Τήν Ἑλλάδα μας τήν κάναμε ἀγνώριστη.

Τῆς δώσαμε χίλια τραύματα καί τῆς ἀνοίξαμε χίλιες πληγές. Σφαδάζει κυριολεκτικά, ἀπό τόν πόνο. Ἔχει καταντήσει χλεύη τῶν ἐθνῶν. «Ὀνειδισμός καί χλευασμός τοῖς κύκλω ἡμῶν». Ἔξω ἀπειλές, και μέσα προδοσίες. Κλοπές, ληστεῖες, ψεύδη, παιδεραστίες, ὁμοφυλοφιλίες, ἀσέλγειες, πορνεῖες, μοιχεῖες, φθόνοι, φόνοι, μίση καί κακίες, συκοφαντίες, ἐμπρησμοί, δολοφονίες, αἵματα, ἀπαγωγές ἀνθρώπων, ἐμπόριο λευκῆς σάρκας, ἐμπόριο βρεφῶν, ἱερῶν ναῶν ἱεροσυλίες καί ἐμπρησμοί, διωγμός ἱερέων ἀπό τά σχολεῖα τῶν παιδιῶν μας, ἀθεΐα καί ἐκκλησιομαχία καί περιφρόνηση τῆς προσευχῆς καί τῆς λατρείας, σεξουαλική ἀγωγή στά μικρά τά παιδιά —ὥστε ἡ ἠθική διαφθορά νά κατακάψει τά πάντα— καί ἀγώνας κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, καί ὁ πολιτικός γάμος, καί οἱ ἐλεύθερες συμβιώσεις, καί ἡ πολιτική κηδεία, καί ἡ καύση τῶν νεκρῶν...κλπ. κλπ. Θεέ, μου! Πῶς κατάντησαν οἱ «Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες» τήν Ἑλλάδα μας, τή χώρα μας, τόσο ἀγνώριστη; Ὑπάρχει θεραπεία; Μπορεῖ νά ἀναστηθεῖ; Ὁ Θεός ἀπαντᾶ: Ναί! Μπορεῖ νά ἀναστηθεῖ: Μέ πίστη θερμή. Μέ συντριβή καί μετάνοια.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2017 ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Κατά τήν περίοδο πού διανύσαμε, στίς δεκαπέντε πρῶτες μέρες τοῦ Αὐγούστου, οἱ χριστιανοί εἴχαμε τήν εὐκαιρία καί τήν εὐλογία νά ὁδηγήσουμε τά βήματά μας στούς Ναούς κατά τό ἑσπέρας, ὥστε νά ψάλλουμε τούς Παρακλητικούς Κανόνες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Δέν εἶναι ἡ ἀπαίτηση τοῦ τυπικοῦ πού μᾶς ὤθησε προσευχητικὰ πρός τήν Παναγία. Εἶναι αὐτή ἡ ταραχή πού συγκλονίζει τήν ὕπαρξή μας καθημερινά. Εἶναι ἡ κούραση καί ἡ ὀδύνη πού μᾶς καταβάλει μπροστά στά μικρά καί στά μεγάλα προβλήματα αὐτοῦ του βίου. Τούτη ἡ ταλαιπωρία περιγράφεται ἐξάλλου μέ ἀκρίβεια στίς Παρακλήσεις, γι’ αὐτό μελωδικά ἱκετεύουμε: «Τῶν παθῶν μου τόν τάραχον, ἡ τόν κυβερνήτην τεκοῦσα Κύριον, καί τόν κλύδωνα κατεύνασον τῶν ἐμῶν πταισμάτων, θεονύμφευτε».

Ο Ζηλωτής Προφήτης και οι σημερινοί Κληρικοί.

