού· “αλλοίμονον εις σας τους άρχοντας της Ιερουσαλήμ! Δεν θα καταπαύση ο θυμός μου εναντίον των αντιπάλων μου! Θα κάμω κρίσιν και θα επιβάλω δικαίας κυρώσεις εναντίον των εχθρών μου.

Θα απλώσω επάνω σου, ω Ιερουσαλήμ, βαρείαν την χείρα μου· θα σε περάσω από το πυρ των θλίψεων και των οδυνών, δια να καθαρισθής, όπως ο άργυρος καθαρίζεται δια του πυρός. Έτσι δε θα εξολοθρεύσω εκείνους οι οποίοι με παρακούουν. Θα εξαφανίσω από ανάμεσά σου αυτούς, που παραβαίνουν τον Νομον μου, και θα ταπεινώσω τους αλαζόνας και υπερηφάνους. Ησ.1,25                    

Ο Δούρειος ίππος του Παπισμού

Η Ουνία απετέλεσε πέτρα σκανδάλου εις τις σχέσεις Ορθοδοξίας και Παπισμού δεδομένου, ότι δι΄ αυτής, δηλαδή της Ουνίας, προσπαθεί ο Παπισμός να παραπλανήση τους Ορθοδόξους και να προσηλυτίση αυτούς εις τον Παπισμό. Η χρησιμοποίησις εν προκειμένω του όρου «παραπλάνησις» πρέπει να εκληφθή εν κυριολεξία, διότι οι Ουνίτες ενώ είναι μέλη της Παπικής «Εκκλησίας» και αναγνωρίζουν τον Πάπαν ως κεφαλή της Εκκλησίας, αποδεχόμενοι πλήρως τις πλάνες και τις αιρέσεις αυτού, εν τούτοις φέρουν το σχήμα των Ορθοδόξων κληρικών και τελούν την λατρείαν των κατά το Ορθόδοξον Τυπικόν δια να παραπλανήσουν τους αφελεστέρους. Παρά δε τας εντόνους διαμαρτυρίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, των Θεολογικών Σχολών μας κ.λ.π. ο Πάπας εμμένει ανενδότως εις την μέθοδον αυτήν της εξαπατήσεως, η οποία άλλωστε εναρμονίζεται πλήρως προς το διαβόητον αξίωμα, το οποίον ρυθμίζει την πολιτικήν του Βατικανού, το οποίον ως γνωστόν, έχει την αρχαιοτέραν διπλωματίαν του κόσμου, ότι δηλαδή  «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Τοιαύται όμως μέθοδοι είναι απαράδεκτοι και δια στοιχειωδώς εντίμους ανθρώπους συνιστούν αληθή πρόκλησιν και σκάνδαλο όταν χρησιμοποιούνται υπό του διεκδικούντος την αποκλειστικήν εκπροσώπησιν του Χριστού επί της Γης, δηλαδή του Πάπα!

Οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως επί Νεστορίου

Μόλις διαπιστώθηκε πως ο Νεστόριος δεν δεχόταν την υποστατική ένωση των δύο φύσεων του Χριστού μας (και ως εκ τούτου απέρριπτε τον όρο "Θεοτόκος" για την Παναγία μας), οι Ορθόδοξοι εξεγέρθηκαν και εγκατέλειψαν τους ναούς που μνημονευόταν το όνομά του. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αναφέρει σε επιστολή του προς τον Άγιο Κελεστίνο, Πάπα Ρώμης, πως το μεγάλο πλήθος των πιστών έχει εγκαταλείψει τους ναούς της Κωνσταντινουπόλεως, εκτός από λίγους αδιάφορους και κόλακες! Και όχι μόνο ο λαός, αλλά και οι μοναχοί και οι αρχιμανδρίτες! Συγκεκριμένα γράφει:
------------------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

«Οὐ γὰρ ἤθελον ἔτι κοινωνεῖν αὐτοῖς τοιαῦτα φρονοῦσιν, ὥστε καὶ νῦν ἀποσυνάκτους εἶναι τοὺς λαοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πλὴν ὀλίγων ἐλαφροτέρων καὶ τῶν κολακευόντων αὐτόν».

