O Συναξαριστής της ημέρας.
Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016
Νεκταρίου του εν Αιγίνη, Ονησιφόρου Μάρτυρος.
Γεννήθηκε τὴν 1η Ὀκτωβρίου
τοῦ 1846 στὴ Σηλυβρία τῆς Θράκης ἀπὸ τὸν Δῆμο καὶ τὴν Βασιλικὴ Κεφάλα καὶ ἦταν
τὸ πέμπτο ἀπὸ τὰ ἕξι παιδιά τους. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀναστάσιος. Μικρός, 14
ἐτῶν, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐργάστηκε ὡς ὑπάλληλος καὶ κατόπιν ὡς
παιδονόμος στὸ σχολεῖο τοῦ Μετοχίου τοῦ Παναγίου Τάφου. Κατόπιν πῆγε στὴν Χίο,
ὅπου, ἀπὸ τὸ 1866 μέχρι τὸ 1876 χρημάτισε δημοδιδάσκαλος στὸ χωριὸ Λίθειο. Τὸ
1876 ἐκάρη μοναχὸς στὴ Νέα Μονὴ Χίου μὲ τὸ ὄνομα Λάζαρος καὶ στὶς 15 Ἰανουαρίου
1877 χειροτονήθηκε διάκονος, ὀνομασθεῖς Νεκτάριος, ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Χίου,
Γρηγόριο (1860 – 1877), καὶ ἀνέλαβε τὴν Γραμματεία τῆς Μητροπόλεως. Τὸ 1881 ἦλθε
στὴν Ἀθήνα, ὅπου μὲ ἔξοδα τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου Δ’ (1870 –
1899), σπούδασε Θεολογία καὶ πῆρε τὸ πτυχίο του τὸ 1885. Ἔπειτα, ὁ ἴδιος
προαναφερόμενος Πατριάρχης, τὸν χειροτόνησε τὸ 1886 πρεσβύτερο καὶ τοῦ ἔδωσε τὰ
καθήκοντα τοῦ γραμματέα καὶ Ἱεροκήρυκα τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας. Διετέλεσε ἐπίσης πατριαρχικὸς ἐπίτροπος στὸ Κάιρο.
ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗ ΣΤΙΣ 06/11/2016.
Πηγή: http://apotixisis.blogspot.ca/2016/11/06112016.html
ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΤΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ;
320 Τζαμιά λειτουργούν εις την Ελλάδα, σχεδόν όλα εις την ορεγομένην από τους νεο-Οθωμανούς Θράκην
Αι εκλογαί εις ΗΠΑ θα διαδραματίσουν καθοριστικόν ρόλον εις τας εκκλησιαστικάς και πολιτικάς εξελίξεις, καθώς η επικρατεστέρα υποψηφία δια την προεδρίαν κ. Χίλαρυ Κλίντον θα λάβη αποφάσεις δια το μεσανατολικόν, ενώ ήδη έχουν επεμβή οι Ρώσοι. Η Τουρκία, η οποία επηρεάζεται άμεσα από την θέσιν της Αμερικής, ήδη σχεδιάζει τας κινήσεις της, μέρος των οποίων αποτελεί και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας εις τζαμί.
Το νομοσχέδιον που ήνοιξε τον δρόμον δια την ανέγερσιν του τεμένους εις τας Αθήνας εψηφίσθη το θέρος από την Βουλήν και συγκεκριμένως την 4ην Αυγούστου, ώστε να μη υπάρξουν αντιδράσεις. Υπέρ εψήφισαν οι βουλευταί του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν. Δημοκρατίας, του ΚΚΕ, του Ποταμιού και της Ενώσεως Κεντρώων.
Ἀναφέρεται στόν βίο τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Κολοβοῦ, γιά κάποια παρθένο Παϊσία, ἡ ὁποία ἦταν πολύ ἐλεήμων.