Οσάκις κανείς μελετά τον βίον του Προφήτου Ηλία, θαυμάζει μερικά στοιχεία, που συναντά εις αυτόν. Βλέπει τον ζηλωτήν Προφήτην πως εργάζεται εις το προφητικόν έργον ως απεσταλμένος του Θεού εις τον κόσμον. Και ασφαλώς το έργον του Θεού γίνεται συμφώνως προς το θέλημά Του και δεν είναι δυνατόν να γίνη χωρίς ζήλον. Προβληματίζεται δε όταν βλέπη λειτουργούς του υψίστου, που χωρίς ζήλον, ίσως και με σχετικήν αδιαφορίαν, διακονούν εις το θέλημα του Θεού. Ο δε Απόστολος του Χριστού παραγγέλλει: «Μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος, ο εδόθη σοι δια προφητείας» (Α΄ Τιμ. 4: 14). Ομοίως εις τον βίον του Προφήτου αναφέρονται και «οι ιερείς της αισχύνης» και η απέναντι αυτών στάσις τούτου. Και εις τον χώρον της Παλαιάς Διαθήκης υπήρχον ψευδοπροφήται και ψευδοϊερείς, οι οποίοι έζων και ενήργουν μακράν του θελήματος του Θεού. Συγκεκριμένως δε ο ζηλωτής Προφήτης ηναντιώθη κατ΄ αυτών. Εις τας ημέρας μας, όμως, όπου οι λαβόντες το χάρισμα της ιερωσύνης, που είναι οι επίσκοποι, οι διάδοχοι των Αποστόλων και οι εν γένει λειτουργοί της Εκκλησίας του Χριστού έχουν πρότυπά τους τους Μαθητάς του Κυρίου, η ευθύνη των έναντι Θεού και ανθρώπων είναι μεγάλη. Δυστυχώς η στάσις των έναντι των ολετήρων της Εκκλησίας Οικουμενιστών είναι σχεδόν μηδαμινή! 

Κάποτε μιλούσαμε —Ὀρθόδοξα— γιὰ ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν ΜΙΑ Ἐκκλησία. -- Τοῦ κ. Παν. Σημάτη, θεολόγου

Κατόπιν μᾶς ἐπεβλήθη ὁ ὅρος ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν». Σήμερα δὲν μιλᾶμε οὔτε γιὰ ἐπιστροφή, οὔτε γιὰ ἕνωση, ἀλλὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας τῶν «ἐκκλησιῶν», κι ἂς διατηρήσει ἡ κάθε μιὰ «ἐκκλησία» τὰ διαφορετικὰ δόγματά της (ὅπως εἶπε σὲ συνέντευξη ὁ καρδινάλιος  Κάσπερ), ἔστω κι ἂν τὰ δόγματα τῆς ΜΙΑΣ Ἐκκλησίας εἶναι ὀρθά, καὶ τῆς ἄλλης ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου! Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς φόρμουλας εἶναι σίγουρο πὼς θὰ βρεῖ ἀντιμέτωπο τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, μαγειρεύεται ὁ τρόπος ἐπιβολῆς της, μὲ πρῶτο στόχο τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Πρωτείου τοῦ Πάπα, καὶ ὅπως ἔγραψε ὁ π. Γ. Καψάνης: «ἴσως ὑπὸ τὴν δελεαστικὴ μορφὴ… τῆς διακονίας τῆς καθόλου Ἐκκλησίας».  

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΙΩΤΟΥ ΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΛΑΥΡΙΩΤΕΣ

Θερμή παράκληση Νικολάου Γ. Σαββοπούλου, θεολόγου: Παρακαλοῦνται οι ορθόδοξοι Αρχιερεῖς μας, αξιοποιώντας την σκόπιμη ασάφεια τῆς Ιερᾶς Συνόδου στο θέμα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμοῦ και τῆς ληστρικῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης, όπως δεχθοῦν στην αγκαλιά Τους τούς καταδιωκομένους Αγιορείτας και λοιπούς Πατέρας, οι οποίοι ομολογοῦν την Πίστιν και πάσχουν δι’ Αυτήν.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΛΑΥΡΙΩΤΕΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΩΝ ΛΑΥΡΙΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΕΠΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ

Γέροντας Σάββας,  Ὀρθόδοξος Λαυριώτης

         Ἐκεῖνος πού διώκεται ἀπό αὐτούς πού φαίνεται ὅτι εἶναι ὁμόπιστοι, λόγω τῆς ὑγιοῦς πίστεως, θά ἔχη μεγαλύτερον στέφανον ἀπό αὐτόν πού μαρτυρεῖ ἀπό εἰδωλολάτρη (Ἅγ. Ἰωσήφ, Πατρ. Κων/λεως)
          Ἐν πρώτοις, εὐχαριστοῦμεν τόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, πού μᾶς ἀξιώνει νά ὁμολογοῦμεν τήν πίστην μας ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καί μάλιστα νά διωκόμαστε καί νά ἐξοριζόμαστε δι’ αὐτήν. Καί γι’ αὐτό, εὐχαριστοῦμε καί τούς Λαυριῶτες πατέρες πού, παρά τοῦ ὅτι ἀποδεικνύουν ἑαυτούς ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ καί ἀλλότριους Αὐτοῦ, μέ τόν διωγμό πού κινοῦν ἐναντίον μας, μᾶς καταστοῦν, ἄν καί ἀνάξιοι καί ἁμαρτωλοί, ὁμολογητές.
         Πολλοί θά θεωρήσουν αὐτήν τήν ἐπιστολή σκληρή καί ἀκραία. Καί ὅμως, ἐγράφη ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπη, διότι ὅταν ἡ ἀρρώστια εἶναι σέ τελικό στάδιο τότε τό νυστέρι πρέπει νά εἰσχωρήσει μέχρι τό κόκκαλο μήπως καί ἐπέλθει ἡ ἐπιθυμητή ἴασις. Ἄν καί νομίζω πώς οἱ ἀγαπητοί, κατά τ’ ἄλλα, Λαυριῶτες πατέρες, ἤδη ἐνεκρώθηκαν ὡς πρός τήν πίστιν καί «εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ Λαυριώτην εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν», (πρβ Μάρκ. Ι, 25). Ἀλλά ποιός ξέρει, γίνονται καί σήμερα θαύματα.
         Οἱ πατέρες τῆς Ἱ.Μ.Μ. Λαύρας ξεπέρασαν κάθε μέτρο, λαμβάνοντας θέση διωκτῶν ἔναντι στούς πατέρες πού ἀγωνίζονται γιά τήν πατροπαράδοτη ἀποστολική μας πίστη καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ἔγιναν ἀρνητές τῆς Ὀρθοδοξίας καί προδότες τοῦ Χριστοῦ.
         Ὑποστηρίζουν, ἀνοικτά πλέον, πώς ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι «ἅγιος» ἄνθρωπος, πώς ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά τόν φθάσουμε οὔτε στό μικρό του δακτυλάκι, πώς ὅποιος εἶναι ἀντίθετος μέ αὐτόν καί μέ αὐτά πού κάνει ὑπακούει τόν σατανά καί εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας καί σωτηρίας!!!
         Δέν διαβάσατε ποτέ, ταλαίπωροι Λαυριῶται, πώς «Ὁ φθείρων τὴν πίστιν ἐν τῇ κακῇ διδασκαλίᾳ, ρυπαρὸς γενόμενος εἰς πῦρ ἄσβεστον χωρήσει ὁμοίως καὶ ὁ ἀκούων αὐτοῦ;» (Ἅγιος Ἰγνάτιος Θεοφόρος, P.G, 5,657)
         Δέν καταλαβαίνετε πώς ἀθετεῖτε τήν παράδοση τῶν Ἀποστόλων ἀκολουθώντας καί μνημονεύοντας τόν μασόνο, αἱρετικό καί ἀντίχριστο πολέμιο τοῦ Χριστοῦ μας, Ἀρχοντώνη καί κατά συνέπεια ἀθετεῖτε τόν ἴδιον τόν Κύριον; 

π.Θ. Ζήσης, Διώκτης μας αντί μαθητούδι του αγ. Γρ. Παλαμά ο κ. Άνθιμος [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Η Κοίμησις της Θεοτόκου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μία των γλυκυτέρων και συμπαθεστέρων εορτών του χριστιανικού κόσμου είναι και η Κοίμησις της υπεραγίας Θεοτόκου, ην σήμερον εορτάζει η Εκκλησία. Ευθύς από των πρώτων μ.Χ. αιώνων, έξοχος υπήρξεν η τιμή και ευλάβεια, ην απένεμον οι χριστιανοί προς την Παρθένον Μαρίαν. Αλλ’ η σημερινή εορτή είναι η κατ’ εξοχήν μνήμη της Θεοτόκου, άτε την Κοίμησιν Αυτής υπόθεσιν έχουσα.

