Ὁ μεγάλος δάσκαλος, π. Ἰω. Ρωμανίδης γράφει
χαρακτηριστικὰ στὸ μεγαλειῶδες ἔργο του, “Πατερικὴ Θεολογία”: “Ἡ ἐκκλησία ὅταν
ἀντιμετωπίζει ἀνέντιμο ἀγώνα ἐναντίον της εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀμυνθεῖ”. Καὶ
παρακάτω προειδοποιεῖ προφητικὰ ἀπὸ τὸ 1983: “Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ
Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της. Μετὰ δὲν θὰ ὑπάρχει τίποτα ὄρθιο, γιὰ νὰ
σαλευθεῖ καὶ νὰ ὑποστεῖ κρίση”!
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ
Ελλάς είναι ένας
χώρος, μία φυλή, μία Ιδέα. Ομφαλός της Ελλάδος υπήρξεν ο Παρθενών. Εκεί
συνεπυκνώθη ό,τι μέγα και ευγενές παρήγαγεν η ψυχική και διανοητική δυναμικότης
της ελληνίδος φυλής. Και υπό την σκιάν του Παρθενώνος ανεπτύχθη παν το ανήκον
εις την σφαίραν του επιστητού και υπεραισθητού. Και θρησκεία και φιλοσοφία και
τέχνη και πολιτικαί επιστήμαι.
Αλλ’ όλα αυτά τα
επιτεύγματα, προ των οποίων, μέχρι σήμερον, η πεπολιτισμένη ανθρωπότης
υποκλίνεται, αποτελούν την έκφρασιν του φυσικού ελληνικού δυναμισμού. Έδωσαν το
μέτρον της υψηλής νοήσεως, του συμμέτρου συναισθήματος, της αρρενωπής
διανοητικότητος, της εννοίας του Δικαίου και της εκλεπτυσμένης αισθητικής…
Ο ελληνισμός
όμως, όσον και αν εμορφώθη εις πάγια σχήματα θεωρητικά και πρακτικά, όσον και
αν ανεγνωρίσθη ως η υπάτη πολιτιστική κατάκτησις, δεν έμεινεν εις τα όρια,
άτινα προσδιώρισεν η φυλετική του ευγένεια. Ακριβώς αυτή η ευγένεια εξώθησε την
διαίσθησίν του εις την παραδοχήν και αναζήτησιν αγνώστων αξιών… Εντεύθεν ήρχισε
να προεκτείνεται, να διασπά τα φυσικά του όρια, να εισέρχεται «δυνάμει» εις την
περιοχήν του «αγνώστου Θεού», να μεταβάλλεται η νοσταλγική του αναζήτησις εις
προφητικάς ενοράσεις, ας επηκολούθησεν η εμφάνισις του «καταγγελέως ξένων
δαιμονίων» επί του Αρείου Πάγου, του Αποστόλου Παύλου…
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015 – ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ -- «Τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;»
Ουράνιες αξίες
Στην υπερεκτίμηση και απολυτοποίηση των υλικών αγαθών σε βαθμό θεοποίησής τους,
αλλά και στην ειδωλοποίηση του εγωισμού του ανθρώπου, αναφέρεται η περικοπή του
Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα. Για να ξεπεράσει τα εμπόδια αυτά που υψώνονται
τόσο αμείλικτα μπροστά του, ο άνθρωπος καλείται να παραδώσει με εμπιστοσύνη τον
εαυτό του στην αγάπη του Χριστού. Όπως ακριβώς προσφέρεται το υπόδειγμα του
μικρού παιδιού που το βλέπουμε να παραδίδεται στην αγάπη των γονέων του και να
τους εμπιστεύεται πλήρως. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι το
περιστατικό της ευλογίας των παιδιών από τον Κύριο, προηγείται της συνάντησης
με τον πλούσιο νέο της περικοπής μας.
O Συναξαριστής της ημέρας
Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015
ΙΓ ΛΟΥΚΑ. Παραμόνου Φαίδρου και των 370 μαρτύρων.
Μαρτύρησε μαζὶ μὲ ἄλλους 370 χριστιανοὺς
στὰ μέσα του 3ου μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δέκιος,
ποὺ εἶχε κάνει πολλοὺς φόνους χριστιανῶν.
