Παρακλητικός Κανών Παναγίας Γλυκοφιλούσας (Άγιον Όρος)

Τη Α΄ (1η) Αυγούστου, μνήμη των Αγίων επτά Μαρτύρων Μακκαβαίων ΑΒΕΙΜ, ΑΝΤΟΝΙΟΥ, ΓΟΥΡΙΟΥ, ΕΛΕΑΖΑΡΟΥ, ΕΥΣΕΒΩΝΑ, ΑΧΕΙΜ και ΜΑΡΚΕΛΟΥ, της μητρός αυτών ΣΟΛΟΜΟΝΗΣ και του διδασκάλου αυτών ΕΛΕΑΖΑΡΟΥ.

Ελεάζαρος ο ευσεβέστατος διδάσκαλος  και οι επτά Μακκαβαίοι μαθηταί αυτού Αβείρ, Αντώνιος, Γουρίας, Ελεάζαρος, Ευσεβωνάς, Αχείμ (Εν δε τω χειρογράφω Συναξαριστή γράφεται Ευλάλου· εν άλλω δε Συναξαριστή γράφεται Μάρκου.) και Μάρκελλος και η μήτηρ αυτών Σολομονή ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Αντιόχου, υιού Σελεύκου, εν έτει από μεν κτίσεως κόσμου ετκη΄ (5328), προ Χριστού δε ρογ΄ (173). Αναγκασθέντες δε οι Άγιοι ούτοι υπό του βασιλέως Αντιόχου (όστις εξώντωσε και ηχμαλώτισεν άπαν το γένος των Εβραίων) να αρνηθώσι τας συνηθείας και διατάξεις τας παραδεδομένας υπό του νόμου και των προγόνων των, τρώγοντες χοιρινά κρέατα, δεν επείσυησαν εις τούτο, φυλάττοντες την παραγγελίαν του θείου νόμου την λέγουσαν· «Τον υν, ότι διχηλεί οπλήν τούτο, και ονυχίζει όνυχας οπλής, και τούτο ουκ ανάγει μηρυκισμόν, ακάθαρτον τούτο υμίν· από των κρεάτων αυτών ου φάγεσθε και των θνησιμαίων αυτών ουχ άψεσθε, ακάθαρτα ταύτα υμίν» (Λευϊτ. ια: 7- 8).

Η απροσδόκητη ευλογία

Βρισκόμαστε στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους δοκιμάζονται κι αυτοί, αλλά βλέπουν έκδηλη τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Είναι Αύγουστος του 1942 και οι Παρακλήσεις στην Παναγία έχουν αρχίσει. Στη Νέα Σκήτη ο μυλωνάς π. Αρσένιος Μαντζαρόλας δεν έχει καθόλου αλεύρι. Επί πλέον χρωστάει είκοσι δανεικά ψωμιά σε πατέρες της σκήτης. Κι επειδή δεν μπορεί να τα επιστρέψει, δεν θέλει από ντροπή ούτε να τους δει. Είναι τόσο λυπημένος, ώστε αποφασίζει να φύγει ξημερώματα της 13ης Αυγούστου από το Άγιον Όρος και να φθάσει σιγά –σιγά με τα πόδια στην πατρίδα του τη Σπάρτη. 
Την παραμονή, νηστικός και στεναχωρημένος, ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστεί. Μόλις αποκοιμήθηκε, του φάνηκε πως είδε τη μητέρα του. 
- Τι έχεις, παιδί μου, και είσαι λυπημένος; 

«Εν τω ονόματι του Ιησού…» -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.

π. Νικόλαος Δημαράς : Η Φαινομένη και η αληθινή Εκκλησία.