Η Κοίμησις αύτη συνέβη, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τη 15 Αυγούστου, αλλά προϊόντος του χρόνου, συν τη καλλιεργεία και αναπτύξει του χριστιανικού πνεύματος, ετάχθη η προηγουμένη της ημέρας ταύτης δεκατετραήμερος εγκράτεια, προς τιμήν της υπεράγνου Θεομήτορος και αυτή γινομένη. Αγομένης της νηστείας ταύτης, ψάλλονται εν τοις ιεροίς ναοίς εναλλάξ καθ’ εκάστην, οι δύο μελωδικώτατοι Παρακλητικοί Κανόνες, η Μεγάλη λεγομένη παράκλησις και η Μικρά. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΜΑΣ

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Λαυρεντίου αρχιδιακόνου, Ξύστου, Ιππόλυτου.

Οἱ Ἅγιοι Λαυρέντιος ὁ ἀρχιδιάκονος, Ξυστὸς πάπας τῆς Ρώμης καὶ Ἰππόλυτος, μαρτύρησαν τὸ 53 μ.Χ. Ὅταν ἔγινε ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν, ὁ πάπας τῆς Ρώμης Ξυστός, ὁμολόγησε πρῶτος τὴν πίστη του στὸν Κύριο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ θανατωθεῖ μὲ ἀποκεφαλισμό. Κατόπιν συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Λαυρέντιο, ὁ ὁποῖος ἔχριζε διαχειριστὴς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Τοῦ ζητήθηκε νὰ παραδώσει τοὺς θησαυροὺς τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Λαυρέντιος τότε, τοὺς παρουσίασε τοὺς φτωχούς, τὰ ὀρφανὰ καὶ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη τὴν συνδρομὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς εἶπε ὅτι αὐτοὶ ἦταν οἱ θησαυροί της. Γιὰ αὐτὸ τὸ τόλμημά του, οἱ εἰδωλολάτρες τὸν βασάνισαν, ψήνοντάς τον ζωντανό. Τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Λαυρεντίου τὸ παρέλαβε ὁ Ἅγιος Ἰππόλυτος. Μόλις ὅμως μαθεύτηκε αὐτή του ἡ πράξη, ἡ ἡγεμόνας διέταξε τὸν βασανισμό του. Ἔτσι μαρτύρησε καὶ ὁ Ἅγιος Ἰππόλυτος.

Στην Ελλάδα από την Αυστραλία για να βαπτιστεί ορθόδοξη!

Στα παγωμένα νερά των πηγών του ποταμού Λαγκάβιτσα στα βουνά της Μουργκάνας της Θεσπρωτίας βαπτίστηκε χριστιανή ορθόδοξη από τον ηγούμενο της Μονής Γηρομερίου πατέρα Μεθόδιο η 52χρονη Αννα Γκάζενταμ, η οποία ταξίδεψε στη χώρα μας από τη μακρινή Αυστραλία.
Η Αννα γεννήθηκε στη Χάγη της Ολλανδίας, αλλά σε ηλικία τεσσάρων ετών ταξίδεψε στην Αυστραλία, όπου ζει έκτοτε. Ο σύζυγός της Τζον Σάλιβαν, σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής του, βρήκε στήριξη και βοήθεια στο πρόσωπο ενός ιερέα της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας και στη συνέχεια βαπτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος. Λίγο μετά έπεισε τη σύζυγό του να βαπτιστεί.
Η Αννα διάλεξε να βαπτιστεί στην Ελλάδα και στη συγκεκριμένη περιοχή επειδή είχε διαβάσει το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη «Ελένη» και ήθελε πολύ να γνωρίσει τον τόπο όπου διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που περιγράφονται σε αυτό. Ετσι γνωρίστηκε με τον Ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο και συγγραφέα, ο οποίος ζει στις ΗΠΑ αλλά επισκέπτεται τακτικά την Ελλάδα και το χωριό του, το Λια.