Τότε λοιπόν, κοντὰ
στὸν ποταμὸ Τίγρη ὑπῆρχαν ἰαματικὰ λουτρά. Στὰ λουτρὰ αὐτὰ εἶχε πάει καὶ ἕνας
φανατικὸς λάτρης τῶν εἰδώλων, ὁ ἄρχων Ἀκυλίνος. Ὅταν ἔκανε θυσίες στὸ ναὸ τῆς Ἴσιδος,
ἔδωσε διαταγὴ νὰ συμμετέχουν σ’ αὐτὲς ὁ Παράμονος καὶ ἄλλοι 370 χριστιανοί, ποὺ
εἶχαν συλληφθεῖ καὶ τοὺς κρατοῦσαν φυλακισμένους. Ὅλοι ὅμως ἀρνήθηκαν. Καὶ ἐνῶ
γίνονταν οἱ εἰδωλολατρικὲς θυσίες, οἱ πιστοί του Χριστοῦ ἔψαλλαν «ψαλμοὶς καὶ ὕμνοις
καὶ ὠδαὶ πνευματικαί», στὸν Σωτήρα τους.
Ὁ Ἀκυλίνος, ἐξαγριωμένος
ἀπὸ τὴν στάση τους, διέταξε νὰ τοὺς σκοτώσουν.
Ὅρμησαν ἐναντίον τους οἱ στρατιῶτες,
καὶ κτυπώντας τους μὲ τὶς λόγχες, καταξέσχισαν τὰ σώματά τους. Ἔτσι, μαρτυρικὰ
καὶ ἔνδοξα παρέδωσαν ὅλοι τὴν γενναία ψυχή τους στὸ στεφανοδότη Χριστό.
Φώτης Κόντογλου - Παράδοση
Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.
Ὁ Μητροπολίτης Αἰγιαλείας καί Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος : Ἑλληνικέ λαέ, ξύπνα!
«Μεταφέρουμε ἐδῶ ἀπὸ
ἄλλο blog τὴν εἴδηση, ὅτι στὴ Γερμανία δημοσιεύθηκε Χάρτης τῆς
Ἑλλάδος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον λείπουν τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου! Τὰ νησιὰ τῆς περιοχῆς
ἐμφανίζονται ὡς ἔδαφος τῆς Τουρκίας!
Τελικὰ μήπως ἡ
οἰκονομικὴ κρίσις προκλήθηκε γιὰ νὰ περάσουν ἀπαρατήρητες αὐτὲς οἱ… διορθώσεις,
πού ἀναφέρονται σὲ ζητήματα ἐδαφικῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας; Ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ Θράκη,
ἀπὸ τὴν ἄλλη τό Αἰγαῖο!
Ὅσοι προσπαθοῦν νὰ ἐμφυτεύσουν
σπέρματα ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας, ὅπως ἡ κ. Χαρὰ Νικοπούλου στὸ Μεγάλο Δέρειο, ἐξαφανίζονται! Ὅσοι ἐξυπηρετοῦν μὴ ἐθνικὰ συμφέροντα, ὅπως οἱ κυρίες Ρεπούση χθὲς καὶ Δραγώνα
σήμερα, προστατεύονται! Ἡ Κυρία Διαμαντοπούλου ἐπιτιμᾶ τὴν Νικοπούλου καὶ
καλύπτει τὴν κ. Δραγώνα! Ἀλλὰ καὶ ἡ κ. Μαριέττα Γιαννάκου χθὲς ἐκάλυπτε τὴν κ.
Ρεπούση! Ὥστε λοιπὸν κάτι δὲν
πάει καλὰ στὸν τόπο μας.
Ἡ Ἑλλάδα ἀκρωτηριάζεται, βυθίζεται, καταστρέφεται! Οἱ Πολιτικοί μας… κτενίζονται!
Ἀγωνίζονται πὼς θὰ ἐνοχοποιήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο γιὰ χρηματισμὸ, ἐνῶ εἶναι
σχεδὸν βέβαιο, ὅτι οἱ περισσότερες πολιτικὲς παρατάξεις ἔχουν πάρει τό…μερίδιό
τους!
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τόσο
τὸ ΠΑΣΟΚ ὅσο καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία ὡς Κόμματα ἔχουν προεισπράξει τὸ μερίδιό τους
ἀπὸ τὸν Κρατικὸ Προϋπολογισμὸ μέχρι τὸ ἔτος 2016!