Σχόλιον: Ὄπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἅγιος Κύριλλος μέ τό ἐξαίσιον αὐτό κείμενον, τότε οἱ κόλακες καί οἱ ἀδιάφοροι (οἱ τοῦ «τρίτου εἴδους ἀθεΐας», κατά τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν) ἦσαν ὀλίγοι. Σήμερον, οἱ κατηγορίες αὐτές τῶν «πιστῶν» ἔχουν πλεονάσει, γεγονός πού ἐξηγεῖ τόν καλπασμόν τῆς αἱρέσεως, ἀντιδράσεως μή οὔσης, πλήν τοῦ «χαρτοπολέμου» τῶν «συντηρητικῶν», βεβαίως! Ἱεροκήρυκες τῆς πνευματικῆς ἀποκοιμήσεως τοῦ ποιμνίου τοῦ τύπου τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου δέν εἶχον προφανῶς πέρασιν ἐκεῖνα τά χρόνια, μέ τίς γνωστές αἱρετικές παραινέσεις, ὅπως οἱ ἑξῆς (ἀκολουθοῦν ἀπό μνήμης παραφράσεις τοῦ ἀρχικοῦ κειμένου): «ποῖοι εἴμεθα ἐσύ κι ἐγώ πού θ' ἀντιδράσουμε, τήν ἀποτείχισιν πρέπει νά τήν ἀποφασίσουν οἱ ἀξιωματικοί καί ὄχι οἱ στρατιῶται» («Τά Δύο Ἄκρα», σ. 59), «θά παραμείνουμε εἰς κοινωνίαν μέ τήν αἵρεσιν ἄχρι καιροῦ» («Τά Δύο Ἄκρα», σ. 59), «θά παραμείνουμε στενάζοντες» («Τά Δύο Ἄκρα», σ. 69), «διαμαρτυρίες ναί, σχίσματα ὄχι» («Τά Δύο Ἄκρα», σ. 73-74) κ.λπ.

Aνάγκη Ομολογίας

Πάντοτε μεν, μάλιστα δε σήμερον είναι αναγκαία η ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως και η μαρτυρία της αποκεκαλυμμένης αληθείας υπό παντός πιστού, χάριν της σωτηρίας εαυτού και του πλησίον. Ούτε μόνη η πίστις, ούτε μόνη η αγάπη, ουδέ πίστις και αγάπη ομού συνιστούν τον πιστόν, εάν δεν υπάρχη και η ομολογία. Τότε ο Χριστιανός είναι ωλοκληρωμένος και ευάρεστος ενώπιον του Κυρίου, όταν εν αυτώ, ως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «και η πίστις της ομολογίας προλάμπη και η αγάπη τη πίστει συμπλέκηται» (PG, 44, 928). Η ανακήρυξις της αληθείας και η ομολογία της ευσεβείας, τονίζει ο Συμεών Θεσσαλονίκης είναι αναγκαία, και ο θεμέλιος παντός πιστού (PG, 155,  36). Δεν πρέπει να σιωπώμεν το φρόνημα της αληθείας, γράφει ο Μ. Αθανάσιος, αλλά να το διαγγέλωμεν μεγαληγόρως (ΒΕΠΕΣ, 30, 205). Ο Μ. Βασίλειος εφιστά την προσοχήν, μήπως «ένοχοι του αίματος των υπό της αμαρτίας τεθανατωμένων δια της σιωπής ευρεθώμεν» (PG, 31, 1512). O δε άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κατατάσσει την απουσίαν της ομολογίας εις «τρίτον αθεϊας είδος».

Καταβιβάζουν τὸν Σταυρὸν ἀπὸ τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας!