Ἡ ἑωσφορική ὑπερηφάνεια τοῦ Παπισμοῦ

…Tό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο καί ἰδιαίτερα ὁ Οἰκουµενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολοµαῖος, µιλάει γιά τήν «ἐκκλησία» τοῦ Πάπα, τόν ὁποῖο ἀποκαλεῖ ἁγιώτατο καί πεφιληµένο ἀδελφό του. ∆έν τόν θεωρεῖ αἱρετικό, γι᾿ αὐτό καί συναντᾶται συχνά καί συµπροσεύχεται καί συνευφραίνεται. Τό θέµα εἶναι σοβαρότατο καί προκαλεῖ ἀνησυχία στούς Ὀρθόδοξους, οἱ ὁποῖοι βλέπουν τόν οἰκουµενισµό νά διαβρώνει συνειδήσεις καί σέ λίγο θά µιλᾶµε γιά ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καί κοινό ποτήριο, χωρίς νά ἔχουν ἐγκαταλειφθεῖ ἀπό τούς αἱρετικούς τά ἑωσφορικά τους δόγµατα.

Εἶναι καθῆκον τῶν χριστιανῶν νά διαφωνοῦν δηµοσίως µέ τούς οἰκουµενιστές καί νά ὑπερασπίζονται τήν Ὀρθοδοξία. Ἀλίµονο ἄν τούς ἀκολουθοῦµε λόγῳ κακῶς νοούµενου σεβασµοῦ πρός τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο καί τούς ἐν Ἑλλάδι ψοφοδεεῖς µητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι «διαφωνοῦν συµφωνοῦντες», δηλαδή µεταξύ τους διαφωνοῦν, ἀλλά δηµοσίως συµφωνοῦν µέ τόν µεγάλο ποιµένα καί δεσπότη, τόν Οἰκουµενικό Πατριάρχη! Αὐτή τήν ἀξιοκατάκριτη τακτική θά µπορούσαµε νά τή χαρακτηρίσουµε µέ µιά παραβολική φράση: «Ἡ µεταµόρφωση τοῦ λιονταριοῦ σέ βάτραχο!».

(O.T. 2080).

Στό νέο μας πνευματικό καταφύγιο -- Σᾶς περιμένουμε!

Τό  ἐκκλησάκι  τοῦ  Ἁγίου  Νεκταρίου

στή  Ξυλοκέριζα  Κορινθίας

Τήν προσεχή Κυριακή, 13 Αὐγούστου 2017, θά τελεσθεῖ Θεία Λειτουργία μέ Ἀρτοκλασία καί θεῖον Κήρυγμα (μέ εἰδική ἀναφορά στίς ἐξελίξεις στό χῶρο τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) στό ναΰδριο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στό χωριό Ξυλοκέριζα Κορινθίας. Θά ἀκολουθήσει τό παραδοσιακό κέρασμα καί πνευματική συζήτηση στόν προαύλειο χῶρο τοῦ Ναοῦ.

Ἡ μετάβαση μέ αὐτοκίνητο γίνεται ἀπό Κόρινθο ἀκολουθώντας τό δρόμο γιά Ἑξαμίλια καί συνεχίζοντας στό ἑπόμενο χωριό πού εἶναι ἡ Ξυλοκέριζα. Ἀπό τήν πλατεία τοῦ χωριοῦ ἀκολουθοῦμε τό δρόμο γιά τό ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ. Στόν ἀσφαλτοστρωμένο δρόμο συναντᾶμε πρῶτο τό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, στά δεξιά μας.

Ἀπό Ἀθήνα, ἐρχόμενοι μέσω τῆς νέας Ἐθνικῆς ὁδοῦ, περνᾶμε τόν Ἰσθμό καί βγαίνουμε στήν ἔξοδο γιά Κόρινθο (κέντρο) καί ἀμέσως μετά στρίβουμε ἀριστερά γιά Ἑξαμίλια, ἀκολουθώντας τό δρόμο κατά τά ἀνωτέρω.

