ΕΤΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΝ --- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

᾿Από τίς εὐχές, πού ἀφειδώλευτα ἀκούγονται τίς μέρες τίς γιορτινές, ξεχωρίζω αὐτήν, πού ποθεῖ καί εὔχεται νά ᾿ναι τό νέο ἔτος εἰρηνικό. Δικαιολογοῦν, νομίζω, τήν ἐπιλογή ὄχι μόνον οἱ πρόσφατες συγκυρίες καί τά ἐπεισόδια, πού ἀναστάτωσαν καί πάλι τήν πρωτεύουσα, τήν συμπρωτεύουσα καί ἄλλες πόλεις τῆς Πατρίδας μας,

ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ πόθος, πού ἀπό παλιά φωλιάζει στοῦ καθενός τήν καρδιά· νά ζοῦμε εἰρηνικά. Εἶναι ὁ πόθος, πού ὤθησε τούς Ρωμαίους νά ἀλλάξουν τήν παράδοσή τους καί νά μή λογαριάζουν ὡς πρῶτο μήνα τοῦ ἔτους τόν Μάρτιο, πού τούς θύμιζε τόν θεό τοῦ πολέμου Mars, ἀλλά τόν ᾿Ιανουάριο. Αὐτός παίρνει τό ὄνομά του ἀπό τόν εἰδωλολατρικό θεό ᾿Ιανό, τόν προστάτη τῶν μετακινήσεων καί συναλλαγῶν, πού ἀπαιτοῦν καί προϋποθέτουν ἕνα κλίμα εἰρηνικό. ᾿Αποτυπωμένη καί στό ἡμερολόγιο ἡ λαχτάρα γιά εἰρήνη γίνεται ἀκόμη πιό τραγική καί ὀδυνηρή, καθώς ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια ὁ ναός τοῦ ᾿Ιανοῦ, πού ἄνοιγε σέ περιόδους πολέμου, δέν ἔκλεισε ποτέ. Ποτέ δέν σταμάτησαν οἱ πόλεμοι ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα. Κατ᾿ ἐπανάληψη αἱματοκυλίσθηκε ἡ ἀνθρωπότητα. ῾Εκατόμβες ἀτέλειωτες ἀπαρτίζουν οἱ ἀνθρώπινες ζωές, πού βίαια τερματίσθηκαν, οἱ ἄλκιμοι νέοι πού χάθηκαν πάνω στόν ἀνθό τους. ᾿Απέραντες καί ἀπύθμενες λίμνες τά δάκρυα τῶν γονιῶν, πού εἶδαν τά σπλάχνα τους νεκρά, τῶν χηρῶν καί τῶν ὀρφανῶν, τῶν ἐκτοπισμένων, τῶν προσφύγων, πού ἀνέστιοι, ἄσιτοι, γυμνοί λιτανεύουν στόν κόσμο τά πικρά δῶρα τοῦ πολέμου· τήν φτώχεια, τήν ἐξαχρείωση, τήν ταλαιπωρία τους.

≪Τί φρίκη πού ἔχει ὁ πόλεμος!

Τί συμφορά ἀφήνει!

Αὐτά τά λόγια λέγοντας

πύρινα δάκρυα χύνει≫

μαζί μέ τόν ποιητή, ὅποιος ἔζησε τήν πικρή ἐμπειρία τοῦ πολέμου. «Κανείς δέν εἶναι τόσο ἀνόητος, ὥστε νά προτιμᾶ τόν πόλεμο παρά τήν εἰρήνη», ἔγραφε ὁ ῾Ηρόδοτος, ὁ πατέρας τῆς ἱστορίας. ῾Η διαπίστωση αὐτή ἔχει τήν ἰσχύ της σέ κάθε ἐποχή. Κι ὅμως συνήθως κυριαρχεῖ ὁ ἀνεπιθύμητος πόλεμος. Σωστά λέχθηκε ὅτι «ἡ ἱστορία τῆς

γῆς μας τήν ἱστορία τῶν πολέμων κατάντησε νά καταγράφει». Ταλανίζεται ἀνειρήνευτος ὁ κόσμος μας καί μένει ὄνειρο ἄπιαστο τό «ἐπί γῆς εἰρήνη», πού μήνυσαν οἱ ἄγγελοι στούς ταπεινούς βοσκούς τῆς Βηθλεέμ. Αὐτό, βέβαια, δέν δικαιολογεῖ ἐκείνους, πού κατηγοροῦν τόν Χριστό, διότι δέν βλέπουν στήν γῆ τήν εἰρήνη. ῎Ας ἀναρωτηθοῦν οἱ ἴδιοι ἄν ὄντως ἔχουν δεχθεῖ τόν Χριστό, ἄν ἐφήρμοσαν τό Εὐαγγέλιό του.