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ βρίσκεται σὲ διωγμὸ ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς «χριστιανούς». Ὁ διωγμὸς αὐτὸς ἐκτείνεται καὶ ἀνατολικότερα, στὴν Μολδαβία, ὅπου, μὲ πρόσφατη κυβερνητικὴ ἀπόφαση «ξηλώνεται» ὁ σταυρὸς ἀπὸ ὅλες τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες, μὲ τὸ αἰτιολογικὸ «τῆς ἐξάλειψης διακρίσεων καὶ τῆς ἰσότητας». Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Τὴν ἔντονη ἀντίδραση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχει προκαλέσει ἡ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν Πρόληψη καὶ τὴν Ἐξάλειψη τῶν Διακρίσεων καὶ τὴν Ἐξασφάλιση τῆς Ἰσότητας στὴν Μολδαβία νὰ ἀπομακρύνει τὸ Σύμβολο τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως μετά την Ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας

Όταν το 1439 επέστρεψαν από την Φλωρεντία οι ορθόδοξοι επίσκοποι, οι οποίοι είχαν υπογράψει την ψευδοένωση με τους Παπικούς, ο πιστός λαός τους γύρισε την πλάτη αδειάζοντας τους ναούς τους. Ήταν τόσος ο ζήλος του λαού που και υποψία να υπήρχε ότι κάποιος κληρικός ήταν λατινόφρονας εγκατέλειπαν τον ναό! Ο Σιλβέστρος Συρόπουλος αναφέρει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό: "Ἱερεύς τις ἠθέλησεν ἰδεῖν ὅπως γίνεται ἡ τοῦ πατριάρχου (σ. ημ. Μητροφάνους του Β΄, λατινόφρονος) πρόβλησις· ὄνομα τῷ ἱερεῖ Θεοφύλακτος. Ἐδανείσατο οὖν ἵππον (οὐδέ γάρ ἐκέκτητο) καί ἦλθεν εἰς τά βασίλεια, καί ἰδών τήν πρόβλησιν, ἦλθε μεθ’ ἡμῶν μέχρι καί τοῦ πατριαρχείου. Εἶτα ὑπέστρεψεν εἰς τό ἴδιον οἴκημα, καί κατά τήν ὥραν τοῦ ἑσπερινοῦ ἐσήμανεν (ἦν γάρ ἡ ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως), καί οὐδείς ἦλθεν εἰς τόν ναόν αὐτοῦ· ὡσαύτως καί εἰς τόν ὄρθρον, καί οὐδείς ἦλθε· ἐξεδέχετο δέ καί εἰς τήν ὥραν τῆς λειτουργίας, ἵνα φέρῃ τις αὐτῷ λειτουργίαν, καί οὐκ ἔφερε· διό οὐδέ ἐλειτούργησεν· Ἀγανακτήσας προσῆλθε τοῖς εἰωθόσιν ἐκκλησιάζεσθαι ἐν τῷ ναῷ καί ἠρώτα τίνος χάριν οὐκ ἦλθον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἑορτῆς οὔσης; Οἱ δέ ἔλεγον αὐτῷ· Διότι ἠκολούθησας καί σύ τῷ πατριάρχῃ καί ἐλατίνισας. Ἔλεγεν οὖν ὁ ἱερεύς· Καί πῶς ἐλατίνισα; ἐγώ ἀπῆλθον ἁπλῶς ἵνα ἴδω τήν τάξιν μόνον ἥν οὐδέποτε εἶδον, καί οὔτε ἐφόρεσα οὔτε ἔψαλα οὔτε τι ἱερατικόν ἐποίησα. Πῶς οὖν ἐλατίνισα; Οἱ δέ εἶπον· Ἀλλ’ ἀνεμίχθης καί συνοδοιπόρεις μετά τῶν λατινισάντων ἔμπροσθεν τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου καί ἔφθανέ σοι ἡ εὐλογία αὐτοῦ. Τότε ἠγανάκτησεν, ἵνα δυσωπῇ αὐτούς μεθ’ ὑποσχέσεων ἐνόρκων, ὡς οὐκέτι ἀπελεύσεται εἰς τόν πατριάρχην ἤ εἰς τούς πλησιάζοντας αὐτῷ, καί μόλις ἠδυνήθη καταπεῖσαι αὐτούς συνέρχεσθαι πάλιν εἰς τήν ἐκκλησίαν" (V. Laurent, Les mémoires du grand ecclésiarque de l'Église de Constantinople Sylvestre Syropoulos, Paris, 1971, p. 556).