Τὸ κλέψιμο λοιπὸν πάει
καλά! Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι οἱ ἐντός τῶν τειχῶν κλέβουν χρῆμα, οἱ ἐκτός τῶν τειχῶν
κλέβουν ἐδάφη, δηλ. μειώνουν τὴν ἐδαφική μας κυριαρχία!
Κάπως ἔτσι ἦσαν τὰ
πράγματα καὶ στὸ Βυζάντιο: οἱ Ἄρχοντες τοῦ Λαοῦ γλεντοῦσαν καὶ οἱ Τοῦρκοι Κατακτητὲς
ἔμπαιναν στὴν Πόλη!
Ἑλληνικὲ Λαέ, ξύπνα! Ἡ
Χώρα χάνεται! Ἄφησε πιὰ τὸ
λήθαργο!
Ὅσους, ἢ σχεδὸν ὅσους,
βάλαμε νὰ φυλᾶνε Θερμοπύλες, ξέχασαν τὸ ρόλο τους! Ἔγιναν πειθήνια ὄργανα ξένων
συμφερόντων! Ἡ ὑπόθεση τῆς SIEMENS τὸ ἀπέδειξε περίτρανα!
Παίρνουν ἐντολὲς ἀπὸ ξένα κέντρα ἀποφάσεων. Καὶ καλοπληρώνονται! Παίρνουν τὴ
μίζα τους! Γι᾽ αὐτὸ στὶς ἡμέρες μας ξαναζοῦμε τὸ λεχθέν:
“τῶν οἰκιῶν ὑμῶν
ἐμπιμπραμένων, ὑμεῖς ἄδετε!” δηλ. ἐνῶ καίγονται τὰ σπίτια σας ἐσεῖς τραγουδᾶτε!
Ἑλληνικέ λαέ, ξύπνα!
Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΗΠΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ* -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ
Στό πλαίσιο τῆς ἐµψυχούµενης ἀπό τίς ἡσυχαστικές
πρακτικές παράδοσης εἶναι δυνατόν νά ἑρµηνευθεῖ ἒγκυρα ἡ ἐθνική, κοινωνική,
πολιτιστική, ἀλλά καί πολιτική ἱστορία τῆς Ἑλληνορ- θοδοξίας. Ἡ «Βυζαντινή» καί
«Μεταβυζαντινή» διάρκεια δέν µπορεῖ νά ἀποτιµηθεῖ σωστά χωρίς γνώση τῆς
πατερικῆς Θεολογίας, πού δέν εἶναι ἂσαρκη, στοχαστική-διανοητική θεολόγηση,
ἀλλά καρπός εὒχυµος τῆς ἡσυχαστικῆς πράξης, ὡς ἂσκησης. 1. Ὁ Ἡσυχασµός συνιστᾶ
τήν πεµπτουσία τῆς ρωµαίικης (ὀρθοδόξου) παραδόσεως, ταυτιζόµενος µέ αὐτό πού περικλείει
καί ἐκφράζει ὁ ὃρος Ὀρθοδοξία1 . Ὀρθοδοξία ἒξω ἀπό τήν ἡσυχαστική παράδοση
εἶναι ἀδιανόητη καί ἀνύπαρκτη. Ἡ Ἡσυχαστική, ἐξ ἂλλου, πράξη εἶναι ἡ «λυδία
λίθος» γιά τήν ἀναγνώριση τῆς αὐθεντικῆς χριστιανικότητος. ∆έν ὑπάρχει Ἃγιος
ἒξω ἀπό τήν ἡσυχαστική πράξη, ὃπως περίτρανα ἀποδεικνύει ἡ ὑµνογραφία τῆς
Ἐκκλησίας µας. Πρέπει δέ νά ἀποσαφηνισθεῖ, ὃτι ὁ Ἡσυχασµός νοεῖται κυρίως ὡς
πορεία πρός τήν θέωση καί ἐµπειρία θεώσεως καί δευτερευόντως ὡς (θεολογική)
καταγραφή αὐτῆς τῆς µεθόδου καί ἐµπειρίας. Τά κείµενα, ἐξ ἂλλου, στήν
Ὀρθοδοξία, τήν αὐθεντική χριστιανικότητα, ἀκολουθοῦν τήν πράξη καί τήν
περιγράφουν, ἀλλά ποτέ δέν τήν ὑποκαθιστοῦν. Οἱ «διάδοχοι» τοῦ ἁγίου Γρηγορίου
Παλαµᾶ δέν βρίσκονται στήν ἀκαδηµαϊκή θεολόγηση, ἀλλά στήν ἀσκητική συνέχειά
του. «Ὁ Ἡσυχασµός, ὡς ἀσκητική θεραπευτική ἀγωγή, ἦτο ἡ καρδία τῆς Ὀρθοδοξίας
ἀπό τήν ἐποχήν τῶν Ἀποστόλων καί ἐκυριάρχει εἰς ὃλην τήν Ρωµαϊκήν βασιλείαν,
Ἀνατολήν καί ∆ύσιν»2 .