Μουσουλμάνος δήμαρχος διαμαρτύρεται για τον Άγιο Βασίλη στα σχολεία

Μουσουλμάνος δήμαρχος διαμαρτύρεται γιατί σε νηπιαγωγεία του Δήμου Μύκης έγιναν εκδηλώσεις για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με Άγιους Βασίληδες!

Ο Τζεμήλ Κάπζα έστειλε έγγραφο διαμαρτυρίας με το οποίο υποστηρίζει ότι ο δήμος Μύκης αποτελείται από πολίτες αμιγώς μουσουλμάνους στο θρήσκευμα και οι επίσημες θρησκευτικές γιορτές είναι τα δύο Μπαϊράμια και τα πέντε καντήλια.

Διαβεβαιώνει δε, ότι σέβεται τις γιορτές των χριστιανών, αλλά υποστηρίζει ότι η θρησκεία τους απαγορεύει τη παρουσία και την επαφή τους με τον Άγιο Βασίλη.

«...εκφράζουμε με έντονο τρόπο τη δυσαρέσκεια και την αντίθεσή μας σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες διότι θίγουν την θρησκευτική μας ελευθερία» τονίζει στο έγγραφο διαμαρτυρίας του.

Ο δήμος Μύκης ανήκει στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

"Δημοκρατία"

Μητροπολίτης Κορίνθου: Εύχομαι στον κ. Τσίπρα αν τα παιδιά του γίνουν GAY να παραστεί στα συμβόλαια συμβίωσης που θα κάνουν

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η βλασφημία των Παπικών, Ευαγγέλιο της Κυριακής Προ των Φώτων - (Γραπτό Κήρυγμα)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης

Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Νοέμμβριος 2015, αρ.φ. 172)

Ευαγγέλιο Κυριακής Προ των Φώτων (Μαρ. α  1-8)

Η βλασφημία των Παπικών

Σ’ έναν κόσμο πληγωμένο από την ρωμαϊκή κυριαρχία εκείνης της εποχής, διαδραματίστηκε ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Με τον ερχομό του Ο Χριστός, θέλησε ως Θεός, να φανερώσει ποιός είναι, να αποκαλύψει τον εαυτό του στους ανθρώπους.

Γιατί πέρασαν πολλοί αιώνες δυστυχίας για το ανθρώπινο γένος που είχε απομακρυνθεί από την αλήθεια του Ενός και μοναδικού Θεού. Σιγά – σιγά άρχισαν να πιστεύουν στα κτίσματα οι άνθρωποι και έγιναν ειδωλολάτρες.

Η Χάρις όμως Του Κυρίου που δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο, από την αγάπη την πολλή, αποκαλύπτεται στο ανθρώπινο γένος με την Γέννησή Του, αλλά και με το θαυμαστό γεγονός των Θεοφανείων, της Βαπτίσεως Του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό υπό του Ιωάννου του Βαπτιστού.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕNΝΙΑΤΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ. Μαλαχίου προφήτου, Γόρδιου μάρτυρος.

Ὁ προφήτης Μαλαχίας καταγόταν ἀπὸ τὴ φυλὴ Λευΐ καὶ ἐγεννήθηκε στὸ Σοφερὸ μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Ἰουδαίων ἀπὸ τὴ Βαβυλώνια αἰχμαλωσία. Ἔζησε περὶς τὸν 5^ο π.Χ. αἰώνα, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Νεεμία, καὶ ἐργάσθηκε στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὸν Προφήτη Ἀγγαῖο καὶ τὸν Ζαχαρία. Αὐτό συνάγεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἀνοικοδόμηση τοῦ ναοῦ εἶχε πλέον ἀποπερατωθεῖ καὶ εἶχαν ἀρχίσει οἱ προσφερόμενες θυσίες.

