O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Των εν Εφέσω επτά παίδων, Ευδοκίας.

Στὰ μέσα του 3^ου αἰῶνα μ.Χ., ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Δέκιος ἄναψε τὸ καμίνι τῶν διωγμῶν καὶ χωρὶς καμιὰ διάκριση βασάνιζε καὶ σκότωνε νέους καὶ γέρους, τότε καὶ οἱ ἑπτὰ παῖδες, Μαξιμιλιανός, Ἐξακουστοδιανός, Ἰάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ἀντωνῖνος καὶ Κωνσταντῖνος, γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, ἀφοῦ διαμοίρασαν τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχούς, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πόλη καὶ κρύφτηκαν σὲ κάποια σπηλιά, μέχρι νὰ πάψει ὁ διωγμός.

Ἐπειδή, ὅμως, ὁ κίνδυνος ὁλοένα καὶ πλησίαζε στὴν κρυψώνα τους, προσευχήθηκαν ὅλη τὴ νύκτα νὰ πάρει ὁ Θεὸς τὶς ψυχές τους, χωρὶς νὰ πέσουν στὰ χέρια τοῦ Δεκίου. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴ δέησή τους, καὶ τὸ πρωὶ κοιμήθηκαν χωρὶς νὰ ξυπνήσουν.
Μετὰ 194 χρόνια, ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ, στὴν Ἔφεσο κάποια αἵρεση διακήρυττε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση νεκρῶν. Ἐκείνη, λοιπόν, τὴν ἐποχή, κάποιο παιδὶ στὴν ἀγορὰ τῆς Ἐφέσου ψώνισε ψωμὶ μὲ τὸ νόμισμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Δεκίου. Αὐτὸ προκάλεσε ἔκπληξη. Πῆραν, λοιπὸν τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἀνέκριναν. Κατόπιν, πῆγαν στὴ σπηλιὰ καὶ βρῆκαν ζωντανὰ καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά.

Τότε ὅλοι κατάλαβαν ὅτι εἶναι θαῦμα Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι«ἀνάστασιν μέλλειν ἔσεσθαι νεκρῶν, δικαίων τε καὶ ἀδίκων». Δηλαδή, ὅτι μέλλει νὰ γίνει ἀνάσταση νεκρῶν, καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἀδίκων.

Εφημερίς «Ορθόδοξος Τύπος» :

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης συνεχίζει τά βήματα τῶν προδοτῶν τῆς Πίστεως τοῦ Βυζαντίου (κατά τήν μεγάλην παρακμήν του). Εὑρίσκεται ὅπως καί ἐκεῖνοι εἰς μεγάλην διάστασιν μέ τόν πιστόν Ὀρθόδοξον λαόν. Ἡ πίστις τοῦ λαοῦ μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βυζαντίου ἐκράτησεν ἀλύγιστον τήν ἀδούλωτον ψυχήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σήμερον ἡ πίστις τοῦ λαοῦ τόν κρατᾶ ὄρθιον καί ὑπομένει ὅλας τάς δυσκολίας καί τάς ταπεινώσεις. Σήμερον ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ηὗρεν τήν εὐκαιρίαν διά νά προωθήση τόν διάλογον καί τήν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπηρετῶν τάς προσωπικάς του φιλοδοξίας νά γίνη Πάπας εἰς τήν Ἀνατολήν καί τά νεοταξικά κέντρα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ. Αὐτό τό ὁποῖον διαπράττει ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τῇ συμπαραστάσει τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν τῆς Ἑλληνοφώνου Ἐκκλησίας εἶναι μεγάλη ἀτιμία εἰς βάρος τῆς Πίστεως καί τῶν Ἑλλήνων. Διότι συζητοῦν μετά τῶν Παπικῶν θέματα, τά ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μέ τήν προώθησιν τῆς ψευδοενώσεως, εἰς μίαν περίοδον κατά τήν ὁποίαν ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός ἀσχολεῖται μέ τά ἄδεια ταμεῖα τοῦ Κράτους, μέ τήν ἀνεργίαν, τήν πεῖναν, τήν δυστυχίαν, τό μέλλον τῆς Ἑλλάδος. Ὀφείλει ἐάν τοῦ ἔχουν ἀπομείνη Πίστις κόκκου σινάπεως καί «ρανίσματα» Ἑλληνικῆς ψυχῆς νά ζητήση συγγνώμη καί νά σταματήση «ἐν καιρῷ πολέμου» τοῦ Ἑλληνισμοῦ (μετά πολλῶν δυνάμεων) τάς προκλήσεις καί τάς προδοσίας εἰς βάρος τῆς Πίστεως καί τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Ἀναμένομεν τήν μετάνοιάν του, τήν πίστιν του εἰς τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς, τήν ταπείνωσιν του καί τήν διαρκῆ προσευχήν του ὑπέρ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καί Ἑλληνίδων. (Ο.Τ.1884)

π.Νικόλαος Μανώλης, Σκαλιά από νιφάδες προς τον Ουρανό (Εγκώμιο στον άγ. Στέφανο)

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Εις την Κοίμησιν της Θεομήτορος ---- Του αγίου Νικολάου Καβάσιλα (14ος αιών).