Καραγκιοζλίκια ... Η παρασημοφόρηση ενός δεδηλωμένου αθέου.
http://opaidagogos.blogspot.ca/
Ο Αλέξης Τσίπρας, ομολογουμένως ικανότατος λαϊκιστής και απατεώνας, που ακολουθεί τα χνάρια του Ανδρέα Παπανδρέου (υποσχόταν κι αυτός "έξοδο από ΝΑΤΟ, ΕΟΚ κλπ"), έγκαιρα κατάλαβε την δύναμη που έχουν οι εκκλησιαστικοί ηγέτες στα "πρόβατα". Και την αξιοποιεί στο έπακρο. Από τον ένα Πατριάρχη (Βαρθολομαίο), στον άλλον:
ΤΟ ΣΟΥΡΩΤΗΡΙ
Η κατάρριψη του ρώσικου βομβαρδιστικού από την Τουρκιά (τουρκιά, ναι τουρκιά, όχι Τουρκία), επειδή τόλμησε να ακουμπήσει στιγμιαία τον εναέριο χώρο της, δείχνει διπλά το πόσο σουρωτήρι κατάντησαν τη χώρα μας. Το πόσο μας φτύνουν εδώ και χρόνια οι τούρκοι και πως εμείς κάνουμε ότι ψιχαλίζει, και τους αφήνουμε να κόβουνε βόλτες πάνω από τα νησιά και τα εδάφη μας για να τα δροσίζουν κατουρώντας τα. Και δεν ντραπήκαμε να δημοσιοποιήσουμε διεθνώς το πόσο τρόμπες είμαστε, με τους ανεκδιήγητους υπουργούς μας να επαίρονται ότι εμείς υφιστάμεθα ετησίως 1.500 παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας από την τούρκικη «κουβετλερί» και ουδόλως αντιδρούμε. Απλά αρκούμεθα στο να στέλνουμε άοπλα τα αεροπλάνα μας να καίνε αφειδώς καύσιμα με την αυστηρή εντολή στους πιλότους μας, που αρεσκόμεθα να πιστεύουμε ότι είναι οι καλύτεροι του κόσμου, να μην τολμήσουν να κάνουν καμιά τρέλα, γιατί αέρας είναι ο εναέριος χώρος μας, παρόμοιος με την απέραντη θάλασσα που σύμφωνα με την οξύτατη αντίληψη του (τ)συ(π)ριζαίου πρωθυπουργού μας δεν έχει σύνορα για να τα φυλάμε. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοιτάμε τους τούρκους να εισβάλλουν από θαλάσσης και αέρος και εμείς να φωνάζουμε «θάλαττα, θάλαττα» (τα κάναμε). Και να περιμένουμε από τους «ξένους» να μας πούνε μπράβο, ανακηρύσσοντάς μας ως τον πρώτο αεροκαρπαζοεισπράκτορα της Ευρώπης!