Και το 1452, όταν με το ουνιτικό συλλείτουργο της 12ης Δεκεμβρίου στην Αγιά Σοφιά διακηρύχθηκε η Ψευδοένωση με τους Παπικούς, ο λαός πάλι έδειξε την απέχθειά του αποφεύγοντας να λειτουργείται στον ναό. Γράφει χαρακτηριστικά ο ιστορικός της εποχής Δούκας: "Οἱ δὲ τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ἐν ᾗ ἐγένετο τάχα ἡ ἕνωσις ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, ὡς Ἰουδαίων συναγωγὴν τοῦτον ἀπέφευγον καὶ οὐκ ἦν ἐν αὐτῇ οὔτε προσφορά, οὔτε ὁλοκαύτωσις, οὔτε θυμίαμα. Εἴ ἔτυχέ τις τῶν ἱερέων λειτουργῆσαι Θεῷ ἐν ἡμέρα ἐπισήμῳ, οἱ προσευχόμενοι μέχρι τῆς ὥρας τῆς προσφορᾶς ἵσταντο· καὶ τότε πάντες ἐξήρχοντο οὕτω γυναῖκες ὡς ἄνδρες, οὕτω μοναχοὶ ὡς μονάζουσαι. Τὶ χρὴ λέγειν; καὶ τὸν ναὸν ὡς βωμὸν (τῶν εἰδώλων), καὶ τὴν θυσίαν (λειτουργίαν) ὡς Ἀπόλλωνι τελουμένην ἐνόμιζον" 

(P. G. 157, 1072).
---------------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Πότε ἔγιναν ὅλ' αὐτά; Τό 1439, ἔτσι δέν εἶναι; Ναί, ἔτσι εἶναι! Δηλαδή, 500 περίπου χρόνια πρίν ἀπό τό 1924, ὁ λαός δέν ἠνείχετο οἱ κληρικοί του οὔτε κἄν νά παρακολουθοῦν μακρόθεν συνάξεις λατινοφρόνων! Ὡς γνωστόν, εἶχον προηγηθῆ τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (1437-1439) καί ἠκολούθησαν χιλιάδες ἄλλα σημαντικά γεγονότα - σταθμοί είς τήν Ἱστορίαν - τά ὁποῖα καταδεικνύουν ὅτι ἡ παπική ἐπιβουλή κατά τῶν Ὀρθοδόξων ἦτο γνωστή εἰς ἅπαντας. Ἐννοῶ τίς σταυροφορίες, τήν ψευδοσύνοδον τῆς Λυῶνος, τά ἐπί Βέκκου δραματικά γεγονότα εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, τίς πολλαπλές πιέσεις τῶν «παπῶν» ἐπί τῶν Ὀρθοδόξων νά υἱοθετήσουν τό νέον ἑορτολόγιον (ν.ἑ.), ὥστε παπισταί καί Ὀρθόδοξοι νά συνεορτάζουν, τήν Ἐγκύκλιον τοῦ Μασσώνου «πατριάρχου» Ἰωακείμ Γ' τοῦ 1902 πρός τάς τοπικάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, μέ τήν πρότασιν καί πάλιν οἱ Ὀρθόδοξοι νά υἱοθετήσουν τό ν.ἑ., ὥστε νά συνεορτάζουν μέ ὅλες τίς «ἀναδενδράδες τοῦ Χριστιανισμοῦ» κ.λπ. Μετά ἀπ' ὅλ' αὐτά τά φοβερά γεγονότα, θέλουν κάποιοι νά μᾶς πείσουν ὅτι τό 1924 ὁ λαός δέν εἶχε τήν παραμικράν ἰδέαν(!) γιά τό τί ἐκρύπτετο ὄπισθεν τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἑ., τήν ὁποίαν σερβίρουν ὡς ἕν ... ἀστρονομικόν ζήτημα, ὁδηγούμενοι εἰς τό ἐπιθυμητόν δι' αὐτούς (ἀλλά ψευδέστατον) συμπέρασμα ὅτι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος ἀποτειχίσεως, ἑπομένως οἱ ἀντιδράσαντες εἶναι ... σχισματικοί!!! Ὅλοι αὐτοί ἐφαρμόζουν τήν γνωστήν συμβουλήν τοῦ Σατανᾶ: «Ἐάν πρόκηται νά εἰπῇς ψέμματα, νά εἰπῇς μεγάλα τοιαῦτα»!!!