Αὐτή εἶχε
ξενοδοχεῖο καί φιλοξενοῦσε ὡς ἐλεήμων ὅλους τούς πατέρες τῆς σκήτης. Μετά ἀπό ἀρκετό
καιρό, ἀφοῦ δαπάνησε ὅλη τήν περιουσία της σε φτωχούς καί ξένους, ἐπτώχευσε
τόσο πολύ, ὥστε ἀπό συνεργία τοῦ κακοῦ ἔπεσε στήν πορνεία καί στίς κακές
συναναστροφές. Ὅταν οἱ πατέρες ἔμαθαν αὐτό τό γεγονός, ἐπειδή εἶχαν εὐεργετηθῆ
καί την γνώριζαν πολύ καλά, εἶπαν στόν ὅσιο Ἰωάννη τόν Κολοβό: «Ἀββᾶ ἀκούσαμε ὅτι
ἡ Παϊσία, πού τόσο μᾶς εὐεργέτησε, ζῆ μέ ἀσωτία. Λοιπόν κάνε ἀγάπη γιά τόν
Κύριο καί προσπάθησε μέ τήν σοφία, πού σοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος νά τήν κάνης νά
μετανοήση». Πράγματι ὁ ὅσιος πῆγε στό σπίτι της, ἀλλά μία γριά οἰκονόμος ὄχι
μόνο δέν τόν ἄφησε νά μπῆ, ἀλλά τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς: «Σεῖς οἱ μοναχοί φάγατε ὅλον
τόν πλοῦτο τῆς κυρίας μου καί τώρα τί θέλεις ἀπό αὐτήν, πού ἔμεινε φτωχή καί ἄπορη;».
«Ἐγώ πές της γιά τό καλό της ἦρθα» ἀπάντησε ὁ ὅσιος. Καί ἡ Παϊσία εἶπε στήν ὑπηρέτρια:
«Αὐτοί οἱ μοναχοί γυρίζουν στήν Ἐρυθρά Θάλασσα καί βρίσκουν μαργαρίτες. Ἄφησέ
τον λοιπόν νά ἔλθη μήπως καί μοῦ δώση κάτι». Στολίσθηκε, ἑτοιμάσθηκε καί κάθησε
στό κρεββάτι. Ὅταν ὁ ὅσιος Ἰωάννης μπῆκε μέσα καί τήν εἶδε, ἔκλαψε πολύ. «Γιατί
κλαῖς;» τόν ρώτησε ἡ Παϊσία. «Βλέπω ὅτι σέ τριγυρίζει ὁ σατανᾶς καί κλαίω γιά
τήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς σου». Ἡ Παϊσία κατενύγη καί τοῦ λέγει: «Ὑπάρχει γιά μένα
μετάνοια;». Ὁ Ὅσιος μέ στοργή τήν παρότρυνε: «Ναί τέκνον μου, μόνο βιάσου και ἀκολούθησέ
με». Αὐτή, ἀμέσως, χωρίς νά πάρη τίποτε τά ἐγκατέλειψε ὅλα καί τόν ἀκολούθησε.
Καθώς λοιπόν ἔφθασαν στήν ἔρημο, νύκτωσε. Τότε ὁ ὅσιος μάζεψε λίγη ἄμμο, τῆς ἔκανε
προσκέφαλο καί τῆς εἶπε νά κοιμηθῆ. Λίγο
πιό ἐκεῖ ὁ Ὅσιος προσευχόταν. Τά μεσάνυχτα, ὅταν ὁ Ὅσιος πῆγε νά κάνη τήν ἀκολουθία
τοῦ μεσονυκτικοῦ, βλέπει φῶς στό μέρος, πού κοιμόταν ἡ Παϊσία. Ἔφθανε ἕως τον οὐρανό
καί ἅγιοι Ἄγγελοι ἀνέβαζαν τήν ψυχή της στόν Παράδεισο. Ἀπόρησε καί πηγαίνοντας
κοντά της εἶδε πὼς πέθανε. Ἔκανε δέηση προς τόν Κύριο νά τοῦ φανερώση, ἐάν
σώθηκε. Τότε ἦλθε Ἄγγελος Κυρίου ἀπό τόν οὐρανό καί τοῦ λέγει: «Γνώριζε, Ἀββᾶ, ὅτι
ἡ λίγη ὥρα τῆς μετανοίας της ἦταν ἰσάξια μέ πολλά ἔτη, ἐπειδή ἔγινε μέ ὅλη της
τήν ψυχή καί μέ ἀνείπωτη κατάνυξη καρδιᾶς»
Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "O Συναξαριστής της ημέρας.":
Εννοείτε αυτήν την εκκλησία του Φραγκίσκου Ρώμης, Δημητρίου Αμερικής, Σωτηρίου
Καναδά, Βαρθολομαίου Κωνσταντινουπόλεως, Αυστραλίας Στυλιανού και Ιερωνύμου
Αθηνών;
Μήπως ξέχασα κανέναν εκ δυσμών κύριε Κώστα μου;
Μήπως ξέχασα κανέναν εκ δυσμών κύριε Κώστα μου;
***
«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και
νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.
