Όταν οι θύτες γίνονται θύματα -- του αδελφού μας Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Καλώς έγραψε ο Πλάτων "η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως"

Σήμερα 11 Σεπτεμβρίου μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΥ του μαγείρου.

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΥ του μαγείρου.   

                                                                                                          
Ευφρόσυνος ο Όσιος πατήρ ημών εγεννήθη από αγροίκους γονείς και επομένως ανατραφείς με ιδιωτικήν και απαίδευτον ανατροφήν, ύστερον εισήλθεν εις Μοναστήριον και ενδυθείς το άγιον Σχήμα έγινεν υπηρέτης των Μοναχών. Επειδή δε κατεγίνετο πάντοτε εις το ναγειρείον ως αγροίκος, κατεφρονείτο από όλους τους Μοναχούς και περιεπαίζετο· πλην υπέφερεν ο μακάριος όλας τας καταφρονήσεις με γενναιότητα καρδίας και σύνεσιν και ησυχίαν του λογισμού, χωρίς να ταράττεται δι’ όλου. Διότι, αν και ήτο ιδιώτης κατά τον λόγον, όμως δεν ήτο ιδιώτης κατά την γνώσιν, καθώς τούτο θα αποδείξη καθαρώτατα αυτό το οποίον θέλομεν τώρα αμέσως αναφέρει εν συνεχεία. Εις το Μοναστήριον εκείνο, όπου ευρίσκετο ο αοίδιμος ούτος Ευφρόσυνος, ήτο και εις Ιερεύς φίλος του Θεού, όστις παρεκάλει προθύμως να φανερώση εις αυτόν ο Θεός τα αγαθά, τα οποία μέλλουν να απολαύσουν οι αγαπώντες αυτόν. Μίαν νύκτα λοιπόν, κοιμωμένου του Ιερέως, εφάνη εις τον ύπνον του,

Ο Αλεξανδρείας και οι Μονοφυσίται

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, θερμή υποδοχή επιφύλαξε την 18^η Φεβρουαρίου ε. έ. Στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρο τον Β΄ ο Μακ. Πατριάρχης της Αιθιοπικής Εκκλησίας κ.κ. Παύλος, στην Αντίς Αμπέμπα. Ο Μακαριώτατος τίμησε τον Πατριάρχη της Αιθιοπίας, απονέμοντάς του τον Μεγαλόσταυρο του Αποστόλου Μάρκου. Επιπλέον, το Αθηναϊκόν Πρακτορείο Ειδήσεων μάς πληροφορεί ότι:  κατά τον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας στην Αντίς Αμπέμπα, παρουσία του Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου «παρέστησαν, μεταξύ άλλων, εκπρόσωποι του Πατριάρχη της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Παύλου… Ευχαριστώντας την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία και τον Πατριάρχη της Παύλο, για την καλή συνεργασία, που έχουν με τον Μητροπολίτη Αξώμης Πέτρο, ο κ. Θεόδωρος προσέφερε από ένα εγκόλπιο στους δύο Αιθίοπες Ιεράρχες, που παρέστησαν στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία».  

Τη ΙΑ΄ (11η) Σεπτεμβρίου μνήμη της Οσίας μητρός ημών ΘΕΟΔΩΡΑΣ της εν Αλεξανδρεία.

Θεοδώρα η όντως μακαρία και τρισόλβιος και της θείας δωρεάς τε και χάριτος επώνυμος το της μοναχικής πολιτείας και οσιότητος διήνυε στάδιον κατά τους χρόνους του βασιλέως Ζήνωνος εν έτει υοδ΄ (474). Αύτη εγεννήθη και ανετράφη εις την μεγαλόπολιν Αλεξάνδρειαν· η οποία πόλις, ούσα τότε στολισμένη με διαφόρους καλλωπισμούς, περισσότερον εκαλλωπίζετο με τας αρετάς ταύτης της Οσίας και επηνείτο. Εις ταύτην την πόλιν λοιπόν οι γονείς αυτής την υπάνδρευσαν με ένα νέον ευγενή και σώφρονα εις τα ήθη, προς τον οποίον εφύλαττεν η κόρη πάσαν υποταγήν, και όσα άλλα είναι επιβεβλημένα εις τας σώφρονας γυναίκας να φυλάττουν εις τους οικείους άνδρας νομίμως και καθαρώς. Όθεν ο ανήρ αυτής, ως φρόνιμος εκ φύσεως, βλέπων την πολιτείαν και ενάρετον διαγωγήν της συζύγου, εμιμείτο όσον ηδύνατο την χρηστοήθειαν εκείνης, ούτως ώστε και οι δύο επολιτεύοντο θεαρέστως, με πάσαν κοσμιότητα χριστιανικήν.