π.Θεόδωρος Ζήσης, Η απόφαση της Δ.Ι.Σ & της Κυβέρνησης για κορωνοϊό & κλείσιμο Εκκλησιών

Τη ΙΘ΄ (19η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Τορναρά μαρτυρήσαντος εν έτει αφξδ΄ (1564) ξίφει τελειωθέντος.

Δημήτριος ο του Χριστού Αθλητής και Νεομάρτυς συνανεστρέφετο συχνάκις με τους Τούρκους και συνομιλών μετ’ αυτών, ήλεγχε την πίστιν των. Ημέραν δε τινά υπό του φθόνου εκείνοι κινηθέντες τον εβίασαν να γίνη Τούρκος. Επειδή δε αυτός δεν ηθέλησε, τον έφεραν εις τον κριτήν και εμαρτύρησαν ψευδώς ότι δήθεν  ύβρισε την πίστιν των. Ο δε κριτής ώρισε να τον δείρουν και να τον βασανίσουν ανηλεώς, έως ότου γίνη Τούρκος. Οι Τούρκοι τότε τον εβασάνισαν με μεγάλην σκληρότητα, αλλ’ ιδόντες το αμετάθετον της γνώμης του, δια προστάγματος του κριτού τον απεκεφάλισαν και έλαβεν ο μακάριος τον του Μαρτυρίου αμάραντον στέφανον. Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.
---------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐπειδή οἱ Σατανισταί τῆς παγκοσμιοποιήσεως θά ἐχαίροντο πολύ νά ἰδοῦν καί πάλιν τέτοιες καταστάσεις εἰς τήν Ἑλλάδα, διά τήν ὁποίαν τρέφουν ἄσβεστον μῖσος, τήν ἐποικίζουν συνεχῶς μέ Μωαμεθανούς, μέ τήν ἀγαστήν συνεργασίαν βεβαίως τῶν ἐδῶ βρωμερῶν πολιτικῶν καί ρασοφόρων.

--------------------------------------
Ανώνυμος είπε...

Πες μας Δημ. Χατζηνικολάου ένα σχόλιο για το κλείσιμο των ι. Ναών απο την κυβέρνηση.
---------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Συμμερίζομαι τήν γνώμην πολλῶν, ὅτι τώρα ἔπρεπε νά τρέχῃ περισσότερον ὁ κόσμος στούς Ναούς, νά κάμνῃ παρακλήσεις, ἀγρυμνίες, λιτανεῖες, ἐξομολογήσεις, νηστείαν, συχνήν Θείαν Κοινωνίαν κ.λπ. Ἐκτός ἀπό τό δογματικόν μέρος τοῦ θέματος, ὅπου ἔχουν προκαλέσει τεραστίαν ζημίαν, ἐφόσον ἔχουν περάσει τό βρωμερόν αἱρετικόν μήνυμα ὅτι λαμβάνοντας Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ μπορεῖ νά μολυνθῇς(!!!), ἀλλά καί ἀπό ἰατρικῆς ἐπόψεως, εἶναι γνωστόν ὅτι ἡ δυνατή πίστις ἐνδυναμώνει τόν ἄνθρωπον καί τόν βοηθεῖ εἰς τήν θεραπείαν ἀσθενειῶν, ἐνῷ ὁ τρόμος πού ἐνσπείρουν μέ αὐτά τά μέτρα προκαλεῖ ἀκριβῶς τά ἀντίθετα ἀποτελέσματα.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ -- Ἀνακοινωθέν