«Συντετέλεσται»
(1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω
συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων
αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και
οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι
δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και
ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας.
Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική
παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών
ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι. Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο
ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της
Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος
Επισκόπου.
«Σώζων
σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον
(Γεν. 19:17).
***
Ο Ανώνυμος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας
"Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την
ανάρτησή σ...":
Μπράβο κυρ XXXX μου , σου βάζω μετάνοια! Είσαι γνήσιος ορθόδοξος!
Μου θύμισες τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή με τους δύο υποτακτικούς του, όταν τον ρώτησαν οι "δικαστές" του: "Μόνο εσείς μείνατε ορθόδοξοι σε όλο τον κόσμο;"
Η απάντηση είναι γνωστή σε όλους βέβαια. Όπως σήμερα καταδικάζουμε νεομερολογίτες-παλιομερολογίτες οικουμενιστές, και σε ρωτούν...:"Μόνο εσύ είσαι ορθόδοξος;"
Φυσικά δεν έχουμε την πρόθεση να συγκριθούμε εμείς με τον Άγιο Μάξιμο. Όμως έχουμε για οδηγούς τους Αγίους Μάξιμο Ομολογητή, Μάρκο Ευγενικό, Μέγα Φώτιο Κων/πόλεως, Θεόδωρο Στουδίτη και τον Θείον Χρυσόστομον. Δια των πρεσβειών των προσπαθούμε άχρι αναχωρήσεως εκ της ματαιότητος του κόσμου τούτου να ομολογούμε την μία αληθινήν ανόθευτον πίστιν, ως εδιδάχθημεν υπό των Αγίων Πατέρων. Για να έχει νόημα και να φτάνει στον ουρανό το καταληκτικόν πασών των ακολουθιών "Δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών..."Να είστε πάντα καλά!
Μπράβο κυρ XXXX μου , σου βάζω μετάνοια! Είσαι γνήσιος ορθόδοξος!
Μου θύμισες τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή με τους δύο υποτακτικούς του, όταν τον ρώτησαν οι "δικαστές" του: "Μόνο εσείς μείνατε ορθόδοξοι σε όλο τον κόσμο;"
Η απάντηση είναι γνωστή σε όλους βέβαια. Όπως σήμερα καταδικάζουμε νεομερολογίτες-παλιομερολογίτες οικουμενιστές, και σε ρωτούν...:"Μόνο εσύ είσαι ορθόδοξος;"
Φυσικά δεν έχουμε την πρόθεση να συγκριθούμε εμείς με τον Άγιο Μάξιμο. Όμως έχουμε για οδηγούς τους Αγίους Μάξιμο Ομολογητή, Μάρκο Ευγενικό, Μέγα Φώτιο Κων/πόλεως, Θεόδωρο Στουδίτη και τον Θείον Χρυσόστομον. Δια των πρεσβειών των προσπαθούμε άχρι αναχωρήσεως εκ της ματαιότητος του κόσμου τούτου να ομολογούμε την μία αληθινήν ανόθευτον πίστιν, ως εδιδάχθημεν υπό των Αγίων Πατέρων. Για να έχει νόημα και να φτάνει στον ουρανό το καταληκτικόν πασών των ακολουθιών "Δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών..."Να είστε πάντα καλά!
***
Κύριε, καί τόν φόβον σου πτοούμαι, καί τό
πονηρόν ποιείν ου παύομαι, τίς εν δικαστηρίω τόν δικαστήν ου πτοείται; ή τίς
ιαθήναι βουλόμενος, τόν ιατρόν παροργίζει ως καγώ; Μακρόθυμε Κύριε, επί τή
ασθενεία μου σπλαγχνίσθητι, καί ελέησόν με.
Αὐτή εἶναι ἡ τιμή διά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου
Ὁ Πατριάρχης Ἀναστάσιος,
ὁ ὁποῖος ἦτο φορέας αἱρέσεως μή κατεγνωσμένης, πρίν κατακριθῆ ὁ ἴδιος ἀπό ἁρμόδιο
ἐκκλησιαστικό ὄργανο, ἐκβάλλεται διά ξύλων καί λίθων ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ὑπό ἁγίων
γυναικῶν, οἱ ὁποῖες τελικά μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας θανατώνονται.
Αὐτή εἶναι ἡ τιμή διά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου,
μέ τήν ὁποία ἠξιώθησαν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Δηλαδή τό νά καταταγοῦν μεταξύ τῶν ἁγίων
καί ὁμολογητῶν καί νά εἶναι ἐσαεί πρότυπα πρός μίμησιν. Εἶναι ἴσως βέβαιον ὅτι
σήμερα, ἄν κάποιοι τολμοῦσαν νά ἐνεργήσουν τοιουτοτρόπως σέ μία κατεγνωσμένη αἵρεσι,,
θά ἐθεωροῦντο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστές καί μή, ὡς ἀδιάκριτοι, ἀντάρτες,
ταλιμπάν, ἐκτός Ἐκκλησίας καί κατεχόμενοι ὑπό ἑωσφορικοῦ καί δαιμονικοῦ
πνεύματος. Ἀντιθέτως δέ αὐτοί πού θά ἀνέμενον τήν Σύνοδο (π.χ. τῆς Ἱερείας) διά
νά ἀποφασίση ἐπί τοῦ θέματος θά ἐθεωροῦντο συνετοί, ὑπάκουοι, διακριτικοί καί ἐντός
τῆς Ἐπισκοποκεντρικῆς Ἐκκλησίας.
Ο Ἅγιος Ἀναστάσιος Σιναΐτης, Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας : ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ
Ερώτησις : Ο
Απόστολος Παῦλος λέει ὅτι οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου ἔχουν ταχθῆ ἀπὸ τὸν Θεό (2).
Πρέπει λοιπὸν νὰ δεχθοῦμε ὅτι κάθε ἄρχοντας ἤ βασιλεὺς ἢ Ἐπίσκοπος
προχειρίζεται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό;
Ἀπόκρισις: Ὁ Θεὸς
λέει στὸν Νόμο: “Θὰ σᾶς δώσω ἄρχοντας
σύμφωνα μὲ τὶς καρδιὲς σας” (3). Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι οἱ μὲν ἄρχοντες καὶ οἱ
βασιλεῖς, ποὺ εἶναι ἄξιοι αὐτῆς τῆς τιμῆς προχειρίζονται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν
Θεό. Οἱ ἄλλοι πάλι ποὺ εἶναι ἀνάξιοι προχειρίζονται κατὰ παραχώρησιν ἤ καὶ
βούλησιν τοῦ Θεοῦ σὲ ἀνάξιο λαὸ ἐξ αἰτίας αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀναξιότητός των. Καὶ
ἄκουσε σχετικὰ μερικὲς διηγήσεις. Ὅταν εἶχε
γίνει βασιλεὺς ὁ Φωκᾶς, ὁ τύραννος (4) καὶ ἄρχισε ἐκεῖνες τὶς αἱματοχυσίες μὲ τὸν
Βονόσο (5) τὸν δήμιο, ὑπῆρχε κάποιος μοναχὸς στὴν Κωνσταντινούπολι, ἅγιος ἄνθρωπος,
ποὺ ἔχοντας πολλὴ παρρησία πρὸς τὸν Θεό, σὰν νὰ δικαζόταν μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε
μὲ ἁπλότητα: “Κύριε, γιατί ἔκανες τέτοιον βασιλέα;”. Καὶ τότε, ἀφοῦ τὸ ἔλεγε αὐτὸ
γιὰ ἀρκετὲς ἡμέρες, τοῦ ἦλθε φωνὴ ἐκ Θεοῦ ποὺ ἔλεγε: “Διότι δὲν βρῆκα ἄλλον
χειρότερο”.
***
Ο +Ι.Γ.Ζ. άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο Ἅγιος Ἀναστάσιος Σιναΐτης, Ἐπίσκοπος
Ἀντιοχείας ...":
αυτό έγραψε και ο Μ.Βασίλειος ως απάντηση σ' αυτούς που του παραπονέθηκαν για τον εφημέριο...
" ο Θεός δεν είναι άδικος, σας έδωσε τον Παπά που σας αξίζει"
αυτό έγραψε και ο Μ.Βασίλειος ως απάντηση σ' αυτούς που του παραπονέθηκαν για τον εφημέριο...
" ο Θεός δεν είναι άδικος, σας έδωσε τον Παπά που σας αξίζει"
O Συναξαριστής της ημέρας.
Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016
Των παμμακαρίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Ἡ Ἐκκλησία μας
σήμερα γιορτάζει τὴν Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, καθὼς καὶ τῶν
ὑπολοίπων Ἀσωμάτων καὶ Οὐρανίων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων. Ἡ Ἁγία Γραφή, ἀναφέρει σὲ
πολλὰ σημεῖα τὴν ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ ἰδιαίτερα μὲ
τοὺς ἐπικεφαλεῖς τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Συγκεκριμένα, ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ ἐμφανίσθηκε στὸν Ἀβραὰμ
γιὰ νὰ σώσει τὸν Ἰσαάκ, τὸν ὁποῖο ἦταν ἕτοιμος νὰ θυσιάσει κατ’ ἐντολὴ τοῦ
Θεοῦ, ποὺ θέλησε νὰ δοκιμάσει ἔτσι τὴν πίστη τοῦ δούλου του Ἀβραάμ, στὸν Λῶτ,
γιὰ νὰ τὸν σώσει ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ καταστρέψει τὰ Γόμορα, στὸν Πατριάρχη
Ἰακώβ, στὸν μάντη Βαρλαάμ, στὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ. Ἐπίσης ὁ Μιχαήλ, ἦταν αὐτὸς ποὺ
ὁδήγησε τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ στὴ φυγὴ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Οἱ ἅγιες Γραφὲς ἀναφέρουν
ἀκόμη πολλὰ θαύματα, τὰ ὁποία ἐπιτέλεσε ὁ ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ. Ὁ δὲ Γαβριὴλ ἦταν αὐτὸς ποὺ ἀνήγγειλε στὴν Παρθένο Μαρία
τὸ χαρμόσυνο γεγονὸς τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου. Καὶ
σὲ ἄλλα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, συναντᾶμε τοὺς Ἀγγέλους νὰ μεταφέρουν στοὺς
εὐσεβεῖς ἀνθρώπους τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποβλέπει πάντα στὴν προστασία καὶ
στὴν λύτρωσή μας.
***
Ο Ανώνυμος άφησε
ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "O Συναξαριστής της ημέρας.":
Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα γιορτάζει τὴν Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ....
ποία εκκλησία εορτάζει σήμερα την Σύναξη;
δεν κατανοούμε... ακατάληπτον εστί.....
Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα γιορτάζει τὴν Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ....
ποία εκκλησία εορτάζει σήμερα την Σύναξη;
δεν κατανοούμε... ακατάληπτον εστί.....
***
Μα βεβαίως και κατανοούμε! Βεβαίως και δεν είναι
ακατάληπτον! Ποία Εκκλησία; Η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική, η Εκκλησία των
πρωτοτόκων της Αληθείας!
Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!
Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι της
Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον ενσαρκωτήν της αιρέσεως Πάπαν, και
όχι μόνον δεν καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι αιρετικοί εις την
Ορθοδοξίαν, αλλά και επευλογούν την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους
Ορθοδόξους πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες δεν είναι
πεπλανημένοι! Όσοι δε από τους Ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, καλώς
πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες αυτές ενέργειες, αντί να
επαινεθούν δια την εμμονήν των εις την πίστιν των Πατέρων τους, διώκονται
σκληρώς. Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!
Our common mission to build up the Body of Christ
All Orthodox Christians share a common
goal: the healing of their souls—purification, illumination and deification. It
is only by humility, submission to the Holy Tradition of the Church, and
supporting one another in our common mission to build up the Body of Christ,
that we may “all attain to the unity of the faith and knowledge of the Son of
God, to mature manhood, to the measure of the stature of the fullness of
Christ” (Eph. 4:13).
ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΕΡΗΜΙΤΗΣ, πολλά χρόνια κλεισμένος μέσα σε μια σπηλιά στη ρίζα ενός απόκρημνου βράχου, είχε μοναδική του απασχόλησι την προσευχή.
Ο Ουράνιος Πατήρ, προνοώντας γι’ αυτόν, όπως για τα
πετεινά τ’ ουρανού, τον έτρεφε μ’ αυτό το θαυμαστό τρόπο: Καθε βράδυ, ύστερα
από τη δύσι του ηλίου, έβρισκε ένα ζεστό ψωμί, που έλεγες πως μόλις είχε βγη
από το φούρνο, στην είσοδο της σπηλιάς του. Χρόνια γινότανε αυτό! Μια μέρα όμως,
πήγε να ιδή τον Ερημίτη ένας συνασκητής του και καθώς συνωμιλούσαν, του
υπέδειξε πως δεν ήταν σωστό να κάθεται αργός. Τον βοήθησε να κόψη καλάμια από
το έλος και τον έμαθε να πλέκη πανέρια. Σαν βράδυασε, κουρασμένος από τη
δουλειά και πεινασμένος ο Γεροντας, πήγε στη σπηλιά του να πάρη το ψωμί του. Με
πόση ανακούφισι θα το έτρωγε! Δε βρήκε όμως τίποτε. Έτσι κοιμήθηκε νηστικός.
Την άλλη μέρα ασχολήθηκε πάλι με ζήλο στο εργόχειρο, αλλά δε βρήκε πάλι στη
θέσι του το βράδυ το ευλογημένο ψωμάκι, με το οποίο τόσα χρόνια τον έτρεφε ο
Θεός. Στενοχωρημένος τότε προσευχήθηκε και παρακάλεσε τον Κύριον να του
φανερώση σε τι είχε σφάλλει, ώστε να πάψη να φροντίζη πια γι’ αυτόν. Άκουσε
τότε θεία φωνή να του λέγη: - Όταν ήσουν απασχολημένος μόνο με μένα, σε έτρεφα.
Τώρα που έμαθες εργόχειρο, δίκαιο είναι να σε τρέφη αυτό.
Αι επικείμεναι εκλογαί εις την Αμερικήν και η Κύπρος
Του κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, θεολόγου
Στις 8 Νοεμβρίου, όπως είναι γνωστόν,
πρόκειται να διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών της
Αμερικής και καλούνται να εκλέξουν οι αμερικανοί ψηφοφόροι ανάμεσα στην
υποψήφιο του Δημοκρατικού κόμματος Χίλαρι Κλίντον και στον υποψήφιο του
Ρεπουμπλικανικού Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις που
διενεργήθηκαν, προβάδισμα έχει η υποψήφιος του Δημοκρατικού κόμματος κ.
Κλίντον, η οποία είχε διατελέσει υπουργός των εξωτερικών της Αμερικής μέχρι το
2013. Έτσι σε περίπτωση που εκλεγή, θα είναι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην
ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία παρεπιπτόντως θα κυβερνήση μετά τον
πρώτο μαύρο Αμερικανό πρόεδρο κ. Ομπάμα. Δεν θα πρέπη να διαφεύγη της προσοχής
μας ότι η κόρη της κ.Κλίντον έχει παντρευθή τον κ. Μαρκ Μεζβίνσκι, εβραίο στην
καταγωγή, ο οποίος ως στέλεχος της Goldman Sachs,
μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο τράπεζες επενδύσεων, είχε «ποντάρει» σε υπό
χρεωκοπία ελληνικά ομόλογα το 2012 έχοντας εμπιστευτικές, απόρρητες πληροφορίες
που είχαν διαρρεύσει από την κ. Κλίντον. Επίσης, την κ Κλίντον την στηρίζουν
τόσο ο κ. Τζωρτζ Μπους ο νεώτερος, ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος της
Αμερικής με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, όταν είχε γίνει η εισβολή στο Ιράκ, αλλά
και ο κ. Αλ Γκορ, που είχε χάσει τις προεδρικές εκλογές στην Αμερική με το
Δημοκρατικό κόμμα το 2000 και θεωρείται βασικός παράγοντας στην σχεδιαζόμενη
Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων.
Ένα θαύμα από τα πολλά της Κυρίας Θεοτόκου το 1940
Ὁ Ν. Ντραμουντανὸς διηγεῖται μία θαυμαστὴ ἐμπειρία του. «Ὁ λόχος μας πῆρε
διαταγὴ νὰ καταλάβει ἕνα προχωρημένο ὕψωμα γιὰ προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμπούρι
μέσα στὰ βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, ἄρχισε νὰ πέφτει πυκνὸ χιόνι. Ἔπεφτε ἀδιάκοπα
δύο μερόνυχτα κι ἔφτασε σὲ πολλὰ μέρη τὰ δύο μέτρα. Ἀποκλειστήκαμε ἀπὸ τὴν ἐπιμελητεία.
Καθένας εἶχε τροφὲς στὸ σακκίδιό του γιὰ μία ἡμέρα. Ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὸ κρύο δὲν
λάβαμε πρόνοια «διὰ τὴν αὔριον» καὶ τὶς καταβροχθίσαμε. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἄρχισε
τὸ μαρτύριο. Τὴ δίψα μας τὴ σβήναμε μὲ τὸ χιόνι, ἀλλὰ ἡ πεῖνα μᾶς θέριζε.
Περάσαμε ἔτσι πέντε μερόνυχτα. Σκελετωθήκαμε. Τὸ ἠθικό μας τὸ διατηρούσαμε ἀκμαῖο,
ἀλλὰ ἡ φύση ἔχει καὶ τὰ ὅριά της. Μερικοὶ ὑπέκυψαν. Τὸ ἴδιο τέλος περιμέναμε ὅλοι
«ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος». Τότε μία ἔμπνευση τοῦ λοχαγοῦ μας ἔκανε τὸ θαῦμα! Ἔβγαλε
ἀπ’ τὸν κόρφο του μία χάρτινη εἰκόνα τῆς Παναγίας, τὴν ἔστησε στὸ ψήλωμα καὶ μᾶς
κάλεσε γύρω του: ... — Παλληκάρια μου! εἶπε, Στὴν κρίσιμη αὐτὴ περίσταση ἕνα θαῦμα
μόνο μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει. Γονατίστε, παρακαλέστε τὴν Παναγία, τὴ μητέρα τοῦ
Θεανθρώπου, νὰ μᾶς βοηθήσει! Πέσαμε στὰ γόνατα, ὑψώσαμε τὰ χέρια, παρακαλέσαμε
θερμά. Δὲν προλάβαμε νὰ σηκωθοῦμε κι ἀκούσαμε κουδούνια. Παραξενευτήκαμε καὶ
πιάσαμε τὰ ὅπλα. Πήραμε θέση «ἐπὶ σκοπόν». Δὲν πέρασε ἕνα λεπτὸ καὶ βλέπουμε ἕνα
πελώριο μουλάρι νὰ πλησιάζει κατάφορτο. Ἀνασκιρτήσαμε! Ζῷο χωρὶς ὁδηγὸ νὰ περνᾶ
τὸ βουνό, μ’ ἕνα μέτρο χιόνι — τὸ λιγώτερο — ἦταν ἐντελῶς ἀφύσικο. Καταλάβαμε:
Τὸ ὁδηγοῦσε ἡ Κυρία Θεοτόκος. Τὴν εὐχαριστήσαμε ὅλοι μαζὶ ψάλλοντας σιγανά, μὰ ὁλόκαρδα,
τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ» καὶ ἄλλους ὕμνους της. Τὸ ζῷο εἶχε πάνω του μία ὁλόκληρη ἐπιμελητεία
ἀπὸ τρόφιμα: κουραμάνες, τυριά, κονσέρβες, κονιὰκ καὶ ἄλλα. Πολλὲς κι ἀπίστευτες
κακουχίες πέρασα στὸν πόλεμο. Ἀλλ’ αὐτὴ μοῦ μένει ἀξέχαστη, γιατί δὲν εἶχε
διέξοδο. Τὴν ἔδωσε ὅμως ἡ Παναγία».
Ὁ σεβαστὸς Γέροντας π.Σάββας
Ὁ σεβαστὸς Γέροντας π.Σάββας ἠκολούθει τὰς 19 Ἱ.Μονὰς τοῦ
Ἁγ.Ὄρους νομίζων, ὅπως πολλοί, ὅτι πρέπει εἰς τὰ τῆς Πίστεως νὰ
κάνωμεν καὶ ὡρισμένας οἰκονομίας, ἄχρι καιροῦ!... Ἦτο ὅμως καλοπροαίρετος καὶ ἐνάρετος.
Τοῦτο εἶχον ἐκμεταλλευθῆ οἱ μνημονεύοντες καὶ κοινωνοῦντες μὲ οἰκουμενιστὰς νεοαγιορεῖται καὶ εἶχον πλαισιώσει τὸν
Γέροντα μὲ συνεχεῖς ἐπισκέψεις. Εἶχον τοῦτον ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησιν. Ἐὰν ὁ
ζῆλος ἦτο καλός, ἔλεγον εἰς τοὺς ὑποτακτικούς των, δὲν θὰ τὸν ἡκολούθει καὶ ὁ ἐνάρετος π.Σάββας;
Ὅμως διεψεύσθησαν! Ὅταν ὁ «πατριάρχης» Δημήτριος συνελειτούργησεν μὲ τὸν πάπαν τῆς Ρώμης Δεκέμβριον τοῦ 1987, τότε ὁ Γέροντας
ἐξανέστη! Δὲν ἠνέχθη ἡ ψυχή του νὰ εὑρίσκεται
εἰς μίαν τοιαύτην, ἀνοικτὰ οἰκουμενιστικήν «ἐκκλησία». Ὁμοῦ μὲ ἑτέρους
συνασκητάς του διεμαρτυρήθη καὶ διεχώρησεν τὴν εὐθύνην του ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἁγιορείτας ποὺ ἀκολουθοῦν τὰς 19
Ἱ.Μονάς.
Διέκοψεν τὸν ἐκκλησιασμόν του εἰς τὰς 19 Ἱ.Μονὰς καὶ εἰς ὅλα τὰ κελλία καὶ ἐξαρτήματα ποὺ ἀκολουθοῦν αὐτάς. Ὅλοι οἱ μνημονεύοντες ἐξανέστησαν. Μοναστηριακοὶ καὶ κελλιῶται προσέτρεξαν νὰ μεταπείσουν τὸν Γέροντα. Ἐστάθη ἀδύνατον. Αἱ ἐνοχλήσεις, ὅμως
ἀπέβησαν συχναὶ καὶ φορτικαί.
Καταχωροῦμεν ἐπιστολήν του ἐν ἀντιγράφῳ, τὴν ὁποίαν ἀπέστειλεν εἰς συνασκητήν
του παρενοχλοῦντα.
Ἡ ἐπιστολή του ἔχει ὡς ἑξῆς:
Ἱ. Κελλίον Ἅγιος Νικόλαος Καψάλα
13 Αὐγούστου 1991
Ἀγαπητὲ π.Νικόδημε, εὐλογεῖτε.
Η λάμπα του Παλαμά --- Στρατής Μυριβήλης
Μια φορά κι έναν καιρό, σαν χτες ήταν
αυτό, μέσα στην καρδιά τούτης της πολιτείας στέκονταν ένα σπίτι χωρίς θόρυβους,
όπως στέκεται μιαν εκκλησιά. Του Παλαμά το σπίτι ήταν. Εκεί στην αρχή της οδού
Ασκληπιού.
Μόλις το αττικό μούχρωμα τυλιγόταν γύρω
στο ουρανόζωστο κείνο κυπαρίσσι, που αργοσαλεύει εκεί ψηλά, πίσω από τις
γρίλλιες ενός στενού παραθυριού άναβε ένα κοκκινωπό φωσάκι. Είμασταν τότε πολύ
νέοι, ζούσαμε στη Νεάπολι στα σοβαντισμένα φοιτητικά δωμάτια. Περνούσαμε τα
χρόνια με τη γλωσσική επανάσταση, μπλέκοντας ρομαντικούς έρωτες με την κόρη της
νοικοκυράς και ξερομασσώντας κουλούρια και στίχους γύρω στο πανεπιστήμιο.
Περνούσαμε λοιπόν και την οδό Ασκληπιού, δείχναμε πάνου κατά το ψηλό
παραθυράκι, με ευλάβεια, και ξέραμε πως τούτη την ώρα που κατακαθίζει το
βραδάκι πάνου στις στέγες και πάνου στα κιονόκρανα της Αθήνας, εκεί μέσα είναι
αναμένη η λάμπα του Παλαμά.Αναμένη μπροστά στην πνευματική μορφή της Αθήνας,
όπως ένα καντήλι μπροστά στο ήμερο κόνισμα της Παναγίας. Ήταν ένα φωσάκι που έκαιγε
ήσυχα μέσα στη νυχτωμένη και ξάστερη πολιτεία. Μας παρηγορούσε κι ήταν η
άγρυπνη καρδιά της Αθήνας που χτυπούσε εκεί πάνου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)