«… Όταν ο Υιός Της διέλυσε την τυραννία του Άδη κι αναστήθηκε, Τον είδε βέβαια και Τον άκουσε και Τον προέπεμψε, όσο ήταν δυνατόν, καθώς έφευγε για τον ουρανό και πήρε, μετά την Ανάληψη, τη θέση Του ανάμεσα στους Αποστόλους και τους άλλους συντρόφους Του, αυξάνοντας έτσι τις ευεργεσίες με τις οποίες Εκείνος ευεργέτησε την ανθρώπινη φύση, «αναπληρώνοντας» δηλαδή, πιο άξια από όλους «τα υστερήματα του Χριστού». Γιατί σε ποιόν άλλο μπορούσε όλα αυτά να ταιριάζουν παρά στη Μητέρα; Ήταν όμως ανάγκη η παναγία εκείνη ψυχή να χωρισθή από το υπεράγιο εκείνο σώμα. Και χωρίζεται βέβαια και ενώνεται με την ψυχή του Υιού Της, με το πρώτο φως ενώνεται το δεύτερο. Και το σώμα, αφού έμεινε για λίγο στη γη, αναχώρησε κι αυτό μαζί με την ψυχή. Γιατί έπρεπε να περάση από όλους τους δρόμους από τους οποίους πέρασε ο Σωτήρας, να λάμψη και στους ζωντανούς και στους νεκρούς, να αγιάση δια μέσου όλων την ανθρώπινη φύση και να λάβη αμέσως μετά τον αρμόζοντα τόπο. Το δέχθηκε έτσι για λίγο ο τάφος, το παρέλαβε δε και ο ουρανός, αυτό το πνευματικό σώμα, την καινή γη, το θησαυρό της δικής μας ζωής, το τιμιώτερο από τους Αγγέλους, το αγιώτερο από τους Αρχαγγέλους. Ξαναδόθηκε έτσι ο θρόνος στον Βασιλιά, ο Παράδεισος στο ξύλο της Ζωής, ο δίσκος στο φως, στον καρπό το δένδρο, η Μητέρα στον Υιό, αξία καθόλα αντιπρόσωπος του ανθρώπινου γένους. Ποιος λόγος είναι αρκετός για να υμνήση, ω μακαρία την αρετή Σου, τις χάριτες που Σου δώρισε ο Σωτήρας, αυτές που Συ δώρισες στην κοινωνία των ανθρώπων; Κανείς, έστω κι αν «λαλή τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων», όπως θα έλεγε ο Παύλος. Προσωπικά μου φαίνεται ότι το να καταλαβαίνη κανείς και να διακηρύσση σωστά και όπως πρέπει τα μεγαλεία σου αποτελεί τμήμα της αιώνιας μακαριότητος, που απόκειται στους δικαίους. Γιατί κι αυτά «οφθαλμός δεν τα είδε και αυτί ανθρώπινο δεν τα άκουσε» κι «ο κόσμος ολόκληρος δεν μπορεί να τα χωρέση», σύμφωνα με τον περιώνυμο Ιωάννη. Τα δικά Σου μεγαλεία ανήκουν μόνο στο χώρο εκείνο όπου ο ουρανός είναι καινός και η γη καινή, το χώρο που φωτίζεται από τον Ήλιο της δικαιοσύνης, ο οποίος Ήλιος ούτε προηγείται ούτε έπεται απ΄ το σκοτάδι, εκεί όπου υμνητής των μεγαλείων Σου είναι ο ίδιος ο Σωτήρας και Άγγελοι αυτοί που χειροκροτούν. Σ΄ αυτόν μόνο πράγματι το χώρο μπορεί να σου προσφερθή η υμνωδία που Σου αξίζει. Οι άνθρωποι είναι αδύνατον να ολοκληρώσουμε την ύμνησή Σου. Τόσο μόνο μπορούμε να Σε υμνήσουμε, όσο χρειάζεται για να αγιάσουμε τη γλώσσα και την ψυχή μας. Γιατί και μόνο ένας λόγος και μια ανάμνηση, που αναφέρεται σε κάτι τι από τα δικά Σου μεγαλεία, ανυψώνει την ψυχή και κάνει καλύτερο το νου και μας μετατρέπει όλους από σαρκικούς σε πνευματικούς και από βέβηλους σε αγίους. Αλλ΄, ω Παρθένε, συ που είσαι κάθε αγαθό, κάθε τι που ξέρουμε σ΄ αυτή τη ζωή κι ό,τι θα μάθουμε, όταν αφήσουμε τον κόσμο! Ω Συ, που αρχίζοντας από τον εαυτόν Σου οδήγησες και τους άλλους προς την μακαριότητα και την αγιωσύνη! Ω σωτηρία των ανθρώπων και φως του κόσμου και οδός που οδηγεί στον Σωτήρα και Θύρα και ζωή, Συ που είσαι αξία να ονομάζεσαι με όλα εκείνα τα ονόματα με τα οποία προσφωνήθηκε για τη σωτηρία που μας χάρισε ο Σωτήρας. Γιατί Αυτός είναι ο αίτιος και Συ η «συναίτιος» του δικού μου αγιασμού και όλων εκείνων τα οποία από το Σωτήρα δια μέσου Σου και των δικών Σου απήλαυσα μόνο. Αίμα δικό Σου είναι το αίμα που καθαρίζει τις αμαρτίες του κόσμου. Δικό Σου μέλος είναι το σώμα μέσα στο οποίο αγιάστηκα, μέσα στο οποίο βρίσκεται η Καινή Διαθήκη και κάθε ελπίδα σωτηρίας. Δικό Σου σπλάχνο είναι η Βασιλεία του Θεού. Ω Συ Παρθένε, που είσαι ανώτερη και κάθε έπαινο κι από κάθε όνομα, που θα μπορούσε να Σε χαρακτηρίση, δέξου αυτόν τον ύμνο μας και μην παραβλέψης την προθυμία. Και δώσε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα μεγαλεία Σου και τώρα, σ΄ αυτή τη ζωή, και μετά από αυτήν, στην αιωνία».