Δεν θα ξεχάσω μία Βάπτιση στον Ιερό Βυζαντινό Ναό του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης.

Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την Βάπτιση!

 Ένα ζευγάρι από τη Γερμανία ήρθε να βαπτίσει το παιδί τους. Η περίπτωση είχε ποικιλία ζητημάτων: Ο σύζυγος Προτεστάντης Πεντηκοστιανός, παντρεμένος στη Γερμανία σε Ορθόδοξο ναό, από Ορθόδοξο (;) ιερέα. Η κοπέλα Θεσσαλονικιά, αγάπησε το παλληκάρι, παντρεύτηκαν και γέννησαν. Η κοπέλα με πολλή προσευχή διαφύλαξε αυτά που της ζήτησαν να προσέξει, δεσμεύτηκε δηλαδή προγαμιαία, τα παιδιά να βαπτισθούν Ορθόδοξα.

        Ήρθαν λοιπόν το καλοκαίρι και πέσανε πάνω στον παπά Νικόλα Μανώλη. Φέρανε όλα τους τα χαρτιά έτοιμα, τακτοποιημένα, με την ανάλογη τρομοκρατία ότι θα γίνει φασαρία αν δεν συμμορφωθεί ο πάτερ. Η θέση του βλέπετε ήταν γνωστή : Ο αβάπτιστος πατέρας και όλοι οι αβάπτιστοι-αιρετικοί ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΟ κατά την ώρα του μυστηρίου. Ο παππούς, γονιός του Πεντηκοστιανού πατέρα, ήταν πάστορας στην «εκκλησία» της Πεντηκοστής και απειλούσε να βαπτίσει αυτός το παιδί στην «εκκλησία» τους.

        Ήρθε ο πατήρ Νικόλαος και στο γραφείο λέει στον πατέρα: «Αφού σέβεσαι την Ορθόδοξη Πίστη μας και το σπλάχνο σου δέχεσαι να βαπτισθεί Ορθόδοξα, να ξέρεις τούτο, η Πίστη μας αγόρι μου θέλει να είσαι έξω από το Ναό στη βάπτιση του παιδιού σου γιατί ανήκεις σε αίρεση και δεν σου επιτρέπεται από τους κανόνες της Εκκλησίας ως αιρετικός να είσαι μέσα στο Ναό εν ώρα ακολουθίας».

Επικράτησε για λίγες στιγμές βουβαμάρα. Ο πατέρας με θάρρος και αποφασιστικότητα απάντησε: «ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΑΤΕΡ, ΟΤΙ ΠΕΙΤΕ, ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΕΞΩ»…

        Ήδη όσοι αντιδρούσαν, ακούγονταν τώρα σαν αδύναμες φωνούλες μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής εκείνου του πατέρα. Η κατήχηση ξεκίνησε. Ο παπά Νικόλας τράβηξε την ανάδοχο δίπλα του που έτρεμε σαν το ψάρι, την κοίταξε με αγάπη και γαλήνεψε η ψυχή της. Περίμενε όμως το εκκλησίασμα και άλλη μια δυνατή στιγμή.

        Πριν αρχίσει το μυστήριο στρέφεται ο παπά Νικόλας στη μάνα του παιδιού που στεκότανε σαν ορφανή λίγο πιο πίσω. Σκύβει στο αυτί και της λέει ήρεμα: «Εσύ παιδί μου, αν αγαπάς το παιδί σου, θα πας να σταθείς δίπλα στο γενναίο άντρα σου να του κρατάς το χέρι…Εγώ και η ανάδοχος θα το βαπτίσουμε το μωρό».