Σᾶς περιμένουμε!

http://epistrofi-sotiria.blogspot.ca/

π.Θεόδ. Ζήσης, Συμπλήρωμα στο κήρυγμα της Μεταμορφώσεως [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Εγκώμιον εις την κοίμησιν της αγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου -- του εν αγίοις Πατρός ημών Θεοδώρου του Στουδίτου

 Φωνή κεράτινης σάλπιγγας, που να αντηχή δυνατώτερα από ανθρώπινη φωνή και να συγκλονίζη τα πέρατα, απαιτεί ένας λόγος προς τιμήν της ιεράς αυτής ημέρας, αγαπητοί μου. γι’ αυτό και κινδυνεύει ν’ αποτύχη τώρα, καθώς ακούγεται προερχόμενος από το ασθενές φωνητικό μου όργανο. Η Κυρία όμως και Βασίλισσα του παντός, έτσι καθώς είναι αφιλόδοξη, θα δεχτή νομίζω κι αυτόν εδώ τον σύντομο και πενιχρό λόγο που της προσφέρουμε οι δούλοι της, όμοια με εκείνους τους διεξοδικούς και αστραφτερούς των σπουδαίων ομιλητών, με το να παρακινείται σε συμπάθεια από τις προσευχές αυτού που με προστάζει να ομιλήσω. επειδή ακριβώς και ένα μόνο πράγμα προσέχει η φιλάγαθη: την πρόθεσι.

Εμπρός λοιπόν, συνάξου ολόκληρη η οικουμένη, ιεράρχες και ιερείς, μοναχοί και κοσμικοί, βασιλείς και άρχοντες, άνδρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια, φυλές και γλώσσες, με όλο μαζί το έθνος και το πλήθος, και αφού αλλάξης τα φορέματα των αρετών σου, «ντυμένη» κι εσύ «στα κρόσσια τα χρυσά και στολισμένη»1, πρόβαλε με πρόσωπο φαιδρό και όλο χαρά γιόρτασε της Κυριοτόκου Μαρίας την εορτή, την επικήδεια συγχρόνως και διαβατήρια. διότι φεύγει από εδώ κάτω και πηγαίνει κοντά στα όρη τα αιώνια, το όρος όντως το Σιών, στο οποίο ευδόκησε ο Θεός να κατοική, όπως ψάλλει η λύρα του ψαλμωδού.

ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΓΩΝΙΚΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ -- του κ. Αλέξανδρου Τζούπη

Η αφοσίωση των σύγχρονων ηγετών στην καρδιά του επερχόμενου χρισμένου σωτήρα της Νέας Εποχής μέσα από την τοποθέτηση του Χεριού στην Καρδιά μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή μέσα από την επιμέρους ανάλυση συγκεκριμένων δεδομένων. Αρχικά αξίζει να αναφερθεί το γεγονός ότι υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ των μασονικών τελετουργικών και των τελετουργικών των αρχαίων ηλιολατρικών πολυθεϊστικών θρησκειών που σήμερα προωθεί συγκεκαλυμμένα κατά κόρον η παπική αίρεση. Το Βιβλίο των Νεκρών στην αρχαία Αίγυπτο περιλαμβάνει μαγικά(ξόρκια) για να μεταμορφωθεί κάποιος(η καρδιά του ουσιαστικά) σε Λωτό ή σε Φοίνικα και κατόπιν να οδηγηθεί στην αναγέννηση-μετενσάρκωση. Υπάρχει συγκεκριμένα μία προσευχή-ξόρκι που αναφέρει: «Η καρδιά μου της μητρός μου….. Η καρδιά μου των μετασχηματισμών - μεταμορφώσεων» όπου εννοείτε ως η πηγή της αναγέννησης - μετενσάρκωσης!