∆ιατί ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν θὰ πρέπη νὰ συγκληθῆ --Τοῦ π. Ἐµµανουὴλ Χατζηδάκη, τῆς Ἱ. Ἀρχιεπ. Ἀµερικῆς
Θέλω νὰ ἐκφράσω τὴν
ἔντονη ἀνησυχία µου καὶ τὸ µεγάλο φόβο µου ὅτι ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθόδοξης
Ἐκκλησίας, ποὺ ἦταν σὲ πλαίσιο προετοιµασίας κατὰ τὴ διάρκεια τῶν τελευταίων 50
ἐτῶν (ποὺ ἀποκλήθηκε ἔτσι ἀπὸ τὸν Οἰκουµενικὸ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ ὑποστηρίζεται
ἀπὸ τοὺς διαδόχους του, ἰδιαίτερα τὸν νῦν Πατριάρχη Βαρθολοµαῖο) θὰ ἐπιφέρη
µεγάλη ζηµιὰ στοὺς Ὀρθοδόξους πιστούς. Θὰ ἐξηγήσω τοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους
θὰ ἦταν καλύτερα, ἂν αὐτὴ ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος δὲν συνεκαλεῖτο. Πέρυσι (6 - 9
Μαρτίου 2014), σὲ µία συνάντηση τῶν ἐπικεφαλῆς τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν,
ποὺ συγκλήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολοµαῖο στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀποφασίστηκε
νὰ συγκληθῆ αὐτὴ ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τὸ 2016, ἡ ὁποία σὲ µεταγενέστερη συνεδρίαση,
ὁρίστηκε γιὰ τὸ µήνα Ἰούνιο. Ἕνα µεγάλο πέπλο µυστηρίου καλύπτει τὶς
συνεδριάσεις καὶ τὶς ἐργασίες τῶν ἐπιτροπῶν, ποὺ προετοιµάζουν αὐτὴν τὴ µείζονα
Σύνοδο. Οἱ ἴδιοι οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἔχουν ἐνηµερωθῆ
γιὰ τὴν πρόοδο καὶ τὴν ἀτζέντα της. Σύµφωνα µὲ τοὺς κανόνες, ποὺ πρόσφατα ἔγιναν γνωστοί, αὐτὴ εἶναι µία πολὺ ἰδιαίτερη
καὶ µοναδικὴ Σύνοδος. Οἱ φωνὲς ἀπὸ τοὺς λίγους ποὺ ἔχουν διαφορετικὲς ἀπόψεις θὰ
πρέπη νὰ σιγήσουν.
Ἐπικρατεῖ ἡ ἀσέβεια καὶ ὁ ὑλισµός --Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση
Η ΕΠΟΧΗ µας εἶναι δύσκολη. Οἱ συνειδητοί χριστιανοί ἀποτελοῦν µικρή µειονότητα.
Μειονότητα ἀνάµεσα σέ χριστιανούς! Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν περιφρονεῖται. Ὁ δρόµος
τῆς ἀρετῆς τούς εἶναι ἄγνωστος, ὅπως ἄγνωστο τούς εἶναι καί τό ἀλφάβητο τῆς
πνευµατικῆς ζωῆς. Ἐκεῖνος πού ἀπευθύνεται στούς σύγχρονους ἀνθρώπους καί µιλάει
γιά τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, διαπιστώνει ὅτι οἱ ἀκροατές του ἔχουν ἐλάχιστο ἐνδιαφέρον
γι’ αὐτά πού λέει, ἄν δέν δυσανασχετοῦν καί κάποτε δέν ἐκνευρίζονται. Ὁ
διάβολος τούς ἔχει αἰχµαλωτισµένους τόσο πολύ, πού ἔχεις τήν αἴσθηση ὅτι δέν ὑπάρχει
ἐλπίδα ἀπελευθέρωσής τους καί αὐτό τόν καταθλίβει. Πρόκειται γιά ἐσωτερικό
µαρτύριο, τό ὁποῖο δύσκολα περιγράφεται. Ὡστόσο χρειάζεται ζῆλος, πού θά ἐµποδίζει
τήν ἀπόγνωση καί θά διατηρεῖ τήν προσπάθεια στό ρυθµό πού χρειάζεται. Αὐτό ἰσχύει
πρωτίστως γιά τούς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νά συνεχίζουν τό ποιµαντικό τους
ἔργο, χωρίς ταλαντεύσεις καί δισταγµούς. Ὅπως ἐπίσης δέν πρέπει νά ἀνησυχοῦν γιά