Ὄντας ἀκόμη νέος, κατέκτησε τὴν ἀρετὴ καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν θεοσεβὴ συμπεριφορὰ καὶ διαγωγή του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἔλαβε καὶ τὴν προσωνυμία Μαλαχίας, ποὺ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα μεταφράζεται «ὁ ἄγγελός μου». Κατὰ παλαιὰ γνώμη (Ταλμοὺδ) τὸ ὄνομα Μαλαχίας εἶναι ψευδόνυμο τοῦ Ἔσδρα ἢ τοῦ Νεεμία ἢ τοῦ Μαρδοχαίου. Χρονολογικὰ ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος ἀπὸ τοὺς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Στὸ προφητικό του βιβλίο, ὁ Μαλαχίας, ὁμιλεῖ περὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν λαό Του, μέμφεται τὴν ἀσεβὴ διαγωγὴ τοῦ ἱερατείου, ὁμιλεῖ περὶ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ προαναγγέλει τὴν πρὸ τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου προπαρασκευαστικὴ ἐμφάνιση τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.

Ἀλλὰ καὶ ὅσα «ἐν προφητείᾳ» ἔλεγε ὁ Προφήτης Μαλαχίας ἐπιβεβαιώνονταν ἀμέσως ἀπὸ ἔναν ἄγγελο, ὁ ὁποῖος τοῦ τὰ ἐπαναλάμβανε. Τὴν φωνὴ δὲ τοῦ ἀγγέλου τὴν ἄκουγαν καὶ οἱ ἀνάξιοι, ἐνῶ οἱ ἄξιοι ἔβλεπαν καὶ τὴ μορφή του.

Ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ τὸ τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στὸν ἀγρὸ τῶν προγόνων του.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ (1955-2009) «καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινὴν»