Oι ψευδεπίσκοποι και ψευδοποιμένες του ΙΕ΄ Ιερού Κανόνος της ΑΒ΄ Συνόδου αποτελούν την λεγομένην Φαινομένην Εκκλησίαν, κατά τον Άγιον Γρηγόριον τον Θεολόγον. Και ορθώς το διευκρινίζει ο Μέγας εν Θεολόγοις, καθότι δεν είναι δυνατόν να είναι -και ούτε είναι- ούτε θρόνων, ούτε κυρίως τρόπων διάδοχοι, και ούτε είναι φορείς της άπαξ τοις Αγίοις παραδοθείσης Πίστεως. Ένας τέτοιος, λοιπόν, ψευδεπίσκοπος δεν δύναται ποτέ να ενεργεί εν ονόματι της Καθολικής Εκκλησίας, έστω και εάν υποθέσουμε, ότι οι πρώτοι κηρύξαντες την αίρεσιν έσχον υπό της Εκκλησίας την διαδοχήν και την Χάριν, κατά τον Μέγαν Βασίλειον! Οι διάδοχοι, όμως, αυτών παρέλαβαν αιρετικήν πίστιν και ψευδή διδασκαλίαν από τους ψευδεπισκόπους αυτούς, και επομένως δεν είναι φορείς της αποστολικής πίστεως, ούτε φορείς της αποστολικότητος της διαδοχής. Είναι, όπως το προσδιορίζει ο Ιερός Κανών, ψευδεπίσκοποι και ψευδοποιμένες. Από αυτούς, λοιπόν, τους ψευδοδιδασκάλους δεν αποτειχιζόμαστε εμείς, αλλά εμείς τους αποτειχίζουμε, κατά τον Μέγαν Θεολόγον Γρηγόριον. Εμείς εξακολουθούμε να αποτελούμε την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, από την Οποίαν ουδέποτε αποσχισθήκαμε. Ο άσωτος είναι ο απομακρυνόμενος από τον οίκον του Πατρός, ο πιστός δούλος και ο φρόνιμος οικονόμος, ο κατ΄ υιοθεσίαν κληρονόμος της Βασιλείας του Πατρός και εν τω οίκω του Πατρός παραμένων, μηδέποτε αναχωρήσας εις χώραν μακράν (του Οικουμμενισμού) και ο αληθινός φορέας της αποστολικότητος της Εκκλησίας, είναι ο συνεχίζων την Παράδοσιν και την αποστολικήν Πίστιν κατέχων, πού έχει και την ιερωσύνην αλώβητον και την χάριν πλουσίαν και κατ' εξοχήν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας εν τη Θεία Ευχαριστία, δι' ής ο Χριστός μας μένει εν ημίν και ημείς εν Αυτώ.

ΠΕΤΡΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΗΤΟΙ Διασάφησις τῆς Ἀρχῆς, καὶ αἰτίας τοῦ σχίσματος τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς

ΒΙΒΛΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ

Τὰ κατὰ Ἰγνάτιον καὶ Φώτιον Κωνσταντινουπόλεως Πατριάρχας

1. Ἐζήτησας παρ᾿ ἐμοῦ, ἄρχων ἐνδοξότατε, καὶ εὐσεβέστατε, νὰ μάθῃς καταλεπτῶς, τί εἶναι ἐκεῖνο, ὁποῦ χωρίζει τὰς δύο ἐκκλησίας ἀνατολικήν, καὶ δυτικήν, τὴν αἰτίαν δηλαδὴ τούτου τοῦ σχίσματος, καὶ τὰς διαφορὰς τῶν δογμάτων. Ἐγὼ μετὰ πάσης χαρᾶς θέλω νὰ σὲ εὐχαριστήσω, πληροφορῶν κατὰ τὸ δυνατὸν τὴν σπουδαίαν σου περιέργειαν.

Δεύτε λαοί --- Orthodox Hymns

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιουλίου, η ανάμνησις των Εγκαινίων του σεβασμίου οίκου της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών ΘΕΟΤΟΚΟΥ του εν ΒΛΑΧΕΡΝΑΙΣ

ένθα απόκειται η ΑΓΙΑ ΣΟΡΟΣ και προεόρτια του ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, ήτοι η από του βασιλικού παλατίου εξέλευσις του Τιμίου Σταυρού εις την Πόλιν.                                                                                                                                                                
Κατά την ημέραν ταύτην επεκράτει συνήθεια να εκφέρηται εκ του παλατίου του βασιλέως το τίμιον ξύλον του Σταυρού, και να προπέμπηται πλησίον της μεγάλης Εκκλησίας· προϋπήντα δε αυτό ο δεύτερος ιερεύς εκ των Κηρουλαρίων, όστις βαστάζων θυμιατόν και θυμιών, πρώτον έφερεν αυτό εις τον μικρόν βαπτιστήρα, όπου εγίνετο αγιασμός εν τω αργυρώ εξαντλητηρίω, έπειτα δε εισήγαγεν αυτό εις το άγιον Βήμα της Μεγάλης Εκκλησίας, της Αγίας Σοφίας.