τά ἀποτελέσµατα, τά ὁποῖα εἶναι ὑπόθεση τοῦ Θεοῦ. Ὁ γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος,
πού εἶχε µεγάλη ἐµπειρία ἀπό τό τί συµβαίνει στην κοινωνία, ἔλεγε: «Σήµερα εἶναι
ὀλίγοι οἱ ἐργαζόµενοι τήν ἀρετή. Ἡ διαφθορά καί ἡ παραλυσία ἐπιπολάζει, ἡ ἀνοµία,
ἡ ὑπε- ρηφάνεια, ὁ φθόνος καί ἡ ἀντιζηλία κορυφώθηκαν, ἡ δέ ἀσέβεια καί ὁ ὑλισµός
ἐπικρατοῦν. Γι᾿ αὐτό ἔχουµε ἀνάγκη πολλῆς προσοχῆς καί ἐγρηγόρσεως, ἐάν θέλουµε
νά ἐπιτύχουµε τήν αἰώνια ζωή. Ἄς βαδίζουµε τήν ὁδό τῆς ἀρετῆς καί τῶν ἐντολῶν
τοῦ Θεοῦ, γιά νά φθάσουµε, Θεοῦ εὐδοκοῦντος, στά ἀγαπητά σκηνώµατα τοῦ Κυρίου»
( Γνωριµία µέ τό γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, Θεσ/νίκη 2014, σελ. 135). Παρ᾿ ὅλα αὐτά
ὁ γέροντας Φιλόθεος συνέχιζε ἀκούραστος τήν ἱεραποστολική του δράση, ἐλπίζοντας
σέ µελλοντική καρποφορία. Ὑπάρχει ὅµως καί ἕνα παρήγορο σηµάδι. Εἶναι τό
γεγονός ὅτι οἱ ἄνθρωποι -ἀκόµα καί αὐτοί πού εἶναι ἀδιάφοροι περί τήν πίστη- ἔχουν
τό ὀρθό κριτήριο νά βλέπουν καί νά ἐκτιµοῦν κάθε πνευµατική προσπάθεια, κάτι
πού εἶναι τονωτικό γιά τούς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ κατάσταση βέβαια θά ἦταν
καλύτερη, ἐάν οἱ ἐργάτες ἦταν περισσότεροι καί ἀποδοτικότεροι.Αὐτό θά µποροῦσε
νά τό πετύχει ἡ Ἐκκλησία, ἐάν οἱ ὑπεύθυνοι µητροπολίτες δραστηριοποιοῦνταν
περισσότερο γιά τούς κληρικούς, γιά τήν καλλιέργειά τους καί τόν ποιµαντικό
τους ζῆλο, καί λιγότερο γιά τήν προσωπική τους προβολή καί τήν ἱκανοποίηση τοῦ
φοβεροῦ πάθους τῆς φιλοδοξίας, τό ὁποῖο δυστυχῶς παίζει κυρίαρχο ρόλο στή ζωή
τους. Ἐλπίζουµε ὅµως ὅτι δέν θά ἀργήσει νά ἔλθει κάτι καλύτερο γιά τήν Ἐκκλησία
καί τό λαό τοῦ Θεοῦ.
Russia: Funeral held for Su-24 rescue op marine Alexander Pozynich
Ευχαριστούμε τον αδελφό μας Ιουστίνο για την αποστολή του βίντεο.
Μεταμοσχεύσεις, "Λύση ή Πρόβλημα" ; Στο Ράδιο Παράγκα το 1995
Όπως είναι γνωστό, οι παλαιοημερολογίτες είναι
σχισματικοί και αιρετικοί. Αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση, όπως ακριβώς κατά
περίπτωση αντιμετωπίστηκαν οι αρχαίοι ημών ειδωλολάτρες πρόγονοι από τους
εκκλησιαστικούς πατέρες. Κάτι παρεμφερές συμβαίνει και με τους
παλαιοημερολογίτες. Όχι όμως και με τους παπικούς, τους προτεστάντες
αγγλικανούς και άλλους ... συγγενείς. Συμπέρασμα : Οι καινοτόμοι με τους
νεωτεριστές και οι παραδοσιακοί με τους ισλαμιστές ISIS και τους
ταλιμπάν. Η εγκεφαλική αποφλοίωση πλήρης.
Η επιλογή φωτογραφιών είναι τυχαία. Ο ομιλητής δεν έχει καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Είναι όλες με φιλμ και παλαιού τύπου φωτ. μηχανή. Άλλες είναι από κατ΄ οίκον εκτύπωση και άλλες από ψηφιοποίηση του φιλμ.
Η επιλογή φωτογραφιών είναι τυχαία. Ο ομιλητής δεν έχει καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Είναι όλες με φιλμ και παλαιού τύπου φωτ. μηχανή. Άλλες είναι από κατ΄ οίκον εκτύπωση και άλλες από ψηφιοποίηση του φιλμ.