Ὑπὸ τοῦκ. Κυπριανοῦ Χριστοδουλίδη

Γεννήθηκε στὸν Πειραιὰ καὶ ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ βιογράφος του (βλ. blogspot «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ» καὶ apandaorthdoxias.blogspot com/2009/12) ἠράσθη τὸ μοναχικὸ σχῆμα ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας. Δὲν τὸν γνώριζα. Τὴ σχετικὰ σύντομη ἀλλὰ μεγαλειώδη πορεία του στις τάξεις τῶν Μοναχῶν τὴν πληροφορήθηκα ἀπὸ τὰ ἱστολόγια, ποὺ ἀναφέρω καὶ συνιστῶ στὸν ἀναγνώστη νὰ τὰ διαβάσει. Ἡ αἰτία ποὺ μὲ παρακινεῖ νὰ τοῦ ἀφιερώσω τὸν ἀτελῆ δικό μου λόγο, εἶναι διότι θέλω νὰ κρατήσω τὴ μνήμη του καὶ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημά του, ζωντανὸ παράδειγμα μίμησης: Στὴν πίστη καὶ στὴν ἁγιότητα. Στὴν ἐποχὴ μας σπανίζει ἡ ἔμπρακτη φανέρωση τοῦ φρονήματος αὐτοῦ. Τὸ ὑποκαθιστοῦν ἄλλα καὶ τὸ διαφθείρουν. Βίος θλίψεων καὶ ὀδύνης ἦταν ἡ ζωή του. Ἔχασε τὸν ἀδελφό του καὶ σύντομα τὸν πατέρα του. Ἔμεινε μόνη ἡ μητέρα του. Κι αὐτὴ ἄρρωστη. Χρειάστηκε νὰ ἀφήσει τὸν τόπο τῆς μοναστικῆς ἄσκησης γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὴν μητέρα του. Ὅταν ἐκείνη πέθανε, ἦρθε μετὰ καὶ ἡ δική του δοκιμασία. Καρδιακὴ ἀνεπάρκεια βαρειᾶς μορφῆς. Νοσηλεύθηκε στὸ Ὠνάσειο καὶ τοῦ συστήθηκε ἡ θεραπεία τῆς μεταμόσχευσης. Δὲν τὴ δέχθηκε. Ἐπέμενε ὅτι οἱ ἐγκεφαλικὰ «νεκροὶ» εἶναι βαρύτατα πάσχοντες καὶ προτίμησε νὰ παραμείνει στὴ ζωὴ ὅσο ὁ Κύριος τό ἐπέτρεπε ἀκολουθώντας τὴ συμβατικὴ ἀγωγή. Ὅποιος δὲν γνωρίζει τί σημαίνει καρδιακὴ ἀνεπάρκεια τελικοῦ σταδίου, ὅποιος δὲν ἔχει ζήσει τὰ περιστατικὰ αὐτῶν τῶν ἀσθενῶν, δὲν θὰ μπορέσει νὰ καταλάβει ποτὲ τὴ δοκιμασία τοῦ Μοναχοῦ Νικοδήμου. Ἡ ἐπιστήμη τοῦ πρόσφερε τὴν ἐναλλακτικὴ λυσιτελῆ θεραπεία τῆς μεταμόσχευσης. Ἐκεῖνος ὅμως τὴν ἀπέρριψε. Ὤ, ναί! Τὸ γνωρίζω. Οἱ φιλάνθρωποι καὶ φιλόϋλοι θὰ διαμαρτυρηθοῦν. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ζήσει καὶ νὰ ὑμνεῖ τὸν Κύριο γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ συνετελέσθη. Θὰ μποροῦσε μετὰ νὰ ἐλεεινολογεῖ τὸν ἑαυτό του, γιατί στάθηκε αὐτὸς ἡ ἀφορμὴ νὰ πεθάνει ἕνας ἄλλος συνάνθρωπος, καὶ μὲ δάκρυα νὰ ἐκζητεῖ ἀδιαλείπτως τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ ἔγκλημα ποὺ διεπράχθη. Αὐτὸς ἔζησε, ἀλλὰ ἕνας ἄλλος πέθανε. Ἦταν ἤδη νεκρός, θὰ τὸν διαβεβαίωναν οἱ γιατροί. Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ τοῦ ἔλεγαν καὶ κάποιοι συμμοναστές του ἢ μερικοὶ ἄλλοι, τῆς ἱεροσύνης ὑψηλόβαθμοι καὶ τῆς θεολογίας οἱ ἐγκρατεῖς. Δὲν στάθηκαν ὅμως ἱκανὰ αὐτὰ νὰ μεταστρέψουν τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα ποὺ εἶχε. Ἡ ἄμβλυνση καὶ ἡ ἀλλοίωση, ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν οἱ σοφοὶ τεχνολόγοι τῆς ἐπιστήμης, μάλιστα ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, φαίνεται ὅτι θὰ συναντᾶ ἀκόμη ἰσχυρὰ ἐμπόδια στὴν εὐλογημένη χώρα μας. Οἱ Μοναχοὶ δὲν ζοῦν γιὰ τὸ σήμερα. Ζοῦν τὸ αἰωνίως καὶ ἀφθάρτως ζεῖν. Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη μας, αὐτὸ καὶ τὸ φρόνημά μας. Πρὸ τοῦ θανάτου μας ἔχουμε ἤδη πεθάνει καὶ κάθε Κυριακή, κάθε μικρὴ ἢ μεγάλη γιορτή, βιώνουμε τὴν Ἀνάσταση. Κρύβουμε πάντα ἕνα Μοναχὸ μέσα στὴν καρδιά μας. Ὁ Μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης εἶχε συναίσθηση καὶ συνείδηση τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως. «Μακάριος καὶ ἅγιος ὁ ἔχων μέρος ἐν τῇ ἀναστάσει τῇ πρώτῃ. Ἐπὶ τούτων ὁ δεύτερος θάνατος οὐκ ἔχει ἐξουσίαν». Ἡ μνήμη του ἄς εἶναι αἰωνία καὶ ἡ εὐχή του νὰ μᾶς συνοδεύει όλους.

" Ορθόδοξος Τύπος"

π. Θεόδωρος Ζήσης: τὸ ἐπιχείρηµα τοῦ οἰκουµενικοῦ πατριάρχου Βαρθολοµαίου, ὅτι δὲν µποροῦµε νὰ συγκαλέσουµε Οἰκουµενικὴ Σύνοδο, διότι ἀπουσιάζουν οἱ «ἐκ τῆς ∆ύσεως Χριστιανοί»

Ἡ πρόσκληση µόνον τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων καὶ τὸ ἀδιανόητο τῆς προσκλήσεως αἱρετικῶν καὶ σχισµατικῶν, πρὶν ἀποκηρύξουν τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσµατα, συντρίβει καὶ κονιορτοποιεῖ τὸ ἐπιχείρηµα τοῦ οἰκουµενικοῦ πατριάρχου Βαρθολοµαίου, ὅτι δὲν µποροῦµε νὰ συγκαλέσουµε Οἰκουµενικὴ Σύνοδο, διότι ἀπουσιάζουν οἱ «ἐκ τῆς ∆ύσεως Χριστιανοί», οἱ ὁποῖοι καὶ συνοδικῶς ἔχουν καταδικασθῆ γιὰ αἱρέσεις καὶ σχίσµατα. Οἱ τοπικὲς αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες ὀφείλουν νὰ µὴ δεχθοῦν αὐτὴν τὴν πραξι κοπηµατικὴ ἀλλοίωση τῆς Συνόδου, λόγῳ τῆς µὴ συµµετοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισµατικῶν, ποὺ εἶναι ὄντως «ἐκκλησιολογικῶς ἀδιανόητος καὶ κανονικῶς ἀνεπίτρεπτος» κατὰ τὸν καθηγητὴ Βλ. Φειδᾶ, καὶ νὰ ἀπαιτήσουν τὴν συµµετοχὴ ὅλων τῶν ἐπισκόπων, σύµφωνα µὲ τὴν συνοδικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς ἐκείνων ποὺ γιὰ προσωπικοὺς ἢ ἄλλους λόγους δὲν ἠµποροῦν νὰ µετάσχουν.