        Η κοπέλα έσκυψε, πήρε την ευχή του και βγήκε έξω δίπλα στον άντρα της. Τι να σας διηγηθώ αδερφοί μου…Ήταν η πιο δακρύβρεχτη Βάπτιση που έζησα… Μόνο το μικρό γελούσε με φωνή, όλοι οι άλλοι κλαίγαμε με αναστάσιμα δάκρυα…

        Το επόμενο καλοκαίρι ήρθανε πάλι τα παιδιά, η ευλογημένη οικογένεια και βάπτισε ο παπά Νικόλας τον μπαμπά! Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού ΦΩΤΙΟΣ εις το όνομα Του Πατρός και Του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος ΑΜΗΝ…!

        Δι᾿ ευχών του παπά Νικόλα, Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με…

Ε.Κ.

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Δεν θα ξεχάσω μία Βάπτιση στον Ιερό Βυζαντινό Ναό ...":

+I.Γ.Ζ.

Συγχαρητήρια στον Παπά για την ορθόδοξη γραμμή, αλλά είμαι υποχρεωμένος να ρωτήσω:

Τους λαικούς αιρετικούς τους έβγαλες έξω απο τον Ναό. Εύγε.
Τον πανχάλεπο αιρετικό Πατριάρχη, επίσκοπο και αρχιεπίσκοπο που τους βγάζεις μερίδα, συλλειτουργείς και μνημονεύεις... αυτούς γιατί δεν τους βγάζεις έξω απο την Εκκλησία;
Αυτό είναι το πολυθρύλητο ερώτημα.

***

Ο  Γεώργιος Κουντούρης άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Δεν θα ξεχάσω μία Βάπτιση στον Ιερό Βυζαντινό Ναό ...":

Η ίδια απορία δημιουργήθηκε και σε εμένα!

Jihad Exposed in America

Η συνελθούσα σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει το 754 αποτελουμένη από Πατριάρχας Μητροπολίτας και Επισκόπους εξέδωκαν όρον ούτως έχοντα:

«Ομοφώνως ορίζομεν απόβλητον είναι και αλλοτρίαν και εβδελυγμένην εκ της των χριστιανών Εκκλησίας πάσαν εικόνα εκ πάσης ύλης και χρωματουργικής των ζωγράφων κακοτεχνίας πεποιημένην. Μηκέτι τολμάν άνθρωπον τον οιονδήποτε επιτηδεύειν το τοιούτον ασεβές και ανόσιον επιτήδευμα, ο δε τολμών από του παρόντος κατασκευάσαι εικόνα, ή προσκυνήσαι ή στήσαι εν εκκλησία, ή εν ιδιωτικώ οίκω, ή κρύψαι, ει μεν Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος είεν, καθαιρείσθω, ει δε μονάζων, ή λαϊκός, αναθεματιζέσθω και τοις βασιλικοίς νόμοις υπεύθυνος έστω, ως εναντίος των του Θεού προσταγμάτων, και εχθρός των πατρικών δογμάτων». Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε Πατριάρχην Κωνσταντίνον, και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον, τους ύβριζον αποκαλούντες κακοδόξους, εικονομάχους κ.λ.π. και εξηκολούθουν ασπαζόμενοι και σεβόμενοι και τιμώντες τας αγίας εικόνας. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα σχετικώς και κατά την Παράδοσιν τας αγίας εικόνας; Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους και τους ονομάζομεν : ο Άγιος Γερμανός, ο Άγιος Νικηφόρος, ο Άγιος Μεθόδιος, ο Άγιος Ταράσιος, οι Άγιοι Στέφανος και Θεόδωρος και Θεοφάνης οι γραπτοί, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π. την δε σύνοδον ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

ΙΒ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Θεοδώρας οσίας, Ευφροσύνου μαγείρου, Ευανθίας.