Η μητέρα – θεότητα της Αιγύπτου λατρεύονταν με διάφορα ονόματα όπως Ίσιδα, Χαθόρ κλπ στην οποία οι άνθρωποι έδιναν τις καρδιές τους, δηλαδή τις αφιέρωναν και τις αφοσίωναν. Στην σημερινή εποχή το ρόλο αυτό επιτελεί η παπική παρθένος (κυρίως αυτή με την ονομασία Φάτιμα) που απαιτεί την αφοσίωση της Ρωσσίας και των φιλικών προς αυτή χωρών(ουσιαστικά των Ορθοδόξων που αποτελούν και το μεγαλύτερο ανάχωμα καθότι μόνο στην Ορθοδοξία που δεν δέχεται καινοτομίες το μοναδικό σύμβολο του Θεού, της αγάπης Του και της αλήθειας Του παραμένει ο σταυρός και μόνο) στην καρδιά της και διαμέσου αυτής στην καρδιά του παπικού Χριστού.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΜΑΣ

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ματθία απόστ., των εν Χάλκη 10 μαρτύρων.

Πῶς ὁ Ματθίας κατατάχθηκε στὸ χορὸ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, τὸ γνωρίζουμε ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μετὰ τὴν προδοσία καὶ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Ἰούδα καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, οἱ ἕντεκα μαθητὲς μὲ τὴν Παναγία βρίσκονταν στὸ ὑπερῷον. Τότε ὁ Πέτρος πρότεινε νὰ ἐκλεγεῖ ἄλλος ἀντὶ τοῦ Ἰούδα, ἀπὸ τοὺς ἄνδρες ποὺ ἀκολουθοῦσαν ὑπηρετῶντας τὸν Χριστό. Ἡ πρόταση ἔγινε δεκτὴ καὶ τέθηκαν δύο ὑποψήφιοι: ὁ Ἰωσὴφ ὁ καλούμενος Βαρσαββᾶς καὶ ὁ Ματθίας. Τότε ἔβαλαν κλῆρο, καὶ δίνοντας σὲ ὅλους ἐμᾶς παράδειγμα ἐναπόθεσης κάθε ἐκλογῆς μας στὸ Θεό, προσευχήθηκαν ὅλοι μαζὶ ὡς ἑξῆς:

Μισούν τη σημαία και την Εκκλησία

Το κυβερνητικό χτύπημα στην αριστεία είναι το προπέτασμα 

Η ανάγνωση που έκανε η αντιπολίτευση στο σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος Γαβρόγλου -δεν έχει υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ούτε έχει τύχει επεξεργασίας από το Συμβούλιο Επικρατείας - είναι τουλάχιστον επιπόλαια. Το χτύπημα στην αριστεία διά της κατάργησης της απόδοσης της σημαίας στους καλύτερους μαθητές και μαθήτριες των δημοτικών μας σχολείων είναι το προφανές. Χρόνια τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ μετέχει σε παντός είδους συνωμοσίες που έχουν ως στόχο να επιβληθεί στη χώρα η δικτατορία των μετρίων. Δεν είναι καινούργιο αυτό, έστω και αν εκδηλώνεται κατά τρόπο αντιδημοκρατικό, αποκρουστικό και ισοπεδωτικό.

Ὁ Φώτης Κόντογλου ἐκφράζει με τό δικό του τρόπο τήν ἐπιθυμία τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τον πολυμέριμνο καί θορυβώδη κόσμο:

«Μ᾽ ὅλο πού ζῶ παράμερα στο ἐρημητήρι μου, σάν νά βρίσκουμαι μακρυά ἀπό τήν Ἀθήνα, ὡστόσο τώρα πού καλοκαιρεύει πεθύμησα νά φύγω μακρυά, νά πάγω κατά τή θάλασσα. Νά κρυφτῶ, νά μή μέ ξέρει κανένας, νά ξεχαστῶ σά νά ᾽μαι πεθαμένος. Πόσο εὐτυχισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πού δέν τόν ξέρει κανένας!  Ἄν γνώριζε τήν εὐτυχία του! Πόσο ζηλεύω κάτι ἀνθρώπους, ὁπού ζοῦνε σέ κάποια μέρη, πού δέν τά βάζει κανένας στό νοῦ του, καί πού κανένας δέν μαθαίνει ἄν ζοῦνε ἤ ἄν πεθάνανε! Τούς συλλογίζουμαι καί ξεκουράζουμαι. Καλότυχος ὁ ἄνθρωπος, πού κατάλαβε ἀπό νωρίς, πώς ὅποιος ζεῖ μέ πολλές ἔγνοιες εἶναι δυστυχισμένος καί πώς ὅποιος ζεῖ κρυφά, δίχως να τόν ξέρουνε οἱ ἄλλοι, αὐτός εἶναι βλογημένος. Ἄς εἶναι φτωχός, ἄς εἶναι στεναχωρημένη ἡ ζωή του, πάντα ἔχει ἕνα μεγάλο κέρδος ὁ τέτοιος ἄνθρωπος: γλυτώνει ἀπό πολλά φαρμάκια».