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος καὶ Ἱερομάρτυρας

Ὁ χρόνος γέννησης καὶ ἡ ἐθνικότητα τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου εἶναι ἀσαφῆ. Στὸ θρόνο τῆς Ἀντιοχείας ὁ Άγιος Ἰγνάτιος ἀνέβηκε μεταξὺ 68-70 μ.Χ. Ποίμανε σὰν ἀποστολικὸς διδάσκαλος καὶ στάθηκε φρουρὸς τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του. Ὅταν ὁ Τραϊανὸς διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, θαῤῥαλέα ὁ Άγιος Ἰγνάτιος, ἐνῷ ὁ βασιλιὰς περνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του καὶ ὑπεράσπισε τὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς πίστης. Τότε ὁ Τραϊανὸς διέταξε τὴν σύλληψη τοῦ Άγίου Ἰγνατίου καὶ τὴν μεταφορά του στὴ Ῥώμη. Οἱ χριστιανοὶ τῆς Ῥώμης σκόπευαν νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸ μαρτύριο, ἀλλὰ ὁ Άγιος Ἰγνάτιος, μὲ φλογερὴ δίψα πρὸς τὸ μαρτύριο, ἔγραψε σ᾿ αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν νὰ γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, τὴν 20ὴ Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 107 μ.Χ., τὸν ἔριξαν στὸ ἀμφιθέατρο, ὅπου πεινασμένα θηρία τὸν κατασπάραξαν. Διασώθηκαν μόνο τὰ μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του, ποὺ μεταφέρθηκαν καὶ τάφηκαν μὲ τιμὲς στὴν Ἀντιόχεια. Ἀργότερα μετακομίσθηκαν στὴ Ῥώμη (Β´ ἀνακομιδὴ τὸ 540 μ.Χ. καὶ ἐναποτέθησαν στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος). Ἔτσι, ὁ Άγιος Ἰγνάτιος ἔμεινε μέχρι τέλους πιστὸς στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, καὶ «ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸν ἔχει». Ἐκεῖνος δηλαδή, ποὺ μένει στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ ἔχει, διότι αὐτὸς ἔγινε ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἑπομένως φέρει μέσα του τὸν Θεό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Άγιος Ἰγνάτιος ἐπονομάσθηκε Θεοφόρος.

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=75&t=8749

«Εν τω ονόματι του Ιησού…» -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Βέβαια είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.

Οι ψεύτες θέσπισαν το Νόμο της υποκρισίας

http://kyprianoscy.blogspot.ca/

Δημοσιεύτηκε στις 1 Ιαν 2016

Το ελληνικό Κοινοβούλιο, "τοις κείνων ρήμασι πειθόμενο", θεσμοθέτησε την υποκρισία. Την αλήθεια της υποκρισίας, για να είμαστε ακριβείς, και τούτο είναι το "Σύμφωνο Κοινωνικής Συμβίωσης" ατόμων με ερωτική προτίμηση στο ίδιο φύλο.

Οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι, φρόντισαν να τους απαλλάξουν από ενοχικά συμπλέγματα και τους είπαν να μην ντρέπονται, να μην είναι υποκριτές, να μην κρύβονται, να δέχονται την αλήθεια.