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια στὰ χρόνια τοῦ βασιλιὰ Ζήνωνος (474 – 490) καὶ ἦταν συνεζευγμένη μὲ εὐσεβὰ ἄνδρα, τὸν Παφνούτιο. Ἡ ζωὴ τῆς Θεοδώρας ἦταν τίμια, ἐνάρετη καὶ ἀφοσιωμένη στὸν σύζυγό της. Ὅμως, ὁ μισόκαλος διάβολος, σὲ κάποια στιγμὴ ἀδυναμίας τῆς Θεοδώρας, τὴν ἔσπρωξε κρυφὰ στὴν μοιχεία. Κανεὶς δὲν τὴν εἶδε. Κανεὶς δὲν τὸ ἔμαθε. Μποροῦσε, ἑπομένως, νὰ συνεχίσει ἁρμονικὰ τὴν ζωή της μὲ τὸν σύζυγό της. Ὅταν, ὅμως, ἄκουσε τὰ λόγια του Εὐαγγελίου, μὲ τὰ ὁποία ὁ Κύριος διδάσκει ὅτι«οὐκ ἐστὶ κρυπτόν, ὁ οὐ φανερὸν γενήσεται», δὲν ὑπάρχει, δηλαδή, κρυφό, τὸ ὁποῖο δὲν θὰ γίνει φανερὸ στὸ μέλλον, σκέφθηκε τὸ βάθος τῆς ἁμαρτίας της καὶ ἔκλαψε πικρά.

Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ : Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=14&t=12639

***

Ο  Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ : Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΔΙΔ...": 

Ο Οικουμενισμός διδάσκει τη συνύπαρξη και τον συν-χρονισμό (συγχρονισμό) η καθ΄ ημάς Νέα Εκκλησία του 1924. Συνύπαρξη εν ετεροχρονισμώ δεν γίνεται, «ανήκομεν εις την Δύσιν», σε λίγο - βάλτε 50 χρόνια - βγαίνουμε στις αγορές (της Δημοπρασίας). 

ΕΦΘΑΣΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΗΣ «ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Μεγάλη ευλογία η αξιολόγηση τῆς πανούκλας τῆς Συναθροίσεως τῆς Κρήτης από το Γραφείο επί τῶν Αιρέσεων και Παραθρησκειῶν τῆς Ιερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς.

Επίσης δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία για κανένα πού μελετάει την περίληψη τῆς κανονικο-δογματικῆς μελέτης τοῦ Καθηγητοῦ κ. Κυριάκου Κυριαζοπούλου, που αναμένει μια Αντισύνοδο για να καταδικάση την «Σύνοδο» τῆς Κρήτης και να την ακυρώση. Καλοῦνται οι μεν κληρικοί να κόψουν το μνημόσυνο τῆς προϊσταμένης τους αρχῆς, οι δε μοναχοί και λαϊκοί να παύσουν την κοινωνία με τους κληρικούς, ιερεῖς και αρχιερεῖς, εφ’ όσον εἶναι στο φρόνημα συμβιβασμένοι με την παναίρεση τοῦ Οικουμενισμοῦ (βλ. https://drive.google.com/file/d/0BxcSUS2O16_gRTBlTGdIbUhTa1k/view).
Παραθέτω στη συνέχεια την καταδίκη τῆς Συναθροίσεως τῆς Κρήτης από την Ιερᾶ Μητρόπολη Πειραιῶς. Στο κείμενο αυτό, εκεί που αναφέρει τις υποχρεωτικές ενέργειες για την ακύρωση τῆς Συναθροίσεως τῆς Κρήτης με την δημιουργία Πανορθοδόξου Συνόδου, θα ήθελα να προσθέσω ότι χρειάζεται επίσης συνεργασία όλων τῶν Ορθοδόξων Παλαιοῦ και Νέου Χώρου προκειμένου να αντιμετωπισθῆ η χολέρα τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης, και «να δώσουμε μεγάλη χαρά στην Μητέρα Εκκλησία», όπως εἶπε ο Άγιος και μακαριστός π. Παΐσιος.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 9η Σεπτεμβρίου 2016

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ «ΣΥΝΟΔΟΣ» ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ;

Σταυρός, της ζωής ο γλυκασμός -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δεν είναι  μία ρητορεία, μία ποιητική υπερβολή. Είναι ο τίτλος μιας συγκλονιστικής ιστορίας, της ιστορίας του κόσμου, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τότε που ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος και υψώθηκε στο σταυρό, για να σώσει την ανθρωπότητα. Ο Κύριος κατέστησε την Παναγία Μητέρα του «γλυκασμόν των αγγέλων» με τη δύναμη του σταυρού του· κι αυτός ο σταυρός έγινε ο γλυκασμός του κόσμου, η ακατάλυτη δύναμη που εξουδετερώνει το φαρμάκι αυτής της ζωής.                                                                                        

«Αν είν΄ ο θάνατος πικρός, είν΄ η ζωή φαρμάκι», είπε ο ποιητής. Και ασφαλώς όλοι, μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, πριν γευθούμε την πίκρα του θανάτου, νιώθουμε πολλές φορές να μας δηλητηριάζει το φαρμάκι της ζωής· αυτό το φαρμάκι ήταν ο σταυρός. Μετά την αλλοτρίωση του ανθρώπου από τον Θεό και την εξορία του από τη γλυκύτητα του Παραδείσου, ο σταυρός υπήρξε ό,τι χειρότερο και φοβερότερο μπορούσε να συλλάβει η ανθρώπινη κακία σε συνεργασία με τη σατανική εχθρότητα. 

ΕΝΘΕΡΜΟΣ ΚΑΙ ΕΝΘΕΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΦΙΛΤΑΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΝΕΟ-AΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΕΣ

Πρώτον, χαιρετίζω πανεντίμως όλους τους εν Κυρίω Νεο-Αποτειχισθέντες αδελφούς οι οποίοι προχώρησαν συν Θεώ σε Ορθή, Κανονολογική και Αγιοπατερική Αποτείχιση, σε Θεάρεστη ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ!

Δοξάζω ολοψύχως τον Τραδικό μας Θεό με δάκρυα Κατανύξεως Αγιοπνευματικής (όχι Διαδυκτιακής) διά την διάσπαρτη διάπραξη της διαχρονικής στάσεως των Αγίων Πατέρων, έναντι αιρετικών επισκόπων! Δεύτε, οι ευλογημένοι του Πατρός! Κι αν ψάλλουν οι βλάσφημοι Οικουμενιστές (οι κουτσαίνοντες στην Πίστη) τον Μεσσιανικό και Σωτηριολογικό Ψαλμό προς τον Αντίχριστο Πάπα: “Ευλογημένος ο Ερχόμενος” καθώς μπαίνει κουτσαίνοντας στο Πατριαρχικό Ναό, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα εμείς να απευθύνουμε σε σας το “Δεύτε, ευλογημένοι εν Χριστώ αδελφοί μας!”

Κι’ όπως ψάλλει ο Θρασύβουλος Στανίτσας “Δεύτε, Έλληνες γενναίοι, δράμετε προθύμως, νέοι εις τον Θείον Παρνασσόν, Πατρικήν Κληρονομίαν, έχοντες την ευφυΐαν και φιλίαν” Ορθοδοξίας! “Ευφυΐα”. Κοιτάζω το Λεξικό: “διανοητική / νοητική / πνευματική επάρκεια!” Είναι η πνευματική, Αγιοπατερική επάρκεια και διάρκεια επιγνώσεως. Είναι η ανόθευτη Ορθόδοξη νοημοσύνη. Ο “Νούς Χριστού”. Είναι η εντολή του Χριστού, να φεύγουμε από αιρετικούς ποιμένες. Εσείς δεν πέσατε στη παγίδα να φιλοσοφείτε το εάν αυτή η εντολή είναι “δυνητική” ή όχι… Δύνασθε όσα αν θέλετε και βούλεσθε. Το “εξ’ όλης της ψυχής, εξ’ όλης της καρδίας, εξ’ όλης της ισχύος και εξ’ όλης της διανοίας” μετατρέπει αυτομάτως την υποτιθέμενη δυνητικότητα σε υποχρεωτική εντολή. Η αγάπη προς την Αλήθεια το απαιτεί και η Πιστότητα της Αληθείας το εγγυάται.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα Κυριακής ΙΑ' Επιστολών (Α' Κορ. θ' 2-12) [mp3 - 2016].