«Τὰς πόλεις ἀπόλλυσθαι, ὅταν μὴ δύνωνται τοὺς φαύλους ἀπὸ τῶν σπουδαίων διακρίνειν» --- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το βρώμικο στόμα του εξ ανατολών αγαρηνού δεν σταματά να παραληρεί και ξερνάει δηλητήριο εναντίον τού Ελληνισμού: «Ο στρατός μας είναι έτοιμος να κάνει το ίδιο που έκανε και πριν από 45 χρόνια στην Κύπρο»!!!

    Αυτά εξ αφορμής της επετείου της βάρβαρης εισβολής τού Αττίλα στην ανοχύρωτη τότε Κύπρο. Η χούντα τού Παπαδόπουλου αφόπλισε την Μεγαλόνησο αποσύροντας την Μεραρχία και η  β’ χούντα τού Ιωαννίδη άνοιξε τις κερκόπορτές της για να μπει αμαχητί ο Αττίλας. Τα επόμενα είναι γνωστά: Η επίσημη Ελλάς είδε την Κύπρο «μακρυά» και δεν μπήκε στον κόπο να την υπερασπισθεί έργω ως όφειλε. Με νύχια και με δόντια. Έκτοτε και επί 45 χρόνια κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους. Κολλήσαμε δυστυχώς στο:

Ο Πατριάρχης Κων/λεως Γερμανός Β’ γράφει :

Δι’ αυτό και παραγγέλλω σε όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδοξίας να φεύγετε τρέχοντας μακριά από τους ιερείς που υπέκυψαν στη δουλεία των Λατίνων. Και ούτε σε συνάξεις της Εκκλησίας να συγκεντρώνεσθε μαζί με αυτούς, ούτε την όποια ευλογία να δεχθήτε από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό μόνοι σας στα σπίτια σας παρά να μετέχετε σε κοινές συνάξεις με τους Λατινόφρονες.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Έγγραφο της Ιεράς Συνόδου ορίζει να τελούνται οι μεικτοί γάμοι χωρίς διάκριση!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

Μέ ἐνημέρωσαν πώς πρόσφατα σέ ἱερατική σύναξη ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων Μουτάφης, πού εἶναι καί συνοδικός, εἶπε στούς ἱερεῖς του ὅτι ἔχει ἔρθει ἔγγραφο ἀπό τήν Ἀθήνα, πού ὁρίζει σέ περιπτώσεις μεικτῶν γάμων, νά μή ζητᾶμε πρόσθετα δικαιολογητικά καί νά τελοῦνται χωρίς διάκριση, ὅ,τι δόγμα καί ἄν εἶναι ὁ ἐτερόδοξος! 

Ποιός τό υπογράφει; Θά τό μάθουμε. Ὡς γνωστόν, στό Κολυμπάρι ἀποφάσισε ἡ Ψευδοσύνοδος, νά ἀφήνουν τούς μεικτούς γάμους στήν κρίση τῆς ἐκάστοτε ἐπισκοπῆς...

Λοιπόν, αὐτό τό νέο γιά τό ἔγγραφο ἀπό τήν Ἀθήνα, ἄν εἶναι ἔτσι, εἶναι καινούργιο φροῦτο πού θά ἐπεκταθεῖ καί σέ ἄλλα. Τό ρεπορτάζ τρέχει…

https://katihisis.blogspot.com/2019/07/blog-post_30.html#more

Κατακλυσμὸς τοῦ κακοῦ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἀκούγοντας τή λέξη "κατακλυσμός", τό μυαλό μας ἀναπολεῖ ἐκείνη τή πλήμμυρα τῶν νερῶν πού σκέπασε τή γῆ ὅλη, στά χρόνια τοῦ Νῶε, καθώς μαθαίναμε ἀπ' τό Δημοτικό. Καί γιατί ὁ κατακλυσμός; Γιά τίς πολλές ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ὅπως εἶχε συμβεῖ ἀργότερα καί μέ τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας (ἤ τῶν Γομόρρων), πάλι ἀπ' τίς ἁμαρτίες τους. Ἐμεῖς ζοῦμε σέ κατακλυσμό τοῦ κακοῦ. Σήμερα, φαίνεται πώς ξεπέρασαν οἱ ἄνθρωποι τίς ἁμαρτίες κάθε ἄλλης ἐποχῆς. Μᾶς ταιριάζει παρόμοιος κατακλυσμός, ἀλλ' ὁ Θεός ἔχει τά σχέδιά Του, δηλαδή, πότε καί πῶς θά μᾶς παιδαγωγήσει ἤ ἐξαφανίσει ἀπό τοῦτο τόν κόσμο. Χίλιους τρόπους ἔχει ὁ Θεός. Ἐπί τοῦ παρόντος ἡ ἀγάπη Του καί ἡ μακροθυμία Του, μᾶς ἀνέχεται καί μᾶς καλεῖ πρός μετάνοια. Θά μοῦ πεῖτε, μέ τή φόρα πού πήραμε στό κακό, τή φιληδονία, τή σαρκολατρεία, τίς ἀσέλγειες, τήν ἀρσενοκοιτία τήν παιδεραστία καί κακῶν... "ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός", θά ὑπάρξει ἐπιστροφή καί μεταμέλεια;

Δεν ξεχνώ !....

''Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ'' -- ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ -- ΠΑΤΡΑ 2 -4 -06

ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ...

Τη Λ΄ (30η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων ΣΙΛΑ, ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ, ΕΠΑΙΝΕΤΟΥ, ΚΡΗΣΚΕΝΤΟΣ και ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ.

Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος οι Άγιοι ήσαν εκ των Εβδομήκοντα Αποστόλων. Και ο μεν Σίλας συνεμόχθησε μετά του Αποστόλου Παύλου, του πονήσαντος υπέρ του κηρύγματος του Ευαγγελίου πλέον των άλλων Αποστόλων, ως ευρίσκεται γεγραμμένον εις τας Πράξεις· «Παύλος δε επιλεξάμενος Σίλαν εξήλθε» (Πράξ. ιε: 40). Μετά παρέλευσιν δε πολλού χρόνου γενόμενος Επίσκοπος Κορίνθου, εβεβαίωνε τας προς Κορινθίους δύο Επιστολάς του Παύλου και τους εν Κορίνθω κατοικούντας προήγαγεν επί τα βελτίω· αφού δε πολύ εκοπίασε και εστήριξεν όλους εις την του Χριστού πίστιν, απήλθε προς Κύριον.

Ο Κύρκος κράταγε τσίλιες στην δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου

Ο τυφλός και παράλυτος

Κάποτε ο διονυσιάτης μοναχός Άνθιμος επισκέφθηκε στο νοσοκομείο της μονής του ένα νεόκουρο μοναχό που είχε αρρωστήσει. Για να τον παρηγορήσει, του διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία: 

" Έχε, αδελφέ μου, την ελπίδα σου στην Παναγία μας. Την μεγάλη ιατρό και προστάτιδα των μοναχών. Άκουσε μια δική μου περιπέτεια, για να θαυμάσεις την κραταιά Tης προστασία. 

Όταν ήμουν στην ηλικία σου, είκοσι πέντε χρονών και μάλιστα νεόκουρος, αρρώστησα βαριά. Είχα γίνει ένα πτώμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζω τι αρρώστια ήταν, ρευματισμοί ή κάτι άλλο, πάντως ένοιωθα μεγάλη αδυναμία σε όλο το σώμα. Για να περπατήσω χρησιμοποιούσα δεκανίκια. Σαν να μην έφθανε αυτό, θάμπωσαν και τα μάτια μου και διέκρινα με δυσκολία μπροστά μου. 

Η συνελθούσα σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει το 754 αποτελουμένη από Πατριάρχας Μητροπολίτας και Επισκόπους εξέδωκαν όρον ούτως έχοντα:

«Ομοφώνως ορίζομεν απόβλητον είναι και αλλοτρίαν και εβδελυγμένην εκ της των χριστιανών Εκκλησίας πάσαν εικόνα εκ πάσης ύλης και χρωματουργικής των ζωγράφων κακοτεχνίας πεποιημένην. Μηκέτι τολμάν άνθρωπον τον οιονδήποτε επιτηδεύειν το τοιούτον ασεβές και ανόσιον επιτήδευμα, ο δε τολμών από του παρόντος κατασκευάσαι εικόνα, ή προσκυνήσαι ή στήσαι εν εκκλησία, ή εν ιδιωτικώ οίκω, ή κρύψαι, ει μεν Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος είεν, καθαιρείσθω, ει δε μονάζων, ή λαϊκός, αναθεματιζέσθω και τοις βασιλικοίς νόμοις υπεύθυνος έστω, ως εναντίος των του Θεού προσταγμάτων, και εχθρός των πατρικών δογμάτων». Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε Πατριάρχην Κωνσταντίνον, και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον, τους ύβριζον αποκαλούντες κακοδόξους, εικονομάχους κ.λ.π. και εξηκολούθουν ασπαζόμενοι και σεβόμενοι και τιμώντες τας αγίας εικόνας.