Από τα «Εκατὸν Πρακτικά Κεφάλαιά» του Αγίου Διαδόχου Φωτικής:

«Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι κατ᾽ εικόνα του Θεού. Το “καθ᾽ ομοίωσιν” όμως το έχουν μόνον εκείνοι, οι οποίοι με πολλὴν αγάπην υποδούλωσαν την ελευθερία τους στον Θεόν. Γιατί όταν δεν ανήκουμε στους εαυτούς μας, τότε είμαστε όμοιοι με Εκείνον, που μας συμφιλίωσε με τον εαυτόν Του μέσῳ της αγάπης. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το επιτύχη, αν δεν πείση την ψυχή του να μη δελεάζεται από την εύκολη δόξα του κόσμου τούτου».

Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος  «οικουμενισμός» η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Το ονομαζόμενο  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής του «Θρησκευτικού πλουραλισμού».

Η «Ορθόδοξος Εκκλησία» λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του. Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. «Εκκλησιών»  Γίνεται αιρετική στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

Η αίρεσις του Οικουμενισμού εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της «Εκκλησίας» δια της συμμετοχής των Ιεραρχών Της, δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» εις την πορεία των συνηθησμένων δραστηριοτήτων.

***

Ο  telemaxos doumanis άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! ...":

Πρωτ/τερος Θεόδωρος Ζήσης : ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ «Η αίρεση προελαύνει ακάθεκτα και εμείς …ρίχνουμε μερικὲς τουφεκιές, απέναντι εχθρού με ασύγκριτη υπεροπλία και ασύμμετρη απειλή»; ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ?? Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ π. Θεόδωρου Ζήση .
https://xristianorthodoxipisti.blogspot.gr/2017/08/blog-post_6.html

Παιδείας παιδέματα και καλή γειτονία εφόσον μας σέβονται -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Σε μια δημοκρατία όπου είναι κατοχυρωμένη η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, η περί ασύλου διάταξη καθίσταται εκ των πραγμάτων περιττή. Στη πορεία απεδείχθη και πολλαπλώς  επικίνδυνη καθώς δεν κατοχύρωνε τη χρήση, αλλά τη κατάχρηση. Αποτέλεσμα η μετατροπή εν ονόματι του ασύλου, του ΑΠΘ και όχι μόνον σε άντρο πολλαπλών εγκλημάτων όπως τεκμηρίωσαν φοιτητές και καθηγητές από άτομα ξένα προς την πανεπιστημιακή κοινότητα. Η αστυνομία οφείλει να επεμβαίνει οπουδήποτε τελούνται εγκληματικές πράξεις. Καί στα πανεπιστήμια Το περισσόν εκ του πονηρού.

Είναι αργά για τους κυβερνώντες να ανακτήσουν τη χαμένη τιμή της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επαναστατικότητάς τους. Και οπωσδήποτε δεν θα το πετύχουν με την νεκρανάσταση του κακόφημου ασύλου. Η παρέα που διοικεί σήμερα το ταλαίπωρο Υπουργείο Παιδείας πρέπει να συνειδητοποιήσει αυτό που δίδασκε ο Δημόκριτος ότι: «πάντων κάκιστον η ευπετείη παιδεύσαι την νεότητα».  Δηλαδή  το χειρότερο απ’ όλα τα κακά είναι η προχειρότητα με την οποίαν μορφώνεται η νεότητα.