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ---- Αλέξ. Παπαδιαμάντη

Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον, εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε, καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ, καί τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμπούκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμέν, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.

Νὰ γίνωμε ὡς οἱ νεκροί Λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος

«Μή ἐν πάθει ἐπιθυμίας καθάπερ καί τά ἔθνη τά μή εἰδότα τόν Θεόν» (Α´ Θεσ. δ´ 5). Νά μή εἶναι κανείς ἀπό σᾶς αἰχμάλωτος ἐμπαθοῦς ἐπιθυμίας, ὅπως οἱ ἐθνικοί, πού δέν γνωρίζουν τόν ἀληθινό Θεό. Γι᾽ αὐτό ὁ  Ἅγ. Νικόδημος λέγει: «Ἔργον τοῦ κάθε Χριστιανοῦ εἶναι νά σταυρώνη καί νά νικᾶ ὅλα τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες τοῦ σώματος. Καί αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Χριστιανός, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος “οἱ δέ τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις” (Γαλ. ε´ 24). Ὅσοι ἀνήκουν πράγματι στόν Χριστό ἐνέκρωσαν τόν σαρκικό ἄνθρωπο μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες του». Ἔλεγε ὁ μαθητής τοῦ Ἀββᾶ Ἀντωνίου Ἀββᾶς Πιτυρίων: «Ὅποιος θέλει νά διώχνη δαίμονες, θά πρέπη πρῶτα νά ὑποδουλώση τά πάθη. Γιατί, ὅποιο πάθος νικήσει κάποιος, αὐτοῦ τοῦ πάθους διώχνει καί τόν δαίμονα. Ἀκολουθεῖ τήν ὀργή δαίμονας.  Ἄν τήν ὀργή νικήσης, διώχθηκε καί ὁ δαίμονάς της. Τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει μέ κάθε πάθος».

Πατέρας Θεόδωρος Ζήσης : Δεν ήμουν ποτέ Οικουμενιστής!

«Ἡ φιλοκαλία εἰς τήν ζωήν μας»

Τοῦ αείμνηστου Μιχαήλ  Ε. Μιχαηλίδη θεολόγου

 Ἡ πιό ὄµορφη, ἡ πιό πρωτότυπη, ἡ πιὀ βαθυστόχαστη, ἡ πιό φιλοσοφηµένη, ἡ πιό ἐννοιολογικά ὑπέροχη, εἶναι ἡ ἑλληνική µας γλώσσα. ∆έν τό λέµε ἐµεῖς οἱ Ἕλληνες. Τό λέει ἡ διεθνής γλωσσολογική - φιλολογική ἐπιστήµη. Ἐµεῖς µονάχα χαιρόµαστε - ἄν χαιρόµαστε - γιά τή µουσικότητα τῆς γλώσσας µας. Μ' ἐπηρέασε τό σηµερινό µου θέµα: "Ἡ Φιλοκαλία στή ζωή µας". Οἱ θεολόγοι γνωρίζουν, βέβαια, γιά τή λεγόµενη "Φιλοκαλία τῶν Πατέρων". Πρόκειται γιά τά συγγραφικά ἔργα ἀρκετῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας µας - κυρίως ἀσκητικῶν Πατέρων - οἱ ὁποῖοι µᾶς ἔχουν παραδώσει ἔργα ἔκτακτης καί µοναδικῆς χριστιανικῆς πνευµατικότητας. Ὅλα αὐτά τά ἀνεκτίµητα πνευµατικά ἔργα - συνεχίζουν νά ἐκτυπώνωνται, ὄχι µόνο στά ἑλληνικά, ἀλλά και σε ξένες εὐρωπαϊκές γλῶσσες, ἰδιαίτερα στά ρωσσικά. Ἀπ' τά παλαιότερα χρόνια πῆραν τή γενική ὀνοµασία "Φιλοκαλία τῶν Πατέρων", πού σηµαίνει ἀγάπη στούς Πατέρες. Ἡ λέξη "φιλοκαλία" χρησιµοποιεῖται κι ἀπ' τούς ἀρχαίους Ἕλληνες, καί σηµαίνει - γενικότερα - ἀγάπη στό καλλιτέχνηµα, στό ὡραῖο, στήν ὀµορφιά.(Φιλῶ=ἀγαπῶ,και ἡ λέξη καλό=ὡραῖο). Στήν περίπτωση τῆς"Φιλοκαλίας τῶν Πατέρων", ἡ λέξη "φιλοκαλία", βέβαια, παίρνει καθαρά χριστιανική - πνευµατική σηµασία, διότι πρόκειται γιά καλαισθησία ἁγιοπνευµατική. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς "Φιλοκαλίας", µέ τά συγγραφικά τους ἔργα, διδάσκουν, οἰκοδοµοῦν, ἐνισχύουν πνευµατικά τούς χριστιανούς, καί συµπληρώνουν, θά λέγαµε, τούς µεγάλους Πατέρες, πού εἶχαν προηγηθεῖ παλαιότερα. Μερικοί ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες τῆς "Φιλοκαλίας" εἶναι οἱ ἑξῆς: (Ἀντώνιος, Φιλήµων, Κασσιανός ὁ Ρωµαῖος, Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνός, Θαλάσσιος ὁ Λίβυος, ἀββᾶς Φιλήµων, ὅσιος Θεόγνωστος, ὅσιος Φιλόθεος ὁ Σιναΐτης, ὅσιος Ἠλίας ὁ Πρεσβύτερος, ὅσιος Θεοφάνης, ὅσιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης, ὅσιος ∆ωρόθεος, ὅσιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος, κ.ἄ.). Εἶναι τόσος ὁ πνευµατικός πλοῦτος τῶν ἔργων τους, ὥστε µόνο µιά σκέψη παραθέτω, τοῦ ἁγ. Θαλασσίου: "Ἀµήχανόν ἐστι τυχεῖν ἐλέους Θεοῦ, τόν καταλιπόντα αὐτόν καί ἡδοναῖς δουλεύοντα".

Το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το «ΠΑΝΑΓΙΑ».

Θεοτόκος 

Το καθ εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος. Εδώ χρονολογικά πότε δόθηκε αυτό στη Μητέρα του φωτός. 

«Θεοτόκον ωνόμασαν την Παρθένον, Πατέρες προ της Γ Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιωρίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε... Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ωνόμασε και ωμολόγει». (Πηδάλιον Εκκλησίας σ. 168)

Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις, το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπέρ φύσιν.

Και κατά φύσιν μεν εστίν ο γάμος, παρά φύσιν ο σοδομισμός και υπέρ φύσιν η παρθενία. 

Και πάλιν, κατά φύσιν ο δικαίως συναγόμενος πλούτος, παρά φύσιν η πλεονεξία, υπέρ φύσιν η ακτημοσύνη. 

Ομοίως, κατά φύσιν η ειρήνη, παρά φύσιν το μίσος, υπέρ φύσιν η συγχώρησις και η ευεργεσία. 

Μέγας Αθανάσιος

Έτσι πήρε ο Γέροντας τον θησαυρό και τον έδωσε

Έλεγαν για τον άγιο Σπυρίδωνα ότι είχε μια θυγατέρα παρθένο, ευλαβή σαν τον πατέρα της, με το όνομα Ειρήνη. Ένας γνωστός αυτής της έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα να του το φυλάξει. Κι αυτή για να το ασφαλίσει καλύτερα, έκρυψε το θησαυρό στη γη. Μετά όμως από λίγο καιρό έφυγε από τον κόσμο αυτό η παρθένος.
Πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα και παρουσιάζεται αυτός που είχε δώσε τον θησαυρό. Μη βρίσκοντας την θυγατέρα του, τα έβαλε με τον πατέρα της, τον αββά Σπυρίδωνα, άλλοτε απειλώντας τον και άλλοτε παρακαλώντας τον. Και επειδή ο Γέροντας θεωρούσε ως συμφορά τη ζημιά που έπαθε αυτός που έδωσε τον θησαυρό, ήρθε στον τάφο της θυγατέρας του και ζητούσε από τον Θεό να του δείξει πρόωρα την ανάσταση που έχει υποσχεθεί. Και να πού δεν διαψεύδεται, γιατί εμφανίζεται αμέσως ζωντανή η παρθένος στον πατέρα της και αφού του έδειξε τον τόπο, όπου βρισκόταν το κόσμημα, έφυγε πίσω πάλι. Έτσι πήρε ο Γέροντας τον θησαυρό και τον έδωσε.

«Εγκώμιον εις την Παναγίαν» Του μακαριστού Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου.

Η Θεοτόκος είναι το σπουδαιότερο και Αγιώτερο πρόσωπο, που παρουσίασε η γη. Ποία άλλη ξεπέρασε στην αγιότητα όλους τους Αγίους, τους Προφήτας, τους Πατέρας, τους Ασκητάς, τους Μάρτυρας και τους Αποστόλους; Είπαν, βεβαίως, μερικοί προτεστάντες ότι, ο Πρώτος μετά τον Ένα (τον Χριστόν), είναι ο Απόστολος Παύλος. Όχι! Κάνουν λάθος. Πρώτη μετά τον Θεόν Ένα είναι η Παναγία, η Αειπάρθενος Θεοτόκος. Αυτή είναι, κατά τον Άγιον Ανδρέα Κρήτης, η «μετά Θεόν, Θεός». Γι΄ αυτό και δεν ονομάζεται απλώς Αγία, αλλά Παναγία. Η Αειπάρθενος είναι η γυνή, «εξ ης πηγάζει τα κρείττω». Διότι είναι η Ευεργέτις όλου του ανθρωπίνου Γένους. Χάρις στην ιδική Της αρετή, επεσκέφθη την γη ο Ύψιστος Θεός και εσώθη ο κόσμος. Κανένας άλλος απόγονος της Εύας δεν ευεργέτησε τόσο την ανθρωπότητα, όσο η στοργική Αυτή Μητέρα του Θεού. Υπέφερε Αυτή και ταλαιπωρήθηκε για την σωτηρία ολοκλήρου της ανθρωπότητος. Αυτή είναι και ευεργέτις του κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού προσωπικά. Ποιος πιστός Ορθόδοξος δεν ωφελήθηκε από την Θεοτόκο; Ποιος Χριστιανός στα βάσανά του δεν έτρεξε σ΄ Αυτή και δεν βοηθήθηκε θαυματουργικά;

Μικρός Παρακλητικός Κανόνας της Κυρίας Θεοτόκου μας

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Δαλμάτιος, Φαύστος, και Ισαάκιος

Ὁ Δαλμάτιος ἦταν στρατιώτης, γρήγορα ὅμως τὴν θεοσεβὴ ψυχή του κυρίευσε ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀφοσιωθεῖ στὸν Κύριο καὶ Δημιουργό του. Ξεκίνησε λοιπὸν, μαζὶ μὲ τὸν γιὸ του Φαῦστο νὰ συναντήσει τὸν μοναχὸ Ἰσαάκιο, ἡ φήμη τοῦ ὁποίου εἶχε φέρει κοντὰ του πολλοὺς ἄνδρες.
Ὁ Δαλμάτιος διακρίθηκε ἀνάμεσα στοὺς ὑπολοίπους μοναχοὺς γιὰ τὴν ἀρετή του, τόσο ὥστε ἐξελέγει ἡγούμενος μετὰ τὸν θάνατο τοῦ εὐσεβοῦς Ἰσαακίου. Μάλιστα γιὰ τὸν ἐνάρετο βίο του ὁ Δαλμάτιος τιμήθηκε καὶ ἀπὸ τὴν Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ συνῆλθε τὸ 431μ.Χ. στὴν Ἔφεσο, στὴν ὁποία οἱ Πατέρες ἀνέδειξαν τὸν Ὅσιο ἀρχιμανδρίτη.
Τὸν δρόμο τοῦ Δαλμάτιου, ὁ ὁποῖος τελείωσε τὴν ζωὴ του ἐν εἰρήνῃ, ἀκολούθησε ὁ γιός του Φαῦστος, ἀναδεικνύοντας ἑαυτὸν, ἄξιο διάδοχο τοῦ πατέρα του.
Ὅσον ἀφορὰ στὸν Ὅσιο Ἰσαάκιο, ἔμεινε ξακουστὸς γιὰ τὴν στάση, τὴν ὁποία ὑπέδειξε ἀπέναντι στὸν αἱρετικὸ αὐτοκράτορα Οὔλη, ὅταν αὐτὸς κατὰ τὴν ἐκστρατεία του ἐνάντια στοὺς Σκύθες συνάντησε τὸν Ὅσιο. Ὁ Ἰσαάκιος πέθανε σὲ βαθειὰ γεράματα.

Το ιστολόγιο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" τις Κυριακές είναι κλειστό

Mνήσθητι τὴν ἡμέρα τῶν σαββάτων ἁγιάζειν αὐτήν.

ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου·

τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου·        

οὐ ποιήσεις ἐν αὐτῇ πᾶν ἔργον…

***

Ο  Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Το ιστολόγιο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" τις Κυριακές είναι κλ...":

Ἐν ἡμέρα Κυριακή

1 Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ ᾿Ιησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; 2 εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ. 3 ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί. 4 Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν;
5 μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς; 6 ἢ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι; 7 τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; ἢ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει; 8 Μὴ κατὰ ἄνθρωπον ταῦτα λαλῶ; ἢ οὐχὶ καὶ ὁ νόμος ταῦτα λέγει; 9 ἐν γὰρ τῷ Μωϋσέως νόμῳ γέγραπται· οὐ φιμώσεις βοῦν ἀλοῶντα. μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; 10 ἢ δι᾿ ἡμᾶς πάντως λέγει; δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ᾿ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ᾿ ἐλπίδι. 11 Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τὰ πνευματικὰ ἐσπείραμεν, μέγα εἰ ἡμεῖς ὑμῶν τὰ σαρκικὰ θερίσομεν; 12 εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; ἀλλ᾿ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ. 13 οὐκ οἴδατε ὅτι οἱ τὰ ἱερὰ ἐργαζόμενοι ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἐσθίουσιν, οἱ τῷ θυσιαστηρίῳ προσεδρεύοντες τῷ θυσιαστηρίῳ συμμερίζονται; 14 οὕτω καὶ ὁ Κύριος διέταξε τοῖς τὸ εὐαγγέλιον καταγγέλλουσιν ἐκ τοῦ εὐαγγελίου ζῆν. (1Κρ. θ΄)

κχ
Αγαπητέ Κωνσταντίνε,
Ο λόγος της υπενθύμισης αυτής είναι ότι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος δεν έπαυε να ευαγγελίζεται τον Λόγο του αγίου Θεού ακόμη και τάς Κυριακάς ἡμέρας, αθετώντας, τρόπον τινά, τον Νόμο. " μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; 10 ἢ δι᾿ ἡμᾶς πάντως λέγει; δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ᾿ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ᾿ ἐλπίδι."

Και, πλέον, είναι πασιφανές ότι "οἱ τὰ ἱερὰ ἐργαζόμενοι" τάς Κυριακάς, εμπαίζουν το όνομα του αγίου Θεού, καθόσον μνημονεύουν αιρετικούς ψευδοεπισκόπους (οικουμενιστές) και οδηγούν εις απώλεια το σώμα της Εκκλησίας. Πώς λοιπόν είναι δυνατό να σιωπά κανείς εν ημέρα Κυριακή ; Δεν έχουμε όλοι χρέος να κάνουμε γνωστό αυτό που γίνεται εκ μέρους των απεργαζόμενων τα έργα του σκότους και δη και εν ημέρα Φωτός, όπως είναι η Κυριακή ;

Αν οι ναοί αποπνέουν δυσωδία με τη μνημόνευση αιρετικών, δεν οφείλει η κατ΄οίκον εκκλησία ενός έκαστου εξ ημών να καταγγέλλει το συντελούμενο διαβρωτικό έργο των μισθωτών ποιμένων, τους οποίους ελέγχει σφοδρότατα πάλι ο απ. Παύλος; "6 ῎Εστι δὲ πορισμὸς μέγας ἡ εὐσέβεια μετὰ αὐταρκείας. 7 οὐδὲν γὰρ εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα· 8 ἔχοντες δὲ διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα. 9 οἱ δὲ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμὸν καὶ παγίδα καὶ ἐπιθυμίας πολλὰς ἀνοήτους καὶ βλαβεράς, αἵτινες βυθίζουσι τοὺς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν. 10 ρίζα γὰρ πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία, ἧς τινες ὀρεγόμενοι ἀπεπλανήθησαν ἀπὸ τῆς πίστεως καὶ ἑαυτοὺς περιέπειραν ὀδύναις πολλαῖς. " (1Τμ. ς΄)

"μηδὲ ἠλπικέναι ἐπὶ πλούτου ἀδηλότητι".
Δεν είμαστε από τους βουλομένους πλουτεῖν, αγαπητέ Κωνσταντίνε, και αυτό που κάνουμε παρά τα διατεταγμένα (: Mνήσθητι τὴν ἡμέρα τῶν σαββάτων ἁγιάζειν αὐτήν κλπ.) είναι προς δόξαν Θεού. Την οποία άλλοι σφετερίζονται με απίστευτη υποκρισία, με ιδιοτέλεια, με ένοχη σιωπή, κυρίως όμως με φαλκίδευση της Ορθοδοξίας.

Μετά τιμής
κυπριανός χ

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Το ιστολόγιο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" τις Κυριακές είναι κλ...":

Κωστάκη πρόσεξε τον παλαιοημερολογίτη Χριστοδουλίδη μην σε ρίξει στην πλάνη του σχισματικού παλαιοημερολογισμού!

ΠΑΤΗΡ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛ. ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ_ 1/8/201

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=13&t=11255

Η σιωπή μας είναι απαράδεκτος!!!

Τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό, αν αφήσουμε ανενόχλητους τους διαφθορείς της Δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας οικουμενιστάς, να ουνιτίζουν τα τέκνα της Ορθοδoξίας, «δι’ α Χριστός απέθανε»;

Η μεγάλη δυστυχία της εποχής μας δεν είναι ότι υπάρχουν οι τερμίτες οικουμενιστές, που καταστρέφουν την Εκκλησία, αλλά οι  «καλοί» χριστιανοί , που σιωπούν για το κακό που γίνεται στην Εκκλησία του Χριστού μας!

Μέγα πρόβλημα είναι η εξάπλωση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, της οποίας θιασώτες είναι πολλοί επίσκοποι, όπως π.χ. ο Κων/πόλεως κ. Βαρθολομαίος, ο Αυστραλίας κ. Στυλιανός, ο Γερμανίας κ. Αυγουστίνος, ο Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, ο Καναδά κ. Σωτήριος κ.α. Όταν και οι πέτρες φωνάζουν εναντίον της μεγάλης αυτής προδοσίας της Ορθοδοξίας, η σιωπή μας είναι απαράδεκτος!!!

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα....

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.

Υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι Ποιμένες ;

Ο αγιώτατος Πατριάρχης Γερμανός Α΄ (715-730), προς τον Λέοντα τον Α΄ τον Ίσαυρον (717-741) : Εις μάτην επίστευσας, ότι θα είμαι όμοιός σου, μετακινών τα όρια των Πατέρων και ευαγγελιζόμενος άλλα, εκτός εκείνων τα οποία ευηγγέλισαν εκείνοι εις ημάς. Δια ταύτα απεδιώχθη της Εκκλησίας και εξωρίσθη ο καλός εκείνος Ποιμήν.

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι Ποιμένες ;":

Aπό τούς σημερινούς <> της εκκλησίας της Ελλάδος , αλλά και των άλλων ορθοδόξων εκκλησιών μην περιμένετε κανέναν που θα σταθεί σαν τον άγιο Γερμανό , αλλά και τους άλλους αγίους και ομολογητές επισκόπους της ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ , διότι έχουν χάση προ πολλού και την αποστολική πίστη και την αποστολική διαδοχή , φέρουν τίτλους , φορούν μήτρες , αλλά δεν έχουν καμία σχέση με το της ιερωσύνης αξίωμα , και το ξέρουν πολύ καλά αυτό!!

Ανώτεροι από τον άγιο Μαρτινιανό οι Μοναχοί της Μικτής Μονής του Έσσεξ Αγγλίας;

Εις την ξηρόνησον εκείνην διέμεινεν ο Άγιος Μαρτινιανός έξ χρόνους, υπομένων πάσαν κακοπάθειαν τόσον κατά το θέρος όσον και κατά τον χειμώνα, νομίζων όλα τα λυπηρά ευχάριστα και αποβλέπων εις την μέλλουσαν αιώνιον αγαλλίασιν. Όθεν εφθόνησε πάλιν ο αντικείμενος και του έδωσεν έτερον πόλεμον μεγαλύτερον από τον προηγούμενον. Εφύλαξε δηλαδή τον καιρόν ο παμμίαρος, και όταν διήρχετο πλησίον της πέτρας εκείνης πλοίον τι, εις το οποίον ήσαν άνδρες και γυναίκες, ήγειρε θαλασσοταραχήν και τότε το μεν πλοίον συνετρίβη εις την ξηρόνησον, οι δε επιβάται επνίγησαν άπαντες, μόνον μία κόρη ωραία και  πάγκαλος διεσώθη επί μιάς σανίδος και πλησιάσασα εις την ξηρόνησον εφώναζε μετά δακρύων: Ελέησόν με την απολλυμένην, δούλε του Θεού, και δος μοι χείρα βοηθείας. Πρόφθασον, πρίν να με καταπίη η άβυσσος και σώσον με την δυστυχή. Βλέπων λοιπόν ο Όσιος ότι έπρεπε να βοηθήση την ναυαγόν είπε : Και τούτο τέχνη σου είναι, διάβολε, αλλά δεν θα νικήσης την δύναμιν του Χριστού, εις τον οποίον έχω εγώ στηρίξει ολοψύχως τας ελπίδας μου και πιστεύω εις την βοήθειάν Του. Ταύτα ειπών ο Όσιος εμελέτα κατά διάνοιαν λέγων : Πάλιν δοκιμασία καρδίας φοβερωτέρα της προτέρας επέστη εναντίον μου, είναι δε τόσος ο κίνδυνος όσον το ύδωρ είναι επισφαλέστερον της γης. Δέσποτα Κύριε, μη με αφήσης να απολεσθώ ο ανάξιος δούλος σου, αλλ’ οικονόμησον το συμφέρον μου.

Ούτως ειπών ο Όσιος έκυψεν εις την θάλασσαν και έσυρε την γυναίκα από τα ύδατα, βλέπων δε ότι ήτο κόρη περικαλλής και εύμορφος έλεγεν : Αληθώς δεν συμφωνούσι μαζί το πύρ και τα λινόξυλα. Αδύνατον είναι να συγκατοικώμεν κοινοβιάζοντες, διότι θέλομεν αμφότεροι εξαχρειωθεί διά συνεργείας του δαίμονος. Λοιπόν, συ υπόμεινον εδώ και μη δειλιάσης, διότι έχει άρτους και ύδωρ, έως ότου έλθη ο πλοίαρχος και τότε ανάγγειλον εις αυτόν τα συμβάντα και ειπέ του να σε υπάγη εις την πόλιν σου.

Ούτως ειπών προσηυχήθη προς Κύριον λέγων : Κύριε ο Θεός μου, εις τον οποίον υπακούουσιν η θάλασσα και οι άνεμοι, επίβλεψον επ’ εμέ και μη με αφήσης να απολεσθώ εις τα ύδατα, εις τα οποία εισέρχομαι, ελπίζων εις το φοβερόν όνομά Σου, διότι προκρίνω να απολεσθώ μάλλον σωματικώς, παρά να πέσω εις το πάθος και τον βόρβορον του σώματος……….

***

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ανώτεροι από τον άγιο Μαρτινιανό οι Μοναχοί της Μι...":

Ένας διάλογος σε ιστολόγιο : https://averoph.wordpress.com/2015/08/01/%CE%B7-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1/

"Η ησυχία είναι μεγάλη υπόθεση. Ακόμη και να μην προσεύχεται κανείς, και μόνο με την ησυχία προσεύχεται. Είναι μυστική προσευχή η ησυχία και πολύ βοηθάει στην προσευχή, σαν την άδηλη αναπνοή. Αυτός που κάνει δουλειά πνευματική στην ησυχία βυθίζεται μέσα στην ευχή.

Ξέρεις τι θα πει βυθίζεται μέσ’ στην ευχή; Το παιδάκι όταν λουφάζει στην αγκαλιά της μάνας δεν μιλάει, είναι ένωση πλέον, επικοινωνία."
( Βλέπε https://youtu.be/IQiMkAhRJlc )

- Σχολιαστής Χ
Μάλλον, θα ήταν προτιμότερο αυτό να πρότασσε ο κοιμηθείς γέροντας και ύστερα τα υπόλοιπα :

3 ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. …

5 καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται· 6 ῝Ος δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης. (Μτ. ιη΄)

Σημείωση.
Και να πρόσθετε κάτι ακόμη :
Οι ανύπαντρες μητέρες υιοθετούν ή γεννούν – μπορεί και «γεννούν» – παιδιά με τις γνωστές επιστημονικές μεθόδους. Ομοίως οι ομοφυλόφιλοι και οι ομοφυλόφιλες. Οπωσδήποτε, με τα σήμερον κρατούντα, αυτό δεν αποτελεί σκάνδαλο τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων. Οι νέου στιλ γονείς (μάλλον «γονείς»), θα τα διδάξουν μια καλύτερη πίστη απο αυτή που μάθαμε εμείς. Το ερώτημα είναι ποιον συμφέρει … ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης ;

Καλό μήνα Αύγουστο

- Σχολιαστής Μ
σε ένα άγιο δεν χωρούν υποδείξεις και προσθήκες… παρά μόνο από ανώτερους.
χωρίς καμία διάθεση προσβολής, παρά μόνο από σεβασμό στον Άγιο.

Καλό μήνα να έχετε.

-Σχολιαστής Χ
Επειδή περί αγιότητας το Θέμα και εκ του ότι ζούμε σε εποχή, όπου η πλάνη θριαμβεύει, η δε αλήθεια αποσιωπάται, ταύτα περί υποδείξεων, ή προσθήκης, από ανωτέρους.

Πρώτο : 16 Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί. (Μτ. κ΄)

Και Δεύτερο : 26 οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 27 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος· (Μτ. κ΄)

Χωρίς καμία διάθεση προσβολής τα ανωτέρω, παρά μόνο από σεβασμό προς το ενυπόστατο Σέβας, ότι «24 τὸ γὰρ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι᾿ ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καθὼς γέγραπται.» (Ρμ. β΄ 24 )

39 καί τινες τῶν Φαρισαίων ἀπὸ τοῦ ὄχλου εἶπον πρὸς αὐτόν· διδάσκαλε, ἐπιτίμησον τοῖς μαθηταῖς σου. 40 καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται. (Λκ. ιθ΄).

– Ερώτηση : Έκραξαν οι λίθοι επί γέροντος Παϊσίου ή μήπως παρέμειναν «πέτρες απελέκητες» ;

Μετά τιμής
...

Και προς διευκρίνιση του ιστολογίου Ορθόδοξη Φωνή γράφω :
Εισηγητής της αγιοποίησης (ή αγιοκατάταξης) του γ. Παϊσίου είναι ο σεβ. Ιερόθεος Βλάχος, ο οποίος έχει ήδη εισηγηθεί και την αγιοποίηση του γ. Σωφρονίου Σαχάρωφ. Την πληροφορία αυτή παρέχει το περιοδικό "Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης", Μάιος-Ιούνιος 2015, Τεύχος 269, σελ. 33, όπου και ο π. Ιωάννης Διώτης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου από τέτοιου είδους ενέργειες. Γενικότερα δε, θα έλεγα, και για επισκόπους όπως ο νεοησυχαστής και νεονηπτικός σεβ. Ιερόθεος Βλάχος.

Φοβερά τά στοιχεῖα τοῦ δημογραφικοῦ

ΕΙΣ εἰδικήν ἐκδήλωσιν τῆς «Χριστιανικῆς», ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τόν παρελθόντα Φεβρουάριον, ἔθεσε τάς βασικάς θέσεις τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος ὁ κ. Στέφανος Σωτηρίου, ὁ ὁποῖος, «ἀφοῦ ἀνεφέρθη πρῶτα διά τό θέμα παγκοσμίως – σέ Ἀνατολή καί Δύση – στάθηκε κυρίως στήν Ἑλλάδα καί στόν Ὀρθόδοξο Χριστιανικό περίγυρο. Οἱ γεννήσεις τῶν Ἑλλήνων, ἀνέφερε, ἔχουν πέσει στό 0,95 παιδιά ἀνά γυναῖκα (λιγότερο ἀπό 1).Οἱ ἐθνικάἝλληνες ἀριθμοῦν σήμερα περί τά 9.200.000 ἄτομα, ἐνῶ τό ὑπόλοιπο ἀπό τό σύνολο τῶν 11.000.000 κατοίκων τῆς ἀπογραφῆς τό συμπληρώνουν ἀλλοδαποί μετανάστες. Ἡ τάση αὐτή ἀναμένεται νά συνεχιστεῖ μέ ἀμείωτους ρυθμούς, ὥσπου τό 2080 θά ζοῦν σέ αὐτήν τή χώρα μόλις 2,5 ἑκατομμύρια γηγενεῖςἝλληνες (ἔρευνα τῆς Σουηδικῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν γιά τίς δημογραφικές ἐξελίξεις στήν Εὐρώπη, τό 2003) καί αὐτοί χωρίς δυνατότητα ἀναπαραγωγῆς, ἀφοῦ θά πρόκειται περί γερόντων. Ἀπό τό 1990 ἄρχισαν νά κλείνουν σχολεῖα, λόγω ὑπογεννητικότητος. Σύμφωνα μέ τήν ΣτατιστικήὙπηρεσία, ἀπό τό 1996 ἕως τό 2001, ἔκλεισαν 586 σχολεῖα.Μόνο τό 2000, τήν χειρότερη χρονιά γιά τά σχολεῖα, ἔκλεισαν 136 Δημοτικά καί 176 Γυμνάσια καί Λύκεια. Καί ὅπως μᾶς εἶπαν ἀνερυθρίαστα οἱ δύο τ. πρωθυπουργοί καί ὁ νῦν πρωθυπουργός: “Γιʼ αυτό καί φέρνουμε τούς λαθρομετανάστες... Γιατί ἔχουμε δημογραφικό πρόβλημα”!».

Φοβερά τά στοιχεῖα. Τά συμπεράσματα εὐκολονόητα.

Ἐγκώμιον στὴ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ---- του Αγίου Ἰωάννου του Δαμασκηνού

Τί εἶναι αὐτό τό μυστήριο τό μέγα, πού συντελεῖται γύρω ἀπό τό πρόσωπό Σου, ἱερή Μητέρα καί Παρθένε; «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου». Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι θά σέ μακαρίζουν, γιατί μονάχα Σύ εἶσαι ἄξια γιά μακαρισμό!

Καί νά πού ὅλες οἱ γενιές Σέ μακαρίζουν. Ἐσένα εἶδαν οἱ θυγατέρες τῆς Ἱερουσαλήμ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας, καί Σέ μακάρισαν οἱ βασίλισσες, δηλαδή οἱ ψυχές τῶν δικαίων, καί θά Σέ ὑμνοῦν αἰώνια. Γιατί Σύ εἶσαι ὁ θρόνος ὁ βασιλικός, στόν ὁποῖον παραστέκονται Ἄγγελοι κοιτάζοντας τόν Βασιλέα καί Δημιουργό νά κάθεται ἐπάνω του. Σύ ἔγινες Ἐδέμ νοητή, πιό ἱερή καί πιό θεϊκή ἀπό τήν παλιά. Γιατί σ' ἐκείνη τήν Ἐδέμ ἔμεινε ὁ Ἀδάμ ὁ γήϊνος, ἐνῶ σ' Ἐσένα ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ. Ἐσένα προεικόνισε ἡ κιβωτός, γιατί Σύ γέννησες τόν Χριστό, τή σωτηρία τοῦ κόσμου, πού καταπόντισε τήν ἁμαρτία καί κατασίγασε τά κύματά της.