Καθώς συνεχίζεται σέ παγκόσμια κλίμακα, καί δή καί ἐπιτείνεται, ἡ κρίσις τοῦ κορωνοϊοῦ, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο παρακολουθεῖ τήν κατάστασι μέ ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τῶν πιστῶν του καί ἔναντι ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀνθρώπων καί, σέ συνέχεια τοῦ Ἀνακοινωθέντος τῆς 11ης Μαρτίου ἐ. ἔ., κατόπιν συσκέψεως τῶν Ἱεραρχῶν του στήν Πόλη, ἀνακοινώνει τά ἑξῆς:

Εν τω Γεροντικώ γράφονται ταύτα:

Ηρώτησεν ο Αββάς Σισώης τον Αββάν Ωρ, λέγων:

«ειπέ μοι λόγον»· και είπεν αυτώ: «έχεις πίστιν εις εμέ»; 

Και είπε: «ναι»· είπεν ουν αυτώ: «ύπαγε και ο εώρακάς με ποιούντα, ποίησον και συ»· και είπεν αυτώ: «τι ορώ, πάτερ, εις σε»; 

Έφη δε αυτώ ο γέρων: «ότι ο λογισμός μου κατώτερός εστι πάντων ανθρώπων».

Η Σκέπη της Θεοτόκου

Η εορτή της αγίας Σκέπης της Θεοτόκου ( 1η , και αργότερα , 28η Οκτωβρίου ) αντλεί την υπόθεσή της από τον βίο του οσίου Ανδρέα, του δια Χριστόν σαλού. Η εμφάνιση της Θεοτόκου στον όσιο έγινε αφορμή να καθιερωθεί η εορτή αυτή. 

Το περιστατικό συνέβη στη νότια πλευρά του ναού των Βλαχερνών, στο παρεκκλήσιο της αγίας Σορού, όπου φυλάσσονταν η εσθήτα, ο πέπλος και μέρος της ζώνης της Θεοτόκου. 
Στο παρεκκλήσιο αυτό γινόταν κάποτε ολονυκτία. Εκεί πήγε να προσευχηθεί και ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του άγιο Επιφάνιο. 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Οι Άγιοι Απόστολοι (διά του Αγίου Κλήμεντος, Πάπα Ρώμης) διατάζουν την αποφυγή κάθε είδους συμπροσευχής με τους αιρετικούς: "Eἰ μὴ δυνατὸν ἐν ἐκκλησίᾳ προϊέναι διὰ τοὺς ἀπίστους, κατ' οἶκον συνάξεις, ὦ ἐπίσκοπε, ἵνα μὴ εἰσέρχηται εὐσεβὴς εἰς ἐκκλησίαν ἀσεβῶν· οὐχ ὁ τόπος γὰρ τὸν ἄνθρωπον ἁγιάζει, ἀλλ' ὁ ἄνθρωπος τὸν τόπον. Ἐὰν δὲ ἀσεβεῖς κατέχωσιν τὸν τόπον, φευκτέος ἔστω σοι διὰ τὸ βεβηλῶσθαι ὑπ' αὐτῶν· ὡς γὰρ οἱ ὅσιοι ἱερεῖς ἁγιάζουσιν, οὕτως οἱ ἐναγεῖς μιαίνουσιν. Eἰ δὲ μήτε ἐν οἴκῳ ἅμα μήτε ἐν ἐκκλησίᾳ συναθροισθῆναι δυνατόν, ἕκαστος παρ' ἑαυτῷ ψαλλέτω, ἀναγινωσκέτω, προσευχέσθω, ἢ καὶ ἅμα δύο ἢ τρεῖς· «Ὅπου γὰρ ἂν ὦσι, φησὶν ὁ Κύριος, δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖ εἰμὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν». Πιστὸς μετὰ κατηχουμένου μήτε κατ' οἶκον προσευχέσθω· οὐ γὰρ δίκαιον τὸν μεμυημένον μετὰ τοῦ ἀμυήτου συμμολύνεσθαι· εὐσεβὴς μετὰ αἱρετικοῦ μήτε κατ' οἶκον συμπροσευχέσθω· «Τίς γὰρ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;»" 