------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὅσοι συνετάχθησαν τότε μέ τήν ληστρικήν εἰκονομαχικήν σύνοδον του 754 μ.Χ. ὁμοιάζουν μέ τούς σημερινούς Νεοημερολογίτας, πού, ὡς ἄλλοι εἰκονομάχοι, συντάσσονται μέ τούς οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους. Ὑποθέτω ὅτι θά ἔλεγον κι ἐκεῖνοι τότε στούς εἰκονοφίλους: "Μά, τό θέμα τῶν εἰκόνων δέν εἶναι δογματικόν, ἑπομένως κάμνετε σχίσμα πού φεύγετε ἀπό τήν Ἐκκλησίαν"!

29 Ιουλίου 2019 - 2:58 μ.μ.

---

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Τότε, στην αρχή της εικονομαχιας ειπωθηκε από τους Πνευματικούς Ταγούς της εποχής, "ανεβάστε λίγο ψηλότερα τις εικόνες για να μην τις προσκυνάει ο κόσμος με τα αμαρτωλά στόματα.." .

Και υπάκουσαν στο κάλεσμα τού διαβόλου, και τις μετατόπισαν, όπως μετατόπισαν και τις εορτές στις μέρες του 1925, και όπως τότε η ιστορία κατέδειξε δαιμονική την προσχηματική της εικονομαχίας αξίωση περί των εικόνων για την αποφυγή της προσκύνησης και ουδέποτε την δικαίωσε, έτσι και στις μέρες μας μετά το Κολυμπάρι δικαιώθηκε ο αγώνας των αληθινών Ορθοδόξων που κράτησαν την Πίστη, κατά το ιώτα και κατά την κεραία των παραδόσεων, την εποχή του 1924 και μετά και μέχρι σήμερα.

30 Ιουλίου 2019 - 6:46 π.μ.

----

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ Ἀνώνυμος 30 Ιουλίου 2019 - 3:46 π.μ.

Σχίσμα κάμνει αὐτός πού εἰσάγει καινοτομίες στήν Ἐκκλησίαν, οἱ ὁποῖες μάλιστα ἔχουν ὡς στόχον τήν ἕνωσιν μέ τούς αἱρετικούς. Αὐτό εἶναι αὐτονόητον καί ἀλοίμονον εἰς αὐτούς πού τό ἀρνοῦνται καί προσπαθοῦν νά τό ἀντιστρέψουν. Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν, ἠκολούθησαν χιλιάδες αἱρετικοί λόγοι καί αἱρετικές πράξεις τῶν Ν/Ητῶν, πλήρως ἀνατρεπτικές τῆς Ὀρθοδοξίας, πού δικαιώνουν τήν ἀποτείχισιν τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ 1924 ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς). Τό νά μήν παραδέχεται κάποιος τήν Ἀλήθειαν καί νά προσπαθῇ νά τήν διαστρέψῃ ἰσοδυναμεῖ μέ προσκύνησιν τοῦ Διαβόλου.

30 Ιουλίου 2019 - 7:34 π.μ.

Ecumenism is heresy!

That is quite clear. Moreover, it is the heresy of heresies.
Of all the errors that so-called "Ecumenism" comprises, the most fundamental and profound is its error concerning the very nature of the Church itself. This is an ecclesiological heresy. It is contrary to the Nicean-Constantinopolitan confession of faith, for it asserts that there is no "One, Holy, Catholic and Apostolic Church. 

Μη ξεχνάμε:

Πολλάκις βλέπουμε την φανεράν αμαρτίαν του αδελφού μας, αλλά δεν βλέπουμε την κρυπτήν μετάνοιά του. Μόνον ο Θεός κρίνει τα κρυπτά της καρδίας…

Μνήμη θανάτου -- του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος.

«Δεν θα παραλείψω να σου παρουσιάσω και την ιστορία του Χωρηβίτου. Αυτός ζούσε αμελέστατα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ψυχήν του. Κάποτε λοιπόν συνέβη να ασθενήση βαρύτατα και να φθάση στο σημείο, ώστε επί μία ώρα να φαίνεται ότι απέθανε. Συνήλθε όμως πάλι, οπότε μας ικετεύει όλους να φύγουμε αμέσως. Και αφού έκτισε την πόρτα του κελλιού του, έμεινε κλεισμένος δώδεκα χρόνια χωρίς να ομιλήση καθόλου με κανένα.