O Συναξαριστής της ημέρας.
|
Γεννήθηκε στὴν
Κωνσταντινούπολη καὶ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του, Ἰωάννης καὶ Ἄννα, τὸν ἀνέθρεψαν
κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο. Ὅταν μεγάλωσε, μορφώθηκε ἀρκετὰ καὶ
ἀργότερα ἀναδείχθηκε ἡγούμενος στὸ περίφημο ὄρος τοῦ Ἁγίου Αὐξεντίου.
Ὅταν ξέσπασε ὁ
πόλεμος ἐναντίον τῶν ἁγίων εἰκόνων, ὄχι μόνο δὲ συμμορφώθηκε μὲ τὶς
αὐτοκρατορικὲς διαταγές, ἀλλὰ καὶ χαρακτήρισε αἱρετικοὺς τοὺς εἰκονομάχους
βασιλεῖς.
Καταγγέλθηκε στὸν
αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τὸν Κοπρώνυμο, ὁ ὁποῖος ἤλπιζε μὲ τὴν προσωπική του
ἐπιβολή, ὅταν τὸν ἔφερνε μπροστά του, νὰ δαμάσει τὸ φρόνημα τοῦ Στεφάνου.
Συνέβη ὅμως τὸ ἀντίθετο. Ὁ Στέφανος, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μὲ «πολλὴν παρρησίαν ἐν
πίστει τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», δηλαδὴ μὲ πολλὴ παρρησία καὶ θάρρος στὸ νὰ
διακηρύττει τὴν πίστη ποὺ ὁμολογοῦν ὅσοι εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό,
ἤλεγξε αὐστηρὰ κατὰ πρόσωπο τὸν Κοπρώνυμο. Αὐτὸς τότε τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακὴ
καὶ μετὰ ἀπὸ μέρες διέταξε νὰ τὸν θανατώσουν.
Ἀφοῦ, λοιπόν, τὸν
ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν φυλακή, ἄρχισαν νὰ τὸν λιθοβολοῦν καὶ νὰ τὸν κτυποῦν μὲ βαρεία
ρόπαλα. Ἕνα ἰσχυρὸ κτύπημα στὸ κεφάλι ἔδωσε τέλος στὴ ζωὴ τοῦ Στεφάνου, τὸ 767
μ.Χ. Κατόπιν τὸ σῶμά του τὸ ἔριξαν στὴν θάλασσα, ἀλλὰ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ποὺ
τὸ βρῆκαν ὅταν τὰ κύματα τὸ ἔφεραν στὴν παραλία, τὸ ἔθαψαν μὲ τὴν ἁρμόζουσα
τιμή.
ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ - Τοῦ αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.
Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν
πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού
ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ
σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά
τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα
τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν
ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού
ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας
οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος
χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ
τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς
δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά
ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν
θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς».
Τήν θεμελιακή σημασία τοῦ δόγματος καί τήν στενή σχέση
του με τήν καθημερινή μας ζωή ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία μας ποικιλοτρόπως, ἀκόμη καί
μέ τήν διάταξη τῶν πέντε πρώτων Κυριακῶν τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς,
Να επανέλθουμε στο δρόμο που μάς καλεί ο Αναστημένος Χριστός.
Ο
άνθρωπος είναι, πολλές φορές, δέσμιος των παθών και των αδυναμιών του. Και στην
πορεία της ζωής του αντιμετωπίζει την απελπισία, τα αδιέξοδα στα σοβαρά και
καταθλιπτικά προβλήματά του και, κυρίως, εκείνα που έχουν σχέση με τον
πνευματικό του αγώνα για τον καταρτισμό του. Πολλές φορές, δεν ημπορεί να
αντισταθεί στον πειρασμό του νικημένου και τότε νιώθει ολομόναχος και χωρίς
στήριγμα στις προσπάθειές του. Όμως, ο θριαμβευτής Ιησούς μάς δίδει μια άλλη
διάσταση και μάς βεβαιώνει ότι υπάρχει λύση στα προβλήματά μας, αφού Εκείνος
μπορεί να νικήσει, ως νικητής, κάθε αντίθετο και αντιδραστικό, κάθε δύσκολο και
ανθρωπίνως ακατόρθωτο. Στροφή, λοιπόν, στον Αναστάντα Χριστό. Να επανέλθουμε
στο δρόμο που μάς καλεί ο Αναστημένος Χριστός.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