Αλλά, όμως, για ποια αλήθεια υπερηφανεύονται τώρα, μετά την ψήφιση του σχετικού Νόμου, οι ερωτιδείς του ιδίου φύλου ; Η αλήθεια τους, είναι η αλήθεια της υποκρισίας, είναι η αλήθεια του βιωματικού τους ψεύδους. Διότι ενώ είναι άνδρες υποδύονται τη γυναίκα, φερόμενοι δε σαν γυναίκα, ουσιαστικά φαλκιδεύουν το γυναικείο φύλο. Είναι δηλαδή διπλή η υποκρισία τους, διπλό και το ψεύδος τους. Αυτή είναι η αλήθεια τους και αυτή τη δέχτηκε και την ψήφισε το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Τούτο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, ούτε να μας λυπεί. Μέσα στο Κοινοβούλιο συνωνστίζονται και αντιμάχονται μεταξύ τους οι 300 του "λεφτά υπάρχουν", του "success story" και του "σκίζω τα Μνημόνια". Με άλλα λόγια, διαρκώς ψεύδονται και υποκρίνονται αυτοί που μας κυβερνούν. Πώς, λοιπόν, θα ήταν δυνατό να μην ψηφισθεί ο Νόμος του "Συμφώνου Συμβίωσης" ; 

ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΡΟΣΥΝΟΔΟΥ

«Μη μέταιρε όρια, α έθεντο οι Πατέρες σου». Σοφία Σολομώντος.  

Η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απεδέχθη την σύγκλησιν Πανορθοδόξου Προσυνόδου. Ομολογούμεν, ότι το γεγονός είναι εν εκ των σημαντικωτέρων, δια την Ορθοδοξίαν καθόλου, κατά τους τελευταίους τέσσαρας αιώνας, και το μέγιστον, εξ όσων γνωρίζομεν εν τω κλίματι της Ελληνικής Εκκλησίας, από της απελευθερώσεως του Έθνους. Διο και χαίρομεν σφοδρώς.                                                                                                                                                                                  

Είχομεν γνωρίσει την Εκκλησίαν μας κατά κρημνών φερομένην, υπό της Προτεσταντικής αντιβασιλείας του Όθωνος, και ωδυνήθημεν. Την είδομεν ριπιζομένην υπό του αντορθοδόξου πνεύματος του Θεοκλήτου Φαρμακίδου, και επενθήσαμεν. Την εθεωρήσαμεν δεινώς υπό της Σιμωνίας κατακλυζομένην, και εκλαύσαμεν. Ήδη την βλέπομεν δεσμίαν τυραννικώς επί το άρμα της Πολιτείας, ης οι άρχοντες αποδεικνύονται μασόνοι, και πάσχομεν. Και το τραγικώτερον, ότι σήμερον την ζώμεν εσωτερικώς εσχισμένην, και σπαράσσεται η καρδία μας. 

Τι είναι δυνατόν να προκύψη από την εν λόγω Προσύνοδον; Άγνωστον. Η Πανορθόδοξος Προσύνοδος αποτελεί ασφαλιστικήν δικλείδα, και αμφίστομον μάχαιραν. Τούτο θα εξαρτηθή, όχι τόσον από τα υπό συζήτησιν θέματα, αλλά από τον τρόπον εξετάσεως. Εάν δηλονότι, εξ αφορμής της μνημονεύσεως αυτών επιδιώκεται η κραταίωσις της ισχύος των θεμάτων, η πληρεστέρα δια λόγου συνειδητοποίησίς των, ως μη επιδεκτικών ερεύνης, ή πρόκειται περί τάσεως συζητήσεως και αναθεωρήσεώς των. Το πράγμα εν προκειμένω είναι κινδυνωδέστατον, όσον και απλούν. Τίποτε δεν δικαιολογεί τους φόβους μας ακόμη, αλλ’ ούτε και την πλήρη ικανοποίησίν μας.  

The origin of Vasilopita

Many people know about Vasilopita (the bread baked by Orthodox Christians on St. Basil's feast day), but the reason we bake it is not nearly so widely known.

---

Your voice resounded throughout the world that received your word by which, in godly manner, you taught dogma, clarified the nature of beings, and set in order the character of people. Venerable father, Royal Priesthood, intercede to Christ God to grant us great mercy.

- Apolytikion of St. Basil (First Tone)

(Orthodox Heritage) - In the years when Julian the apostate wished to revive idolatry—as some try to do in our days (neo-idolatry)—and to build again the Temple of Solomon (in his attempt terrible flames poured forth from that place and he was unable to complete his task), he stopped near Caesarea on his way to Persia [for war].

St. Basil the Great knew Julian from Athens; the two of them studied together, however each took a different road. The Metropolitan of the city [St. Basil] therefore went out to meet the emperor and he brought three loaves of bread from those that the Saint ate. The Saint ate barley bread and it is from those loaves that he offered to Julian.

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