Πρωτοπρ Νικόλαος Μανώλης, Η καταδίκη του Οικουμενισμού από συνέδριο υπό την αιγίδα της Ι.Μ.Θ.

Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Πρωτοπρ Νικόλαος Μανώλης, Η καταδίκη του Οικουμεν...":

http://katanixis.blogspot.gr/2015/03/blog-post_12.html
Ανακρίβειες από τον Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο: Οικουμενιστική μεταστροφή ή βολική λησμοσύνη;

Με ένα απογοητευτικό από κάθε άποψη κείμενο απαντά ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος στον “Ορθόδοξο Τύπο” και στην επιστολή των 1052 πιστών στο φύλλο 2058 στις 20/2/2015. Την κατάλληλη απάντηση από εμάς, τους διαχειριστές της “Κατάνυξης” θα την λάβει, πρώτα ο Θεός, αυτήν την Παρασκευή 13/3/2015, στο νέο φύλλο του Ο.Τ.

Προς το παρόν όμως θα θέλαμε να εκθέσουμε στους αγαπητούς αναγνώστες μας, την εξής απορία. Σε ένα σημείο της απάντησης του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης διαβάζουμε τα εξής:
“Όπως καλώς γνωρίζετε, ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος έχει συμπληρώσει 41 χρόνια αρχιερατείας στις Ιερὲς Μητροπόλεις Αλεξανδρουπόλεως και Θεσσαλονίκης και…ουδέποτε ησχολήθη με το θέμα του Οικουμενισμού, ούτε του Αντιοικουμενισμού…”
Φαίνεται όμως πως είτε ξεχνάει ο Παναγιώτατος είτε θέλει να ξεχάσει, το πιο πιθανόν, για προφανείς λόγους… Όχι απλώς ασχολήθηκε με τον Οικουμενισμό και με τον Αντιοικουμενισμό, αλλά υπό της αιγίδος της μητροπόλεώς του πραγματοποιήθηκε το 2004, στην μητροπολιτική του περιφέρεια και ένα μεγάλο συνέδριο το οποίο στα πορίσματά του καταδίκασε την παναίρεση του Οικουμενισμού. Συνεπώς, η δυσκολία του και η αποφυγή να καταδικάσει την παναίρεση του Οικουμενισμού ανταποκρινόμενος στην επιστολή των 1052, δεν είναι δικαιολογημένη. Του έδωσε ο Θεός καταπληκτικές πραγματικά ευκαιρίες σοβαρής ενασχόλησης με το θέμα. Η παρουσία άλλωστε στην μητρόπολή του δύο πολύ δυνατών και σοφών αντοικουμενιστικών ιερέων του (του π. Θεοδώρου Ζήση και του π. Νικολάου Μανώλη), είναι μια πολυτέλεια που άλλοι συνάδελφοί του δεν την έχουν. Αν ήθελε θα μπορούσε να ασφαλίσει τον εαυτό του ώστε να μην υποπέσει σε οικουμενιστικές πρακτικές τύπου πατριάρχου των Μονοφυσιτών...
Το γεγονός του αντιοικουμενιστικού συνεδρίου το διαπιστώσαμε ενώ ετοιμάζαμε για να αποστείλουμε στην Αυστραλία μία σειρά ανεκδότων Ομιλιών του πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη. Μέσα σε αυτόν τον ανέκδοτο θησαυρό των καταπληκτικών ομιλιών του πατρός Νικολάου, ανακαλύψαμε και αυτήν την Ομιλία, της οποίας μικρό απόσπασμα δημοσιεύουμε στην παρούσα ανάρτηση.
Τα συμπεράσματα δικά σας… 

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Πανεπ. Αθηνών

Η τελευταία ιερατική συνδιάσκεψη εκπροσώπων ιερών Μητροπόλεων, στο Προκόπι της Ευβοίας, με θέμα· Η Νέα Εποχή, που ωργάνωσε η Εκκλησία και όσα ελέχθησαν δια των σχετικών εισηγήσεων και μάλιστα τα δημοσιευθέντα στον τύπο πορίσματα, δίνουν την εντύπωση, ότι η Εκκλησία είναι μια μάχιμη, κατά των αιρέσεων Ορθόδοξη Εκκλησία! Εξάλλου την εντύπωση αυτή ενισχύει το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει συγκροτημένη Συνοδική Επιτροπή επί των δογματικών θεμάτων και των αιρέσεων, προεδρευομένη δηλαδή από τον οριζόμενο εκάστοτε, για την επιτροπή αυτή συνοδικό αρχιερέα. Έτσι στο πλήρωμα της Εκκλησίας φαίνεται, ότι η Εκκλησία ελέγχει, με ωργανωμένες ενέργειες, την κατάσταση στο χώρο τής εμφανίσεως και δραστηριότητος των αιρέσεων, των αποκλίσεων από την παράδοσή της και τη διδασκαλία της. Όμως, ποια είναι η αλήθεια ή η πραγματικότητα στη σχέση της διοικούσης Εκκλησίας με τα ποικίλα φαινόμενα αιρέσεων και ετεροδιδασκαλιών;

Η πραγματικότητα στο χώρο των αιρέσεων δείχνει ότι η Εκκλησία ασχολείται, κατά τακτά διαστήματα με τις εισαγόμενες αιρέσεις, αλλά σιωπά και αδιαφορεί για τις αιρέσεις της αυλής της. Κλείνει τα μάτια μπροστά σε γεγονότα, που δείχνουν ότι ακριβώς, κάτω από νεοεποχίτικες επιδράσεις, κάποιοι κληρικοί ή λαϊκοί θεολόγοι αντιστρατεύονται, με δικές τους προσωπικές γνώμες ή θεωρίες, στο γράμμα και στο πνεύμα της ορθοδόξου θεολογικής παρακαταθήκης και παραδόσεως, ιδιαίτερα μάλιστα της πατερικής θεολογίας!

Συνοδικός εορτασμός Κυριακής της Ορθοδοξίας 2014

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 

Υπέφηνεν ένθεον ην είχεν, ευλάβειαν Μωσής περιτυχών σοι· ως γαρ της Βάτου σε γωνήσαντα ησθήθη, ευθύς απεστράφη τας όψεις· Εγώ δε πως βλέπω σε τρανώς, ή πως χειροθετήσω σε; Συ γαρ Χριστός, Θεού σοφία και δύναμις.

 

Ερμηνεία.

 

Γέγραπται εν τη Εξόδω, ότι ο Μωϋσής είδεν εις το Όρος Χωρήβ μίαν Βάτον, ήτις εκαίετο, αλλ΄ όμως δεν κατεκαίετο (δεν εχωνεύετο) υπό του πυρός, ίνα ενταυτώ και την φυσικήν της ιδιότητα δείξη δια της καύσεως, και την δύναμιν του Θεού την φυλάττουσαν αυτήν ακατάκαυστον, καθώς εδίδαξεν ημάς ο Θεολόγος Γρηγόριος λέγων: «Φως μεν ην εκ πυρός τω Μωϋσεί φανταζόμενον, ηνίκα την Βάτον έκαιε μεν, ου κατέκαιε δε, ίνα και την φύσιν παραδείξη, και γνωρίση την δύναμιν» (Λόγος εις το Βάπτισμα). Όταν δε ο Μωϋσής είδε την τοιαύτην Βάτον, ηθέλησε να πλησιάση κοντά· πλησιάζοντας δε αυτού, φωνή Θεού εκ της Βάτου εγένετο λέγουσα: «Εγώ ειμι ο Θεός του Πατρός σου, Θεός Αβραάμ και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ» (Έξοδ. γ: 6). Ταύτην δε την φωνήν ακούσας ο Μωϋσής, απέστρεψε το πρόσωπον αυτού· ηυλαβείτο γαρ να εμβλέψη ενώπιον του Θεού. Ταύτην λοιπόν την ιστορίαν αναφέρων εν τω παρόντι Τροπαρίω ο Ιερός Μελωδός, εισάγει τον Βαπτιστήν Ιωάννην λέγοντα προς τον Χριστόν ταύτα: Μήπως, Δέσποτα, εγώ είμαι χειρότερος από τον Μωϋσήν; Μήπως εκείνος μόνον είχεν ευλάβειαν εις το Θεόν, και εγώ δεν έχω; Εκείνος γαρ χωρίς να σε ιδή καθαρώς, ευθύς μόνον όπου αισθάνθη, ότι τον εφώναξες από την Βάτον, έδειξε την ευλάβειαν όπου είχεν εις εσέ τον Θεόν, και ευθύς εγύρισε τα ομμάτιά του δια να μη σε βλέπη, κρίνων τον εαυτόν του ανάξιον τοιούτου φοβερού θεάματος· εγώ δε βλέπων εσέ τον Υιόν του Θεού, όχι εν Βάτω, εν τύποις και αινίγμασιν, αλλά καθαρώς και αμέσως σάρκα φορούντα, πως δύναμαι να σε ιδώ χωρίς συστολήν; Ή πως τολμήσω επί της αχράντου κορυφής Σου να θέσω την χείρα μου, και να Σε βαπτίσω; Τούτο ποιήσαι ου δύναμαι, Κύριε, επειδή Εσύ είσαι ο Χριστός, η του Θεού ενυπόστατος σοφία και δύναμις.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Θεοφάνους του ομολογητού, Γρηγορίου πάπα Ρώμης του Διαλόγου, Συμεώνος του νέου Θεολόγου, Φινεές του Δικαίου.

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.

Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβὴ καὶ πλούσια Μεγαλώ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ. Ὅταν ἐπανῆλθε στὴ μονή του, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τὸν μοναχὸ Στρατήγιο καὶ ἐκεῖνος ἀποσύρθηκε στὴν ἀπέναντι νῆσο Καλώνυμον, ὅπου ἵδρυσε μεγάλη μονὴ καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ ἑξαετία, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν καλλιγραφία καὶ τὶς συγγραφές. Ἀλλὰ ἀτυχῶς ἡ ὑγεία του προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεῖα λιθίαση. Σὲ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ κατάσταση δὲν παρέλειψε νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν προσκλήθηκε ὑπὸ τοῦ Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813 – 820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος προσπάθησε διὰ τοῦ Πατριάρχη Ἰωσὴφ τοῦ εἰκονομάχου νὰ ἑλκύσει αὐτὸν στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ Ὅσιος φυσικὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ ἀποδεχθεῖ μία τέτοια πρόταση καὶ νὰ προδώσει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἔτσι τὸν ἔκλεισαν σὲ σκοτεινὸ μέρος καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἐξόρισαν στὴ Σαμοθράκη, ὅπου μετὰ ἀπὸ εἴκοσι τρεῖς ἡμέρες κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 815 ἢ κατ’ ἄλλους τὸ 818 μ.Χ. Ἀργότερα οἱ μαθητές του μετεκόμισαν τὰ ἱερὰ λείψανα αὐτοῦ, τὸ ἔτος 822 μ.Χ., στὴ μονή του, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ, ὅπως καὶ στὴ Μεγάλη Ἐκκλησία.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Ο Μοναχισμός στην Αμερική

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός:

Ἡ ἐπέλαση τοῦ Φραγκισμοῦ καί τοῦ Παπισμοῦ καί μετά τῶν Προτεσταντισμῶν, δημιούργησε τήν σημερινή Εὐρώπη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν Οἰκουμενιστῶν μας μεταπατερικῶν θεολόγων, μέ τήν ὁποίαν οὐδεμία (πνευματική) σχέση ἔχουμε. Μόνο ἐάν ἀναφανεῖ κάποια κίνηση μετανοίας στή σημερινή «Δύση» καί ἀληθινή ἀναζήτηση τῆς πρό τοῦ σχίσματος ταυτότητός της, ἀλλά καί διάθεση γιά δυναμική «ἐπιστροφή» σ᾽ αὐτήν, θά εἴμεθα πρόθυμοι νά ἀγκαλιάσουμε ἐνθέρμως καί νά στηρίξουμε αὐτήν τήν προσπάθεια, γιά τήν ἐπανασυνάντηση ὅλων μας ἐντός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, πού συνεχίζεται ἀστασίαστα στήν Πατερική Ὀρθοδοξία, στήν ὁποία θέλουμε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ νά κινούμεθα καί νά ζοῦμε (πρβλ. Πράξ. 17,28). Αὐτό εἶναι τό πνεῦμα καί ἡ πράξη τῶν ἁγίων μας Πατέρων, τῶν γνησίων «ἡγουμένων» καί «ποιμένων» μας ὅλων τῶν αἰώνων, οἱ ὁποῖοι ἀγρυπνοῦσιν ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (Ἑβρ. 13,17). Καί αὐτό ἀκριβῶς φαίνεται καί ἀπό τόν «ἀντιδυτικισμό» τῶν Μεγάλων Πατέρων καί Διδασκάλων μας Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου Παλαμᾶ καί Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, πού ἡ Δύση καί οἱ δικοί μας Οἰκουμενισταί, ἔμαθαν νά βλέπουν ὡς «ἀντιδυτικούς», ἐνῶ εἶναι ἐκεῖνοι, πού ἀληθινά ἀγαποῦν τήν Δύση, διότι θέλουν νά τήν θεραπεύσουν ἀπό τήν θανατηφόρο ἀρρώστια της, τήν ΑΙΡΕΣΗ.

Πήγαν κάποιοι στον αββά Αντώνιο και του είπαν:

 - Πές μας κάποιο λόγο πώς να σωθούμε. 

Και ο Γέροντας τους λέει: 
- Ακούσατε τί λέει η Γραφή; Σας αρκεί αυτή. 
Aλλά αυτοί είπαν: 
- Θέλουμε και από σένα, πάτερ, να ακούσουμε. 
Και ο Γέροντας τους είπε: 
- Το Ευαγγέλιο λέει: Άν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο. 
- Δεν μπορούμε -του λένε- να το κάνουμε αυτό. 
- Εάν δεν μπορείτε να στρέψετε και το άλλο -λέει ο Γέροντας- υπομείνετε τουλάχιστον το ράπισμα στο ένα. 
- Ούτε αυτό μπορούμε, του απαντούν. 
Ξαναμιλάει ο Γέροντας: 
- Εάν ούτε αυτό μπορείτε, μήν ανταποδίδετε τα ίσα. 
Λένε πάλι: 
- Ούτε αυτό μπορούμε. 
Τότε ο Γέροντας γυρνάει και λέει στον μαθητή του: 
- Κάνε τους λίγο κουρκούτι, γιατί είναι άρρωστοι. Εάν το ένα δεν μπορείτε και το άλλο δεν θέλετε, τί να σας κάνω; 

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Η νηστεία κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς: ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Ἡ μεγαλύτερη προδοσία καί ὁ χειρότερος συμβιβασμός ὅλων τῶν αἰώνων στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτός πού ἔγινε στήν διετία 1991-1993, κατά τήν ὁποία ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυρα στό Σαμπεζύ καί στό Μπελαμέντ τοῦ Λιβάνου τά μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν ἀντιστοίχως. Αὐτό σημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ Μονοφυσίτες, χωρίς να ἀποκηρύξουν οὐδεμία αἵρεσι καί παραμένοντας ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἔχουν τό ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο τους ἁγιάζει τά μυστήρια πού τελοῦν, ἀφ’ ἑτέρου οἱ Πατέρες καί οἱ Σύνοδοι πού τούς ἀπέκοψαν ἀπό τήν Ἐκκλησία και τούς ἀνεθεμάτισαν ἦσαν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, παρανοϊκοί καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων, ἐφ’ ὅσον ἀπέκλεισαν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων. Ἐπί πλέον δε μέ αὐτές τίς ἀποφάσεις ἐδείξαμε ὅτι, τό νά εἶναι κάποιοι ἐντός ἤ ἐκτός Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἔγκυρα ἤ ἄκυρα μυστήρια, δέν εἶναι θέμα κατ’ ἐξοχήν Ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως ἀντιστοίχως, ἀλλά θέμα τό ὁποῖο ρυθμίζεται ἀπό κάποια Σύνοδο ἤ διμερῆ ἐπιτροπή καί βεβαίως ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Tου αείμνηστου Γ. Ζερβού διευθυντού του Ορθοδόξου Τύπου: Οι Παλαιοημερολογίται είναι αναπόσπαστον τμήμα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας μας.

Ο ΣΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Μία παρανόηση                                                                                                                                    

Στο τέλος του 5ου κεφαλαίου της προς Γαλάτας Επιστολής διατυπώνεται το εξής παράγγελμα· «ει ζώμεν Πνεύματι, Πνεύματι και στοιχώμεν» (Γαλ. 5: 25). Το παράγγελμα συνήθως παρανοείται, διότι ταυτίζεται η σημασία των ρημάτων «ζώμεν» και «στοιχώμεν». Στη συγκεκριμένη όμως συνάφεια η ταύτιση αυτή δεν είναι σωστή, όπως θα δείξει η συνέχεια.

Πνευματική ζωή                                                                                                                 
Προηγουμένως (5,19) ο απόστολος Παύλος, συγγραφέας της Επιστολής, ανέφερε δειγματοληπτικά τα «έργα της σαρκός», διάφορα πάθη-γνωρίσματα του απνευμάτιστου ανθρώπου, σε αντίθεση προς τον «καρπό του Πνεύματος», την πνευματική καρποφορία, δώρο του Θεού στον πιστό. Η ζωή του πιστού, κατά τον απόστολο, δεν εξαντλείται στην αποχή από τα «έργα της σαρκός». Απαιτεί επίσης την ολόψυχη παράδοσή του στην καθοδήγηση του αγίου Πνεύματος. Αυτό υπαινίσσεται ο λόγος του αποστόλου Παύλου ζώμεν Πνεύματι, ταυτόσημος με τα «πνεύματι περιπατείτε» (5,16) και «πνεύματι άγεσθε» (5, 18· πρβλ. Ρω 8,14), που ήδη έχουν αναφερθεί στην Επιστολή.                                                                                                        
Άριστος παιδαγωγός ο απόστολος Παύλος διατυπώνει το λόγο σε πρώτο πρόσωπο, συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό του στην παραίνεση. Και πολύ σωστά, διότι το «ζώμεν Πνεύματι» αφορά σ΄ όλους τους χριστιανούς. Έτσι όχι μόνο δεν προσβάλλονται οι παραλήπτες της Επιστολής, αλλά μάλλον βοηθούνται να δεχθούν τη συμβουλή του και φιλοτιμούνται να αγωνισθούν, ώστε όντως να ζουν «εν Πνεύματι», ως πνευματικοί άνθρωποι.

Γιατί ο Θεός δεν έκανε τον άνθρωπο τέλειο - άτρεπτο

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 

Ψυχής τελών έμφρονος, και λόγω τιμώμενος, αψύχων ευλαβούμαι· ει γαρ βαπτίσω σε, κατήγορόν μοι έσται, πυρί καπνιζόμενον όρος, φυγούσα δε θάλασσα διχή, και Ιορδάνης ούτος στραφείς· συ γαρ Χριστός, Θεού σοφία και δύναμις.

 

Ερμηνεία

 

Παρομοίως με τα ανωτέρω δύο Τροπάρια αναφέρει και εις το Τροπάριον τούτο ο Μελωδός τον Βαπτιστήν Ιωάννην δικαιολογούμενον και λέγοντα προς τον Δεσπότην Χριστόν, όστις εζήτει να βαπτισθή. Δεν ήθελα γένει τόσης καταδίκης άξιος, Δέσποτα, αν έμελλον να νικηθώ κατά την ευλάβειαν από τον Μωϋσήν εκείνον τον εστολισμένον με νουν και λογικόν, τον Προφήτην, τον νομοθέτην και δημαγωγόν τόσων μυριάδων λαού, και τον αξιωθέντα να σε ιδή και να σε ακούση, ως είπον ανωτέρω· αλλά τώρα και αυτών των αψύχων και αλόγων κτισμάτων έχω να φανώ ανευλαβέστερος και κατώτερος εγώ όπου έχω ψυχήν νοεράν και φρονούσαν το πρέπον, και ο οποίος είμαι τιμημένος με λογικόν και διάκρισιν, αν δεν ευλαβηθώ το αξίωμα της Θεότητός Σου, αλλά τολμήσω να σε βαπτίσω. Επειδή και αυτά τα άψυχα έχουν τρόπον τινά να λάβουν φωνήν και να με κατηγορήσουν· το Σίναιον Όρος, το οποίον εκαπνίζετο όλον από φωτίαν δια την ιδικήν Σου κατάβασιν «Το όρος, φησί, το Σινά εκαπνίζετο όλον δια το καταβεβηκέναι επ΄ αυτό τον Θεόν εν πυρί, και ανέβαινεν ο καπνός, ωσεί καπνός καμίνου, και εξέστη πας ο λαός σφόδρα» (Έξ. ιθ: 18), δικαίως θέλει με κατηγορήσει ως τολμηρόν και ανευλαβή· θέλει με κατηγορήσει η ερυθρά θάλασσα, ήτις έφυγεν από του προσώπου Σου, και εσχίσθη εις δύο μέρη, και το μεν ένα μέρος αυτής εστάθη ως τείχος εκ δεξιών, το δε άλλο, εξ αριστερών· αλλά προ εκείνων θέλει με κατηγορήσει ο ποταμός ούτος Ιορδάνης, εις τον οποίον στεκόμεθα· διότι και αυτός εκ προσώπου Σου εμπόδισε προ ολίγου το ρεύμα του, και δεν έτρεχε κάτω, αλλ΄ εστράφη εις τα οπίσω κατά τον Προφητάνακτα λέγοντα: «Ηθάλασσα είδε και έφυγεν· ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω» (Ψαλμ. ριγ: 3). Ερωτά δε ο Προφήτης την αιτίαν λέγων: «Τι σοι εστί θάλασσα, ότι έφυγες; Και συ Ιορδάνη, ότι εστράφης εις τα οπίσω; Και αποκρίνεται». Από προσώπου Κυρίου εσαλεύθη η γη, από προσώπου του Θεού Ιακώβ» (αυτόθι 5). Σημείωσαι, ότι ο ανώνυμος ερμηνευτής εις το «αψύχων» θέλει να νοείται έξωθεν η Από πρόθεσις, και να λέγηται «ευλαβούμαι, αιδούμαι, φυλάττομαι» από των αψύχων. Και τούτο δε σημείωσαι, ότι τα ανωτέρω κατά προσωποποιϊαν ρητορικήν εσχηματίσθησαν υπό του Μελωδού και του Δαβίδ· όθεν είπεν ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Πολλά η Γραφή προσωποποιείν οίδε και των αψύχων»· ο δε άγ. Χρυσόστομος θέλει ότι δια των τοιούτων λόγων των αψύχων παρασταίνεται το μέγεθος των συμβαινόντων πραγμάτων· ούτω γαρ λέγει: «Μάνθανε της Γραφής το έθος· ότε γαρ βούλεται μέγα τι Χριστόν, ή μέγα λυπηρόν απαγγείλαι, και αυτά τα άψυχα αισθάνεσθαί φησίν· ουκ επειδή αισθάνεται, αλλ΄ ίνα το μέγεθος παραστήση των συμβαινόντων».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Σωφρονίου, αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, Θαλλού και Τροφίμου των μαρτύρων, Πιονίου ιερομάρτυρος, Γεωργίου οσίου, Θεοδώρας Βασιλίσσης της Ηπείρου.

Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος γεννήθηκε στὴν Δαμασκὸ τῆς Συρίας περὶ τὸ ἔτος 580 μ.Χ. καὶ ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐνάρετων γονέων, τοῦ Πλινθᾶ καὶ τῆς Μυροῦς. Λόγω τῆς καταγωγῆς του ἀποκαλεῖται καὶ Δαμασκηνός. Κατὰ τὴν νεαρή του ἡλικία ἐπισκέφθηκε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἐκάρη μοναχὸς στὴ μονὴ τοῦ ἀββᾶ Θεοδοσίου, ὅπου συνδέθηκε πνευματικὰ μὲ τὸν ἐκεῖ ἀσκούμενο Ἰωάννη τὸν Μόσχο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διδάχθηκε πολλά. Μὲ τὴν συνοδεία αὐτοῦ ἐπισκέφθηκε τὴν Αἴγυπτο, ὅπου συνδέθηκε μὲ τὸν κύκλο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ἐλεήμονος καὶ τὴ Ρώμη. Τότε πέθανε καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Μόσχος (620 μ.Χ.). Ὁ Σωφρόνιος μετακόμισε τὸ λείψανο αὐτοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα καί, ἀφοῦ τὰ ἐνταφίασε στὴ μονὴ τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου, ἐπανέκαμψε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἐκεῖ προσβλήθηκε τότε ἀπὸ ἀνίατη ἀσθένεια τῶν ὀφθαλμῶν. Ἐπισκέφθηκε τότε τὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου στὸ Ἀμπουκὶρ καὶ θεραπεύθηκε. Τὸ θαῦμα αὐτὸ περιέλαβε σὲ ἐγκώμιό του πρὸς τοὺς Ἁγίους αὐτούς.

π. Θεόδωρος Ζήσης:

  ....Βλέποντας αὐτὴν τὴν εἰς βάρος τους καὶ ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀλλαγὴ τοῦ σκηνικοῦ, ὅτι πλέον δὲν μποροῦν νὰ εἶναι βέβαιοι γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα, ὅτι, ὅπως λέγει ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωάννης Χρυσόστομος σὲ ἀνάλογη περίπτωση, τὰ ἴδια τὰ πρόβατα γίνονται φύλακες τῆς ποίμνης, ὅταν οἱ ἀρχιποιμένες καὶ οἱ ποιμένες δὲν ἀγρυπνοῦν, ἄρχισαν νὰ ἐκνευρίζονται, νὰ ἐνοχλοῦνται, νὰ ταράσσονται καὶ νὰ ἀπειλοῦν. Δύο φορὲς ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης ἐξετόξευσε ἀπειλὲς ἐναντίον τῶν συνταξάντων τὴν "Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ", ἐνεργῶν μάλιστα καὶ ἐπεμβαίνων ὑπερορίως εἰς τὰ ὅρια ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας, τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Μποροῦσε νὰ ἀσκήσῃ τὴν δικαιοδοσία του μόνο στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ σὲ ὅσες ἑλλαδικὲς περιοχὲς ὑπάγονται στὴν δικαιοδοσία του.  Στὶς 29 Αὐγούστου ἀπὸ τὴν Πόλη ἀπείλησε σὲ κήρυγμά του σὲ ναὸ τοῦ ῾Αγίου Ἰωάννου Προδρόμου, ὅτι θὰ λάβουμε τὴν δέουσα ἀπάντηση, χωρὶς συνειρμικὰ νὰ σκεφθῇ ὅτι κατ᾿ ἀναλογίαν ζητοῦσε καὶ αὐτὸς "τὰς κεφαλὰς ἐπὶ πίνακι" θαρραλέων ἀγωνιστῶν καὶ ὁμολογητῶν.  Ἡ ἀπάντηση δὲν ἦταν πατρική, ἀγαπητική, ὅπως στοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ τιμωρητικὴ καὶ ἐκδικητική. Ζητοῦσε μὲ ἔγγραφο ἀπευθυνόμενο πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπο ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο νὰ ληφθοῦν ἐπειγόντως μέτρα ἀπὸ τὴν Συνέλευση τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Ὀκτωβρίου ἐναντίον τῶν συνταξάντων τὴν "Ὁμολογία Πίστεως". Τὸ πατριαρχικὸ ἔγγραφο λειτούργησε ὡς μπούμερανγκ. Ἐστράφη ἐναντίον τοῦ ἀποστείλαντος, ὄχι μόνο διότι θαρραλέος ἱεράρχης ἔδειξε ὅτι ὁ πατριάρχης παραποιοῦσε καὶ ἐνόθευε τὸ κείμενο τῆς "Ὁμολογίας", ἀλλὰ καὶ διότι τὸ πατριαρχικὸ ἔγγραφο ἔγινε τὸ διαβατήριο, ἡ γέφυρα, γιὰ νὰ περάσῃ ἐπὶ τέλους στὶς συζητήσεις τῆς Ἱεραρχίας τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μὲ τὸν πάπα. Καὶ ἐπὶ πλέον ἡ Ἱεραρχία οὐσιαστικὰ ἐκώφευσε, δὲν ἀνταποκρίθηκε, στὸ αἴτημα τοῦ πατριάρχου γιὰ λήψη μέτρων ἐναντίον μας.

«ΓΗ ΖΥΜΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ»

Εἴθισται στήν ἀρχή κάθε νέας χρονιᾶς νά κάνουμε μιά ἀνασκόπηση τῶν σημα-

ντικοτέρων γεγονότων τῆς προηγουμένης. Καθώς πήραμε λοιπόν νά γράψουμε

γιά τά γεγονότα τοῦ 2014, ἦλθε στό μυαλό μας ὁ ἀξιομνημόνευτος λόγος τοῦ μακαρίτη εἰσαγγελέα Σπύρου Κανίνια ἀπό τό Μεσολόγγι «Γῆ ζυμωμένη μέ τό αἷμα μας δέν πωλεῖται». Ὁ Κανίνιας ὡς Μεσολογγίτης ἐγνώριζε τί σημαίνει γῆ ποτισμένη μέ αἷμα. Ὁ λόγος αὐτός θά μποροῦσε καί θά ἔπρεπε νά ἀποτελέσει μιά γενναία ἀπάντηση ἀγώνα καί ἀντίστασης, καθώς βρισκόμαστε πάλι σέ μιά κρίσιμη γιά τό Γένος περίοδο. Ἐπίκεινται βουλευτικές ἐκλογές. Ἄγνωστο τί θά βγεῖ ἀπό τήν κάλπη. Γνωστό ὅμως, καί μάλιστα μέ τρόπο ὀδυνηρό, αὐτό πού ἔχει ὑποστεῖ ὁ ἑλληνικός λαός τά τελευταῖα χρόνια καί τά περιγράφει πολύ καλά στό ἄρθρο του, πού φιλοξενοῦμε, ὁ πρώην Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου, Ἠπειρώτης Βασίλης Νικόπουλος, ἄνθρωπος μέ γνώση ἀλλά καί λεβεντιά καί θάρρος γνώμης.

«Γῆ ζυμωμένη μέ τό αἷμα μας δέν πωλεῖται», εἶχε πεῖ ὁ Μεσολογγίτης Κανίνιας.

Σήμερα ὅμως, στήν ἐποχή τῆς ἄγριας παγκοσμιοποίησης, ὅλα βγαίνουν στό σφυρί καί ὅλα ζητοῦν νά τά πουλήσουν.

Από τον «Ασκητικόν Λόγον» του Μ. Βασιλείου :

 «Ο καλύτερος όρος και κανόνας της εγκρατείας ας είναι ο ακόλουθος: Να μη αποβλέπουμε στην σαρκικήν απόλαυση ούτε στην κακοπάθεια του σώματος, αλλά να αποφεύγουμε και στις δυο περιπτώσεις την αμετρία

(δηλ. την έλλειψη μέτρου), ώστε να μη ταράζεται η σάρκα με την πολυσαρκία ούτε και να αρρωσταίνη και να μη μπορή να επιτελέση την εργασία των εντολών». 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Σπάνιο Κήρυγμα Β΄ Κυρ Νηστειών (Αγ. Γρηγ. Παλαμά)

Οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων στὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν

Μιὰ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴν ἐποχή μας ἀποτελεῖ ἡ κυκλοφορία πολλῶν βιβλίων μὲ Βίους Ἁγίων γιὰ παιδιά. Ἐπιμελημένες ἐκδόσεις, μὲ πλούσια εἰκονογράφηση, γραμμένες σὲ ἁπλὴ γλώσσα γιὰ νὰ γίνονται κα¬τανοητὲς καὶ προσιτὲς στὴν παιδικὴ ἡλικία. Πολλοὶ γονεῖς τὰ ¬προμηθεύονται γιὰ τὰ παιδιά τους, ἐκπαιδευτικοὶ καὶ κατηχητὲς γιὰ τοὺς μαθητές τους, καὶ γενικὰ ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τὰ χρησιμοποιοῦν καὶ προσελκύουν τὴν παιδικὴ ψυχή. Κυκλοφοροῦν σὲ ὅλα τὰ χριστιανικὰ βιβλιοπωλεῖα τῆς πατρίδας μας, ἀλλὰ καὶ μέσῳ τοῦ Διαδικτύου προβάλλονται καὶ γίνονται γνωστὰ παγκοσμίως. Τὸ πιὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι ἔχουν ἀξιόλογη κυκλοφορία καὶ ἀνταπόκριση ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν παιδιῶν. Χαίρονται, διδάσκονται, ὠφελοῦνται τὰ παιδιὰ καὶ πολλὲς φορὲς διηγοῦνται μόνα τους τὰ ὅσα ἄκουσαν ἢ διάβασαν. 

Νῆψις ψυχῆς

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Μιά φευγαλέα ματιά αὐτογνωσίας στήν ἐσωτερική ζωή τῆς ψυχῆς μας, θά διαγνώσει μύριες ὅσες ἀδυναμίες καί ἐκτροπές πού παραμορφώνουν ὀντολογικά τόν πνευματικό μας κόσμο. Κάποτε διαλογιζόμαστε γιά τούς ἄλλους καί μ᾽ ἔκπληξη ἀναρωτιόμαστε καί λέμε: "Πῶς κατάντησε αὐτός ὁ ἄνθρωπος, ἔτσι;". Μήπως ὅμως, θά πρέπει, τῆς αὐτογνωσίας τήν ἐξέταση νά τήν κάνουμε στόν ἑαυτό μας; "Προσευχή καί σιωπή, λόγου τιμιωτέρα", λέγει ὁ ὅσιος Ἠλίας ὁ πρεσβύτερος. Ν᾽ ἀφήσουμε τά λόγια καί νά κοιτάξουμε τόν ἑαυτό μας. Πάνω ἀπ' ὅλα, στήν πνευματική μας ζωή, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό νήψη ψυχῆς. Καί νήψη -(στήν ἀρχαιοελληνική, νῆψις) σημαίνει ἀγρύπνια, προσοχή. Γιαυτό καί ἡ ἐκκλησιαστική - νυκτερινή ἀκολουθία ὀνομάζεται "ἀγρυπνία", διότι οἱ χριστιανοί μένουν ἄγρυπνοι. Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς νήψης (ἤ νήψεως), εἶναι τόσο ἀπαραίτητη καί ἐπείγουσα, ὅπως ἡ ἀναπνοή γιά τούς πνεύμονες.

"Ὁ θρησκευτικὸς ὅρκος, τό Εὐαγγέλιον καὶ οἱ Πατέρες...":

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας 

Επειδή το θέμα έχει πάρει διαστάσεις τα ακόλουθα (*)

16 Οὐαὶ ὑμῖν, ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ λέγοντες ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ ναῷ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ᾿ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ χρυσῷ τοῦ ναοῦ, ὀφείλει. 17 μωροὶ καὶ τυφλοί! τίς γὰρ μείζων ἐστίν, ὁ χρυσός ἢ ὁ ναὸς ὁ ἁγιάζων τὸν χρυσόν; 18 καί· ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ᾿ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ δώρῳ τῷ ἐπάνω αὐτοῦ, ὀφείλει. 19 μωροὶ καὶ τυφλοί! τί γὰρ μεῖζον, τὸ δῶρον ἢ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἁγιάζον τὸ δῶρον; 20 ὁ οὖν ὀμόσας ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἐπάνω αὐτοῦ· 21 καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ κατοικήσαντι αὐτόν· 22 καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ.

Ο Κύριος λέγει στην επί του Όρους Ομιλία το μη ομόσαι όλως, διότι το ιερατείο, υποκριτικό κατά πάντα, ζητούσε όρκο σε ένα Θεό τον οποίο ενέπαιζε και ουσιαστικά δεν πίστευε. Ήταν ένας θεός της υποκρισίας των Φαρισαίων και των γραμματέων, συνεπώς, οι ομνύοντες στον θεό αυτό έδιναν όρκο στο υποκατάστατο του αγίου θεού, τον αντίδικο διάβολο. Φαίνεται αυτό καθαρά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο που παρέθεσα στην αρχή του σχολίου.

Σε ένα κόσμο όπου επικρατεί η κατά Χριστόν δικαιοσύνη, ασφαλώς και δεν χρειάζεται όρκος. Και αν υπήρχε, είναι βέβαιο ότι τα δικαστήρια θα υπολειτουργούσαν. Επειδή όμως αυτό δεν συμβαίνει, ο όρκος καθίσταται απαραίτητος για ένα και μόνο λόγο : Για την μαρτυρία της εν Χριστώ αλήθειας, μάλιστα δε, ακόμη περισσότερο, για να πολιτεύονται εν Χριστώ οι κατά καιρούς διαχειριζόμενοι τα κοινά εκλεγμένοι πολιτικοί άρχοντες, όπως συμβαίνει σήμερα και από συστάσεως του ελληνικού Κράτους.

Φυσικά, η εν Χριστώ δικαιοσύνη είναι στόχος ανέφικτος. Όσο συνεπής κι αν είναι ο άνθρωπος, δεν παύει να ισχύει το "ουδείς άξιος". Δεν αμαρτάνουμε μόνο κατά τα έργα, αμαρτάνουμε "λόγω και διανοία" :

Πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ’ αὐτοῦ πραχθὲν ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεός, συγχώρησον· ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει· σὺ γὰρ μόνος ἐκτὸς ἁμαρτίας ὑπάρχεις, ἡ δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ νόμος σου ἀλήθεια.

Ωστόσο, επειδή εμείς εδώ πιστεύουμε και ομολογούμε "Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού" η μαρτυρία αυτής της ομολογίας είναι, κατά τη γνώμη μου, επιβεβλημένη, μάλιστα δε, για εκείνους που έχουμε εκλέξει να διαχειριστούν τα κοινά μας πράγματα κατόπιν της ψήφου μας. Αν αυτοί αρνούνται τον όρκο, τίποτα δεν τους υποχρεώνει να φανούν συνεπείς σε όσα διακελεύει το ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο προτάσσει "εις το όνομα της Αγίας και Ουμοουσίας και Αδιαιρέτου Τριάδος". Η άρνηση του προτάγματος συνεπάγεται και την άρνηση των Άρθρων.

(*) Βλέπε σχετικά http://kyprianoscy.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9.html