Σιμωνόπετρα • Άγιον Όρος • Αγνή Παρθένε - Simonopetra • Mount Athos • Agni Parthene -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Μηνοδώρας, Μητροδώρας, Νυμφοδώρας.

Ἦταν ἀδελφὲς καὶ κατάγονταν ἀπὸ  τὴ Βιθυνία. Ἡ λάμψη τῆς παρθενίας καὶ ἡ ὡραιότητα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων τους, ἔκαναν τὶς τρεῖς ἀδελφὲς νὰ εἶναι καύχημα τῶν χριστιανῶν. Οἱ φροντίδες καὶ οἱ συνήθειες τοῦ κόσμου δὲν τὶς ἀπασχολοῦσαν. Ἡ μόνη τους φροντίδα ἦταν «μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεὶν ἑαυτάς, ἢ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῷ ἢ μαργαρίταις ἢ ἰματισμῷ πολυτελεῖ». Δηλαδὴ φρόντιζαν νὰ στολίζουν τὸν ἑαυτό τους μὲ συστολὴ καὶ σωφροσύνη καὶ ὄχι μὲ φιλάρεσκα πλεξίματα τῶν μαλλιῶν τους ἢ μὲ χρυσὰ ἢ μαργαριτένια κοσμήματα ἢ μὲ ροῦχα πολυτελή. Γιὰ τὴν ἀγάπη λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ, ἄφησαν τὴν πατρίδα της καὶ πῆγαν νὰ κατοικήσουν σὲ ἕναν λόφο, κοντὰ στὰ Πύθια θερμὰ λουτρά. Ἐκεῖ ἀσκήτευαν καὶ καλλιεργοῦσαν ἀκόμα περισσότερο τὴν σωφροσύνη τους. Γι’ αὐτὸ ἀξιώθηκαν ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ θεραπεύουν ἀσθένειες, καὶ ἔτρεχε κοντὰ τους πλῆθος κόσμου. Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ ἔπαρχος Φρόντων, ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὶς τρεῖς ἀδελφές. Βλέποντας τὴν φρόνηση καὶ τὴν σύνεση, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀφοβία μὲ τὴν ὁποία τὸν ἀντιμετώπισαν, διέταξε καὶ τὶς βασάνισαν μὲ τὰ πιὸ φρικτὰ βασανιστήρια. Ὑπέμειναν μὲ ἀνδρεῖα τὰ μαρτύρια καὶ ἔτσι ἔνδοξα παρέδωσαν τις ψυχὲς τους στὸ νυμφίο τους Χριστὸ. Ὁ ἔπαρχος θέλησε νὰ κάψει τὰ σώματά τους, ἀλλὰ οἱ φλόγες ἔκαψαν τὸν ἴδιο καὶ ἔπειτα καταρρακτώδης βροχὴ ἔσβησε τὴν φωτιά. Τὰ σώματα τῶν τριῶν παρθένων τάφηκαν μὲ σεβασμὸ ἀπὸ τοὺς χριστιανούς.

Άγιος Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς.

Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες, οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα, ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες, τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 / 9 / 2016 – ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ -- «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…»

Ανακαινισμένες υπάρξεις

 Η σύνδεση της παρουσίας του Θεού στη ζωή του κόσμου με την πληρότητα της αγάπης, αναδεικνύει και την αυθεντικότητα της σχέσης που σφυρηλατείται στο χώρο της Εκκλησίας. Στους ορίζοντες αυτούς το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, αποκαλύπτει το απύθμενο βάθος της θεϊκής αγάπης: «εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν υμίν, ότι τον Υιόν αυτού τον Μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον, ίνα ζήσωμεν δι’ Αυτού» (Α΄Ιω. δ΄9).

Η συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή συνιστά το απόσταγμα της συνομιλίας του Χριστού με το Νικόδημο. Ο Νικόδημος παρόλο που είχε εξέχουσα θέση στην κοινωνία, αφού ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου και ανήκε ακόμα στην τάξη των φαρισαίων, ωστόσο αποκαλύπτεται ως άνθρωπος με καλή και αγαθή ψυχή. Με τέτοιες λοιπόν αγαθές διαθέσεις όχι μόνο γνώρισε αλλά και συνομιλούσε με τον Χριστό για μεγάλες και αιώνιες αλήθειες. Έτσι, ενώ οι φαρισαίοι συνέδεαν τη σωτηρία με την τυπολατρία, ενδεδυμένη με την υποκριτική τήρηση κάποιων διατάξεων του Νόμου, ο Χριστός έρχεται να αποκαλύψει ότι για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει να αναγεννηθεί πνευματικά, να καταστεί καινούργια ύπαρξη, όχι πλέον με νομικές διατάξεις, αλλά με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. ε΄ 5).

Η καινούργια ζωή

Η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με

Ποῖον εἶναι τὸ πραγµατικὸν πρόσωπον τῆς Συνόδου τοῦ Κολυµβαρίου; -- Γράφει ὁ µοναχὸς Παΐσιος Ἁγιορείτης

1.∆υστυχῶς βλέπουµε νὰ συµβαίνει ἕνα τραγικὸ γεγονὸς ποὺ µᾶς ἐκπλήσσει καὶ µᾶς φαίρνει σὲ ἀπορία. Οἱ πλεῖστοι τῶν Πατέρων νὰ παρασύρονται ἐκ τῶν φαινοµένων καὶ νὰ µὴ βλέπουν αὐτὸ ποὺ κρύβεται, δηλ. ἡ ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω, διότι οὔτε ὁ Πάπας ἦλθε νὰ µᾶς καταλάβει οὔτε οἱ Προτεστάντες µᾶς ἐνόχλησαν οὔτε καµµία ἄλλη αἵρεση µπῆκε ἀνάµεσά µας, κι ὅµως ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Πατριάρχης καὶ τὰ µέλη τοῦ Πατριαρχείου συνεχῶς ἐπὶ πολλὰ ἔτη πηγαίνουν στοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἐνεργοῦν πράξεις ποὺ ἀπαγορεύουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ τώρα στὶς µέρες µας στὴν Σύνοδο, ποὺ συνεκάλεσε, ἀναγνώρισε καὶ ἀποδέχτηκε ἐπίσηµα «συνοδικὰ» τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστεως, τοὺς αἱρετικούς,

Πίστις: τὸ στήριγμα τῆς ζωῆς -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Πολύ συχνὰ ὁ χριστιανὸς ἀντιµετωπίζει δυσάρεστες καταστάσεις καὶ δύσκολα προβλήµατα, χωρὶς νὰ ἔχει τὴν ἀνάλογη γνώση. Προσπαθεῖ νὰ βρεῖ λύσεις µόνος του καὶ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ ψυχοφθόρα ἀδιέξοδα, τὰ ὁποῖα τὸν ἀποµακρύνουν ἀπὸ πολλὲς δραστηριότητες, ἀναγκαῖες στὴ ζωή του. Τελικὰ ἀναζητᾶ τὴν ἐκ Θεοῦ γνώση, γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ στὶς ἐνδεδειγµένες κινήσεις. Ὅµως δὲν τὴν ἀποκτᾶ, γιατὶ τοῦ λείπει ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση, γιὰ νὰ εἶναι ἡ προσευχή του θεοπειθὴς καὶ τὸ αἴτηµά του νὰ πραγµατοποιηθεῖ. Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος ὑποδεικνύει τὸν τρόπο µὲ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ ζητάει κανεὶς τὴν ἄνωθεν γνώση: «Ἄν κάποιος ἀπὸ σᾶς ὑστερεῖ σὲ σοφία, ἄς τὴ ζητήσει ἀπὸ τὸν Θεό, κι αὐτὸς θὰ τοῦ τὴ δώσει. Γιατὶ ὁ Θεὸς δίνει σὲ ὅλους µὲ ἁπλοχεριὰ καὶ χωρὶς νὰ περιφρονεῖ κανένα. Ὅ,τι ὅµως ζητᾶµε νὰ τὸ ζητᾶτε µὲ πίστη καὶ νὰ µὴ ἔχετε ἀµφιβολίες. Γιατὶ ὅποιος