(P. G. 1, 1136-1137).

Ο Καθ. του Παν. Αθηνών Κ. Μουρατίδης :

Το μέγεθος της θανασίμου απειλής δια την φυλετικήν και εθνικήν ενότητα και ανεξαρτησίαν του Ελληνικού Έθνους δια μέσου των αιώνων εκ του Παπισμού γνωρίζουν και οι άκρω δακτύλω αψόμενοι της Ιστορίας. Τοιαύτην δε φρίκην προεκάλει εις τας συνειδήσεις των Ορθοδόξων Ελλήνων του Βυζαντίου και η σκέψις ακόμη της υποταγής εις τον Παπισμόν, λόγω των διαπραχθεισών υπ΄ αυτού φρικαλεοτήτων εις τον χώρον της Ορθοδοξίας (σταυροφορίαι κλπ.) ούτως, ώστε ο κατά την άλωσιν της Βασιλευούσης Πρωθυπουργός αυτής μέγας δουξ Λουκάς Νοταράς, ευρεθείς προ τραγικού διλήμματος, να διακηρύξη ότι προτιμά και αυτό το σύμβολον της βαρβαρότητος και της απιστίας, το τουρκικόν δηλαδή φακιόλιον, της λατινικής καλύπτρας, εν η συμβολίζεται η μεγάλη έκπτωσις και νοθεία της εν Χριστώ αποκαλυφθείσης Αληθείας! «Κρειττότερον εστι ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν». Ασφαλώς δε θα έφθανε τα όρια του αδιανοήτου ό,τι απέρριψαν μετ΄ αγανακτήσεως οι προπάτορές μας του Βυζαντίου και μάλιστα υπό τραγικάς δι΄ αυτούς συνθήκας, να προσφέρη σήμερον ελευθέρως η ελευθέρα Ελλάς και μάλιστα προς ένα καταρρέοντα Παπισμόν.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΛΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο «Οικουμενιστής» Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανός εις μήνυμα το οποίον υπογράφει μετά των άλλων Προέδρων του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», διακηρύσσει την πεποίθησίν του ότι αι «Χριστιανικαί» κοινότητες αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας!! Δηλ. και η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Σερβίας είναι απλώς μία «κοινότης», η οποία αποτελεί μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας, συμφώνως προς την αιρετικήν διδασκαλίαν της «θεωρίας των κλάδων». Το μήνυμα δε αυτό του κ. Γερμανού είχε δυσμενείς επιπτώσεις και μεταξύ των αδελφών Ορθοδόξων της Σερβίας. Πληροφορούμεθα δε χαρακτηριστικώς ότι ο γνωστός μέγας Σέρβος Θεολόγος π. Ιουστίνος Πόποβιτς, το κατέκρινε, έπαυσε δε πάσαν εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά του κακοδόξου Πατριάρχου και παραμένει «έγκλειστος» εις το ησυχαστήριόν του προσευχόμενος εις τον Θεόν υπέρ της Εκκλησίας. Το σχετικόν απόσπασμα του αιρετικού μηνύματος έχει ούτω: «Και η βιαία Πνοή της ανανεώσεως θα πνεύση εις το μέγα πεδίον της Εκκλησίας καθώς και εις εκάστην των κοινοτήτων αυτής· διότι αύται δεν είναι απλαί διοικητικαί ενότητες, αλλ΄ αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας».