Αυτοαδικούμαστε και αδικούμε -- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Πότε επιτέλους, θα το καταλάβουμε ότι δεν είναι φανατισμός και μισαλλοδοξία η αποστροφή προς την οικουμενιστική κίνηση; Στο όνομα της αγάπης και της ενότητος επιχειρείται η αλλοίωση της ποιότητος και της ίδιας της οντότητος της Εκκλησίας. Αμφισβητείται η μοναδικότητά της. Αλλά για ποιο Χριστό θα μιλήσουμε και σε ποια σωτηρία θα καλέσουμε τον κόσμο, όταν θα έχουμε αλλοιώσει την ίδια την υπόσταση της Εκκλησίας; Με τέτοιες τακτικές μπορεί να αρέσουμε στους ανθρώπους, αδυνατούμε, όμως, να τους προσφέρουμε αυτό που μόνο η Εκκλησία διαθέτει. Το χειρότερο, καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία, διότι εν ονόματι της απατηλής οικουμενιστικής αγάπης δημιουργούμε στους αιρετικούς την ψευδαίσθηση ότι η πλάνη τους δεν διαφέρει από τη δική μας αλήθεια, άρα δεν υπάρχει λόγος να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους καταδικάζουμε, λοιπόν, να μείνουν για πάντα εκτός σωτηρίας. Χαρακτηριστική επί του προκειμένου είναι η ομολογία του μεταστραφέντος πρώην προτεστάντη F. Schaeffer: «Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι οι χιλιάδες προτεστάντες, οι οποίοι έχουν πρόσφατα μεταστραφεί στην Ορθοδοξία… δεν ήρθαν στην Ορθοδοξία από την Ορθόδοξη μαρτυρία στις οικουμενιστικές συναντήσεις, αλλά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το κύμα των προσφάτων προτεσταντών προσηλύτων ήρθε μέσα στην Εκκλησία… εξ αιτίας της αιώνιας πατερικής κι αποστολικής μαρτυρίας. Σ΄ αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί και η μαρτυρία εκείνη, η οποία διακηρύττει με δύναμη την αποκλειστική φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της αληθινής Εκκλησίας» (Χορεύοντας μόνος, μτφρ. Αρχιμ. Αυ. Μύρου, σελ. 508-509). Πότε επιτέλους εμείς, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, που δίνουμε την εντύπωση ότι εξισώνουμε την Ορθόδοξη πίστη μας με τις μύριες αιρετικές παραφυάδες, θα αντιληφθούμε το τριπλό σφάλμα μας έναντι του ίδιου του εαυτού μας, ότι: Δυσαρεστούμε και πικραίνουμε τον ίδιο τον Χριστό, περιφρονούμε τη διδαχή των αποστόλων, και μιμούμενοι τους αιρετικούς διαγράφουμε όλους τους αγίους πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι αγωνίσθηκαν μέχρις αίματος γι΄ αυτή τη διδαχή;

π. Θεόδωρος Ζήσης : Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Του αείμνηστου Καθ. Ιωάννου Κορναράκη : Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ Εἶναι χῶρος ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι γεγονὸς πολλαπλῶς ἀποδεδειγμένο ὅτι, ἡ προαναφερθεῖσα ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ἔχει πλέον ἐξελιχθεῖ σὲ ἐργαστήριο οἰκουμενιστικῶν συνεδρίων καὶ σχετικῶν ἄλλων προσπαθειῶν (ὅπως, π.χ., τιμητικὴ ἐκδήλωση πρὸς χάριν τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, Ἰ. Ζηζιούλα, τοῦ πρωτομάστορα τῆς προσπάθειας ἑνώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὸν Παπισμό). Εἶναι, δηλαδή, χῶρος ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἤδη, μὲ τὸ τελευταῖο αὐτὸ ἀντιπατερικὸ συνέδριο, τὸ 2010, ὁ πατριαρχικὸς χῶρος συγκέντρωσε ὁμόφρονές του γιὰ νὰ ἀποδομήσει τὴν αὐθεντία τῆς πατερικῆς θεολογίας, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Τότε και Τώρα...

O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».

Η δύναμη τῆς πίστης καί ἡ ἀδυναμία τῆς ἀπιστίας -- του Φώτη Κόντογλου

Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν στήν καρδιά τούς μεγάλο φόβο μήπως ἀπομείνουν ἀπροστάτευτοι καί φτωχοί στή ζωή τους, καί γιά τοῦτο, ὁ νοῦς κι’ ὁ λογισμός τους εἶναι στό νά μαζέψουν χρήματα, ἤ ν’ ἀποχτήσουν κτήματα κι’ ἄλλα πλούτη, γιά νά τάχουνε στήν ἀνάγκη τους.

Καί καλά γιά ἐκείνους πού δέν πιστεύουν στόν Θεό, καί κρεμοῦνε τήν ἐλπίδα τους στά χρήματα καί στ’ ἄλλα πλούτη. Ἀλλά τί νά πεῖ κανένας γιά ἐκείνους πού λέγονται χριστιανοί, πού πᾶνε στήν ἐκκλησία καί παρακαλοῦνε τόν Θεό νά τούς βοηθήσει στή ζωή, καί πού λένε πώς ἔχουνε τήν ἐλπίδα τους στό Χριστό, στήν Παναγία καί στούς Ἁγίους, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι φιλάργυροι, δέν δίνουνε τίποτα στ’ ἀδέρφια τους, τούς φτωχούς, κι’ ὁλοένα μαζεύουνε χρήματα καί πλούτη; Στή ζωή μου εἶδα πώς οἱ τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί εἶναι οἱ περισσότεροι, κι’ ἀπορεῖ κανένας πώς μποροῦνε νά συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, μέ τά λόγια του Χριστοῦ, πού λέει καί ξαναλέει: «Μή φροντίζετε γιά τό τί θά φᾶτε καί γιά τό τί θά πιεῖτε καί γιά τό τί θά ντυθεῖτε. Κοιτάξετε τά πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, καί ὅμως ὁ Πατέρας τους ὁ οὐράνιος τά θρέφει. Κοιτάξετε μέ πόση μεγαλοπρέπεια εἶναι ντυμένα τά ἀγριολούλουδα, πού κι’ ὁ ἴδιος ὁ Σολομώντας δέν στολίσθηκε σάν αὐτά τά τιποτένια λουλούδια... Λοιπόν, ἄν γιά τό χορτάρι τοῦ χωραφιοῦ, ποῦ σήμερα λουλουδίζει κι’ αὔριο τό καίουνε στόν φοῦρνο, φροντίζει ὁ Πατέρας σας ποῦ εἶναι στόν οὐρανό, πόσο περισσότερο θά φροντίσει γιά σᾶς, ὀλιγόπιστοι;».

Psalm 134 (135) -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Τροφίμου Σαββατίου μαρτύρων.

Μαρτύρησαν ἐπὶ βασιλέως Πρόβου καὶ διοικητοῦ Ἀντιοχείας Ἠλιοδώρου (278 μ.Χ.).

Ὅταν λοιπὸν ὁ Τρόφιμος μὲ τὸν Σαββάτιο βρέθηκαν στὴν Ἀντιόχεια καὶ εἶδαν τὰ πολυποίκιλα ἁμαρτωλὰ ὄργια ποὺ γίνονταν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀπόλλωνα, δὲ συγκρατήθηκαν καὶ ἀποδοκίμασαν δημόσια τὴν ἁμαρτωλὴ αὐτὴ παραφροσύνη.

Βέβαια, γρήγορα συνελήφθησαν καὶ ὁδηγήθηκαν στὸ δικαστήριο. Θαρραλέα δήλωσαν πὼς εἶναι χριστιανοί. Τότε ὁ ἡγεμόνας Ἠλιόδωρος διέταξε καὶ τοὺς μαστίγωσαν ἀνελέητα. Τόσο, ποὺ οἱ σάρκες τους κόβονταν κομμάτια. Ἐκεῖ ὁ Σαββάτιος ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή. Ὁ δὲ Τρόφιμος ὁδηγήθηκε σὲ ἄλλο σκληρότερο ἡγεμόνα, τὸν Διονύσιο Περώννιο. Αὐτός, ἀφοῦ τὸν ἔγδαρε μὲ σιδερένια νύχια, μισοπεθαμένο τὸν ἔριξε στὴν φυλακή. Ἐκεῖ τὸν ἐπισκέφθηκε κάποιος, βουλευτής, ὁ Δορυμέδων, ποὺ εἶδε τὸ μαρτύριό του καὶ στερεώθηκε στὴν πίστη τοῦ Χρίστου. Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ ἡγεμόνας, βασάνισε σκληρὰ τὸν Δορυμέδοντα. Ἔπειτα, ἔριξε καὶ τοὺς δυὸ τροφὴ στὰ θηρία, μέσα στὸ ἀμφιθέατρο. Ἀλλὰ ἡ πεινασμένη ἀρκούδα καὶ ἡ αἱμοβόρα λεοπάρδαλη στάθηκαν στὰ πόδια τους σὰν ἥμερα ἀρνιά. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ἀγριεμένο λιοντάρι ποὺ ἐλευθέρωσαν ἀργότερα.

Γιὰ νὰ πληρωθεῖ ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «οἱ διὰ πίστεως... ἔφραξαν στόματα λεόντων». Αὐτοί, δηλαδὴ οἱ Ἅγιοι, ἐπειδὴ εἶχαν μεγάλη καὶ συνειδητὴ πίστη, βούλωσαν καὶ ἔφραξαν στόματα λιονταριῶν. Ὅταν λοιπὸν εἶδαν ὅτι δὲν τοὺς ἄγγιξαν τὰ θηρία, ἀμέσως οἱ δήμιοι τοὺς ἀποκεφάλισαν.

Μέγας Αθανάσιος: "Πολλάκις γαρ ουχ η πολιτεία του θαυματουργούντους εστίν η την ίασιν εργαζομένη, αλλ' η προς Aυτόν πίστις του προσερχομένου ανθρώπου"

Ο Μέγας Αθανάσιος απαντά στην ερώτηση "Πως και τινές αιρετικοί ποιούσι πολλάκις σημεία": "Τούτο ημάς ουκ οφείλει ξενίζειν. Ηκούσαμεν γαρ του Κυρίου λέγοντος, ότι πολλοί εν εκείνη τη ημέρα ερούσι: "Κύριε, ουκ εν τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν, και δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν;" και ερεί αυτοίς: "Αμήν λέγω υμίν, ουδέποτε έγνων υμάς, αποχωρήται απ' εμού εργάται της ανομίας". Και πρόσεξε πως, συνεχίζει ο άγιος Πατήρ: "Πολλάκις γαρ ουχ η πολιτεία του θαυματουργούντους εστίν η την ίασιν εργαζομένη, αλλ' η προς Aυτόν πίστις του προσερχομένου ανθρώπου".

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Οι εχθροί Εμού τε και του Υιού μου !!!

Του Αγίου Μακαρίου:

«Όσοι αξιώθηκαν “να γίνουν παιδιά του Θεού” ( Ιω. 1:12 ) και να γεννηθούν από τον ουρανό, δηλαδή από το Άγιο Πνεύμα, έχουν τον Χριστό μέσα τους, που τους φωτίζει και τους αναπαύει. Αυτοί οδηγούνται με πολλούς και διάφορους τρόπους από το Πνεύμα. Δέχονται μυστικά μέσα στην καρδιά τους τη θεία χάρη, που τους δίνει πνευματική ανάπαυση. Μερικές φορές αισθάνονται σαν να βρίσκονται σε βασιλικό δείπνο, όπου χαίρονται και ευφραίνονται με τρόπο ανέκφραστο. Άλλοτε νιώθουν σαν την νεόνυμφη γυναίκα, που η παρουσία του συζύγου της, τής χαρίζει ασφάλεια και ανάπαυση. Άλλοτε, μολονότι ενωμένοι με το σώμα τους, νιώθουν σαν ασώματοι άγγελοι. Άλλοτε είναι σαν μεθυσμένοι από πιοτό, ενώ στην πραγματικότητα ευφραίνονται και μεθούν από το Πνεύμα με μια θεϊκή μέθη πνευματικών μυστηρίων. Άλλοτε καίγονται τόσο από τη μεγάλη αγαλλίαση που τους δίνει το Πνεύμα, ώστε, αν ήταν δυνατό, θα έβαζαν όλους τους ανθρώπους μέσα στην καρδιά τους, χωρίς να ξεχωρίζουν τους καλούς από τους κακούς. Άλλοτε ταπεινώνονται τόσο πολύ, με την ταπεινοφροσύνη που τους χαρίζει το Πνεύμα, ώστε να θεωρούν τον εαυτό τους τελευταίο και κατώτερο απ’ όλους τους ανθρώπους. Άλλοτε αναπαύονται σε πολύ μεγάλη ησυχία, γαλήνη και ειρήνη, μέσα σε μιαν ανέκφραστη πνευματική ευφορία. Άλλοτε αποκτούν τόσο μεγάλη σοφία, γνώση και σύνεση από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που είναι αδύνατο να τις εκφράσει γλώσσα ανθρώπινη. Άλλοτε, πάλι, γίνονται σαν απλοί άνθρωποι».

Χριστιανική παράκληση για κοινοποίηση του παρόντος κειμένου από την αδελφή μας Ζωή Σπαθή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ!!!!
Εκστρατεία προσευχής για τον έφηβο Σωκράτη...("αμφ.": Μην τον "προσπεράσεις"...)

Σωκράτης...
14,5 χρονών,...
το 5ο παιδί μιας 9 μελούς οικογένειας...
Εδώ και 10 μέρες μπήκαν στον
(όχι αδύνατο,αλλά...) εξαιρετικά δύσκολο αγώνα του καρκίνου...
Η διάγνωση δείχνει το σπάνιο πρόβλημα στον εγκέφαλο.
Βρέθηκε αυτές τις μέρες ο μοναδικός στην Ελλάδα γιατρός, που αναλαμβάνει το Σωκράτη (στο "Υγεία"...)
Δε μιλάμε (ακόμα...) για τα τεράστια έξοδα μιας τέτοιας επέμβασης
(με πολλές μέρες στην εντατική σε ιδιωτικό θεραπευτήριο - 2000 ευρώ τη μέρα...)
Μιλάμε όμως για μια εξαιρετικά λεπτή
& επικίνδυνη επέμβαση (έχει προγραμματιστεί πιθανότατα για τις 26 Σεπτεμβρίου...),
που το μόνο,που προς το παρόν "απαιτεί" από εμάς είναι θερμή, θερμότατη προσευχή για τον Σωκράτη & την οικογένειά του,για τον "Σταυρό", που πρέπει να διαχειριστούν...
Μπορούμε,όσοι διαβάζουμε αυτές τις γραμμές,
να του αρνηθούμε την προσευχή μας;
Από λίγες,αλλά με πόνο ευχές από τον καθένα μας...
Μέχρι να έχουμε καλά νέα...
(κοινοποίησέ το όπου νομίζεις!Χρειαζόμαστε κάθε ευχή...)
Τι λες;

ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΧΑΜΕΝΕΣ!

Εχουμε χρέος να μην επιτρέψουμε την επανεμφάνιση και εφαρμογή ενόςνέου Σχεδίου Ανάν

«Αξιολάτρευτά μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, χαίρετε. Αυτήν την στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη, 10 η ώρα το βράδυ. Ακριβώς πριν τρία λεπτά μάς ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21/9/1956 θα εκτελεσθούμε.... Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα, στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γίνετε καλοί χριστιανοί και καλοί Ελληνες. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής»!

Αυτά έγραφε στην οικογένειά του ο Ανδρέας Παναγίδης λίγες ημέρες πριν απαγχονισθεί από τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Στις 21 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται ακριβώς 60 χρόνια από τον απαγχονισμό του Παναγίδη, του Μιχαήλ Κουτσόφτα και του Στυλιανού Μαυρομάτη, αγωνιστών της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών). Ο Παναγίδης, πατέρας τριών παιδιών παρά το νεαρόν της ηλικίας του, και ο Κουτσόφτας γεννήθηκαν στο Παλαιομέτοχο, κοντά στη Λευκωσία. Ο Μαυρομάτης γεννήθηκε στη Λάρνακα Λαπήθου της επαρχίας Κυρηνείας. Σήμερα, το Λύκειο Παλαιομετόχου έχει το όνομα των ηρώων Κουτσόφτα και Παναγίδη. Οι εθνομάρτυρες γαλουχήθηκαν στα κατηχητικά με ελληνορθόδοξη παιδεία. Εδωσαν τη ζωή τους για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Σήμερα Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016 και ώρα 6.00 μ.μ. όλοι στη Λάρισα να παρακολουθήσουμε την ομιλία του αγωνιστή Γέροντα Σάββα Λαυρεώτου !

ΣΤΙΣ ΓΑΛΑΖΟΒΛΕΦΕΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ Ν. ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΣΑ ΜΑΝΗΣ

ΛΙΜΕΝΙ  ~ ~ ~ ~ Κυματιστό Παραμύθι στο γλαυκό Ονειροδρόμι της Μάνης ~ ~ ~                        

                                      

                                         του Συγγραφέα – Καθηγητή  Δρ. Κωνσταντίνου Σπ. Μέντη

    ΦΥΣΗ – ΙΣΤΟΡΙΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

   Στην τραχιά περιήγηση της δίνης της πέτρας ξεπροβάλλει σαν μετενσάρκωση των επιθυμιών μας ένα βράχινο άλικο αναπόλημα της υγρής φύσης.

 Λιμάνι καταφύγιο αλλά και φάρος ακοίμητος της συνείδησης ενεδρεύει τις πειρατικές επελάσεις. Αμόλευτος στρατηλάτης, αρματωμένος με το σκουτάρι του ήλιου ο Πύργος του Πετρόμπεη ατενίζει το γέρμα του Φαέθοντα προπαρασκευαζόμενος για μια νέα επίθεση. Επίθεση που δεν αντέχουν και οι πιο εξοικειωμένες αισθήσεις.

  ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΓΛΑΥΚΟΘΩΡΗΤΟ ΛΙΜΕΝΙ. 

Στο  κέντρο της εικόνας – στο βάθος – ξεχωρίζει ο Πύργος του Πετρόμπεη

Είναι λίγοι όσοι βρίσκουν αυτήν την οδόν (Ματθ. Ζ: 14)

Orthodox Hymns - (Manastir Ravanica)

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ΙΓ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Ευμενίου επισκόπου Γορτύνης Κρήτης, Αριάδνης.

Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ὁ Εὐμένιος ὑπέβαλλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες καὶ ἀσκήσεις. Ἡ ἐγκράτεια ἦταν ἐκείνη ποὺ τὸν διέκρινε περισσότερο. Διότι στὸ μυαλό του, εἶχε πάντα τὴν συμβουλὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «πᾶς ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται». Καθένας, δηλαδή, ποὺ ἀγωνίζεται, ἐγκρατεύεται σὲ ὅλα, ἀκόμα καὶ στὴν τροφὴ καὶ στὸ ποτό, προκειμένου νὰ πετύχει τὸν πνευματικό του σκοπό. Καὶ ὁ Εὐμένιος, ἀκολουθώντας τὰ λόγια τοῦ θεόπνευστου Ἀποστόλου, πέτυχε. Ἀξιώθηκε νὰ ἱερωθεῖ καὶ νὰ γίνει Ἐπίσκοπος Γορτύνης στὴν Κρήτη. Ἀπὸ τὴ νέα του θέση, ἡ ἀρετή του ἔλαμψε ἀκόμα περισσότερο καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὴν χάρη καὶ τὴν δύναμη νὰ θαυματουργεῖ. Καὶ ὅπως ἀναφέρει ἡ παράδοση, μιὰ φορὰ μὲ ἀναμμένες λαμπάδες κατέκαυσε ἕναν δράκοντα, ποὺ ὅρμησε ἐναντίον του. Ἔπειτα ὁ Εὐμένιος πῆγε στὴν Ρώμη, ὅπου μὲ τὴ θεία του διδασκαλία καὶ μὲ θαύματα στερέωσε τοὺς πιστούς. Ποθώντας, ὅμως, περισσότερη σκληραγωγία καὶ ἄσκηση, πῆγε στὴ Θηβαΐδα τῆς Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στοὺς μεγάλους ἀσκητές. Ἐκεῖ παρέδωσε καὶ τὸ πνεῦμα του στὸν Θεό. Τὸ δὲ λείψανό του μεταφέρθηκε καὶ θάφτηκε μὲ τιμὲς στὴν ἕδρα τῆς ἐπισκοπῆς του, στὴν Κρήτη.

Αύριο Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016 και ώρα 6.00 μ.μ. όλοι στη Λάρισα να παρακολουθήσουμε την ομιλία του αγωνιστή Γέροντα Σάββα Λαυρεώτου !

Η ΕΝΔΟΣΤΡΕΦΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ -- Αθωνικά άνθη

 «Ψυχής δε κίνησίς εστι κυκλική, η εις εαυτήν είσοδος από των έξω, και των νοερών αυτής δυνάμεων η ενοειδής συνέλιξις ώσπερ εν τινι κύκλω το απλανές αυτή δωρουμένη». Διονύσιος Αρεοπαγίτης.

Ίσως να μη είναι ανωφελές να λεχθή, ότι κακώς απεδόθη εις τον άγιον Γρηγόριον η ενδοστρεφής προσευχή, και ότι κάκιστα συνεδέθησαν μετά του ονόματός του, ως «παλαμισμός», τα ειρωνικά παρωνύμια «ομφαλοσκοπία –ομφαλοψυχία». Ηγνόησαν οι τοιαύτα φρονήσαντες ορθολογισταί, ότι εις την Ορθόδοξον Θεολογίαν υφίσταται συνεχής εσωτερική ενότης. Τοιαύτη δ’ ενότης, οίαν οφείλομεν να ανακαλύπτωμεν πανταχού των επί μέρους ιερών κειμένων της Καινής Διαθήκης. Διότι το Πνεύμα το Άγιον, όπερ εσόφισε τους αμέσους μαθητάς του Κυρίου, αυτό το ίδιον Πνεύμα εφώτισε και τους Πατέρας. Η υφισταμένη ποικιλία εν τη διδασκαλία των Πατέρων ουδόλως αίρει την εσωτερικήν ταυτότητα αυτής. Διότι το Πνεύμα όχι μόνον «όπου θέλει πνει» αλλά και «όπως θέλει πνει», «λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα». Μόνον εφ’ όσον αναγνωρίζομεν το αλληλένδετον και το ομόφωνον της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων, ως έκφανσιν του Αγίου Πνεύματος εν τη ανελίξει της ιστορίας, ευρισκόμεθα εντός των όρων της Ορθοδόξου πίστεως.

Μεγάλα λόγια αν ακούς, να περιμένεις λίγα… -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Κάθε Σεπτέμβριο από το βήμα της ΔΕΘ οι πολιτικοί της χώρας υποκύπτουν στον πειρασμό του ανταγωνισμού ανεκπλήρωτων υποσχέσεων.

Οι πολίτες εθισμένοι στην πρακτική αυτή δέχονται να εξαπατώνται εν γνώσει και επιγνώσει τους. Γνωρίζουν πολύ καλά τη λαϊκή σοφία: «μεγάλα λόγια αν ακούς/να περιμένεις λίγα/ Χρυσή λεν τη χρυσόμυγα/και όμως είναι μύγα». Αλλά αρέσκονται να τα ακούν. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι δεν απαιτούν λογοδοσία. Και το «πανηγύρι» επαναλαμβάνεται στο διηνεκές. Άλλης διάστασης είναι η πολιτική ικανότητα, όπως την όριζε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Το να προλέγεις τι θα συμβεί αύριο, μεθαύριο, τον επόμενο μήνα, το προσεχές έτος και να έχεις την επιδεξιότητα μετά να εξηγείς γιατί αυτό δεν συνέβη»! Εδώ κυριαρχεί μια απίστευτη ευπιστία όπως αυτή που ανάγκασε τον εθνικό μας ποιητή να αναφωνήσει:

«Δυστυχισμένε μου λαέ,// καλέ κι ηγαπημένε

πάντοτε ευκολόπιστε//και πάντα προδομένε»!

Καλή ως ιδέα η Ευρωμεσογειακή Σύνοδος των Αθηνών. Η όποια σημασία της ωστόσο θα φανεί από τη συνέχεια. Προς το παρόν γενικόλογες ωραιολογίες για κοινωνική Ευρώπη,  απασχόληση, ανάπτυξη. Για τον αποπληθωρισμό και τα ελλείμματα του Νότου τον πολλαπλασιασμό των αναγκεμένων του, την εκρηκτική  ανεργία κουβέντα. Και μη μου άπτου για τα πλεονάσματα και την πληθώρα νέων θέσεων στο Βορρά. Πως  λοιπόν να μην πολλαπλασιάζεται  ο ευρωσκεπτικισμός και η νοσταλγία του εθνικού κράτους;

«Οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ»

 Ὁ Οἰκουµενικός µας Πατριάρχης συµπλήρωσε φέτος 25 χρόνια πατριαρχίας (1991-2016) στόν µαρτυρικό θρόνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τήν διάρκεια τῆς πατριαρχίας του, ἔλαβαν χώρα, µεταξύ πολλῶν ἄλλων, καί «σαράντα ἁγιοκατατάξεις στίς Ἁγιολογικές ∆έλτους τῆς Ὀρθοδόξου κατ’ Ἀνατολάς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»1 . Στούς ἁγίους αὐτούς εἶναι ἀφιερωµένη καί ἡ ἐπετηρίς τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου γιά τό 2016, στό προλογικό σηµείωµα τῆς ὁποίας ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολοµαῖος «ἐκφράζει ἐκ τῶν µυχίων τῆς ὑπάρξεώς του τά “φιλάγια αἰσθήµατα”, τήν βαθύτατη ἀγάπη καί εὐλάβειά του πρός τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, τούς “φίλους τοῦ Θεοῦ” “τούς ἥρωας τούτους τῆς πίστεως”»…. .

Πηγή :  “O.T”

***

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!                                                                                                                                                    

….Διότι πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν  αιώνες!                                                                                                                                                    

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                                                        

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;                                                                                                                              
Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;                                                                                                                                                            

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;                                        

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.